«Κάθε μέρα, όσο ζής, θα μου κάνης το κομποσχοινάκι, γιατί κάθε μέρα λαβαίνω το δώρο σου».

Διηγείται η Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου της Πορταριάς
Θυμάστε, σας είπα κάποτε γιά ένα άτομο, πού ήρθε και μου είπε ότι δέν πιστεύει πώς υπάρχει αιώνιος ζωή;

Ξαφνικά μιά μέρα πέθανε ο καλύτερός του φίλος, πολύ νέος άνθρωπος. Από τον πόνο πού αισθάνθηκε, ήρθε μιά μέρα, με βρήκε, μιλήσαμε και του είπα να του κάνη κάθε μέρα ένα κομποσχοινάκι τριαντατριάρι κι ας μή πιστεύη.

Μετά από λίγο καιρό σταμάτησε να κάνη το κομποσχοίνι. Παρουσιάστηκε τότε ο φίλος του καί του λέει:

«Γιατί σταμάτησες να μου κάνης κομποσχοίνι; Κάθε μέρα, όσο ζής, θα μου κάνης το κομποσχοινάκι, γιατί κάθε μέρα λαβαίνω το δώρο σου».

 Ας χάσουμε και λίγο ύπνο. Είναι τέτοιες οι καταστάσεις τώρα, πού πρέπει να χάνουμε λίγο ύπνο, να εγκρατευώμαστε στο φαγητό μας καί σ’ όλα μας.
Πρέπει να κάνουμε μιά θυσία γιά την αγάπη του Χριστού μας, γιατί οι καιροί έφτασαν, οι μέρες μας έφτασαν.

Όλη η φύσις μιλά, κλαίει και οδύρεται, γιατί η αμαρτία είναι μεγάλη κι όπου είναι μεγάλη η αμαρτία, εκεί έρχεται και η οργή του Θεού.

...με αυτό το μνημόσυνο αναπαύονται,επειδή ξέρουν πως δεν τους λησμονούμε...

π. Κωνσταντίνου Καλλιανού

  Άλλη μια κορυφαία ημέρα ξεπροβάλλει σιωπηλά, ταπεινά και με γνήσια βεβαιότητα τη χαρμολύπη της, για ν᾽ανταμώσει με τη δικιά μας τη συγκίνηση. Γιατί η σημερινή η μέρα, η μέρα του Ψυχοσάββατου, έχει, για όσους συνειδητά προσέχουν τα όσα ξετυλίγονται από το κουβάρι του πανίερου Τριωδίου, όλη εκείνη τη δυνατότητα, ώστε να μπορέσει ο κάθε πιστός να υπερβεί το Μυστήριο του θανάτου, καθώς γεύεται, πιστοποιεί και κατανοεί το άλλο Μυστήριο:
της Εκκλησίας, που ως άλλη, μεγάλη συντροφιά και κοινωνία επειχειρεί ν᾽αναστρέψει τα πράγματα και να δώσει στη σημερινή ημέρα χαρακτήρα χαρμολύπης, παραμυθίας και αναμονής. 

  Γιατί τι άλλο περιμένει ο πιστός να γευτεί την ώρα εκείνη της προσευχής, που αποκαλείται Τρισάγιο ή Μνημόσυνο για τους Κεκοιμημένους, παρά μονάχα την παρουσία των πρόσωπων, ως ικανή, ζωντανή παρουσία μεταξύ μας, όλων εκείνων που πέρασαν το μεγάλο το χαντάκι που μας χωρίζει με την αιωνιότητα. 

Παιδιά μου ο Θεός θα μας ρωτήσει την ημέρα της Κρίσεως αν δίναμε τα ονόματα των κεκοιμημένων γονέων μας στα Σαρανταλείτουργα!

( Εν όψει του αυριανού Ψυχοσάββατου)
Μεγάλη ήταν η σημασία που έδινε ο άγιος Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης στον αγώνα που θα πρέπει να κάνουμε για τους κεκοιμημένους!

 Μας έλεγε ότι θα πρέπει να δίνουμε τα ονόματά τους στους ιερείς για να τα διαβάζουν και να βοηθιούνται έτσι οι ψυχές. Έλεγε ότι τα κόλυβα είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε και ότι οι ψυχές αναπαύονται με αυτά και ιδιαίτερα τα Ψυχοσάββατα! Μέχρι και ο άγιος Ραφαήλ μάς έλεγε ότι ζήτησε από κάποιους να του κάνουν κόλυβα για την γιορτή του! 

Επίσης ανέφερε ότι τα πρόσφορα που δίνουμε στους ναούς με τα ονόματα των κεκοιμημένων, πολύ βοηθούν τις ψυχές τους! 

Αλλά και για την ελεημοσύνη μάς έλεγε, ότι πρέπει να κάνουμε στο όνομα των νεκρών! Να λέμε δηλαδή στους ανθρώπους που ζητούν βοήθεια, ότι αυτά σου τα δίνω για την ψυχή του πατέρα μου ή της μητέρας μου και έτσι αυτός που δέχεται την βοήθεια να απαντάει: " Ο Θεός να τον συγχωρήσει".

Εκείνο όμως που δεν θα ξεχάσω ήταν αυτό που μας είπε κάποτε:

Πάτερ, γιατί κάνουμε τα μνημόσυνα, αφού «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια»;

- Διάβασες την επιμνημόσυνη Ακολουθία προσεκτικά;

- Οχι!

- Δεν μιλά πουθενά για μετάνοια. Αναφέρει μόνο εκφράσεις όπως: «Ανάπαυσον την ψυχήν του δούλου Σου…Ως αγαθός και φιλάνθρωπος Θεός συγχώρησον…» κ.τ.λ…Αυτό που συμβαίνει, καλό μου παιδί, είναι το εξής: Ένας υπόδικος καταδικάζεται σε θάνατο (ο αμαρτωλός για την κόλαση). Οι συγγενείς του και η μητέρα του (η Εκκλησία) κάνουν αίτηση χάριτος (επιμνημόσυνη δέηση) στον ανώτατο άρχοντα (τον Θεό). Αν Αυτός θέλει, χαρίζει την ποινή στον κατάδικο. Αν δεν θέλει η ποινή εκτελείται.
- Μα καλά, Γέροντα, το έλεος του Θεού επεκτείνεται και στην κόλαση;
- Αφού, παιδάκι μου, είναι άπειρο, υπάρχει χώρος ή κατάσταση που να το εμποδίσουν να επεκταθεί;

Απόσπασμα από το βιβλίο «ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ από τη διδασκαλία του πατρός Επιφανίου Θεοδωροπουλου»

Είναι κάποια χαρτάκια δυσβάστακτα απ’ τον πόνο που κουβαλούνε ....

Είναι κάποια χαρτάκια δυσβάστακτα απ’ τον πόνο που κουβαλούνε ....
Είναι εκείνα που δίνεις στον ιερέα για μνημόνευση στην Θεία Λειτουργία....
Δίπλα στα ονόματα ανοίγονται εκείνες οι παρενθέσεις που φανερώνουν τα βάθη των πληγών κείνων που υποφέρουν....
Μακάρι να γνωρίζαμε την βοήθεια που προσφέρει η μνημόνευση για όλους,για εκείνους που έχουμε δίπλα μας μα και για εκείνους που βρίσκονται προς το παρών στο ‘’διπλανό δωμάτιο’’....
Μη αμελείς να τους γράφεις.....
Κι αν θυμηθείς βάλε και το ονοματάκι κείνου που είναι το ‘’χωνευτήρι των καημών σου’’(πνευματικός),και κείνου που μεσολάβησε και βρίσκεσαι σήμερα στην αγκάλη της Εκκλησιάς(ανάδοχος).....

Κι αν το λέει η καρδούλα σου βάλε και εκείνη τη ψυχή που σε δυσκολεύει....
Δεν μας κουράζεις(τους ιερείς) κι ας γράφεις ‘’από Αδάμ....άχρι Ιωσήφ του Μνήστορος....’’

Της γλυκιάς παρηγοριάς Του Θεού μας μερτικό έχουν όλοι όσων η καρδιά τους είναι ανοιχτή.....
Άλλωστε και να το θυμάσαι στο χαρτάκι τούτο το ευλογημένο δεν είναι απλές τυπογραφικές γραμμές εκείνες που βάζεις τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, είναι θέσεις στο ‘’βαγόνι της μνημόνευσης’’....
Δεν είναι κρίμα να πάνε(τα βαγόνια) άδεια....

Εάν προσφέρεις στους κεκοιμημένους...

«Στους κεκοιμημένους: Εάν προσφέρεις δάκρυα, θα στεγνώσουν. Εάν προσφέρεις άνθη, θα μαραθούν. Εάν προσφέρεις προσευχές, θα πάνε στους Ουρανούς!»

Ιερός Αυγουστίνος 

πηγή

Το ακόλουθο περιστατικό μας δείχνει πόσο σημαντική είναι η τέλεση μνημόσυνου στη θείου λειτουργία

Το άφθαρτο λείψανο του Αγ.Θεοδοσίου του Τσερνιγκωφ

 Κατά την ανακομιδή των λειψάνων και την αγιοκατάταξη του αγ. Θεοδοσίου του Τσερνίγκωφ [ΕΔΩ](η οποία έλαβε μέρος στις 9/22 Σεπτεμβρίου 1896), ο φημισμένος Στάρετς Αλέξιος (+1917), ιερομόναχος του Ερημητηρίου του Γκολοσέεβ [ΕΔΩ] ο οποίος συμμετείχε στην ανακομιδή των λειψάνων, αποκαμωμένος καθώς καθόταν δίπλα στα λείψανα, λαγοκοιμήθηκε και είδε μπροστά του τον άγιο, ο οποίος του είπε:

--Σ’ ευχαριστώ που κοπιάζεις για μένα και σε παρακαλώ θερμά, όταν τελέσεις τη θεία λειτουργία, να μνημονεύσεις τους γονείς μου – και έδωσε τα ονόματά τους.

--Πώς μπορείς εσύ, ω Άγιε, να ζητάς τις δικές μου προσευχές, όταν εσύ ο ίδιος στέκεσαι στον ουράνιο Θρόνο και ικετεύεις το Θεό να δωρίσει στους ανθρώπους το έλεός Του»; ρώτησε ο ιερομόναχος.

--Ναι, αυτό είναι αλήθεια», απάντησε ο άγιος Θεοδόσιος, αλλά η προσφορά στη θεία λειτουργία έχει περισσότερη δύναμη από την προσευχή μου.

Ο Άγιος Αλέξιος του Γκολοσέεβ

Έτσι λοιπόν, οι παννυχίδες και η κατ’ οίκον προσευχή για τους νεκρούς είναι ευεργετικές για την ψυχή τους, όπως εξάλλου είναι και οι εις μνήμην τους αγαθοεργίες, όπως ελεημοσύνες ή συνεισφορές στην εκκλησία.

 Όμως ιδιαιτέρως ευεργετική είναι η τέλεση μνημόσυνου στην Θεία Λειτουργία…πολλές εμφανίσεις νεκρών και άλλα περιστατικά τα οποία έχουν σημειωθεί επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο.

«Τα δάκρυα για τους νεκρούς εξατμίζονται, τα λουλούδια μαραίνονται, αλλά η προσευχή ανεβαίνει ως τον θρόνο του Θεού».

Με τρία πράγματα ο Διάβολος μας παίρνει στην Κόλαση...

Να μην βλασφημείτε ποτέ! Να το πείτε στα παιδιά! Γιατί θα ΄ρθει πρώτο ατύχημα με το αυτοκίνητο, δεύτερο ατύχημα, τρίτο και τέλος!

Να μην κάνετε σαρκική αμαρτία μέσα στο αυτοκίνητο! Θα έρθει αυτοκινητιστικό ατύχημα!

Με τρία πράγματα ο Διάβολος μας παίρνει στην Κόλαση: σαρκικά, αιρέσεις και μαγεία!

Νύχτα γεννήθηκε ο Χριστός, νύχτα Αναστήθηκε, νύχτα θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία.

Είδε κάποιος αυτούς που αυτοκτόνησαν να είναι κρεμασμένοι ανάποδα από τα πόδια σε ένα μέρος που μυρίζει ανυπόφορα! Αυτοί έκαναν φόνο (του εαυτού τους) χωρίς να μπορούν να μετανοήσουν οι ίδιοι, επειδή πέθαναν.

Για όσους δικούς μας κοιμήθηκαν, ελεημοσύνες, λαμπάδες, μνημόσυνα, σαρανταλείτουργα, συνέχεια. Δεν μπορεί κανείς να τους βοηθήσει εκεί, παρά μόνον εμείς, ζητώντας με έργα το έλεος του Θεού.

Γέροντας Μόδεστος ο Αγιορείτης

ΥΓ: Ο γέροντας Μόδεστος γεννήθηκε το 1930 και μόνασε επί 27 χρόνια στην Ιερά Σκήτη Αγίας Άννης στο Άγιον Όρος, ενώ επί 40 χρόνια είναι Ιεραπόστολος εν τω κόσμω, στην Ελλάδα μας, έπειτα από υπόδειξη φωτισμένου Αγιορείτη Ερημίτη Γρηγορίου.

πηγή

Βοήθεια σε κεκοιμημένη!! (Άγ.Παΐσιος Αγιορείτης)

 Το πρωί της 30ης Νοεμβρίου του 1974(π.η.), μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου, ενώ ο Όσιος ήταν στο κελλί του στο Άγιον Όρος και έλεγε την ευχή γονατιστός στο κρεββάτι του, παρουσιάσθηκε ξαφνικά μπροστά του ένας νέος και του είπε:
– Είναι ανάγκη να πάμε, γιατί είσαι μάρτυρας.
– Μάρτυρας; ρώτησε με απορία.
– Μάλιστα , μάρτυρας σε δικαστήριο.
Αμέσως – χωρίς να καταλάβη πώς- βρέθηκε στο Κοιμητήριο της Κόνιτσας μπροστά σε έναν τάφο. Ο νέος, με μια απαλή κίνηση, άνοιξε τον τάφο, και ο Όσιος είδε μέσα σ’αυτόν μια γνωστή του γριούλα. Παρόλο που ήταν μισολιωμένη και είχε αφόρητη δυσωδία, δεν την αποστράφηκε. Μπήκε μέσα στον τάφο και την αγκάλιασε με πολύ πόνο. 

Εκείνη φώναζε: “Καλόγερε, σώσε με! Καλόγερε, σώσε με!”.

 Έπειτα του είπε:
– Πες, όσες φορές μου ζήτησες κάτι, δεν σου το έδωσα;
– Πάντα μου έδινες και με το παραπάνω, απάντησε ο Όσιος.

Τότε ο νέος αυτός, που ήταν ο Φύλακας Άγγελός της και γνώριζε τα πάντα γι’αυτήν την ψυχή, της είπε: 

” Κοιμήσου εν ειρήνη “. 

Και σκεπάζοντας πάλι τον τάφο, είπε στον πατέρα Παΐσιο: 

“Πάμε “. 

Με το “πάμε” ο Όσιος βρέθηκε πάλι στην ίδια θέση, γονατιστός στο κρεββάτι του. Από το γεγονός αυτό κατάλαβε ότι η ψυχή αυτή είχε ανάγκη από πολλή προσευχή, διότι πράγματι, ενώ ήταν εύπορη, δεν έδινε ελεημοσύνη στους συγχωριανούς της και μόνο για εκείνον δεν τσιγκουνευόταν καθόλου, επειδή τον αγαπούσε πολύ.

- Είδα και την ψυχή του πατέρα μου...έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος

- Είδα και την ψυχή του πατέρα μου, - έλεγε ο Γέροντας -, να κάθεται έξω από ένα απλό σπιτάκι σαν κελλάκι και του λέω:
«Πατέρα μου, εσύ που ήσουν και χτίστης, δεν έχτιζες ένα μεγαλύτερο σπίτι να μένεις άνετα, αλλά κάθεσαι σε ένα τέτοιο σπιτάκι» Τότε, τι μου λέει:
«Παιδί μου, εσύ με τις προσευχές σου και τις ελεημοσύνες σου μου έκτισες το σπιτάκι αυτό και το έχω και μένω .

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Κάθε λέξη της προσευχής είναι για τον κεκοιμημένο όπως μια σταγόνα νερού για ένα διψασμένο

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Συγγενείς και αγαπημένοι φίλοι των αποθανόντων!

 Κάντε ότι είναι αναγκαίο γι’ αυτούς και ότι εναπόκειται στη δύναμη σας.
Αντί να δαπανάτε χρήματα σε εξωτερικούς στολισμούς του φέρετρου και του τάφου, βοηθήστε τούς φτωχούς υπέρ της μνήμης των δικών σας κεκοιμημένων και ενισχύστε τις εκκλησίες, όπου προσφέρονται προσευχές υπέρ αυτών.
Δείξτε ευσπλαχνία στους αποθανόντες και φροντίστε για το καλό της ψυχής τους. Από αυτό το μονοπάτι θα περάσουμε όλοι.
Και τότε πόσο μεγάλη θα είναι ή επιθυμία μας να μας θυμούνται στις προσευχές. Ας είμαστε ευσπλαχνικοί με τούς κεκοιμημένους. Μόλις κάποιος αποβιώσει, καλέστε αμέσως έναν ιερέα, ό όποιος αναγιγνώσκει τη «Συγχωρητική ευχή μετά θάνατον». Καταβάλετε κάθε προσπάθεια προκειμένου ή νεκρώσιμη ακολουθία να τελεστεί σε εκκλησία, ενώ εσείς μέχρι τη στιγμή εκείνη να αναγιγνώσκετε το Ψαλτήριο στο προσκέφαλο του αποθανόντος.

Ή νεκρώσιμη ακολουθία δεν χρειάζεται να είναι περίτεχνη, αλλά δεν πρέπει να είναι συντομευμένη· μη σκέφτεστε τον εαυτό σας και τη δική σας άνεση, αλλά τούς αποθανόντες, τούς οποίους θα αποχωριστείτε για πάντα. Εάν στην εκκλησία υπάρχουν πολλοί κεκοιμημένοι ταυτοχρόνως, μη προβάλλετε αντίρρηση να τελεστεί κοινή νεκρώσιμη ακολουθία.

-Πάτερ, γιατί κάνουμε τα μνημόσυνα, αφού «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια»;

-Πάτερ, γιατί κάνουμε τα μνημόσυνα, αφού «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια»;
- Διάβασες την επιμνημόσυνη Ακολουθία προσεκτικά;
- Οχι!
- Δεν μιλά πουθενά για μετάνοια. Αναφέρει μόνο εκφράσεις όπως: «Ανάπαυσον την ψυχήν του δούλου Σου…Ως αγαθός και φιλάνθρωπος Θεός συγχώρησον…» κ.τ.λ…Αυτό που συμβαίνει, καλό μου παιδί, είναι το εξής: Ένας υπόδικος καταδικάζεται σε θάνατο (ο αμαρτωλός για την κόλαση). Οι συγγενείς του και η μητέρα του (η Εκκλησία) κάνουν αίτηση χάριτος (επιμνημόσυνη δέηση) στον ανώτατο άρχοντα (τον Θεό). Αν Αυτός θέλει, χαρίζει την ποινή στον κατάδικο. Αν δεν θέλει η ποινή εκτελείται.
- Μα καλά, Γέροντα, το έλεος του Θεού επεκτείνεται και στην κόλαση;
- Αφού, παιδάκι μου, είναι άπειρο, υπάρχει χώρος ή κατάσταση που να το εμποδίσουν να επεκταθεί;

 Πατηρ Επιφανιος Θεοδωροπουλος

«Ν᾽ ἀνησυχοῦμε καὶ γιὰ τοὺς νεκρούς μας ποῦ θὰ πᾶνε, στὴν κόλασι ἢ στὸν παράδεισο;
Ποῦ βρίσκονται ὁ πατέρας, ἡ μητέρα, οἱ συγγενεῖς;
Καὶ στὴ ζυγαριὰ ξέρετε ὅτι, καθὼς ἀμφιταλαν-τεύεται, λίγο βάρος τὴν κάνει νὰ γείρῃ πρὸς τὸ ἕνα μέρος.
Λίγα γραμμάρια ἀπαιτοῦνται· μιὰ προσευχὴ δηλαδή, ἕνα μνημόσυνο, λίγες ἐλεημοσύνες εἶνε ἱκανὲς κατὰ τὴν ὀρθόδοξο πί-στι νὰ κλείνουν τὴ ζυγαριὰ δεξιά –ἀλλοίμονο ἂν κλείνῃ ἀριστερά.
Δεξιὰ εἶνε ὁ παράδεισος, ἡ ἀνέκφραστη μακαριότης· ἀριστερὰ κόλασις».

π. Αυγουστίνος Καντιώτης

Διάλογος του Μεγάλου Αντωνίου μετά του Αγγέλου

Οὗτος ὁ Μακάριος καὶ Πανθαύμαστος Ἀββᾶς καὶ Πατὴρ ἡμῶν Ἀντώνιος ὁ μέγας, εἰς καιρὸν ὁποῦ εὑρίσκετο εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἀσκήτευεν, ἐφάνη πρὸς αὐτὸν Ἄγγελος Κυρίου εἰς σχῆμα Καλογήρου, καὶ ὡς τὸν εἶδεν ὁ Ὅσιος, ἔκαμε πρὸς αὐτὸν μετάνοιαν.

Ὁ δὲ Ἄγγελος εἶπε πρὸς αὐτόν: Εὐλόγησον Πάτερ Ἅγιε.
Ὁ δὲ Ἅγιος νομίζοντας ὅτι εἶνε καλόγηρος ἀπὸ τοὺς ἐκεῖσε ἐρημίτας, λέγει πρὸς αὐτόν• ὁ Θεὸς συγχωρήσοι σε τέκνον μου καὶ πλησιάσας πρὸς τὸν Ἄγγελον εἶπεν εἰς αὐτόν• ἂς περιπατήσωμεν μαζὺ ὁλίγον δρόμον καὶ περιπατῶντες εἶπεν ὁ Ὅσιος• θαυμάζω, ἀδελφὲ εἰς τὴν θεωρίαν σου καὶ εἰς τὴν νεότητα καὶ εἰς τὴν εὐμορφίαν ὁποῦ ἔχεις καὶ ἐκπλήττομαι, διότι τοσοῦτον κάλλος δὲν εἶδον εἰς ἄλλον ἄνθρωπον καὶ διὰ τοῦτο στοχάζομαι πῶς δὲν εἶσαι ἄνθρωπος.
Λοιπὸν ὁρκίζω σε εἰς τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς νὰ μοῦ εἰπῇς τὴν ἀλήθειαν• ὁ δὲ Ἄγγελος ποιήσας μετάνοιαν, λέγει πρὸς τὸν Ἅγιον.

Πάτερ Ἅγιε, μὲ βλέπεις, ἐγὼ ἄνθρωπος δὲν εἶμαι, ἀλλά, Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, καὶ ἤλθα νὰ σὲ διδάξω μυστήρια τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνα ὁποῦ δὲν ἠξεύρεις, καὶ τὰ ὁποῖα ἐπιθυμεῖς νὰ μάθῃς• λοιπὸν ἐρῶτα με ὅτι θέλεις νὰ σοῦ εἰπῶ. 

Τότε ἔπεσεν ὁ Ἅγιος καὶ ἔκανε μετάνοιαν τοῦ Ἀγγέλου λέγοντας• «Εὐχαριστῶ σοι Κύριε ὁ Θεός μου, ὅτι μοῦ ἔπεμψας ὁδηγὸν διὰ νὰ μοῦ φανέρωση κεκρυμμένα μυστήρια, τὰ ὁποῖα ἐπιθυμοῦσα νὰ μάθω.» 

Ὁ δὲ Ἄγγελος εἶπε πρὸς τὸν Ἅγιον, ἐρῶτα με λοιπόν.

Ὁ δὲ Ἅγιος ἀποκριθείς, εἶπεν• εἰς τὸν αἰώνιον ἐκεῖνον κόσμον, γνωρίζονται οἱ ἀποθαμμένοι ἄνθρωποι ἕνας τὸν ἄλλον;
Ὁ δὲ Ἄγγελος ἀποκριθείς, εἶπε, πρὸς τὸν Ὅσιον• βλέπεις εἰς τοῦτον τὸν κόσμον ὁποῦ ἀφ΄ ἑσπέρας κοιμοῦνται οἱ ἄνθρωποι, καὶ τὸ πρωὶ ὅταν ξημερώσῃ ἀπαντῶνται ἕνας τὸν ἄλλον καὶ χαιρετοῦνται καὶ συνομιλοῦν ὡς φίλοι, ἀναφέροντες τὰ ὅσα εἶχον προμελετήσει, τοιουτοτρόπως γίνεται καὶ εἰς ἐκεῖνον τὸν Κόσμον, καὶ ἕνας τὸν ἄλλον γνωρίζεται καὶ συνομιλεῖ, καὶ καθὼς ἕνας ἄνθρωπος δὲν γνωρίζει ἄλλον ἐδῶ καὶ ἐρωτῶντας μανθάνει ποῖος εἶναι, οὕτω γίνεται καὶ ἐκεῖ• πλὴν οἱ δίκαιοι μόνον γνωρίζονται, οἱ ἁμαρτωλοὶ ὅμως διόλου.

Λέγει του ὁ Ἅγιος - εἶπέ μοι καὶ τοῦτο παρακαλῶ σε, ὅταν εὐγαίνει ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ κορμὶ τοῦ ἀνθρώπου, τὶ γίνεται; Καὶ τὰ μνημόσυνα διατὶ τὰ κάμνουσι; καὶ τὶ ὄφελος δίδουσιν εἰς τοὺς ἀποθαμένους;
Λέγει του ὁ Ἄγγελος "Ἄκουσον, πάτερ Ἅγιε" ἡ ψυχὴ ἀφοῦ εὔγει ἀπὸ τὸ κορμί, τὴν λαμβάνουν οἱ ἄγγελοι καὶ τὴν ὑπάγουν εἰς τὸν οὐρανὸν -διὰ νὰ προσκύνησῃ• τὸν

«Γιάβρουτσουμ’, εἶναι τ' ἀδέλφια σου, πού πήγανε στον προορισμό τους.Εκτελέσαμε τά καθήκοντά τους».

  Μια μητέρα εἶχε τρία παιδιά, τά ὁποῖα τῆς πέθαναν σέ μικρή ηλικία στή Ρωσία. Ὁ παππούς ἔλεγε πώς τά παιδιά αὐτά ἦταν τοῦ παραδείσου (γιατί δέν εἶχαν ἁμαρτίες) καί ὅτι δέν χρειάζονταν τίποτε (δηλαδή μνημόσυνα τριήμερα, ἐννιάμερα, σαράντα καί λοιπά), γι' αὐτό καί δέν ἔκαναν τίποτε ἀπό αὐτά. 

 Ὅταν ὅμως ἦλθαν στήν Ἑλλάδα καί πῆγε ἡ μητέρα στόν ὅσιο, τῆς εἶπε: 

«Τά παιδιά σου κάθονται ἔξω ἀπό τό τελωνεῖο καί δέν ἔχουν εἰσιτήριο νά μποῦν μέσα, πρέπει νά ἐκτελέσεις τά καθήκοντά τους».

Ἐκείνη εὐθύς πρόθυμα ἀπάντησε:

 «Πάτερ, νά 'χω τήν εὐχή σου. Ὅ,τι μοῦ πεῖς θά τό ἐκτελέσω». 

Ἔτσι ἔδωσε ὅλα τά ἀπαραίτητα καί τά τέλεσε ὁ ἴδιος, ὅπως γνώριζε. Ἕνα βράδυ εἶδε ὁ μικρός της γυιός ἕνα ὄνειρο. Ἄστραψε ἡ κανδήλα καί φωτίστηκε ὅλο τό δωμάτιο. Κατοικοῦσαν τότε στή Φτελιά. Ἀπό ἐκεῖ πῆγε μέ τά πόδια ὁ μικρός στόν ὅσιο νά πεῖ τ' ὄνειρό του. Ὁ ὅσιος τοῦ εἶπε: 

«Γιάβρουτσουμ’, εἶναι τ' ἀδέλφια σου, πού πήγανε στον προορισμό τους.Εκτελέσαμε τά καθήκοντά τους».

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

πηγή

Να προσευχόμαστε και για τους νεκρούς μας.Αμάν κάνουν για ένα κομποσχοινάκι,για λίγη ευχή.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

Επίσης παιδιά μου ,μού έλεγε (ο Γέροντάς του Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης ):

 "Παιδί μου πρέπει να προσευχόμαστε και για τους νεκρούς μας.Αμάν κάνουν για ένα κομποσχοινάκι,για λίγη ευχή.Ζητούν έλεος προσευχών και λειτουργιών από τους ζώντας χριστιανούς.
  Βασανίζονται αλύπητα από τον τύραννο,τη συνείδηση. 

Προσεύχεσθε τεκνία μου με πόνο ψυχής και δάκρυα να μας αξιώσει ο Θεός τα τέλη της ζωής μας να είναι χριστιανικά και η Κρίσις του Θεού σωτήρια.

Να μελετάμε τα φοβερά βασανιστήρια των ψυχών.Αναστενάζουν,βογγούν, εκπέμπουν φωνές απεγνωσμένες με αφόρητη οδύνη ψυχής.Ζητούν βοήθεια από τους ζώντες.Προσεύχονται στο Χριστό να βγει από το σόϊ τους κανένας παπάς για να τους μνημονεύει στην Αγία Πρόθεση."

Επιστολή 11. 28-1. 2005.

Τα ''δώρα'' μας προς τους θανόντες...

  Συναντούμε πολύ συχνά περιπτώσεις όπου συγγενείς τού θανόντος θέλουν να διοργανώσουν πολυέξοδη κηδεία ή να χτίσουν έναν πλούσιο τάφο. Μεγάλα χρηματικά ποσά δαπανώνται μερικές φορές σε πολυτελή μνημεία. Πολλά χρήματα δαπανώνται από συγγενείς και φίλους σε στεφάνια και λουλούδια, και τα τελευταία πρέπει μάλιστα να αφαιρεθούν από το φέρετρο πριν κλείσει, για να αποφευχθεί τυχόν επιτάχυνση τής αποσύνθεσης τού σώματος. 

  Άλλοι πάλι προτιμούν να αποτίσουν φόρο τιμής στον θανόντα αλλά και τη συμπαράσταση τους με τους συγγενείς τού θανόντος μέσω του Τύπου, αν κι αυτός καθαυτός ένας τέτοιος τρόπος έκφρασης τών συναισθημάτων δεν καταδείχνει τίποτε άλλο παρά την ρηχότητά αυτών τών «συναισθημάτων», και μερικές φορές το πόσο ψεύτικα αυτά τα συναισθήματα είναι, γιατί αυτός που θρηνεί με ειλικρίνεια δεν θα ‘βγάλει’ τον θρήνο του στην ‘βιτρίνα’ για επίδειξη αλλά θα θελήσει να εκφράσει την θλίψη του με πιο προσωπικό, πιο ζεστό τρόπο.

 

 Αλλά ό,τι κι αν κάνει κανείς, για το θανόντα δεν θα αλλάξει τίποτε: είναι ένα νεκρό σώμα πού κείτεται σε ένα φτωχό ή σε ένα πλούσιο φέρετρο, σε έναν πολυτελή ή ταπεινό τάφο. Δεν κουβαλάει την μυρωδιά τών λουλουδιών, δεν τού χρειάζονται οι προσποιημένες εκφράσεις θλίψης. Το σώμα ενδίδει στην αποσύνθεση, η ψυχή όμως ζεί, αλλά δεν βιώνει πλέον τις αισθήσεις που γίνονταν αντιληπτές μέ την βοήθεια τών σωματικών οργάνων. Μια άλλη ζωή είναι εδώ γι ' αυτήν, και μια άλλη πρέπει να τής δωθεί.

  Αυτό το κάτι πού χρειάζεται και που πρέπει εμείς να κάνουμε, αν αγαπάμε πραγματικά τον θανόντα και θέλουμε να τού δωρίσουμε τα δώρα μας, είναι ακριβώς αυτό πού θα φέρει χαρά στην ψυχή τού θανόντος: πρώτα απ ' όλα, οι

Όταν πας στον ουρανό θα έχεις μία αιώνια στενοχώρια για τους γονείς σου...

Πήγε στο Γέροντα (Πορφύριο) μία κυρία που κοιμήθηκε ο άντρας της και είχε πολύ πόνο.
Πήγαμε και μου λέει ο γέροντας: «Δεν θα φύγεις απ’ το κελί. Κάθισε στην Παναγία».
Κοιτούσε η κυρία, του είπε τον πόνο της και περίμενε ότι ο γέροντας θα την παρηγορούσε με τα συνήθη λόγια που λέμε εμείς οι άνθρωποι.
Και της λέει:
«Καλή μου, άσε τον άντρα σου.Ο σύζυγός σου ανέβηκε στον ουρανό κεκαθαρμένος, έχοντας λάβει τα μυστήρια της εκκλησίας.Ήταν ελεήμων», πράγμα που δεν το ‘ξερε η σύζυγος.
«Θέλω τώρα εσύ να μπεις σε έναν αγώνα.Πρέπει πάση θυσία να σώσεις τους γονείς σου.Οι γονείς σου βασανίζονται.Κι όταν έρθει η ώρα η καλή να πας στον ουρανό, θα έχεις μία αιώνια στενοχώρια».
Έμεινε.
«Μα οι γονείς μου έχουν πεθάνει χρόνια».
«Ε τι σημασία έχει;
Οι άνθρωποι αναζητούν τις προσευχές σου για να τους λυτρώσεις.
Εσύ θα την αναλάβεις αυτή την ευθύνη, εις αιωνία μνήμη του συζύγου σου».
Και όντως, της υπέδειξε, έδειξε το δρόμο.
Βέβαια, άρχισε να πηγαίνει πιο τακτικά στο γέροντα και μαθήτευσε κοντά του, ώσπου της είπε ότι «δόξα σοι ο Θεός», ότι στα τρία χρόνια δροσίστηκαν οι ψυχές τους.

Κάνουμε προσευχή, ανάβουμε κερί καθαρό και βλέπεις και χοροπηδούν οι καημένοι!

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ:
  "...Όταν ήμουν μικρή νόμιζα πως η κόλαση είναι καζάνια και πυρωμένα καρφιά και τηγάνια. Έτσι μας την περιέγραφαν οι δικοί μας...Όμως δεν είναι έτσι... 

 Είναι κατάσταση και τόπος που τη γνωρίζεις από τον Θεό( σου αποκαλύπτεται)… Είναι φωτιά θεϊκή, χειρότερη από τη φωτιά που εμείς ξέρομε... Εκεί το φως του Θεού το ΆΠΛΕΤΟΝ( έτσι το ονόμαζε πάντα), ξεσκεπάζει, καίει, βασανίζει αφόρητα,τύψεις έχουν,κακομοιριές… 

 Βλέπουν τους άλλους στην άλλη πάντα( στον παράδεισο)και λιώνουν περισσότερο. Σου λένε , γιατί να μη ζήσομε και εμείς καλά να ' μαστε σαν κι αυτούς...

Μαρμαρωμένοι, μέσα στη βρώμα, την απελπισία... 

Κάνουμε προσευχή, ανάβουμε κερί καθαρό και βλέπεις και χοροπηδούν οι καημένοι!Μπαίνουνε σε κίνηση(εδώ δε καταλαβαίνω τι εννοεί. Ισως κίνηση βελτίωσης, κίνηση εξόδου). 

Πόσοι δεν έρχουνται μπουλούκια να ζητούν βοήθεια! Κατεβαίνω και βλέπω για να βοηθήσω!Τους λυπάμαι!Τους αγαπώ! 

Η πιο σωστή περιγραφή για την κόλαση είναι που την ονομάζουμε εδώ στο τόπο μας" πίσσα ".Κατάλαβα ότι αυτό είναι σωστό. Η πίσσα καίει αφόρητα όταν βράσει

Το χρέος του ιερέα και η ζυγαριά του Μεγάλου Βασιλείου

 Κάποιος ευλαβής Ιερεύς, σύγχρονος του Μ. Βασιλείου, λόγω κάποιων περιστάσεων μπήκε σε χρέη και τα χρέη αυτά συν τω χρόνο αυξήθηκαν και οι πιστωτές τον ενοχλούν για τον χρέος του. Αυτό,τον ανάγκασε να στραφεί και να ζητήσει βοήθεια σε κάποιον κοντινό και γνωστό του έμπορο, ο οποίος, εισακούοντας τον αίτημά του, του έδωσε 500 χρυσά νομίσματα με τα οποία ο ιερεύς ξεπλήρωσε τον χρέος του. Προς ικανοποίηση του έμπορου ο ιερεύς του υποσχέθηκε να μνημονεύει τον όνομά του και τον όνομα των συγγενών του υπέρ υγείας και υπέρ αναπαύσεως στην Προσκομιδή για όλη του τη ζωή.

   Ο έμπορος υπολόγιζε ότι ο ιερεύς θα ζούσε πολλά χρόνια και θα προσευχόταν γι’ αυτόν και τους συγγενείς του σε κάθε Λειτουργία και μ’ αυτόν θα τον ικανοποιούσε για τα χρήματα που του είχε δώσει.Ο ιερεύς κατάφερε να τελέσει μόνο μία Λειτουργία στην οποία μνημόνευσε τον ευεργέτη του και τους συγγενείς του. Σύντομα μετά απ’ αυτόν αρρώστησε και ύστερα από μια μακρά ασθένεια πέθανε.

 Ο έμπορος, μαθαίνοντας τον τέλος του Ιερέως, παρά πολύ λυπήθηκε και θλιβόταν για την απώλεια των χρημάτων του, αφού μόνο μια λειτουργία τελέσθηκε από τον ιερέα, πράγμα που δεν τον περίμενε. Εκείνος υπολόγιζε στην μακροχρόνια ζωή του ιερέως και γι’ αυτόν του έδωσε τα 500 νομίσματα.