Πανάγαθε, ήμαρτον, συγγνώμη, εγώ είμαι η αιτία της ελεεινότητός μου.

Μόλις βλέπουμε τις αδυναμίες μας, και τον λογισμό που δεν μπορούμε, αμέσως γυρίζουμε με βάθος ταπεινοφροσύνης, πέφτουμε στα πόδια Του, στις ημαγμένες αιματωμένες πληγές Του, και λέμε: 

Πανάγαθε, ήμαρτον, συγγνώμη, εγώ είμαι η αιτία της ελεεινότητός μου. 

Αλλά δεν τα κατάφερα. Τα πάθη μου με στραγγάλισαν και έγινα έτσι.

 Παρακαλώ την πατρική σου στοργή.Μην με κρίνεις, ιάτρευσέ με. Για τούτο ήρθες. 

Δεν ήρθες για να δικάσεις, όπως είπες, ήρθες για να σώσεις του αμαρτωλούς.

 Και μας είπες ότι το αίμα σου θα μας καθαρίσει από πάσαν αμαρτίαν. 

Γι’ αυτό επιμένομεν, ικετεύοντες και παρακαλούντες την πατρική σου στοργή.

Μην μας εγκαταλείψεις!

Όσιος Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός.

«Πριν από τον θάνατο ο πορωμένος άθεος άρχισε να ψιθυρίζει κάτι»

Συνάντησα πρόσφατα έναν παλιό μου φίλο. Είχαμε να ειδωθούμε πολλά χρόνια. Ήταν έκπληξη για αυτόν, όταν άκουσε για τις πνευματικές μου αναζητήσεις, καθώς στο παρελθόν ήμουν μακριά από την πίστη. Ο ίδιος μεγάλωσε σε μια αρκετά θρησκευόμενη οικογένεια: η μητέρα του τον πήγαινε στην εκκλησία και του διάβαζε την Αγία Γραφή από πολύ μικρή ηλικία.

Αυτός μου διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία:
– Κάποτε, όταν ήμουν δεκαέξι χρονών, ο παππούς μου άρχισε κάπως να αρρωσταίνει. Όχι κάτι συγκεκριμένο, αλλά τον κυρίευε μια ακατανόητη αδυναμία. Αυτός, που κάποτε ήταν ένας γερός, φωνακλάς άνθρωπος, άρχισε όλο και πιο πολύ να κοιμάται και να σιωπά. Έσβηνε, η οικογένειά μου το έβλεπε, αλλά οι γιατροί μας έλεγαν: «Είναι γηρατειά, τι θέλετε...»

Ο παππούς μου ήταν φανατικός κομμουνιστής, σιδερένιο στήριγμα του τότε καθεστώτος. Η γιαγιά μου, όταν την επισκεπτόμουν και πίναμε τσάι μαζί, συχνά αναστέναζε και μου έλεγε: «Ο παππούς σου πολλές φορές με τραβούσε με βία για να με βγάλει από την εκκλησία και έπαιρνε τις εικόνες από το μπαούλο της γιαγιάς μου και τις έκρυβε». Για αυτόν η πίστη ήταν «απομεινάρι του παρελθόντος», «όπιο του λαού», και πολεμούσε αυτό το «απομεινάρι» με όλο το πάθος ενός νεαρού οικοδόμου ενός λαμπρού μέλλοντος. Δεν φώναζε, όχι, αλλά μπορούσε να μιλάει για ώρες με πειστικότητα και σκληρότητα για την αντιεπιστημονικότητα και τον επιβλαβή χαρακτήρα της θρησκείας.

Ο διάβολος άλλαξε την σειρά των πραγμάτων...

Ο διάβολος άλλαξε την σειρά των πραγμάτων και έδωσε, την ντροπή στη μετάνοια και την παρρησία στην αμαρτία.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

πηγή

«Οι εχθροί μου αγαλλιάσονται, εάν σαλευθώ»

Γέροντισσα Χαριθέα (1915-2000), Ηγουμένη Ιεράς Μονής Αγίου Ηρακλειδίου, Κύπρου.

Έχουμε τα φυσικά μας ιδιώματα, την δική μας αντίληψη και ας μην ξεχνούμε, ότι ο Θεός έδωσε σε άλλο πέντε τάλαντα, σε άλλο δύο και σε άλλο ένα. Αν εσύ έχης πέντε να ξέρης ότι δεν είναι από την δύναμή σου και έτσι, με αυτό τον λογισμό, είσαι ασφαλισμένος να μην κρίνης τους άλλους.
Και εξάλλου, κάθε φορά που κρίνουμε τους αδελφούς μας, δεν τους βοηθούμε με τον τρόπο μας και, επομένως, βαδίζουμε αντίθετα από την γραμμή του Ευαγγελίου.
Δεν μας αναφέρει η Γραφή, «αδελφός υπ’ αδελφού βοηθούμενος ως πόλις οχυρά»; Τι βοήθεια λοιπόν, προσφέρουμε στον αδελφό μας, όταν τον κρίνουμε;
Ενώ, αν κάνουμε προσευχή, τον βοηθούμε· και ο Θεός βλέπει την διάθεσή μας, την αγάπη μας και τον βοηθά περισσότερο.
Και από αυτή την κατάσταση βέβαια ωφελούμαστε και εμείς.

Οφείλουμε να καλλιεργήσουμε τα τάλαντα που πήραμε από τον Θεό και έχουμε ευθύνη για την αξιοποίηση τους. Με την κρίση και την κατάκρισή μας στα καθημερινά γεγονότα, έστω και αν φαινομενικά έχουμε δίκαιο, ο εχθρός χαίρεται.
Να μην αφήνετε τον εχθρό να χαίρεται με τις πτώσεις σας. Είμαστε άνθρωποι και θα πέφτουμε σε λάθη και αμαρτίες. Όμως να προτιμήσης να πεθάνης, παρά να αμαρτήσης.
Και όταν αμαρτήσης, όταν πέσης, να βάζης αμέσως μετάνοια, «ίνα μη χαρίσηται ο εχθρός σου επί τη πτώσει σου».
Τι λέει το ψαλτήρι; «Οι εχθροί μου αγαλλιάσονται, εάν σαλευθώ».

Από το βιβλίο η “Μακαριστή Γερόντισσα Χαριθέα”, έκδοση της Ιεράς Μονής Αγίου Ηρακλειδίου, Λευκωσία, Κύπρος.

πηγή

Μέ πόσους τρόπους ἁμαρτάνει ὁ ἄνθρωπος;

Μὲ πόσους τρόπους ἁμαρτάνει ὁ ἄνθρωπος;
​Ἀπόκρισις:
​Νομίζω ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἁμαρτάνει μὲ τέσσερις τρόπους· ἀπὸ παρόρμηση τῆς στιγμῆς, ἀπὸ ἐξαπάτηση, ἀπὸ ἄγνοια καὶ ἀπὸ πρόθεση. 

 Κατὰ τὶς τρεῖς πρῶτες περιπτώσεις οἱ ἄνθρωποι ἔρχονται εὔκολα σὲ ἐπίγνωση καὶ μετανοοῦν, ὅποιος ὅμως ἁμαρτάνει ἀπὸ πρόθεση καὶ δὲν ὁδηγεῖται στὴ μετάνοια οὔτε ἀπὸ τὴν ἐμπειρία του οὔτε ἀπὸ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου, αὐτὸς ἐπισύρει τιμωρία ἀθεράπευτη.

​Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής(Ἅπαντα τὰ ἔργα σειρὰ ΕΠΕ τ. 14Α σελ. 283).

πηγή

Το μεγαλύτερο θαύμα είναι να βλέπουμε τις αμαρτίες μας και να μετανοούμε...

ι

πηγή

Αυτή η ευγνώμονα και λεπτή ευαισθησία, την οποία διαθέτουν οι χιλιοτσακισμένες ψυχές ενώπιον του Αγίου Θεού.

Υπάρχει ένα τροπάριο στιχηρό , το «Σε, τον της Παρθένου Υιόν…», το οποίο ψάλλεται τη Μεγάλη Τρίτη το βράδυ και αναφέρεται στη μετάνοια της πόρνης.
Κάπου εκεί, στην κορύφωση, λέγει η πόρνη προς τον Κύριο: «Αγάπησον φιλούσαν την δικαίως μισουμένην». 

Υπάρχει και ένα άλλο «δικαίως» («άξια») στις δραματικές σκηνές του Πάθους, και αυτό είναι η ομολογία του ληστή, ο οποίος παραδέχεται:

 «Κατά πως πράξαμε, δικαίως απολαμβάνουμε τώρα».

Βλέπουμε, λοιπόν, αυτά τα δύο τραγικά και τσακισμένα πλάσματα να βρίσκονται στα πόδια του Ιησού με περίσσεια ταπείνωση και αυτογνωσία της θέσης τους, και με αναγνώριση ότι πάσχουν δίκαια και αξίζουν την περιφρόνηση των ανθρώπων. Αυτό, βέβαια, δεν απορρέει από ένα παθολογικό αίσθημα χαμηλής αυτοεκτίμησης, αλλά από ευγνώμονα και λεπτή ευαισθησία, την οποία διαθέτουν οι χιλιοτσακισμένες ψυχές ενώπιον του Αγίου Θεού. Τότε όλα δείχνουν μικρά και ταπεινά, ασύγκριτα με το μεγαλείο Του. Χαώδης διαφορά.

Αυτά τα συναισθάνονται όσοι κύλισαν στον βόρβορο, αλλά δεν έχασαν την αρχαία ευγένεια. Δεν είναι γνωρίσματα τυχαίων ψυχών· είναι χαρίσματα αγίων! Τι ευλογημένη ταπείνωση και γενναιότητα για έναν τέτοιο ευτελισμό! Καμία επίκληση θράσους για «δικαιώματα στις επιλογές», για «στάση ζωής», για εξιδανίκευση της αμαρτίας και άλλα αλαζονικά και παιδαριώδη που ακούγονται στις μέρες μας. Καμία κραυγή για αμνήστευση και απαίτηση για αποδοχή «ως έχουν» και στην κατάσταση που είναι. Εδώ παίζεται ο μεγάλος πόλεμος: «Είμαι νεκρός, θέλω να ζήσω· χαμένος είμαι και θέλω να με βρεις».

O άνθρωπος δεν θεραπεύεται όταν απλώς περιγράφει το τραύμα του αλλά όταν το εναποθέσει στους πόδας Του Θεού που έγινε άνθρωπος!

  Υπάρχουν στην ανθρώπινη ψυχή περιοχές που δεν θέλουμε ν' αγγίζει κανείς. Που παραμένουν ερμητικά κλειστές ακόμη και για μας τους ίδιους. Είναι οι μνήμες που δεν τολμάμε ν' ανασύρουμε, οι ενοχές που δεν εξομολογούνται παρά μόνον όταν η εσωτερική πίεση φθάσει σε οριακό σημείο, οι ρωγμές της συνειδήσεως που καλύπτονται μ' ένα πέπλο σιωπής, οι τραυματικές αποτυπώσεις του βίου, οι λανθασμένες εκλογές, οι νοθείες της επιθυμίας, οι ήττες που δεν επιθυμούμε να καταγράφονται. 

 Εκεί, στο βαθύτερο στρώμα της αυτοσυνειδησίας, ο άνθρωπος δεν φοβάται τόσο την κρίση των άλλων όσο τη στιγμή κατά την οποία θα υποχρεωθεί να δει τον ίδιο του τον εαυτό χωρίς τα συνήθη προστατευτικά περιβλήματα.

Το δοξαστικό των ιδιόμελων αποστίχων του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης, που ψάλλεται το εσπέρας της Μεγάλης Τρίτης κατά την Ακολουθία του Νυμφίου, το λεγόμενο «τροπάριο της Κασσιανής» κάνει αυτό ακριβώς το πράγμα: Εισέρχεται σ' αυτή την «απαγορευμένη» περιοχή. Δεν αγγίζει την επιφάνεια του θρησκευτικού μας συναισθήματος, ούτε αρκείται σε μια ηθική περιγραφή της πτώσεώς μας. Κατέρχεται στο υπέδαφος της αλήθειας μας κι εκεί ανιχνεύει το δράμα της μετανοίας ως γεγονός υπαρξιακό, θεολογικό και εκκλησιολογικό.
Αυτό βέβαια, δεν το κάνει μόνον το συγκεκριμένο τροπάριο, το σύνολο της υμνογραφίας της Εκκλησίας λειτουργεί ακριβώς έτσι. Δεν περιγράφει απλώς ένα γεγονός του παρελθόντος, μεταπλάθει το γεγονός σε παρόν, παρόν λειτουργικό, σε εμπειρία κοινή, σε κοινή δήλωση του σώματος της Εκκλησίας. Τα πρόσωπα τα οποία μας προβάλλονται μέσα απ' την υμνολογία και τα αναγνώσματα και δεν ήταν λίγα όλη αυτή την ευλογημένη περίοδο του Τριώδιου, παύουν να είναι απομακρυσμένα πρόσωπα της Αγίας Γραφής και γίνονται μέσα στη λατρεία, μέσα στην ακολουθία, ένας ανθρωπολογικός καθρέφτης.

Τι διαφορετικό έχει όμως αυτό το τροπάριο; Αρχικά, μέσα σε λίγους στίχους, συμπλέκει βιβλικές αναφορές, ανθρωπολογικές διαστάσεις και σωτηριολογικά νοήματα με τρόπο αξιοθαύμαστο. Η γυναίκα προσφέρει μύρο «προ του ενταφιασμού». Το γεγονός αυτό μας προβάλλει ήδη προοπτική πάθους και ταφής Του Κυρίου. Η επίκληση «ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ» εντάσσει τη δέηση της αμαρτωλής γυναικός μέσα στη θεολογία της Δημιουργίας, όπου ο Χριστός προσλαμβάνεται όχι απλώς ως ιστορικό πρόσωπο αλλά ως Κύριος της κτίσεως. Η αναφορά στην Εύα, που άκουσε τον κρότο στον Παράδεισο και εκρύβη, συνδέει την ατομική μετάνοια της γυναίκας με το προπατορικό δράμα και με την παγκόσμια ιστορία της πτώσεως του ανθρωπίνου γένους.

Θα μου πείτε πως ένας αμαρτωλός δεν μπορεί να κηρύξει ;

Ν.Σωτηροπουλος

 Αδερφοί μου πως ένας φιλαργυρος μπορεί να κηρύττει για αφιλαργυρια,για φιλανθρωπία,για ελεημοσύνη ; 

Δεν θέλει ο Θεός από ένα φιλάργυρο κήρυγμα για την αφιλαργυρια και για την φιλανθρωπία και για την ελεημοσύνηΈνα τέτοιο κήρυγμα είναι εμπαιγμός,χλευασμός στον λόγο του Θεού .

 Σε μια μεγάλη μητρόπολη της Πελοποννήσου ,ένας δεσπότης που μετατέθηκε απο μικρή σε μεγάλη μητρόπολη για να ικανοποιήσει την κενοδοξία και την φιλαργυρία του. Εχει εισπράξει και έχει καταθέσεις στο όνομα του σε μια τράπεζα της πόλεως όπου κατοικοεδρεύει,1 δισεκατομμύριο 300 εκατομμύρια δραχμές.Τον έλεγξε ο Τύπος της πόλεως εκείνης της επαρχιακής,τον έλεγξε και έντυπο εδώ της Αθήνας.Βοά ο κόσμος εναντίον του στην επαρχία του για την φιλαργυρία του.Δεν αναφέρω το όνομα του .

Τον λυπούμαι . Οπως λυπάται κανείς τον Ιούδα.Είχε το θράσος ο φιλαργυροτατος αυτός δεσπότης ( ο οποίος είναι)είναι δε απο τους σφαγιαστας των 12 τίμιων και αφιλαργυρων μητροπολιτών,είχε το θράσος σε σύναξη των πιστών,να κηρύξει και να προτρέψει τον κόσμο σε φιλανθρωπία και σε ελεημοσύνη .Και την ώρα εκείνη έσπασε η αλυσίδα και έπεσε κάτω ο Σταυρός.Και ο κόσμος είπε σημείο απο το Θεό .Ο Θεός τον παραδειγματιζει ,τον δοκιμάζει και το έγραψαν και οι εφημερίδες.Δεν θέλει ο Θεός κήρυγμα απο ένα φιλαργυρο και μάλιστα κήρυγμα για φιλανθρωπία και για ελεημοσύνη.

 Δεν θέλει ο Θεός κήρυγμα απο ένα αδίστακτο αριβιστα που πατάει στα πτώματα των αδερφών του για να ανέβει ψηλά να πάρει θέση και αξίωμα .Και έχει συγχρόνως το θράσος να κηρύττει περί ταπείνωσης και δικαιοσύνης.

Όχι, δεν θέλω “αγίους”, ούτε “γέροντες”. Αμαρτωλούς θέλω…

Όχι, δεν θέλω “αγίους”, ούτε “γέροντες”. Αμαρτωλούς θέλω…
Όχι, δεν θέλω ζηλωτές, ούτε ένθερμους πιστούς, ούτε καθαρούς και ηθικούς, νηστευτές και “ευσεβείς”.
Όχι, δεν θέλω ορθόδοξους που δεν είναι χριστιανοί και χριστιανούς που δεν είναι συνάνθρωποι.
Διότι το να είσαι ορθόδοξος προϋποθέτει να είσαι χριστιανός και το να είσαι χριστιανός προϋποθέτει ότι είσαι συνάνθρωπος.

Αμαρτωλούς θέλω, βρώμικους και ανήθικους, που ξέρουν την αμαρτία τους και κλαίνε γνήσια όταν είναι μόνοι τους.
Αμαρτωλούς θέλω που ξέρουν ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι.

Που κάνουνε τον φιλότιμο αγώνα τους βήμα βήμα ή και μπουσουλώντας χωρίς να βαττολογούν στις προσευχές τους, χωρίς να το παίζουν αυθεντίες, χωρίς να ζούμε με την αλαζονεία των ατομικών τους κατορθωμάτων,χωρίς εγωκεντρικές απαιτήσεις.

Αμαρτωλούς θέλω που ξέρουν ποια είναι η θέση τους μέσα στην Εκκλησία.

"Ο Θεός δεν σκανδαλίζεται με αυτό που εσύ θεωρείς τα χάλια σου".

Και επιχειρώ εδώ μια απλοϊκή απάντηση.
- Βλέπω τον εαυτό μου να πέφτει ξανά και ξανά σε αμαρτίες, να επαναλαμβάνει σφάλματα, να κουβαλά αδυναμίες που θα ήθελα να είχαν ήδη ξεπεραστεί. Κι όμως, μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, νιώθω ότι ο Θεός δεν αποσύρει τη φροντίδα Του. Με σκεπάζει με μια πρόνοια μυστική και διακριτική. Δεν με προστατεύει επειδή το αξίζω αλλά επειδή με αγαπά.

Η αμαρτία έχει πόνο. Δεν είναι αθώα. Πληγώνει, σκοτεινιάζει, βαραίνει την ψυχή. Όμως η Αγάπη Του Θεού επιμένει. Η Αγάπη Του δεν εξαρτάται από την επίδοσή μου ούτε από την ηθική μου ακεραιότητα.

Όταν στρέφομαι προς Εκείνον με συντετριμμένη καρδιά, χωρίς διάθεση αυτοδικαίωσης, γεννιέται μέσα μου μια πνευματική παρηγορία. Μια ήρεμη βεβαιότητα ότι δεν είμαι εγκαταλειμμένος. Έτσι γίνεται αισθητή η Παρουσία Του, όχι ως εξωτερικό φαινόμενο αλλά ως εσωτερικός ησυχασμός και αγαπητικός γλυκασμός.
Και πέρα από τις προσωπικές μας εμπειρίες. 

Στην Παραβολή του Ασώτου Υιού ο Πατέρας δεν κρατά κατάλογο λαθών. Ανοίγει τα χέρια. Χαίρεται για την επιστροφή. Αυτός είναι ο τρόπος της απροϋπόθετης αγάπης.

Το ίδιο μαρτυρεί η μετάνοια της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας και η άρνηση του Απόστολου Πέτρου. Δεν δικαιώθηκαν επειδή δεν έπεσαν στην αμαρτία αλλά επειδή δεν έμειναν στην πτώση τους.

Και όλη η ποιμαντική διδασκαλία της Εκκλησίας επιμένει σε αυτό το έλεος που περιμένει τον άνθρωπο να αναγνωρίσει το λάθος του και να θελήσει να επιστρέψει.
Το κλειδί που ενεργοποιεί την σωτήρια Αγάπη του Θεού δεν είναι η αναμαρτησία αλλά η επιστροφή στην Αγάπη Του με τη μετάνοια.

πηγή

Όλα όσο γίνονται γύρω σου τα οικονομεί έτσι ο Θεός, ώστε καθένα με τον τρόπο του να συντελέσει για τη σωτηρία της ψυχής σου

  Εάν αρχίζεις να έχεις μια κάποια καλή σχέση με τον Κύριο, εάν ο Κύριος αρχίζει πλέον να σε υπολογίζει, με την έννοια ότι σε βρίσκει σοβαρό κι ότι θέλεις πραγματικά να σωθείς ό,τι κι αν σου στοιχίσει, διαπιστώνεις στην καθημερινή πραγματικότητα το εξής:

  Την ώρα ακριβώς που υπάρχει κίνδυνος να επαρθείς, χωρίς να το καταλάβεις, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε φρενάρει. 

  Την ώρα που από το άλλο μέρος, ως άνθρωπος αδύναμος, χωρίς να το καταλάβεις, πας να ξεφύγεις, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε φρενάρει, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε προλαβαίνει, κάτι επιτρέπει ο Θεός και ακόμη πιο πολύ ταπεινώνεσαι, ακόμη πιο πολύ συνειδητοποιείς την αμαρτία και όλα τα καταστροφικά στοιχεία που έχεις μέσα σου, και τα οποία επέτρεψε ο Θεός να έχεις, για να δουλεύουν με την έννοια αυτή: να σε βοηθούν να είσαι ταπεινός, να μετανοείς, να εμπιστεύεσαι στον Θεό, να μην παίρνεις θάρρος και θέλεις να απομακρυνθείς και θέλεις να ξεμακρύνεις και χαθείς.

«Λύτρωσέ με, Κύριε λόγω της αγάπης Σου!»

ΚΑΘΑΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ

«Συνήθειαν λαβοῦσα ἡ ἁμαρτία ἕλκει με, εἰς παντελῆ ἀπώλειαν˙ ἀλλά σύ με ἐκ ταύτης λύτρωσαι τῷ Σταυρῷ σου, Οἰκτίρμον πολυέλεε» (ωδή γ΄ Τριωδίου).

(Πήρε ως αφορμή τη συνήθειά μου να αμαρτάνω η αμαρτία και γι’ αυτό με τραβάει σε ολοκληρωτική απώλεια. Αλλά Εσύ, Πολυέλεε Οικτίρμονα Κύριε, λύτρωσέ με από αυτήν με τον Σταυρό σου).

 Τη δύναμη του Σταυρού του Κυρίου επικαλείται ο άγιος υμνογράφος, προκειμένου να τον λυτρώσει από την αμαρτία που τον έχει καθηλώσει και αδυνατεί να την ξεπεράσει. Και η αδυναμία του δεν έγκειται στο γεγονός ότι δεν επαρκούν οι δυνάμεις του – ο υμνογράφος γνωρίζει καλά ότι ο Κύριος διά του αγίου βαπτίσματος μάς ενσωμάτωσε στον εαυτό Του και μας μετάγγισε την παντοδυναμία Του, συνεπώς ο πιστός «πάντα ισχύει εν τω ενδυναμούντι αυτόν Χριστώ» – αλλά στο γεγονός ότι η θέλησή του προσκλίνει ενηδόνως περισσότερο στα πάθη του παρά στην αγάπη του Κυρίου του.

«Την αμαρτία μου αγαπώ περισσότερο», είναι σαν να κραυγάζει με δραματικό τρόπο ο ποιητής, κι απόδειξη η αδιάκοπη επανάληψή της. Η επανάληψη αυτή ασφαλώς καθιστά την αμαρτία στη ζωή του ανθρώπου άτρωτη και ανίκητη, γιατί τον έλκει με το άρμα της συνήθειας. Ποιος είναι εκείνος που όταν συνηθίσει κάτι μπορεί εύκολα έπειτα να απαλλαγεί από αυτό; Όπως σ’ αυτές τις περιπτώσεις η ίδια η ανθρώπινη σοφία επισημαίνει «η συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση στον άνθρωπο» ή για να το πούμε με τον τρόπο του αγίου της Σαρακοστής μεγάλου Εφραίμ του Σύρου: «μη συνηθίζεις να ηττάσαι στον πνευματικό πόλεμο, γιατί η συνήθεια είναι δεύτερη φύση».

Βήματα προς την αληθινή μετάνοια (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ).

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, είναι η Κυριακή του ασώτου, επειδή ακριβώς η Εκκλησία μας αναγινώσκει την ημέρα αυτή την γνωστή σε όλους μας παραβολή του ασώτου.

Η παραβολή αυτή, μπορούμε να πούμε ότι είναι συνέχεια της προηγουμένης, της παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου, που ακούσαμε την προηγούμενη Κυριακή, διότι σ’ εκείνη μεν η Εκκλησία μας εισάγει στην συντριβή της καρδιάς και την συναίσθηση της αμαρτωλότητος, που είχε ο τελώνης, ως δύο απαραίτητα γνωρίσματα της αληθινής μετάνοιας, ενώ στη σημερινή μας παρουσιάζει την δύναμη της μετανοίας και το μέγεθος της ευσπλαγχνίας του Δεσπότου Χριστού. Αποτυπώνει με τον πλέον παραστατικό τρόπο την τραγωδία του κάθε ανθρώπου, που απομακρύνεται από τον Θεό και παραδίδεται στα πάθη και στις επιθυμίες του.

 Κορυφαίοι ερμηνευτές της Εκκλησίας μας παρατηρούν ότι πουθενά, σε καμιά άλλη παραβολή δεν παρουσιάζεται με τόση ένταση η κατάντια της αμαρτίας. Αλλά και σε καμιά άλλη δεν αποκαλύπτεται τόσο παραστατικά το μεγαλείο της άπειρης αγάπης του Θεού, ο Οποίος συγχωρεί τον αμαρτωλό, όσο πολλές και μεγάλες και αν είναι οι αμαρτίες του, αρκεί να μετανοήσει ειλικρινά και να επιστρέψει στον ουράνιο πατέρα.

Στη διήγηση της παραβολής περιγράφονται με τον πιο γλαφυρό και παραστατικό τρόπο όλα τα γνωρίσματα της αληθινής μετανοίας. Ας τα δούμε με πολλή συντομία. Ο νεώτερος υιός, αφού έφυγε από το σπίτι και δαπάνησε όλη την πατρικη περιουσία, γλεντώντας και διασκεδάζοντας, έφθασε σε ένα τραγικό κατάντημα. Πεινάει, βόσκει γουρούνια, νοιώθει ότι χάνεται, προσπαθεί να χορτάσει με τα ξυλοκέρατα που τρώγανε τα γουρούνια, βρωμάει ολόκληρος, μοιάζει με ένα ζωντανό νεκρό. Αυτό είναι το τίμημα της αμαρτίας. Εκεί μας καταντάει η ζωή της ασωτίας. Ο άσωτος νόμισε ότι φεύγοντας από το σπίτι του πατέρα, θα απελευθερωθεί, θα γλεντήσει τη ζωή του, θα βρεί το νόημα της ζωής. Τελικά όμως έγινε δούλος, ένα ερείπιο σωματικό και ψυχικό, έχασε τον εαυτό του, νεκρώθηκε.

Ό,τι και να κάναμε, ό,τι και να είπαμε, ό,τι κι αν διαπράξαμε πρέπει να προσευχόμαστε.

Ό,τι και να κάναμε, ό,τι και να είπαμε, ό,τι κι αν διαπράξαμε πρέπει να προσευχόμαστε. Πότε θα προσευχόμαστε; Όταν όλα πάνε καλά; Και πότε πάνε όλα καλά; Αφού όλο σαλάτα που τα κάνουμε!Προσευχόμαστε για να μας βοηθήσει ο Θεός.

Μπορεί να σου λέει ο λογισμός σου, μα πήγες και τα έκανες γυαλιά-καρφιά και έρχεσαι τώρα και προσέχευσαι; 

Ναι, τα έκανα!Τι θα κάνω; Να μην προσευχηθώ κιόλας να τα κάνω ακόμα χειρότερα τα πράγματα;

Όπως είμαι ακάθαρτος και βρώμικος να πάω να σταθώ μπροστά στο Θεό και να πω:"Θεέ μου, λυπήσου με".
Όπως είπε ο τελώνης:"Θεέ μου, λυπήσου με τον αμαρτωλό".

Ορίστε, αυτός είμαι! Αυτός που είδες πριν λίγα λεπτά να κάνει όλα αυτά τα πράγματα: να θυμώνει, να βρίζει, να κλέβει, να πορνεύει, να ασωτεύει. Αυτός είμαι!
Πιάνω τον εαυτό μου και τον στήνω μπροστά στο Θεό και λέω:

 "Ορίστε, να δεις ποιος είμαι, Θεέ μου. Λυπήσου με, σε παρακαλώ".

 Δεν χρειάζονται φιλοσοφίες αλλά την προσευχή δεν πρέπει να την αφήνουμε, ποτέ, ό,τι και να συμβαίνει.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

πηγή

Δεν ρωτά «τι έκανες», αλλά «προς τα πού ήθελες να πας»(Κυριακή του Ζακχαίου)

Κυριακή του Ζακχαίου...
Ο Θεός δεν βλέπει τον άνθρωπο όπως τον βλέπουν οι άλλοι, ως άθροισμα πράξεων του παρελθόντος.Τον βλέπει ως πρόσωπο εν κινήσει.Γι’ αυτό και η κρίση Του δεν είναι λογιστική αλλά υπαρξιακή.
Δεν ρωτά «τι έκανες», αλλά «προς τα πού ήθελες να πας».
Όχι «πού βρίσκεσαι» αλλά «ποια κατεύθυνση διάλεξες».
Νομίζουμε ότι θα μας σώσει επειδή είμαστε ‘’της Εκκλησίας’’,ποντάρουμε σε αυτό....αλλά λησμονούμε ότι δεν μας σώζει απλά και μόνο ο χώρος ο ιερός
και με ότι ιερά καταπιανόμαστε αλλά η υγιής σχέση που όλα αυτά καλλιεργούν με τον Θεό.....
Γι’ αυτό βλέπουμε ο Χριστός τον Ζακχαίο δεν τον κρίνει με βάση αυτό που ήταν
(τελώνης, άδικος, πλεονέκτης).
Τον βλέπει με βάση αυτό που λαχταρά: να Τον δει.
Και αυτή η λαχτάρα γίνεται το σημείο που αρχίζει η πορεία προς την σωτηρία του.
Έτσι η επιθυμία του να δει τον Χριστό δεν είναι απλό συναίσθημα.
Είναι προσανατολισμός της ελευθερίας.Είναι η αρχή της μετάνοιας.
Για μας τους ταλαίπωρους ξέρετε είναι παρηγοριά το γεγονός ότι η χάρις του Θεού έρχεται όχι στο τέλος της πορείας αλλά ήδη από την αρχή της κίνησης.
Όχι από το άνοιγμα της πόρτας της καρδιάς μας, αλλά από το άγγιγμα του πόμολου.
Από εκείνη την εσωτερική στροφή, όπου ο άνθρωπος παλεύει να αλλάξει.
Και αυτή η θέληση που δεν το βάζει κάτω, που δεν παραιτείται, που αγωνίζεται,
όταν είναι αληθινή, είναι ήδη χώρος χάριτος!

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Ο πόθος για το Πρόσωπο του Κυρίου[Κυριακή του Ζακχαίου]

Γέροντας Ζαχαρίας του Έσσεξ

Όλες αυτές οι Κυριακές πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας μυούν στη σοφία της μετάνοιας και κάθε Κυριακή μας δίνει σταθερές, αρχές που πρέπει να τηρούμε καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου αυτής για την ανανέωσή μας. Όλα τα μαθήματα που παίρνουμε τώρα μας βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε το μεγαλύτερο σκοπό της ζωής μας∙ το να ανακαλύψουμε την καρδιά μας και να γίνουμε αληθινές εικόνες του Θεού, ικανοί να συνομιλούμε μαζί Του πρόσωπο με Πρόσωπο.

 Η Κυριακή του Ζακχαίου έχει δύο κύρια θέματα. Το πρώτο είναι η σημασία της εκούσιας αισχύνης στην κάθαρσή μας από την αισχύνη της αμαρτίας που έχουμε συσσωρεύσει στη ζωή μας.

 Το δεύτερο θέμα είναι ο πόθος του Θεού. Για να είναι τέλεια η άσκησή μας κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, χρειαζόμαστε τον πόθο του Θεού να υπερισχύει των πάντων, διότι ο πόθος αυτός στρέφει όλη την καρδιά προς τον Θεό.

 Ο άγιος Αντώνιος δεν μετρούσε την πνευματική του πρόοδο σύμφωνα με τα χρόνια που είχε ζήσει στην έρημο, αλλά με τον θείο πόθο που είχε στην καρδιά του κάθε φορά που παρίστατο ενώπιον του Θεού. Ο θείος πόθος νικά οποιονδήποτε άλλο εμπαθή πόθο του κόσμου τούτου και τότε ο Θεός έρχεται να βασιλεύσει στην καρδιά μας ως Βασιλιάς. Όταν ο άνθρωπος στρέφεται προς τον Θεό σαν τον Ζακχαίο, γίνεται «διδακτός Θεού» και όσα προφέρει έχουν αιώνια αξία. Είναι ο Θεός που μιλάει μέσω αυτού, που τον δικαιώνει και ανακαινίζει τη ζωή του.

***

Ερώτηση: Ήταν ο Ζακχαίος σε κατάσταση χάριτος ώστε να έχει τέτοιο πόθο να δει τον Χριστό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Η χάρη άρχισε να ενεργεί μέσα στον Ζακχαίο από τη στιγμή που δεν λογάριασε την αξιοπρέπειά του, αλλά έδωσε προτεραιότητα στον πόθο του να δει το Πρόσωπο του Χριστού. Αγνόησε την καλή γνώμη του όχλου και συγκεντρώθηκε μόνο στο να δει τον Κύριο. Η ψυχή μας χορταίνει όταν αξιώνεται να δει το Πρόσωπό Του: «εγώ δε εν δικαιοσύνη οφθήσομαι τω προσώπω σου, χορτασθήσομαι εν τω οφθήναί μοι την δόξαν σου» (Ψαλμ. 16, 15). Τότε εκπληρώνεται ο σκοπός του ερχομού τού ανθρώπου στον κόσμο.

Ερώτηση: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει πόθο Θεού; Γεννηθήκαμε με αυτό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Γεννηθήκαμε όλοι με κάποια έμφυτη δυνατότητα να αποκτήσουμε τον πόθο του Θεού. Για να δεχθούμε χάρη, πρέπει να μάθουμε να ταπεινωνόμαστε, γιατί ο Θεός «υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» (Ιακ. 4, 6). Η ταπείνωση προσελκύει τη χάρη του Θεού, η οποία γίνεται έμπνευση και πόθος Θεού μέσα μας. Η ταπείνωση και ο φόβος του Θεού γεννούν ανδρεία στον άνθρωπο. Όταν έχει φόβο Θεού και ταπείνωση, δεν φοβάται τίποτε. Ακόμη και «αν κολληθή ο ουρανός τη γη», αυτός δεν θα σαλευθεί. Φοβάται μόνο ένα: να μην αμαρτήσει εναντίον της αγάπης του Λυτρωτή του. Ο Ζακχαίος δεν είπε ότι θα διορθώσει τις αδικίες του διότι γόγγυζαν οι άλλοι, αλλά χάρη στην ενέργεια της παρουσίας του Χριστού. Κανένας δεν μπορεί να πάρει και να εκφράσει τέτοιες αποφάσεις με ψυχολογικό τρόπο. Τέτοια ρήματα προέρχονται από τη χάρη με την οποία φλέγεται η βαθιά καρδιά. Τότε ο άνθρωπος γίνεται σαν λιοντάρι στη μετάνοιά του, παριστάμενος ενώπιον του Θεού και στρέφοντας κάθε βέλος μομφής εναντίον του εαυτού του ποθώντας μόνο να ευαρεστήσει Αυτόν.

Είναι μεγάλη ἁμαρτία ὅσοι τό λένε αὐτό.

''Ἀκοῦμε πολλούς νά λένε : Εἶμαι ἐντάξει, δέν ἔχω κάνει κάποια ἁμαρτία.

 Εἶναι μεγάλη ἁμαρτία ὅσοι τό λένε αὐτό. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί πλανῶνται καί εἶναι ὁ σατανᾶς μέσα τους καί λένε, ὅτι εἶναι ἐντάξει. Ὁ ἄνθρωπος ἀπό τή στιγμή πού παραδεχθεῖ ὅτι εἶναι ἐντάξει, ἤδη δέν εἶναι ἐντάξει. 

 Οἱ προτεστάντες καί ὅλοι οἱ αἱρετικοί παραδέχονται τέτοια πράγματα ὅτι εἶναι ἐντάξει, ἐνῶ ὁ πραγματικά Ὀρθόδοξος, οὐδέποτε θά παραδεχτεῖ ὅτι εἶναι ἐντάξει καί οὐδέποτε θά πιστέψει ὅτι εἶναι σεσωσμένος, ἀλλά πράττει αὐτό πού λέει ὁ Θεός καί ἐλπίζει στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Οὐδέποτε νά παραδεχτεῖτε καί νά πιστέψετε ὅτι εἶστε ἐντάξει, ποτέ! 

Αὐτή εἶναι ἡ σωστή στάση, πού πρέπει νά κρατᾶμε στό θέμα αὐτό. 

Μπορεῖ κάποιος νά μήν ἔχει χέρια, νά μήν ἔχει πόδια καί νά εἶναι σιωπηλός ὅλη τή μέρα καί παρ΄ ὅλα αὐτά νά ἁμαρτάνει θανάσιμα μέ τήν διάνοιά του, μέ τούς λογισμούς του.''

 Δημητρίου Παναγόπουλου-Ιεροκήρυκος

Μη ξεχνάμε, η ΜΕΤΑΝΟΙΑ είναι το αντίθετο της ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ

Διαισθάνομαι ότι η ανθρωπότητα αργά αλλά σταθερά πορεύεται σε μια πολύ βαθύτερη επίγνωση του Θεού,αλλά μέσα από μαρτύρια και βάσανα.Μέσα από τον κλίβανο.Εκεί θα πάμε αναγκαστικά, με απώλειες όμως.Μέσα από τα βάσανα που οι ίδιοι φτιάχνουμε.
Η δουλειά του ανθρώπου είναι να κατασκευάζει κολάσεις.
Μη ξεχνάμε, η ΜΕΤΑΝΟΙΑ είναι το αντίθετο της ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ.

π. Νικ. Λουδοβίκος

Είναι μεγάλη παγίδα το να αλλάζουμε πρώτα εξωτερικά ελπίζοντας να αλλάξουμε και κάποτε εσωτερικά.

Πολλές φορές αγωνιούμε για το ότι κάποιοι συνάνθρωποί μας δεν ζούνε όπως θέλει ο Θεός και προσπαθούμε να τους διορθώσουμε, έχοντας την εντύπωση ότι δικαιωματικά αναλαμβάνουμε τον ρόλο του κριτού και του ελεγκτού των αλλών μιας και τηρούμε κάποια εξωτερικά γνωρίσματα του "καλού χριστιανού". Στην ουσία όμως όχι μόνο δεν ωφελούμε τους άλλους αλλά γινόμαστε αιτία να απομακρυνθούν από την Αλήθεια λόγο του λάθους μας τρόπου.

«Απόκτησε εσωτερική γαλήνη και χιλιάδες γύρω σου θα σωθούν», δίδασκε ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Το ζητούμενο λοιπόν είναι εσωτερικά να αποκτήσουμε ειρήνη και γαλήνη οι οποίες έρχονται όταν η Χάρις του Θεού αγγίξει την καρδιά μας. Και η Χάρις του Θεού έρχεται σε καρδιές ταπεινές και απλές χωρίς σκληρότητα, χωρίς εμπάθειες, χωρίς μίση και κακίες, χωρίς ιδιοτροπίες και παραξενιές.

Αυτό λοιπόν που χρειαζόμαστε είναι μετάνοια, ταπείνωση και απλότητα. Είναι μεγάλη παγίδα το να αλλάζουμε πρώτα εξωτερικά ελπίζοντας να αλλάξουμε και κάποτε εσωτερικά. Και είναι παγίδα διότι τις περισσότερες φορές επειδή μια εξωτερική αλλαγή φαίνεται και αναγνωρίζεται από τους άλλους, μας αρκεί και επαναπαυόμαστε σ'αυτήν, μας δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε πλέον "καλά" και έτσι δεν μπαίνουμε στην διαδικασία εσωτερικής μεταμόρφωσης και αλλαγής.