Οι συγκλονιστικές εμπειρίες του παπα Φώτη Λαυριώτη στον ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ

Ο Παπα-Φώτης ο δια Χριστόν σαλός ήταν κοντός αλλά γίγαντας στο πνεύμα.Στο παρακάτω απόσπασμα οι συγκλονιστικές εμπειρίες του στον ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ

Απ το βιβλίο του ηγουμένου της μονής Αγίου Νικολάου Αναπαυσά Μετεώρων π Θεοφάνη Κάσσου «Παπαφώτης Λαυριώτης ,ο διά Χριστόν σαλός»Στα μονοπάτια της ταπείνωσης.Αφηγηματική βιογραφία

Σπάνια φωτογραφία παπα-Φώτη Λαυριώτη

Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο και δημοσιεύεται πρώτη φορά. Η τοποθεσία είναι στη πανήγυρη της Ιεράς Μονής Λειμώνος στη Λέσβο, στην περιφορά της εικόνας του Αγίου Ιγνατίου 14 Οκτωβρίου 1990.

ΗΛΙΑΣ ΤΙΚΕΛΛΗΣ

Ιστορίες με τον Παπα- Φώτη Λαυριώτη - Το «Τσιγάρο» στην Ωραία Πύλη

​Λέγεται πως μια φορά, ενώ ο ναός ήταν γεμάτος κόσμο και η ατμόσφαιρα ήταν πολύ κατανυκτική, ο Παπα-Φώτης βγήκε στην Ωραία Πύλη κρατώντας κάτι που έμοιαζε με τσιγάρο και έκανε κινήσεις σαν να κάπνιζε επιδεικτικά μπροστά στους πιστούς.
​Οι άνθρωποι πάγωσαν. Κάποιοι άρχισαν να ψιθυρίζουν εξοργισμένοι: «Μα είναι δυνατόν; Μέσα στην εκκλησία; Τι κάνει αυτός ο τρελός;». Η αναταραχή ήταν μεγάλη και η κατάκριση άρχισε να δίνει και να παίρνει στις σειρές των καθισμάτων.
​Όταν ο θόρυβος έφτασε στο αποκορύφωμα, ο Παπα-Φώτης πλησίασε έναν από τους πιο «καθωσπρέπει» πιστούς που τον έβριζε δυνατά και του έδειξε τι κρατούσε: δεν ήταν τσιγάρο, αλλά ένα κομμάτι λευκό χαρτί τυλιγμένο σε σχήμα κυλίνδρου. Τότε του είπε με νόημα:
​«Εσείς σκανδαλιστήκατε με ένα χαρτάκι που είδατε στα μάτια μου, αλλά δεν σκανδαλίζεστε με τα "τσιγάρα" και τις κακίες που καπνίζουν μέσα στις καρδιές σας κάθε μέρα!»
​Τι ήθελε να πετύχει με αυτό;
​Αυτή η πράξη του Παπα-Φώτη ήταν ένα κλασικό παράδειγμα «σαλότητας»:
​Ξεσκέπαζε την υποκρισία: Έδειχνε στους ανθρώπους πόσο εύκολα κατακρίνουμε το εξωτερικό φαινόμενο, ενώ αγνοούμε το δικό μας εσωτερικό σκοτάδι.
​Διέλυε τη φήμη του: Ήθελε να τον θεωρούν αμαρτωλό και ανάξιο, ώστε να μην τον τιμούν ως άγιο, κάτι που ο ίδιος έτρεμε από ταπεινοφροσύνη.

πηγή

Ο ασκητής που περπατούσε στεγνός μέσα στη βροχή!

  Σαν σήμερα, πριν από 16 χρόνια, εκοιμήθη ο παπά Φώτης, ο ταπεινός μοναχός που υπηρέτησε δίπλα στον Άγιο Παΐσιο και διακόνησε με αγάπη τον παπά Τύχωνα. Ο ασκητής της Λέσβου, που έντυνε τους φτωχούς με τα δικά του ρούχα και με κόπο και πίστη έκτισε τον Άγιο Λουκά στα Πάμφιλα της Λέσβου. Ο ακούραστος οδοιπόρος του Θεού, που περπατούσε στεγνός μέσα στη βροχή, και τώρα ατενίζει τα ουράνια λιβάδια κοντά στον Πανάγαθο.

πηγή

Οι Άγ.Ραφαήλ και Νικόλαος και το πάθημα του Ιερομόναχου Φωτίου Λαυριώτου

*Το παρακάτω συμβάν διαδραματίστηκε την περίοδο (1959-1962) της αποκαλύψεως των Νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου, Ειρήνης και των συν αυτώ μαρτυρησάντων στην Θερμή της Λέσβου και περιγράφεται στο βιβλίο «Καρυές ο λόφος των Αγίων» της Βασιλικής Ράλλη (εκδ. Ακρίτας).

«Η φιλοτεχνηθείσα από τον αείμνηστον αγιογράφο Φώτη Κόντογλου εικόνα των αγίων Ραφαήλ και Νικολάου δεν ήταν η πρώτη, καθώς ενόμιζε τότε ο μητροπολίτης Μυτιλήνης Ιάκωβος. Είχε προηγηθεί μία άλλη με τους δύο αγίους, την οποία είχε αγιογραφήσει ο ερασιτέχνης αγιογράφος ιερέας της Μαρίας Βασίλειος Μπάμιας. Είχε προβεί στην ενέργεια αυτή, γιατί είχε ονειρευτεί τον άγιο Ραφαήλ, ο όποιος, αφού σταύρωσε την κόρη του, που ήταν σοβαρά άρρωστη από παράτυφο, του είπε:

-Βασίλειε, θέλω να κάνεις την εικόνα μου... κοίταξε με καλά, για να με ζωγραφίσεις όπως με βλέπεις.
Από την άλλη μέρα η κόρη του ήταν απύρετη, κι ο παπα-Βασίλης άρχισε την αγιογράφηση, με νηστεία και προσευχή. Η εικόνα τέλειωσε τις μέρες πού βρήκαμε το μνημείο του διακόνου αγίου Νικολάου. Ο πατήρ Βασίλειος, φοβούμενος τον μητροπολίτη, γιατί δεν είχε το δικαίωμα να κάνει την εικόνα νέων αγίων χωρίς την άδεια του, την έφερε κρυφά στο σπίτι μας (Θερμή) με την παράκληση να τη φυλάξουμε, ώσπου ν' αναγνωρισθούν οι άγιοι.

Αυτή τη μέρα ήρθε στις Καρυές ο ιερομόναχος Φώτιος Λαυριώτης, σταλμένος από τον μητροπολίτη Ιάκωβο, να ιδεί το ιερό λείψανο του διακόνου αγίου Νικολάου, όπως ήταν ακόμα μέσα στον τάφο του, και να πει τη γνώμη του. Μόλις το είδε, σταυροκοπήθηκε και είπε:
-Και τυχαίως να έβλεπα αυτόν τον νεκρό, θα έλεγα ότι ήταν καλόγηρος... γιατί μόνον τους καλογήρους θάπτουν κατ' αυτόν τον τρόπο, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος.

 Έμεινε αρκετή ώρα στις Καρυές προσευχόμενος. Όταν κατέβηκε στο χωριό, η ώρα ήταν περασμένη και δεν υπήρχε πια λεωφορείο για να φύγει. Γι' αυτό προσφερθήκαμε να τον φιλοξενήσουμε στο σπίτι μας. Την ώρα που τον οδηγούσα στο δωμάτιο που θα κοιμόταν, σκέφτηκα πώς επάνω στο τραπέζι είχα τοποθετήσει πρόχειρα την εικόνα που μας είχε φέρει ο πατήρ Βασίλειος. Φοβούμενη μήπως ο πατήρ Φώτιος βλέποντάς την ενημέρωνε τον μητροπολίτη, έτρεξα γρήγορα, την άρπαξα στην αγκαλιά μου και για να μην τη βγάλω από το δωμάτιο και την έβλεπε ο ιερομόναχος, άνοιξα ένα μεγάλο ντουλάπι, που ήταν επάνω από το προσκέφαλο του κρεβατιού, και την έκρυψα μέσα. Ο πατήρ Φώτιος δεν αντιλήφθηκε τίποτα.

 Αφού προσευχήθηκε στο εικονοστάσι, πλάγιασε στο κρεβάτι για να κοιμηθεί. Πλαγιάσαμε κι εγώ με τη μητέρα μου στο πλαϊνό δωμάτιο. Ο σύζυγός μου απουσίαζε στο χωριό του, την Πέτρα. Περίεργο όμως... Ακούγαμε κάθε τόσο θόρυβο στο δωμάτιο πού είχε πλαγιάσει ο ιερέας.

Η ΔΙΑΘΗΚΗ του παπα- ΦΩΤΗ του ΛΑΥΡΙΩΤΗ

πηγή

Αγιασμός είναι αυτή η θάλασσα με τόσους που σφάχτηκαν εδώ στην Σμύρνη

πηγή

«Γιά τόν Χριστό καί τήν Παναγία ἦρθα στό πανηγύρι σας, δέν ἦρθα γιά νά προβάλλω τά παπούτσια μου».

  Ο παπα-Φώτης ἐρχόταν τακτικὰ μὲ τὰ πόδια στὸ σπίτι μου. Ἦταν πτωχὸς καὶ ἀφιλάργυρος. Προτιμοῦσε νὰ δίνει τὰ χρήματά του σὲ ὅποιον τοῦ τὰ ζητοῦσε καὶ νὰ ὑποφέρει, παρὰ νὰ τὰ κουβαλάει. Στὴ Μυτιλήνη τὰ γυφτάκια μόλις τὸν ἔβλεπαν ἔκαναν τὴν τρελή χαρά τους. Ήξεραν ὅτι ἄν ὁ παπα-Φώτης ἔχει χρήματα θὰ τοῦ τὰ πάρουν μέχρι τελευταίας δεκάρας, ποὺ λέμε. Κάποτε μπροστά μου συνέβη ὁ παπα-Φώτης νὰ περικυκλωθεῖ ἀπὸ τὰ γυφτάκια. Τοῦ ζητοῦσαν χρήματα. Ἐκεῖνος ἀφοῦ κυριολεκτικὰ ἄδειασε τὶς τσέπες του καὶ τοὺς ἔδωσε ὅ,τι κουβαλοῦσε ἔφυγε ἀτάραχος. Ἀγαποῦσε ὑπερβολικὰ τὰ παιδιά.

  Τῆς κόρης μου τὸν γυιὸ τὸν ἐβάπτισε ὁ παπα-Φώτης. Ἤθελε ἡ κόρη μου ὁπωσδήποτε ὁ παπα-Φώτης νὰ βαπτίσει τὸ παιδί της γιατὶ ἔλεγε ὅτι θὰ πάρει χάρη ἀπὸ τὸν ἴδιο καὶ θὰ γίνει ταπεινὸ ὅπως ἦταν καὶ ὁ παπα-Φώτης. Τὸ ἐγγονάκι μου τὸ βάπτισε στὸν Ταξιάρχη τοῦ Μανταμάδος καὶ τὸ ἔβγαλε Ἄγγελο-Παναγιώτη. Ὁ παπα-Φώτης πρίν, κατὰ καὶ μετὰ τὴν βάπτιση ἦταν μέσα στη χαρά του. Πολὺ χάρηκε γιὰ τὴν πρόσκληση τῆς κόρης μου νὰ βαπτίσει ἐκεῖνος τὸ παιδί της. Τὸ θεώρησε μεγάλη τιμή. Κάθε φορὰ ποὺ θὰ μὲ ἔβλεπε μοῦ ἔλεγε: «Τὸ παιδὶ καὶ τὰ μάτια σας!».

«Τί νά φοβηθῶ; Πῆγα στο ἐρειπωμένο μοναστήρι τό βράδυ μπάς καί δῶ τόν Ἄγιο Δημήτριο…»(Παπα-Φώτης Λαυριώτης)

Mᾶς διηγήθηκε ή πολυτάλαντος καὶ πατριώτισσα συγγραφέας τῆς Λέσβου, κ. Βασιλική Ράλλη τὰ ἀκόλουθα: 

 «Ο παπα-Φώτης ήταν ἕνας Ἅγιος ἄνθρωπος του Θεού. Κάθε χρόνο όργανώνεται ἀπὸ τὴ Μυτιλήνη μία προσκυνηματικὴ ἐκδρομὴ γιὰ τὰ Μοσχονήσια γιὰ τὴν ἑορτὴ τῆς ἀναμνήσεως τοῦ ἐν Χώναις θαύματος, στὶς 6 Σεπτεμβρίου. Πρίν ἀρρωστήσει ὁ παπα-Φώτης ἦλθε μαζί μας. Ἡ ἀγάπη του για τὶς ἀλησμόνητες πατρίδες ἦταν μεγάλη. Ὅλοι μας είχαμε τακτοποιήσει γιὰ τὰ τῆς παραμονῆς μας. 

 Ὁ παπα-Φώτης ὅμως παρόλο ποὺ ἦταν προγραμματισμένο νὰ παραμείνει κι αὐτὸς στὸ ξενοδοχεῖο, ἐκεῖνος προτίμησε νὰ πάει νὰ κοιμηθεῖ μέσα στὰ ἐρείπια τοῦ ἐγκαταλελειμμένου ἀρχαίου μοναστηριοῦ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὰ Σέληνα (ἡ κανονική ὀνομασία τῆς Μονῆς εἶναι Ἀσέληνα ἐπειδὴ τὸ μοναστήρι βρίσκεται μέσα σὲ μιὰ πυκνὴ βλάστηση ποὺ κρύβει τὸ κτιριακό συγκρότημα ἀπὸ τὸ φῶς τῆς Σελήνης, γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ πῆρε τὴν ὀνομασία Ἀσέληνα καὶ ἀπὸ τὴν παραφθορά τῆς λέξεως λέγεται σήμερα Σέληνα). 

 Γιὰ νὰ πάει κανεὶς στὸ μοναστήρι πρέπει νὰ περπατήσει μέσα σε χωματόδρομο καὶ γιὰ πολλὴ ὥρα. Ὁ παπα-Φώτης προτίμησε νὰ πάει ἐκεῖ νὰ μείνει.
Ὅταν ξημέρωσε καὶ ἐπέστρεψε τὸν ρώτησα:

 «Παπα-Φώτη δὲν φοβήθηκες ἐκεῖ ποὺ πῆγες μόνος σου;».

 Κι ὁ παπα-Φώτης: 

«Τί νὰ φοβηθῶ. Δὲν φοβήθηκα. Πῆγα μπὰς καὶ δῶ τὸν Ἄγιο Δημήτριο, ἀλλὰ δὲν εἶμαι ἄξιος». 

Κι ἐγὼ τοῦ εἶπα: «Εἶσαι ἄξιος παπα-Φώτη μου».

Ὁ παπα-Φώτης σύμφωνα μὲ μαρτυρίες τῶν ἴδιων τῶν Τούρκων πήγαινε τακτικά ἀπέναντι καὶ ὄργωνε κυριολεκτικὰ ὅλους τοὺς ναοὺς καὶ τὰ μοναστήρια. Συνήθως κοιμόταν μέσα σ’ αὐτά. Ἐκεῖνος μὲ τὴν εὐλάβεια ποὺ τὸν διέκρινε τὰ θεωροῦσε ὅλα ἁγιάσματα τῆς πίστεώς μας.

Όταν ο παπα-Φώτης συνάντησε στη Νομαρχία Λέσβου τον Πρέσβη των ΗΠΑ

Σχεδόν 24 χρόνια - ένα τέταρτο του αιώνα - πριν, Σεπτέμβριος 1998. Τη Μυτιλήνη επισκέπτεται για δεύτερη φορά στη θητεία του ο Πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στην Ελλάδα Νίκολας Μπερνς. Ένας από τους προορισμούς του και η Νομαρχία Λέσβου για συνάντηση με τον τότε Νομάρχη Αλέκο Μαθιέλλη.

Οι δημοσιογράφοι της εποχής σπεύσαμε όπως ήταν φυσικό στη Νομαρχία, αναμένοντες τον Αμερικανό Πρέσβη. Και τι δεν ήταν τότε στο προσκήνιο (και στο παρασκήνιο) της επικαιρότητας αν και οι περισσότεροι ζούσαμε στον έβδομο ουρανό μιας επίπλαστης ευημερίας από τον οποία λίγα χρόνια μετά απαξάπαντες κατακρημνίσαμε.

Και τι δεν είχαμε λοιπόν στην επικαιρότητα. Από τις δηλώσεις του Τούρκου προέδρου Ντεμιρέλ περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο και τους περιβόητους SS-300 μέχρι το σκάνδαλο Λιουίνσκι (το και Λεβίνσκι) αποκαλούμενο με πρωταγωνιστές τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον, τη Γραμματέα του, τα πούρα του και το φόρεμα της. Αν και για να πούμε και την αλήθεια ο κ. Μπερνς για το τελευταίο θέμα είχε απαντήσει και στο αεροδρόμιο κατά την άφιξη του. Με ένα πλατύ χαμόγελο και δυο τρεις κουβέντες ««στις ΗΠΑ μιλούν πολλοί για το θέμα αυτό, ας μην μιλήσω και εγώ από την Ελλάδα» είχε πει σε ένα ρεσιτάλ διπλωματίας, της τέχνης δηλαδή του λέμε πολλά χωρίς να εννοούμε τίποτα. Τι να ‘γινε άραγε ο φέρελπις δημοσιογράφος της μικρής μας πόλης που τον είχε ρωτήσει σχετικά. Χρόνια έχουμε να ακούσουμε για τούτο το κορμί...

Επιστρέφουμε στη Νομαρχία.
Στο διάδρομο της μπροστά από την είσοδο του γραφείου του Νομάρχη, σε μια από τις πολυθρόνες ρακένδυτος όπως πάντα και σχεδόν ξυπόλυτος, με ένα ποτήρι νερό στο χέρι καθόταν ο συμπαθής και μονίμως καλαμπουρίζων με τους δημοσιογράφους παπα Φώτης.

- «Τι κάνιτι ρε μουρά ιδώ;» ρώτησε. Όταν έμαθε το σκοπό της συγκέντρωσης είπε μοναχά ένα «Αααααα» και ξαναέκατσε.

Λίγα λεπτά αργότερα ανέβηκε τις σκάλες ο Πρέσβης, είπε προς όλους μας ένα «καλησπέρα» βγαλμένο από καουμπόικο έργο και... πρόσεξε τον παπα Φώτη. Ο οποίος τον κοίταζε ομολογουμένως περίεργα...

Σηκώθηκε ο παπα Φώτης, προχώρησε ο πρέσβης προς το μέρος του και του έτεινε το χέρι

"Παπα - Φώτης Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός" -Αρχιμανδρίτης Θεοφάνης Κάσσος

                      

Ομιλία με προσωπικές εμπειρίες του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου Θεοφάνη Κάσσου, Καθηγουμένου της Ι.Μ. Αγίου Νικολάου Αναπαυσά Μετεώρων με θέμα: "Παπα - Φώτης Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός".

Ο παπά-Φώτης ή μεγάλος τρελός είναι ή μεγάλος Άγιος και μας δουλεύει όλους.

Η Μητρόπολη Μυτιλήνης κρατούσε σε απόσταση τον Παπα-Φώτη τον Λαυριώτη
Ένα βράδυ γυρνώντας ο μητροπολίτης από κάποιο χωριό τον είδε να περπατάει μόνος του μέσα στη βροχή.

Δεν σταμάτησε ούτε να του μιλήσει, ούτε να τον πάρει. Φτάνοντας ο μητροπολίτης στη μητρόπολη και μη έχοντας κάνει καμιά άλλη στάση στο δρόμο, βλέπει τον παπα-Φώτη να στέκεται χαμογελαστός έξω από την είσοδο της μητρόπολης και να τον χαιρετά. Κανένας δεν ξέρει με πιο τρόπο βρέθηκε νωρίτερα από τον δεσπότη εκεί, κάπου 50 χλμ μακριά από την πόλη και χωρίς να υπάρχει κανείς άλλος πιο σύντομος δρόμος.

Ομολόγησε τότε ο μητροπολίτης και είπε:
” Ο παπά-Φώτης ή μεγάλος τρελός είναι ή μεγάλος Άγιος και μας δουλεύει όλους.

Ο παπα-Φώτης για τις ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ

Ο παπα-Φώτης ήταν κάθετα αρνητικός στις εκτρώσεις. Υποστήριζε πως η κάθε έκτρωση είναι φόνος.
Αυτό δηλαδή που και η Εκκλησία τονίζει. Γι' αυτό κατά καιρούς έστελνε αυστηρές επιστολές στους μαιευτήρες της πόλης μας, όταν μάθαινε πως είχαν προβεί σε έκτρωση.
Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσε ήταν βαρύ ομολογουμένως. Στη συνέχεια καταγράφε ορισμένα μόνο αποσπάσματα από μερικές επιστολές του, χωρίς καμία αλλοίωση ή ορθογραφική διόρθωση:
- "Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Φώτιος Λαυριώτης, πρός τ΄ ἀνθρωπόμορφα τέρατα, τούς διαπρεπεῖς Νηπιοκτόνους τού στυγεροῦ ἐγλήματος, τά ὄργανα τοῦ Διαβόλου, τα δυστυχισμένα ὄντα τοῦ Νοσοκομείου,τούς ἑκατομμύρια φοράς χειροτέρους τοῦ Ἡρώδου, τούς ἐπιόρκους καί καταστροφείς τῆς άνθρωπότητος καί τῆς Ἑλλάδος καί ἀνωτέρους τοῦ Ἑωσφόρου...."

(π. Αθανασίου Γιουσμά, "παπα-Φώτης ο Μυτιληνιός, γέροντας ασκητικός και ιδιόρρυθμος", Μυτιλήνη 2012).

πηγή

«Είμαι ο παπά Φώτης, να πας να ανάψεις ένα κεράκι απέναντι και μετά να πας σχολείο».

Παιδάκι μικρό, μόλις είχα πάει στο 1ο Γυμνάσιο Μυτιλήνης. Το παιχνίδι σε πρώτο πλάνο για μας. Ποδόσφαιρο στο αλσάκι, βόλεϊ, πειράγματα και οτιδήποτε άλλο μας έδινε χαρά και γέλιο.

Μια μέρα, από αυτές τέλη Σεπτεμβρίου με πολύ ήλιο έπαιζα ποδόσφαιρο στο αλσάκι, όπου ξαφνικά όλοι οι συμμετέχοντες έφυγαν από το «τερέν» για να πάνε στα κάγκελα. Φωνές, γέλια, γιουχαΐσματα, αλλά εγώ αδυνατούσα να καταλάβω τι γινόταν. Ένας κακοντυμένος άνθρωπος στα μαύρα ήταν αποδέκτης όλων αυτών, που όμως με ήρεμο τρόπο έδινε την ευχή του σε όσους γελούσαν μαζί του.

Το κουδούνι για το σχόλασμα χτύπησε, πήρα την παρατημένη τσάντα για να φύγω, από την πλευρά που στάθμευαν τα ΤΑΧΙ. Βγαίνοντας για να πάω στο σπίτι μου είδα μπροστά από το περίπτερο αυτόν το γεράκο, (που μόνο γεράκος δεν ήταν) έναν άλλον άνθρωπο που είχε γίνει αντικείμενο χλευασμού (το πρόβλημα που είχε ήταν ότι δεν μπορούσε να μιλήσει) από τους μαθητές του Λυκείου. Στάθηκα εκεί στη βρύση, και έβγαλα να φάω το σάντουιτς που είχα πάρει.
Τα γιουχαΐσματα συνέχισαν και ένας από τους μαθητές του Λυκείου είπε: «παπά και συ τρελός είσαι, άντε τράβα απ’ δω».
Κάποια στιγμή τα μάτια μας συναντήθηκαν, και μου χαμογέλασε, αφού κι εγώ έδειχνα ενοχλημένος πια από την συμπεριφορά των παιδιών.

Το επόμενο πρωί, πηγαίνοντας στο σχολείο, και λίγο πριν την εκκλησία του Αγ. Θεράποντα, όπου έμπαινα από κει για το γυμνάσιο ξανάδα τον Παπά. Του χαμογέλασα κι εκείνος μου είπε: «Είμαι ο παπά Φώτης, να πας να ανάψεις ένα κεράκι απέναντι και μετά να πας σχολείο».
Έκανα ότι μου είπε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά το έκανα και ένιωσα καλά. Πήγα στη τάξη μου, αλλά όλη την πρώτη ώρα τον είχα στο μυαλό μου. Στο διάλειμμα ρώτησα τους φίλους μου, για το ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος που όλοι γελούσαν μαζί του χθες το μεσημέρι. «Ένας παπάς βρωμιάρης που τα έχει χαμένα» η απάντηση από έναν, που ακόμη και σήμερα δεν έχω ξεχάσει την έκφραση κακίας που είχε το πρόσωπό του. 

Την 4η ή την 5η ώρα είχαμε Θρησκευτικά, αλλά ο μαθητής που μου είχε πει γι αυτόν τον Παπά, δεν είχε βιβλίο θρησκευτικών μπροστά του. Κατάλαβα ότι δεν ήθελε να συμμετάσχει, κάτι που έγινε σεβαστό από την καθηγήτριά μας.
Την ώρα που ξεκίνησε η εξέταση, εγώ τη σταμάτησα για να την ρωτήσω για τον παπά Φώτη, αφού δεν μπορούσα να κατανοήσω πως είναι δυνατόν ένας παπάς να έχει τέτοια ενδυμασία και να είναι ξυπόλητος.
-Ήταν σίγουρα ξυπόλητος με ρώτησε η κα ....

Ο παπα-Φώτης ο Λαυριώτης τελώντας βάπτιση στο προαύλιο του Ναού του Αγίου Λουκά ...

 Ο   παπα-Φώτης ο Λαυριώτης   τελώντας βάπτιση στο προαύλιο του Ναού του Αγίου Λουκά έξω απ'τα Πάμφιλα της Λέσβου κατά την δεκαετία του 90.

Η εκκλησία την οποία έχτιζε σχεδόν μόνος του, ήταν ακόμη ημιτελής.

Το δάπεδο που φαίνεται ήταν κι αυτό δικό του έργο με κομμάτια μικρών μαρμάρων που συνήθως μετέφερε με τον τουρβά του!

πηγή

Τόσο την ημέρα της κοιμήσεώς του στις 5 Μαρτίου του 2010, όσο και μετά από αυτή, ο παπα-Φώτης συνεχίζει να θαυματουργεί και να ευωδιάζει ο τάφος του…

Ο παπα-Φώτης Λαυριώτης, ο «δια Χριστόν σαλός», γεννήθηκε στα Πάμφιλα της Λέσβου στις 5 Ιανουαρίου 1913 από τους Δημήτριο και Μαρία Σαρδέλλη.

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς και δεν άργησε, αναγνωρίζοντας την ματαιότητα του κόσμου, να αναζητήσει τη μοναχική ζωή στον Άγιον Όρος με τον συγχωριανό του, μετέπειτα π.Παχώμιο. Εκεί γνώρισαν μεγάλες ασκητικές μορφές και έγινε υποτακτικός του παπά-Τύχωνα (γέροντα του Αγίου Παϊσίου). Τελικά ο νεαρός Φώτιος εκάρει μοναχός με το όνομα Αβέρκιος. Αφού έλαβε το μεγάλο μοναχικό σχήμα, χειροτονήθηκε διάκονος και μετέπειτα πρεσβύτερος.

Ο μητροπολίτης Μυτιλήνης αναγνωρίζοντας την αγιασμένη αυτή μορφή, ζήτησε από τον παπα-Φώτη να διαποιμάνει το χωριό Τρύγωνα της Μυτιλήνης, πράγμα το οποίο και αποδέχθηκε ιερουργώντας εκεί για 46 συναπτά έτη.

Τη περίοδο που ο παπα-Φώτης Λαυριώτης μόνασε στο Άγιον Όρος, άρχισε να ασκείται στο χάρισμα της δια Χριστόν σαλότητος. Διακόνησε έτσι τη Μυτιλήνη με γνήσιο αγιορείτικο φρόνημα ως μονοχίτων και ανυπόδιτος. Υπήρξε διορατικός και προορατικός γέροντας στο νησί. Τα θαύματα που επιτελούσε και η αφοσίωσή του στη πατερική παράδοση είναι μερικά από αυτά, που χαρακτηρίζουν την αγιασμένη ζωή του.

Ωστόσο τα θαύματα που επιτελούσε διά του Ιησού Χριστού, δεν σταμάτησαν στην επί γης βιοτή του. Τόσο την ημέρα της κοιμήσεώς του στις 5 Μαρτίου του 2010, όσο και μετά από αυτή, ο παπα-Φώτης συνεχίζει να θαυματουργεί και να ευωδιάζει ο τάφος του.

Κάποιος τον είχε υπηρετήσει!Ποιος άλλος, αλήθεια, από την Παναγία;

Το 2005, νομίζω, ο Γέροντας [ο Ιερομόναχος παπα-Φώτης ο διά Χριστόν σαλός] ήταν βαριά άρρωστος από τον καρκίνο που τον ταλαιπωρούσε.
Ήταν μάλιστα κλινήρης και τον είχαμε εμείς εδώ στο Μοναστήρι μας [στην Ιερά Μονή Πιθαρίου της Μυτιλήνης].
Παρέμενε ακίνητος. Τον είχαμε βάλει σ’ ένα κελλάκι με δυο κρεβάτια, στο ένα κοιμόταν ο παπα-Φώτης και στο άλλο εγώ. Ήταν αδύνατο να μείνει μόνος του, έπρεπε ένας άνθρωπος να τον υπηρετεί νύχτα και ημέρα.
Υπέφερε από φοβερές αϋπνίες. Είχε τρομερούς πόνους. Έλεγε χίλια δυο ασυνάρτητα.
Άλλοτε ρωτούσε πότε έρχεται το καράβι κι άλλοτε, νομίζοντας πως είναι στο Νοσοκομείο, ζητούσε την «κυρα-Νοσοκόμα»! Του είχαμε βάλει κιγκλίδωμα γύρω από το κρεβάτι του, για να μην μπορεί να σηκωθεί.

Θυμάμαι, ήταν Μεγάλη Πέμπτη· δε χτυπήσαμε το βράδυ καμπάνα, γιατί αν την άκουγε, θα επέμενε να τον μεταφέρουμε στο Ναό, πράγμα αδύνατο λόγω και της μεγάλης Ακολουθίας.
Όταν τελειώσαμε την Ακολουθία και πήγα στο κελί, με ρώτησε τι μέρα είναι σήμερα. Του απάντησα Πέμπτη, χωρίς να του θυμίσω τίποτε άλλο. Καθώς πέσαμε να κοιμηθούμε, εκείνος άρχισε μέσα στη νύχτα να κάνει τρισάγια και να μνημονεύει τους γονείς του και ένα σωρό νεκρούς.
Τον ρώτησα γιατί και μου απάντησε:
– Μεγάλη Πέμπτη δεν είναι σήμερα; Τρισάγια δεν κάνουν;
Εγώ θαύμασα!
Μετά, τι μου είπε για να διασκεδάσει την έκπληξή μου και να θολώσει τα… νερά;
– Τρισάγια κάνουν σήμερα. Κάτσε να κάνω ένα και για σένα, κι ας είσαι ζωντανός. Άμα πεθάνεις, δε θα το ακούσεις· γι’ αυτό άκουσέ το τώρα.
Και πράγματι, έκανε το Τρισάγιο μου!

Δεν είχε τηλέφωνο, αρκούσε μια προσευχή, Χριστέ μου στείλε μου τον πατήρ Φώτιο. κι ερχόταν !

Ο παπα-Φώτης της Λέσβου πήγαινε σε σπίτια ξαφνικά, όπου υπήρχε ένα πρόβλημα και όταν τον βλέπανε του λεγανε ΠΑΠΑ ΦΩΤΗ Ο ΘΕΟΣ ΣΕ ΕΣΤΕΙΛΕ, ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΑΝ.
Δεν είχε τηλέφωνο, αρκούσε μια προσευχή, Χριστέ μου στείλε μου τον πατήρ Φώτιο.
κι ερχόταν !
Βοηθούσε πολύ κόσμο με πολλούς τρόπους. υλικούς και πνευματικούς, με απλότητα.
Δόξα τω Θεώ, τον γνώρισα όταν πήγα στο νησί και με βοήθησε πολύ.
Ένα βράδυ προσγειώθηκε στην αυλή μας, απ τα κεραμίδια.Πετούσε.!
Τον είδαμε 3 άνθρωποι. Και μας είπε αυστηρά :
- Αυτό που είδατε θα το ξεχάσετε αμέσως.
Και όντως το ξεχάσαμε, εντελώς και το θυμηθήκαμε στην κηδεία του.!
Όσοι έχετε την δυνατότητα, τρέξτε να προσκυνήσετε τον τάφο του, στο χωριό Τρύγωνας της Λέσβου.
Η ευωδία που αναδίδεται είναι σα να έρχεται κατ’ ευθείαν από τον παράδεισο.
Πραγματικά ο τάφος του ευωδιάζει.
Ευλογημένος τόπος το χωριό του Τρύγωνα, ένα χωριό που τόσο πολύ αγάπησε ο παπα-φώτης και αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάνοντας σπουδαία έργα.
Ας έχουμε την ευχή του και την ευλογία του στις δύσκολες μέρες που ζούμε.
Χριστός Ανέστη αδερφοί από τον παπα Φώτη τον δια Χριστό Σαλό

~~~~~~~~
Μαρτυρία κ. Κωνσταντίνου Κυριάκου
π. Θεμιστοκλέους Χριστοδούλου,
(Παπα Φώτης Λαυριώτης,Ο περιφρονημένος και ανυπόληπτος για την αγάπη του Χριστού μας, τόμος Β΄, εκδ. Παναγία η Κοσμοσώτειρα)

πηγή

Γνωρίζετε ὅτι ὁ κόσμος θά χαλάσῃ ἀπό τούς κακούς ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς.

Τῷ Σεβασμιωτάτῳ Ἐπισκόπῳ Αὐγουστίνῳ Καντιώτη Μητροπολίτῃ Φλωρίνης τῷ Γίγαντι, τῷ Ἡρωϊκῷ τολμηρῷ καὶ ἀφωσιομένῳ Ἱεράρχῃ.
Εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Φλωρίνης
Φλώριναν

Ἁγιος Λουκάς 29-5-1999

Τῷ διαπρεπεστάτῳ θεοκοσμήτῳ… ἀρχιερεῖ πατρί Αὐγουστίνῳ ἐπισκόπῳ καὶ Μητροπολίτη τῆς ἀκριτικῆς, ἱστορικῆς καὶ ἡρωϊκῆς Μητροπόλεως Φλωρίνης.
Σεβάσμιε Ἱεράρχα ταπεινῶς ὑποβάλλω τὰ σέβη μου ἐπικαλούμενος τὰς Ἁγίας καὶ θεοπειθεῖς ὑμῶν εὐχὰς καὶ εὐλογίας.
Εὔχομαι Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν ὅπως ἐνισχύσει τὰς δυνάμεις ὑμῶν, αὑτὴ ἡ Μεγάλη ἡ Θεόρατος δύναμις πρὸς συνέχισιν τῆς Ἱερᾶς καὶ Μεγάλης ὑμῶν ἀποστολῆς, μέχρι τῆς τελευταίας ὑμῶν ἀναπνοῆς ἡμέρας καὶ ὥρας.
Νὰ μὴν παραιτηθῆτε τοῦ θρόνου ὑμῶν. Εἶσθε ἰσόβιος ἐπί τῆς Ἱερᾶς ταύτης ἐπάλξεως καὶ καθέδρας. Ἔχετε ἐπάξιους βοηθοὺς ἐντὸς τῶν πέριξ, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς ἐκτιμῶντες τὴν δρᾶσιν ὑμῶν τοὺς ἀπείρους κόπους ὑμῶν ὡς καὶ τὸ συγγραφικὸ ὑμῶν ἔργον τὴν ὡφέλειαν ἐξ αὑτοῦ ὡς καὶ ἐν γένει ὅλην τὴν δρᾶσιν ὑμῶν.
Νὰ μὴν παραιτηθῆτε αὑτοὶ οἱ ἀνόητοι ποὺ λέγουν νὰ παραιτηθῆτε νὰ παρατηθοῦν αὐτοί.
Γνωρίζετε ὅτι ὁ κόσμος θὰ χαλάσῃ ἀπὸ τοὺς κακοὺς ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς.

Μετὰ σεβασμοῦ
+Φωτιος Λαυριώτης

https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=72224

(Ο φωτισμένος παπούλης γνώριζε αραγε τα αισχρα παρασκηνια & τις αγριες πιεσεις, που δεχονταν ἐπί 5 χρόνια ο Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος, από κάποιους ἀνόητους & ἀχάριστους, που συνεργάστηκαν με ὅλους τους διαβόλους, για νά ἀρπάξουν μιτρα & πατερίτσα;)

Που προσευχόταν ο παπα-Φώτης;