ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2021

Και έτσι ολόκληρος ο κόσμος είναι τυλιγμένος σε κολασμένο μίσος(Ο Αγ.Σωφρόνιος για τον φριχτό πόλεμο)



 Τριάντα χρόνια έχουν περάσει αλλά η ειρήνη δεν έχει ακόμη επιτευχθεί, το σκοτάδι δεν έχει διασκορπιστεί και το φως της αγάπης δεν φωτίζει ακόμη έντονα τη γη. Εκείνα τα εφιαλτικά χρόνια προσευχόμουν πολλές ώρες, ειδικά τη νύχτα. Έκλαψα στις προσευχές μου «για ειρήνη σε όλο τον κόσμο» , ειδικά για τη Ρωσία, για τον ρωσικό λαό, που απειλούνταν με σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή.
  Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεμάτη με κάθε είδους εγκλήματα, αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα από τον πόλεμο , ειδικά στην εποχή μας, «παγκόσμιοι πόλεμοι», όταν όλοι οι άνθρωποι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παρασύρονται στην «αδελφοκτονία». 
 Σήμερα κανείς «χαίρεται» που εκατοντάδες χιλιάδες σκοτώνονται, ακόμη και εκατομμύρια «από τη μια πλευρά». αύριο τα θύματα χαίρονται που η εκδίκηση έχει ξεπεράσει τους δολοφόνους. Και έτσι ολόκληρος ο κόσμος είναι τυλιγμένος σε κολασμένο μίσος , το Άγιο Πνεύμα εγκαταλείπει τις ψυχές των ανθρώπων και η απόγνωση κυριεύει τις καρδιές τους…

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

...Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο...

 


ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ - ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ - 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

                   
ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑΣ "ΑΛΒΑΝΙΑ"............. Στίχοι: Πυθαγόρας Μουσική: Γιώργος Κατσαρός Πρώτη εκτέλεση: Μαρινέλλα Γράμμα από το μέτωπο, 30 Οκτωβρίου 1940, Αγαπημένη μου, μεσ' το Καλπάκι σ' ένα ρέμα κουρνιάσαν οι στρατιώτες βουτώ τη λόγχη μου στο αίμα, δέξου τις λέξεις μου τις πρώτες είναι οι λέξεις μετρημένες σαν τις στιγμές μου εδώ πάνω κι είναι οι σκέψεις μου δοσμένες ως την στιγμή που θα πεθάνω. Αχ, τί να σου γράψω αγαπημένη; Εδώ συμβαίνουνε πολλά, γύρω μου δέκα σκοτωμένοι αλλά είμαι καλά... Είμαι καλά... Ό,τι να γράψω δεν μου φτάνει, τα λίγα εδώ είναι πολλά κι αν μάθεις πως έχω πεθάνει, είμαι καλά... Είμαι καλά... Μα να... Επίθεση αρχίζει πάλι, νομίζω πως σου τα 'πα όλα... Τώρα είναι η στιγμή είναι πολύ μεγάλη, τώρα μιλούν τα πολυβόλα... Τι να σου γράψω αγαπημένη, εδώ συμβαίνουν πολλά... Γύρω μου δέκα σκοτωμένοι αλλά είμαι καλά... Είμαι καλά... Ό,τι να γράψω δεν μου φτάνει, τα λίγα εδώ είναι πολλά κι αν μάθεις πως έχω πεθάνει, είμαι καλά... Είμαι καλά

Μία εβδομάδα πριν τον Πόλεμο αυτό, ο Άγιος έκλαιγε με λυγμούς όλη τη νύχτα στο κελλί του

 Πριν τον Πόλεμο του 1940 όταν οι χωρικοί είχαν χορούς και τραγούδια στα σπίτια τους, ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης έσκυβε το κεφάλι του και με λύπη έλεγε στο νεωκόρο του:
- Άχ γιαβρούμ (παιδί μου) δεν ξέρετε πίσω τί μας έρχεται...
Εννοούσε τον Πόλεμο, που ερχόταν. Μία εβδομάδα πριν τον Πόλεμο αυτό, ο Άγιος έκλαιγε με λυγμούς όλη τη νύχτα στο κελλί του. Όταν τον ρώτησαν γιατί κλαίει και στενοχωρείται για τα προβλήματα του κόσμου, με βαθειά λύπη απάντησε:
- Εσύ δεν ξέρεις, δεν ξέρεις, παιδί μου…
Ο Άγιος έβλεπε νοερώς την επερχόμενη καταστροφή του Πολέμου. Επί μία εβδομάδα έκλαιγε συνεχώς... Στο τέλος της εβδομάδας, κηρύχθηκε ο Πόλεμος. Το ότι προείδε τον Πόλεμο το ανέφεραν, μετά την κήρυξη του Πολέμου, κι άλλοι πολλοί.

«Η απάντηση της, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να ακουστεί»



Ο Γερμανός συγγραφέας ¨Ερχαρτ Κέστνερ κάποτε εξομολογήθηκε το παρακάτω συμβάν:
«Το 1952 επισκέφτηκα για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο, την Αθήνα. Στη Γερμανική Πρεσβεία, όταν έμαθαν ότι θα πήγαινα στην Κρήτη, με συμβούλευσαν, επειδή ήταν ακόμη νωπές οι πληγές της Γερμανικής κατοχής, να πω ότι ήμουν Ελβετός. Αλλά γνώριζα καλά τους Κρητικούς. Από την πρώτη στιγμή είπα ότι είμαι Γερμανός και όχι μόνο δε το μετάνιωσα, αλλά όποτε και να πήγαινα κατόπιν, βίωνα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.
Ένα δειλινό καθώς έδυε η ήλιος, πλησίασα ένα Γερμανικό κοιμητήριο, και περίμενα να είμαι μόνος με μοναδική συντροφιά τις τελευταίες ακτίνες του ήλιου. Αλλά έκανα λάθος. Εκεί ήταν μια ζωντανή ψυχή, μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη. Με μεγάλη έκπληξη την είδα να πηγαίνει και να ανάβει κεριά από τάφο σε τάφο των Γερμανών στρατιωτών. Την πλησίασα και την ρώτησα. Είσαι από την Κρήτη;. Ναι, μου είπε. Και τότε γιατί το κάνεις αυτό; Αυτοί εδώ οι άνθρωποι έχουν σκοτώσει Κρητικούς..
Και τότε γράφει ο Κέστνερ: «Η απάντηση της, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να ακουστεί»
«Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να 'ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».

Ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές τους. Τους ευχαριστούμε. Ζήτω η Ελλάς!

 




''Λυπήθηκα να τον χαλάσω''(Από τον πόλεμο του '40)



  Στον πανηγυρικό λόγο που εκφώνησε ο Στρατής Μυριβήλης αναφέρει και ένα ωραίο επεισόδιο. Ο σπουδαίος λογοτέχνης μας είχε εξασφαλίσει άδεια από το Γενικό Επιτελείο για να ανεβεί τις παγωμένες αετοράχες της Πίνδου και να παρευρεθεί θεατής στον πανεθνικό συναγερμό του Σαράντα. Είδε πολλά και θαυμαστά. Διαβάζω: «Ένας φαντάρος έπιασε αιχμάλωτο έναν Ιταλό λοχία, την ώρα που ο λόχος του δέχτηκε στα σκοτεινά την αιφνιδιαστική επίθεση. Ο Ιταλός ετοιμαζόταν να τον μαχαιρώσει στα μουλωχτά με την ξιφολόγχη του. Έπιασε το χέρι του, το δάγκωσε και τον αφόπλισε.
-“Πώς σου ήρθε και δεν τον σκότωσες μες στην νύχτα;”, τον ρώτησα.
-“Να σας πω” μου είπε. “Εκείνη την ώρα, έτσι που με ξάφνιασε, ετοιμαζόμουν να του την φέρω. Οι σύντροφοί του, που μας είχαν κάνει τον αιφνιδιασμό, το ‘βαλαν στα πόδια και τον άφησαν. Όπου τόνε κοίταξα στη φέξη της φωτιστικής ρουκέτας. Ήταν όμορφο παλληκάρι. Λυπήθηκα να τον χαλάσω”
. Και γέλασε σαν παιδί για την αδυναμία του. 
 Φαντάζομαι πως μόνο ένας Έλληνας πολεμιστής, ανάμεσα σε όλους τους πολεμιστές του κόσμου, μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Και η φράση που μεταχειρίστηκε ήταν τόσο ωραία. Είπε “λυπήθηκα να τον χαλάσω”. Υπάρχουν ευτυχισμένες στιγμές , που ένα άτομο, ξαφνικά συγκεντρώνει και εκφράζει την ευγένεια ενός λαού, μιας ολάκερης φυλής». (Ακαδημία Αθηνών, «Πανηγυρικοί λόγοι ακαδημαϊκών», σελ. 319).

Η στιχομυθία του Ι.Μεταξά μ' έναν πληγωμένο στρατιώτη



Ο συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στο βιβλίο του «Το περιβόλι των θεών», (σελ. 135), περιγράφει την επίσκεψη του πρωθυπουργού Μεταξά στο στρατιωτικό νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την στιχομυθία με πληγωμένο στρατιώτη:
«-Πού πληγώθηκες εσύ, παιδί μου;
-Στο Ιβάν!
-Ε, το Ιβάν το τιμωρήσαμε! Έπεσε χθες το βράδυ.
-Ναι, έπεσε κ. Πρόεδρε. Θα μπορούσε όμως να είχε πέσει εδώ και πέντε μέρες. Όταν βρήκαμε την πρώτη αντίσταση, έπρεπε να μας θυσιάσει ο συνταγματάρχης μας. Θα το παίρναμε από τότε.

 Ας τιμήσουμε  κατά την επέτειο του ΟΧΙ, κάποιους «κλασσικούς Έλληνες» που ήξεραν να πουν γιατί, εδώ και εικοσιπέντε αιώνες, ο Αισχύλος, θέλησε να του γράψουν στον τάφο του επιτύμβιο, όχι πως στάθηκε ο ποιητής της «Ορέστειας», αλλά ότι πολέμησε στον Μαραθώνα.

"Σεισμογράφος... 28ης Οκτωβρίου"



Τίτλος: "Σεισμογράφος 28ης Οκτωβρίου"Έτος: 2020
Καλλιτέχνης: Troas

Παιδιά της Ελλάδος παιδιά...Την ιστορία λησμονήσατε!



  Ζούμε σε χρόνια αίολα, που τα υστερικά συνθήματα ξεθώριασαν στους τοίχους με τα γκράφιτι και στους πολυχρησιμοποιημένους καναπέδες. Η εποποιϊα του ’40 έγινε για τους νεοέλληνες η αβάσταχτη ελαφρότητα της υπαρξιακής ανίας. Οι ήρωες της ελληνικής αντίστασης απέκτησαν την έννοια του κιτς, ενώ για άλλους διαβεβλημένους ηγετίσκους ο διαχωρισμός σε κυβερνητικούς στρατιώτες και σε λαϊκούς, στρατολογημενους παρτιζάνους έγινε σημαία, για να αιτιολογηθεί ο στίχος ''τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας''! Η διχόνοια και ο διαμερισμός των Ελλήνων ήταν ανέκαθεν ζωτικής σημασίας υπαρξιακό στοιχείο... Ακόμα και για το ποιος ξεστόμισε το ''Όχι'' έγινε ανεπίτρεπτο ταμπού και απαγορευτική ταμπέλα σε δρόμους μονής κατεύθυνσης κι από ''οδηγούς'' που απαξιώνουν να κοιτάξουν προς τα πίσω. 
 Ας μη γελιόμαστε… Ζούμε σε μια ξετσίπωτη, απόστατη κι ανερυθρίαστη εποχή, που ο λαός μας αρέσκεται να κοιτά σε κλειδαρότρυπες, να ‘’δραπετεύει’’ κατά μόνας μπροστά στο ‘’GNTM’’, το ‘’big brother’’ και το ‘’bachelor’’!
   Οι εθνικές εορτές υποβιβάστηκαν στα μάτια τους, σε ασπρόμαυρες, φολκλορικές ταινίες και οι συνοικιακές, μαθητικές παρελάσεις σε λούμπεν συνάξεις παραδοσιακών στοιχείων. Οι σημαίες αποκαθηλώθηκαν στον ευτελισμό της επικαιρότητας και τα τραγούδια της Βέμπο ακρωτηριάστηκαν από το fun κοινό του ‘’Voice’’! 
  Σε πείσμα των καιρών που ζούμε και, επειδή αδυνατούμε συχνά να εναρμονιστούμε με αυτήν την αποκρουστικά, σηψαιμική πραγματικότητα αναρτούμε εν όψει της επετείου του ’40, αυτοβιογραφικές σελίδες του Πολέμου, από το εξαιρετικό βιβλίο της Μερόπης Σπυροπούλου ‘’Στην Εποποιϊα του 1940-41 με Πίστη’’. Η Μερόπη Σπυροπούλου είναι ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών, με πλούσιο συγγραφικό υλικό, γνωστή από τις δεκάδες διαλέξεις της, αλλά και από τις ομιλίες της μέσα από τον ραδιοσταθμό της ‘’Πειραϊκής Εκκλησίας’’. Το βιβλίο αποτελεί μια διανθισμένη συλλογή από κείμενα λογίων της εποχής του έπους του ’40, παρμένα από περιοδικά, εφημερίδες και ξεχασμένα, σπάνια βιβλία. 
Οι αναρτήσεις μας υπό τον τίτλο ‘’Στην Εποποιϊα του 1940-41 με Πίστη‘’ θα ολοκληρωθούν σε επτά αυτοτελείς συνέχειες, ως ελάχιστο δείγμα τιμής, μνήμης και υπόμνησης στο έπος του ’40, για όλους εμάς, που ξεχάσαμε να θυμόμαστε και γίναμε διακομιστές μιας επικής, επιλεγμένης Αμνησίας!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος

Πατήστε επάνω στους συνδέσμους:

ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

ΚΑΛΑ ΕΣΥ ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΣ;

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΕΙΝΑΣ ΣΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΚΑΜΙΟΝΙ

ΣΤΗΝ ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ 1940-41 ΜΕ ΠΙΣΤΗ (Α' Μέρος)

ΣΤΗΝ ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ 1940-41 ΜΕ ΠΙΣΤΗ (Β' Μέρος)

ΣΤΗΝ ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ 1940-41 ΜΕ ΠΙΣΤΗ (Γ' Μέρος)

ΣΤΗΝ ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ 1940-41 ΜΕ ΠΙΣΤΗ (Δ' Μέρος)

ΣΤΗΝ ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ 1940-41 ΜΕ ΠΙΣΤΗ (Ε' Μέρος)

ΣΤΗΝ ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ 1940-41 ΜΕ ΠΙΣΤΗ (ΣΤ' Μέρος)

ΣΤΗΝ ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ 1940-41 ΜΕ ΠΙΣΤΗ (Ζ' Μέρος)

ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ '40 ΛΕΓΟΝΤΑΣ... ΝΑΙ ΣΤΟ '14...;

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ''ΕΘΝΟΣ'' ΔΕΥΤΕΡΑΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Η ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΟΥ Π.ΖΕΡΒΑΚΟΥ ΣΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΟ ΔΙΟΙΚΗΤΗ

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑΣ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΕ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤ' ΑΣΒΗΣΤΟ
ΠΑΝΤ' ΑΓΡΥΠΝΟ ΘΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΤΟ '40

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2021

Το καλό που έκανες θα το ξεχάσουν γρήγορα.Τα λάθη σου, όμως, θα τα θυμούνται, μέχρι να πεθάνεις

 

Το καλό που έκανες θα το ξεχάσουν γρήγορα.Τα λάθη σου, όμως, θα τα θυμούνται, μέχρι να πεθάνεις.
Δεν πειράζει.Φρόντιζε εσύ, να μην είσαι αχάριστος.
Φρόντιζε εσύ, να ξεχνάς τα άσχημα που σου ‘καναν και να θυμάσαι τα καλά.
Δεν γιατρεύεται η ασχήμια αυτού του κόσμου με ένταση.
Με αγιότητα, θεραπεύεται αυτός ο κόσμος.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ 1940



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ 1940 ΑΡΙΣΤΕΡΑ Επιστολικό Δελτάριο που εκδόθηκε το 1940 και εμφανίζει τους ηγέτες του έπους του 1940 τον Βασιλέα Γεώργιο και τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά σε συμβολική θερμή χειραψία.
ΔΕΞΙΑ και πάλι φωτογραφία του 1940 που εμφανίζει τον τότε πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά να έχει επισκεφτεί κέντρο νεοσυλλέκτων, και να συνομιλεί με έναν εξ αυτών.

Φωτογραφίες-ντοκουμέντα από τη «Μάχη των Οχυρών»



ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΟΝΤΑΡΑΚΗ

Οι Γερμανοί νόμιζαν πως θα σπάσουν την ελληνική άμυνα σε λίγες ώρες όπως είχαν κάνει με την άλωση της «Γραμμής Μαζινό» ένα χρόνο νωρίτερα. Ομως τα πλάνα τους ανατράπηκαν από τη γενναία αντίσταση των Ελλήνων μαχητών στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, κάτι που καθόρισε εν πολλοίς την έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ογδόντα χρόνια μετά, η περίφημη Μάχη των Οχυρών αποτυπώνεται σε μια επετειακή συλλεκτική έκδοση που συγκεντρώνει για πρώτη φορά περισσότερες από 150 ασπρόμαυρες φωτογραφίες-ντοκουμέντα εκείνων των ημερών.

Το λεύκωμα, που παρουσιάζεται σήμερα το απόγευμα στο Πολεμικό Μουσείο παρουσία του υπουργού Υποδομών και Μεταφορών Κώστα Καραμανλή, παρουσιάζει πολεμικά «ενθύμια» από τη «Metaxas-Linie» (Γραμμή Μεταξά), όπως σημείωναν πίσω από τις φωτογραφίες οι Γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες που έλαβαν μέρος στην επίθεση κατά των βόρειων συνόρων της χώρας τον Απρίλιο του ’41, και προέρχονται από το προσωπικό αρχείο του Θεσσαλονικιού συλλέκτη Βύρωνα Μήτου, που επί δεκαετίες συγκέντρωνε αυτό το σπάνιο υλικό.

Οι κρυψώνες των αρχαιοτήτων στην Κατοχή



 «Εξι ολόκληρους μήνες, όσο κράτησε το Αλβανικό Επος, χρειάσθηκαν για να φυλαχθούν τα αρχαία μας», σύμφωνα με τη Σέμνη Καρούζου, κορυφαία αρχαιολόγο και πρώτη γυναίκα έφορο Αγγείων και Μικροτεχνίας στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Τόσος χρόνος απαιτήθηκε για να κρυφτούν οι «θησαυροί» του μουσείου στη σκιά του πολέμου. «Πολύ πρωί πριν να δύσει η σελήνη συγκεντρώνονταν στο μουσείο όσοι είχαν αναλάβει την εργασία τούτη, νύχτα έφευγαν για να πάνε στα σπίτια τους». Οταν ο στρατός κατοχής έμπαινε στην Αθήνα, η επιχείρηση απόκρυψης αρχαιοτήτων είχε ολοκληρωθεί.

  Οι άνθρωποι του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου (ΕΑΜ) εργάζονταν με αυτοθυσία, αυταπάρνηση και ομαδική συνεργασία. Μαρμάρινα αγάλματα όπως ο Ποσειδώνας από τη Μήλο, ο κούρος από το Σούνιο, δύο θρόνοι του 4ου αι. π.Χ., από τον μικρό ναό του Ραμνούντα, ευρήματα από τη Δήλο, το μαρμάρινο σύμπλεγμα της Αφροδίτης, του Πάνα και του Ερωτα, και πολλά ακόμη απομακρύνθηκαν από τις αίθουσες και καταχώθηκαν κάτω από τα δάπεδα, όσο πιο βαθιά μπορούσαν να τα θάψουν και να σκεπαστούν με άμμο.


  Τον Νοέμβριο του 1940, η Διεύθυνση Αρχαιολογίας του υπουργείου Παιδείας εκδίδει εγκύκλιο με τεχνικές οδηγίες για την προστασία των μουσείων από τους εναέριους κινδύνους. Το σχέδιο συζητείτο από το 1937. Τα αγάλματα τοποθετήθηκαν οριζόντια στα ορύγματα, από πάνω έπεσε άμμος και έπειτα τα ορύγματα σφραγίστηκαν με τσιμέντο. Τα χάλκινα και τα πήλινα αντικείμενα τυλίχτηκαν άλλα με κερόχαρτο κι άλλα με πισσόχαρτο, και συγκεντρώθηκαν σε κιβώτια που κρύφτηκαν στα υπόγεια. Τα χρυσά στάλθηκαν στην Τράπεζα της Ελλάδος.
«Η Αρχαιολογική Υπηρεσία βρέθηκε στην παράλογη θέση να καταστρέφει το έργο που γενιές Ελλήνων αρχαιολόγων είχαν δημιουργήσει», έγραψε το 1994 ο Βασίλειος Πετράκος, γ.γ. της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας και ακαδημαϊκός, θυμίζοντας τι έγινε την περίοδο 1940-1944. «Εννοώ κυρίως τη διάλυση των μουσείων και την ταφή των αρχαίων στη γη, σε κρύπτες, σε θησαυροφυλάκια, σε σπηλιές».
 «Την ώρα που οι στρατιώτες βροντοφώναζαν “Αέρα” στο ελληνοαλβανικό μέτωπο, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο ηχούσε το σύνθημα “Βάλε φωτιά”», λέει στην «Κ» η δρ Μαρία Λαγογιάννη-Γεωργακαράκου, επίτιμη διευθύντρια πλέον του πρώτου μουσείου της χώρας έπειτα από μια επιτυχημένη θητεία. «Ηταν, βλέπετε, ένα από τα παραγγέλματα του γλύπτη Ανδρέα Παναγιωτάκη στους τεχνίτες του μουσείου, οι οποίοι τραβούσαν με σχοινιά τα αγάλματα στους λάκκους που ανοίχτηκαν στη βόρεια πτέρυγα».

"Εδώ Ακρίτας"



 Εvα πρωί o Διγεvής είπε στη γυvαίκα τoυ:
  "Ετoίµασε µoυ τη βαλίτσα µoυ,φεύγω για λίγες ηµέρες στη Θεσσαλovίκη".
Κι' εκείvη τη µέρα, στις 26 Οκτωβρίoυ 1954, o Γρίβας έφυγε για τηv Κύπρo. Ηταv τότε πεvήvτα τεσσάρωv χρόvωv ακριβώς, σε µια ηλικία πoυ άλλoι φoρoύv τις παvτoύφλες τωv κι αρχίζoυv vα αισθάvωvται συvταξιoύχoι.
   Από τo σπίτι τoυ o Γρίβας κατευθύvθηκε πρoς τo δικηγoρικό γραφείo της oδoύ Πατησίωv αρ. 9 τωv αδελφώv Κώστα και Μ. Ευταθόπoυλoι.Και από αυτό τo γραφείo ξεκίvησε oλoµόvαχoς τo µεσηµέρι της 26ης Οκτωβρίoυ τoυ 1954 o Διγεvής. 
  Φoρτωµέvoς µε έvα µικρό βαλιτσάκι και µε απέραvτη πίστη για τα βoυvά της Κύπρoυ, τέσσερις άvθρωπoι τov κατευώδωσαv. Τoυ έσφιξαv τo χέρι, τov εφίλησαv και τoυ ευχήθηκαv µέσα από τηv καρδιά τoυς vα γυρίσει vικητής.
Μετά απο ένα περιπετειώδη ταξίδι αποβιβάζεται στις ακτές της Χλώρακας της Πάφου.
Συvθηµατικό απο την ομάδα παραλαβής ήταν: "Εδώ Ακρίτας" και η απάvτηση "Εδώ Διγεvής". Ήταν 10 τo βράδυ της 10ης Νοεμβρίου 1954. Ο ενδοξότερος, ιερότερος, και ηρωικότερος αγώνας του Κυπριακού Ελληνισμού, έπαιρνε σάρκα και οστά.
Στην φωτογραφία που εκμοντέρνισε η σελίδα μας ο Γρίβας, Γεώργιος - Διγενής και η γυναίκα του Κική Γρίβα.

Φωτογραφία του 1940 που εμφανίζει τον Ιωάννη Μεταξά και τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄

Φωτογραφία του 1940 που εμφανίζει τον τότε Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά και τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄, οι οποίοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο Έπος του 1940, αφού ο μεν πρώτος ήταν αυτός που είπε το θρυλικό ‘’ΟΧΙ’’ εκπροσωπώντας τον Ελληνικό λαό, και ο δε δεύτερος ως φυσικός αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων που πολέμησαν και δόξασαν την Ελλάδα κατατροπώνοντας τους εισβολείς, σε ξηρά, θάλασσα και αέρα.

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2021

Ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος: "Εκεί «ψηλά», το πρώτο που θα μάς ρωτήσουνε θα είναι: «έζησες σαν άνθρωπος στην γή;»


  Τον ιεροδιάκονο Ηλιόδωρο τον πρωτοσυνάντησα στο βιβλίο της Νίνας Πάβλοβα ''Η ημέρα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ''(Εκδ.''Πορφύρα'').Πραγματικά μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το χάρισμα αυτού του ανθρώπου.Με τρόπο θαυμαστό κατάφερε και έφερε στην ορθόδοξη πίστη χιλιάδες ανθρώπους,κάποτε με έναν μόνο λόγο του.Παραθέτω το κεφάλαιο από το βιβλίο το οποίο αναφέρεται στον ιεροδιάκονο Ηλιόδωρο.Θα το βρείτε σε αυτό το λίνκ:


Ο Ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος (Γκαριγιάντς) τής Μονής τής Όπτινα ανεχώρησε εις Κύριον στις 13/26 Οκτωβρίου 2020

«Το πρώτο πρόσωπο που γνώρισα στην Όπτινα» – ακούτε συχνά να λένε για τον πατέρα Ηλιόδωρο από εκείνους που  προσεύχονται με αγάπη στον Κύριο να δεχτεί την ψυχή του στη χώρα των δικαίων.

Όσοι έρχονταν στην Όπτινα, ήθελαν να γευθούν το πνεύμα των γερόντων, της προσευχής, του ελέους και της συμπόνιας -να νιώσουν την θεία βοήθεια των αγίων της μονής και να αναπαυθούν από τις φουρτούνες της ζωής και, σαν να απαντούσε σε αυτό το θερμό αίτημα των προσκυνητών, ο πατήρ Ηλιόδωρος εμφανίζονταν μπροστά τους. Στα χρόνια που το προσκύνημα στο μοναστηριού αναπτύσσονταν, μιλούσε στους ανθρώπους που έρχονταν για τους Γέροντές της, έδειχνε τα λείψανά τους, άκουγε και παρηγορούσε τους ανθρώπους, προσεύχονταν μαζί τους, βοηθούσε με πνευματικές συμβουλές όσους τις χρειάζονταν. Πολλοί θυμούνται τις «απύθμενες» τσέπες του, όπου μπορούσαν να χωρέσουν τόσα πολλά μήλα, γλυκά, παιχνίδια, κάτι που ήταν αρκετό για όλους όσους γνώριζε. Κανείς δεν τον άφησε αδιάφορο. Για πολλούς ανθρώπους, η σχέση τους με την Μονή της Όπτινα ξεκίνησε με μια επικοινωνία με τον πατέρα Ηλιόδωρο και παρέμεινε για πάντα η πνευματική τους πατρίδα. Ήταν αυτή η πρώτη συνάντηση που έγινε για αυτούς το σημείο εκκίνησης του δρόμου προς τον Θεό.

Και όσοι μένουν στο μοναστήρι θυμούνται με ευγνωμοσύνη πώς βοηθούσε τους αρρώστους και τους ανάπηρους, τους εργάτες – με τις σοκολάτες και τα πορτοκάλια του, τα οποία, πιθανώς, στην αρχή, που είχαν έλθει στο μοναστήρι για διακονία τους έλειπαν. Ενέπνευε τους ευεργέτες να δωρίσουν χρήματα για τις υπό κατασκευή εκκλησίες, βοηθούσε σε ορφανοτροφεία, γηροκομεία, ξενώνες, ορθόδοξα ασκητήρια, πολύτεκνες οικογένειες και φτωχούς, περαστικούς, ξένους, απελπισμένους, παιδιά ορφανα, με ειδικές ανάγκες,… και εκείνους που, όπως πίστευε ακράδαντα, είχαν την ελπίδα να καταλάβουν. Όλους. Βοηθούσε τους πάντες! Πως; Πώς είναι αυτό δυνατόν;

Ένοιωθε όλους τους αγίους φίλους του κι έτσι επικοινωνούσε μαζί τους. Όλοι έστελναν τους πάντες σε αυτόν. Υπάρχουν 100 μοναχοί στην Όπτινα, και 100 άτομα υπήρχαν πάντα γύρω από τον πατέρα Ηλιόδωρο! Δεν αρνήθηκε τη βοήθειά του σε κανέναν – ακόμα κι αν δεν υπήρχε τρόπος, θα προσευχόταν όλη μέρα! Μέχρι να πάνε όλα καλά. Η πίστη του ήταν πανίσχυρη, ζωντανή,  εκμηδένιζε κάθε απόσταση μεταξύ των δυο κόσμων.

Πάντα προσπαθούσε να ταΐσει κάποιον – “Έφαγες; Έφαγες; Πάμε, να σου δώσω να φας, πάμε για τσαι, πάμε στην τραπεζαρία. ” Ποιος πήγε για πρώτη φορά στην Όπτινα και δεν σκεπάστηκε από την ζεστασιά της αγάπη του. Τι άρτοι, τι εικονάκια, τι βιβλιαράκια με τους χαιρετισμούς δεν έβγαιναν απο τις απύθμενες τσέπες του, έδινε ο,τι χρειαζόταν η κάθε ψυχή. Ακόμα και λίγα απλά λόγια γεμάτα αγάπη και στοργή, έλεγαν αργότερα οι ίδιοι, ”σαν να μας ανάστησε, δεν είχαμε ξανακουσει τέτοια λόγια”. ”Πως πάτε στο σπιτι; Χρειάζεστε χρήματα; Πάρε. Έχεις σύζυγο, παιδιά; Πως ζείτε; Πάρε αυτο, πάρτο, σε παρακαλω μην αρνηθείς.” Υπήρχε μια αίσθηση ότι έδινε περισσότερα από όσα έπαιρνε, λες και τα χρήματα στα χέρια του πολλαπλασιάζονταν. Μια ατελείωτη πηγή μητρικής αγάπης και δώρων γέμιζε τον προσκυνητή που έφταναν στην καρδιά του, και φτάνοντας στην εκκλησία συνέχιζε με τον Ακάθιστο στη Θεοτόκο, ”πηγαίναμε στον άνθρωπο και φτάναμε στην Μητέρα του Θεού”. Να θυμιάζεις έτσι, να ψέλνεις έτσι, να ζεις έτσι ώστε να ζεις με τον Χριστό. Προσεύχου συνεχώς. Ήταν σαν μια ανεξάντλητη πηγή. Η αγαπημένη του Μητέρα του Θεού. ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ και γη.

Χαίρε παραδείσου θυρών ανοικτήριον“· – χαίρε εσύ πού μας ανοίγεις τις πόρτες του Παραδείσου!” Η αγάπη του προς την Παναγία ήταν απέραντη, ήταν η μυστική ζωή της καρδιάς του, όταν έψαλλε τον ακάθιστο ύμνο οι ψυχές αγαλλιούσαν και χαίρονταν – ποιος δεν θυμάται τις αγγελικές ψαλμωδίες του με το μελωδικό τόνο του. Ακόμα και οι πλέον άσχετοι στο ψάλσιμο, δίπλα του έψελναν. Λες και φύτευε την χάρη της Παναγίας στις καρδιές των ανθρώπων! Πώς τιμούσε όλες τις εικόνες της! Ήταν πάντα τόσο χαρούμενος και τόσο συμπονετικός, τόσο ευγενικός!

Στη συνέχεια κάποιοι πνευματικοί του λόγοι που αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα gr.pravoslavie.ru

"Χαίρε, Προστάτιδα, Εσύ που κρατάς τις πόρτες τού ουρανού ανοικτές στους πιστούς!" - ποιος δεν θυμάται τον ηχηρό μελωδικό τόνο του. Ακόμα και οι πλέον άσχετοι στο τραγούδι, τραγουδούσαν δίπλα του. Mετά τούς ακαθίστους, παντού και για πολλή μάλιστα ώρα, η ψυχή των μυημένων από τον πάτερ Ηλιόδωρο, τραγουδούσε και χαίρονταν.
Αυτός είναι ο απόστολος τής, θεμελιώδους σημασίας για τον άνθρωπο, ευτυχίας τού να είσαι μαζί με τον Θεό, υπό την Σκέπη τής Παναγίας, που τόσο ασύγκριτη χαρά φέρνουν. Έτσι και η Μητέρα του Θεού τον άφησε να εισέλθει στην ουράνια κατοικία την ημέρα τής εορτής τής Πορταϊτισσας των Ιβήρων. Αλλά και τα σαρανταήμερά του συμπίπτουν χρονικά με την εορτή των Εισoδίων τής Θεοτόκου - την γιορτή τής Μονής των Εισοδίων τής Θεοτόκου τής Όπτινα.

Ο πατέρας Ηλιόδωρος μάς παρότρυνε: "Πρέπει να χρησιμοποιούμε όλον τον χρόνο που δίνει ο Κύριος στον καθέναν από μας: 24 ώρες την ημέρα!". Συμπεριλαμβανομένου τού χρόνου τών διακοπών.
Δημοσιεύουμε τα όσα μάς είπε ενόσω πίναμε ένα φλιτζάνι τσάι μαζί.

-Πότε κάποιος αισθάνεται καλά;
-Ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος (Γκαριγιάντς):Συμβαίνει συχνά κάποιος να «ψάχνεται» για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ένας από αυτούς ήμουν κι εγώ. Περιπλανήθηκα στη ζωή μου μέχρι τα 40 μου: μια από δω πήγαινα, μια από κει ... Και τότε ο Κύριος με οδήγησε στην Λαύρα. Και τότε κατάλαβα τα πάντα! Ε, και με το που τα κατάλαβα όλα, τότε πήρα μπροστά! Έτσι έγινα μοναχός. Έμεινα εκεί στο μοναστήρι. Άρχισα να προσεύχομαι όπως κι όλοι εκεί. Εδώ άρχισαν να αποκαλύπτονται τα μυστικά και η σοφία της ύπαρξής μας, των σχέσεων με τον Θεό. Όλη η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να χτίσουμε μια σχέση με τον Θεό, «καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (βλ. κατά Ματθαίο κεφ. 6 εδ.33).


  Πάνω από τον ευφυία υπάρχει ο σωφροσύνη, πάνω από τον σωφροσύνη υπάρχει η σοφία, πάνω από την σοφία υπάρχει η ιερή απλότητα. Παραπάνω δεν πάει. Όλα είναι απλά με τον Θεό. «Όπου υπάρχει απλότητα, εκεί υπάρχουν εκατό άγγελοι, εκεί όπου υπάρχει περιπλοκότητα, δεν υπάρχει ούτε ένας», έλεγε ο άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα. Εμείς οι ίδιοι, κάνουμε τα πάντα δύσκολα για τον εαυτό μας. «Ο Θεός δεν δημιουργεί κανέναν σταυρό για τον Άνθρωπο. Όσο δύσκολο κι αν είναι για κάποιον να κουβαλάει τον σταυρό στη ζωή, το δέντρο από τον οποίο έχει φτιαχτεί το ξύλο του, μεγαλώνει πάντα πάνω στην καρδιά του», δίδασκε, και δείχνοντας την καρδιά, προσέθετε: «όπως το δέντρο φυτρώνει εκεί που είναι η πηγή τού νερού, έτσι και το δέντρο τού σταυρού φυτρώνει εκεί που στροβιλίζουν τα πάθη». Από αυτό πηγάζουν και όλα τα προβλήματά μας.
Η ζωή μας όλη είναι στα χέρια του Θεού. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να οικοδομήσουμε μια σχέση με τον Θεό

Σαν σήμερα.Αγίου Δημητρίου 1920.Και το θαύμα έγινε! Επιβάτες Προποντίδας!



Σαν σήμερα.Αγίου Δημητρίου 1920.
Και το θαύμα έγινε.Επιβάτες Προποντίδας
Αφηγητής ο παππούς ο Χρύσανθος.

   «Ήμασταν δεν ήμασταν μιαν εβδομάδα λεύτεροι (Ιούλιος 1920), όντας η κυρα-Φωτεινή αρρώστησε. «Ούλα τέλεψαν», είπε κι έπεσε στο κρεβάτι. Τρεις νοματαίους παράχωσε καταποδιαστά. Τον άντρα της, το Γιώργη, και δυο παιδιά της, την Κατίνα και το Δημοσθένη. Ίσαμε να πάρει μιαν ανάσα από τη μια κηδεία, η καμπάνα βάρειε ξανά πένθιμα για το σπιτικό της. Μα εκείνη ούλα αυτά τα άντεξε, με μια κρυφή ελπίδα! Πως θα γυρίσουνε τα χαμένα της παλικάρια. Ο Χαράλαμπος και το Νικολάκης. Χρόνια την έτρωγε αυτό το μαράζι. Απ’ το ’10, που έφυγαν για τον τούρκικο στρατό, δέκα ολάκερα χρόνια, δεν πήρε καμιάν είδηση, μήτε καλή μήτε άσκημη. Απόθαναν, σκοτώθηκαν, χάθηκαν; Κανείς δεν ήξευρε. «Ένα σημάδι δείξε με, Θεέ μ’, ένα σημάδι!», έλεγε και ξανάλεγε. Κι επειδής τέτοιο σημάδι δεν έβλεπε, τους λογάριαζε και γι’ αποθαμένους, τους λογάριαζε και για ζωντανούς!
Σαν αποθαμένους, τους έκλαψε πολύ και τα έκαμε ούλα, όσα ορίζει η εκκλησία μας. Και μνημόσυνα και κόλλυβα και τρισάγια. Και τη Μεγάλη Παρασκευή, τους έγραφτε στο ψυχοχάρτι, να τους διαβάσει ο παπάς, όντας γύριζε στο χωριό τον Επιτάφιο.

   Του Αϊ-Νικόλα και τ’ Αϊ-Χαραλάμπη, τους γιόρταζε σαν ζωντανούς, κι από μέρες έντυνε το σπίτι γιορταστικά. Πάαινε από νωρίς το πανεράκι με τις λειτουργιές στην Οσία Παρασκευή και μοίραζε «άρτο», όπως ούλοι οι εορτάζοντες. Ήθελε να ακούει τα «χρόνια πολλά» και το «πολύχρονος». Οι χωριανοί, που ήξευραν τον καημό της, δεν τήνε χαλνούσανε την καρδιά. Με το σκόλασμα, καλνούσε τις γυναίκες στο σπίτι και τις κέρναγε καφέ και κουλουράκια, καμωμένα απ’ τα χέρια της, επιτούτου, για τη γιορτή. Στο τέλος, το φλιτζάνι της γύρναγε από χέρι σε χέρι, κι ούλες «έβλεπαν» το μακρύ το δρόμο, που φαίνονταν καθαρά. «Να, αμνια-Φωτεινή, εδώ διες! Δυο τόνε πορπατούνε κι έρχουνται κατά την αυλή σ’. Παλικάρια μοιάζουνε»! Κι εκείνη, η φουκαριάρα, με το λέγε λέγε, κόντευε να το πιστέψει, και φούσκωναν τα στήθια της από χαρά.
Κι ούλο καρτερούσε! Ώρες πολλές, με την απαλάμη στο κούτελο, κάρφωνε τα μάτια μακριά, προσμένοντας να φανούν τα παλικάρια της. Κι όντας χειμώνιαζε, κόλλαγε το μούτρο της στο παραθύρι, κι η καρδιά της λαχτάριζε, κάθε φορά που ένας ίσκιος ξεπρόβαλε έξαφνα απ’ τη σούδα. Η καντήλα άναφτε απ’ το πρωί ως αργά το βράδυ. «Μπορεί να έφυγαν απ’ το στρατό και να κρύβουνται στο βουνό. Μπορεί να τράβηξαν για την Ελλάδα. Να έστελναν, μπάρεμ, ένα μαντάτο!», έλεγε και ξανάλεγε.
   Κάμποσοι, εκείνα τα χρόνια, έφυγαν κρυφά στην Ελλάδα, και τα χαμπέρια τους ήρθανε ύστερις από χρόνια. Έτσι, κράταγε μέσα της ζωντανή την ελπίδα, ίσαμε που ήρθε ο ελληνικός στρατός. Την ημέρα που οι καμπάνες σήμαιναν τη λευτεριά, κι ο κόσμος βγήκε στα σοκάκια, η κυρά Φωτεινή δε γιόρταζε, μόν’ πήρε αράδα αξιωματικούς και στρατιώτες και ρώταγε μην αντάμωσαν τα παλικάρια της. Και σε κάθε «όχι», γύρναγε στο σπίτι κλαμένη.
  Στη βδομάδα απάνω, έκοψε τις ελπίδες. Η καρδιά της μπαΐλντισε. «Άμα ήτανε φευγάτοι στην Ελλάδα, τώρα θα ήρχουνταν. Για να μην έρθουνε, θα πει, μαθές, πως είναι αποθαμένοι». Το είπε, το πίστεψε κι έπαψε να τους καρτερεί. Σφαλίστηκε στην κάμαρη, σφάλισε και την καρδιά της. «Το ίδιο μαράζι θα με φάει κι εμένα, Γιώργη μ’!», έλεγε, σαν να κουβέντιαζε με τον σχωρεμένο. Μέρα με την ημέρα, απ’ τη στεναχώρια και την αναφαγιά, μαράζωνε πιότερο. Για καιρό ψένουνταν στον πυρετό και ήτανε μισοπεθαμένη. Αριά και πού, έβρεχε κομματάκι τα χείλια της. Άλλοτες ήτανε στα λοϊκά της κι άλλοτες ταξίδευε στο κόσμο της. Και μέσα στη ζάλη της, τους καλνούσε ούλους. Το Γιώργη, το Δημοσθένη, την Κατίνα, μα, πιο συχνά, το Χαράλαμπο και το Νικολάκη. Σ’αυτουνούς σταμάταγε, αφιγκριούνταν* και κάρφωνε τα μάτια της στην πόρτα. Κι όντας καμιά φορά ήρχουνταν στα λοϊκά της, έβγαζε τον καημό της μ’ αναστεναγμούς και κλάματα. «Αυτός ο χωρισμός παρηγοριά δεν έχει», έλεγε κι αρχινούσε τα «Άχ, Νικολάκη μ’!», «Αχ, Χαράλαμπε μ’!». Αυτό το βιολί βάστηξε μήνες.

Όταν Άγιοι και Ήρωες συναντήθηκαν στη Θεσσαλονίκη- 26 Οκτωβρίου 1912!



 Μετά τον απρόσμενο για πολλούς θρίαμβο του στρατού μας στις 10-11 Οκτωβρίου1912 στα Στενά του Σαρανταπόρου, τα οποία θεωρούνταν απόρθητα, και τη μεγαλειώδη νίκη στα Γιαννιτσά στις 18-20 του μηνός, ο Στρατός μας έβλεπε τη Θεσσαλονίκη!
 Ο επικεφαλής του Τουρκικού στρατού Χασάν Ταχσίν πασάς παρά τις προσπάθειές του δεν μπόρεσε να σταματήσει την άτακτη υποχώρηση μετά την ήττα στα Γιαννιτσά, ώστε να εμποδίσει τη διάβαση του Ελληνικού στρατού από τον Αξιό. Έτσι ο όγκος του Τουρκικού στρατού κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη, αφήνοντας το έδαφος μέχρι εκεί στη διάθεση της Ελληνικής Στρατιάς που ακολουθούσε.
  Μετά από λίγες ημέρες ξεκούρασης και συμπλήρωσης εφοδίων, κυρίως πυρομαχικών για τα πυροβόλα, το πρωϊνο της 25 ης Οκτωβρίου 1912 έξι ελληνικές μεραρχίες πέρασαν τον ποταμό Αξιό και έφτασαν έξω από την πόλη της Θεσσαλονίκης. Το αρχηγείο εγκαταστάθηκε στο Τοψίν (σήμερα Γέφυρα) και ξεκίνησαν πυρετώδεις διαπραγματεύσεις μεταξύ του διαδόχου Κωνσταντίνου και του Ταχσίν Πασά γιά την παράδοση της Θεσσαλονίκης.
  Παραθέτω εδώ ένα μικρό απόσπασμα από το ημερολόγιο ενός στρατιώτη του Συντάγματος Αρκαδίας, του Δημητρίου Χαρ. Κουτσούνη, ο οποίος χαιρέτησε τον Τούρκο στρατηγό Σεφίκ πασά με παρουσίαση όπλου όταν ήρθε στο αρχηγείο του Κωνσταντίνου να συζητήσει την παράδοση του Τουρκικού στρατού και της Θεσσαλονίκης. Ο στρατιώτης επιβεβαιώνει επίσης τον πολύ άσχημο καιρό, και την έλλειψη ψωμιού στον στρατό που είχε προκαλέσει εξέγερση σε μια μονάδα, που σταμάτησε με την προσωπική παρέμβαση του Κωνσταντίνου.
25 Οκτωβρίου.
«...Οι άνδρες διενυκτέρευσαν εις το πλησίον και έναντι του Τοψίν ευρισκομένου χωρίου, όπερ όμως προηγουμένως είχεν καταληφθεί υπό του 9ου Συντάγματος Πεζικού (σ.σ. Μεσσηνίας). Ούτω άπαντες διενυκτερεύσαμεν όρθιοι με τους πόδας εντός του βορβόρου, υπό δριμύτατο ψύχος και βροχή. Έλλειψις άρτου. Οι άνδρες δια να κορέσουν την πείναν των έψιναν αραβόσιτον ξηρόν όν έτρωγον.

26 Οκτωβρίου.
Αναχώρισης την 8ην πρωϊνήν προς Τοψίν. Ο Λόχος μου μετά του 4ου Λόχου ωρίσθη να χρησιμεύσει ως φρουρά του εις το Τοψίν εγκαταστημένου Αρχιστρατήγου Διαδόχου, εγώ δε κατ’ εκλογήν του λοχαγού μου έσχον την τιμήν να είμαι φρουρός του Διαδόχου την 11 – 1 μ.μ., καθ’ ήν παρουσίασα όπλον εις τον φρούραρχο της Θεσσαλονίκης Σεφίκ πασά.
Άνθρωπος κοντού αναστήματος, παχύσαρκος και μαυριδερός το χρώμα. Ούτος ήλθε μετά του Γάλλου εν Θεσσαλονίκη Προξένου προς παράδοσιν της πόλεως Θεσσαλονίκης. (σ.σ. μαζί ήταν και οι Πρόξενοι Μεγάλης Βρετανίας, Γερμανίας και Αυστροουγγαρίας).

Θεωρούν τον θάνατο μιας πολιτικού σημαντικότερο από την τιμή σε δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες που άφησαν τα κόκκαλά τους στο πεδίο της μάχης!



  Η έκφραση της πολιτικής μας τάξης είναι ειλικρινέστατη: όντως θεωρούν τον θάνατο μιας πολιτικού, ενός κομματιού τους, ενός ανθρώπου δικού τους, πολύ σημαντικότερο από την τιμή σε δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες που άφησαν τα κόκκαλά τους στη Μακεδονία, στη Βόρειο Ήπειρο και έκαναν την Ελλάδα διπλάσια και πολέμησαν για την τιμή της. 
 Ακυρώνεται κάθε άλλη εκδήλωση πλην της κουτσουρεμένης στρατιωτικής παρέλασης επίσης. 
Ο εκφωνητής της ΕΡΤ, από την άλλη, περισσότερο μιλά για τον θάνατο της πολιτικού "που συγκλόνισε το πανελλήνιο βυθίζοντάς μας στο πένθος κατά το οποίο δεν μπορεί φυσικά να γίνει οποιαδήποτε εκδήλωση" παρά για τα γεγονότα που γιορτάζουμε, ενώ περιγράφει τη Θεσσαλονίκη κάτι σαν τη Χιροσίμα μετά τον βομβαρδισμό, θρηνολογώντας και υστεριάζοντας για τον κορωνοϊό.

Χαίρεi ο ουρανός,χαίρει και η γη(Μνήμη Αγ.Δημητρίου)


Για τους γονείς του Αγίου Δημητρίου δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους, διότι κοιμήθηκαν πάρα πολύ νωρίς, όταν ο Άγιος ήταν ακόμα μικρός.
Ο Άγιος Δημήτριος ήταν πνευματική «μεγαλοφυΐα» και στην ηλικία των 15 ετών ήταν τέλειος καθηγητής της άνω φιλοσοφίας, της ουράνιας, όχι της κάτω, της κοσμικής. Ήταν θεοδίδακτος με την απόλυτη έννοια τόσο πολύ, ώστε είχε πλήθος μαθητών πάσης ηλικίας μικρούς και μεγάλους, λαϊκούς και κληρικούς! Και τους έφτιαχνε κατήχηση σε μια σπηλίτσα, στο σημείο που σήμερα βρίσκεται ο ναός του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη.
Το κατηχητικό που τους έφτιαχνε, δεν είχε καμμία σχέση με το κατηχητικό της σημερινής μορφής. Δεν δίδασκε ο Άγιος Δημήτριος θρησκευτικά, ούτε θεολογία. Ήταν έμπειρος Χριστού, γεμάτος από Χριστό, γεμάτος από Άγιο Πνεύμα, είχε εμπειρία Χριστού, είχε Χριστοόραση. Γνώριζε και τους δαίμονες και τους Αγγέλους και τους Αγίους και τον Χριστό μας. Τέτοιο κατηχητικό, μοναδικό και ανεπανάληπτο τους έφτιαχνε! Ήταν ο «μέγας καθηγητής». Από εκεί ξεκίνησε το λεγόμενο κατηχητικό και οι κατηχητές.
Ένας τέτοιος έμπειρος Χριστιανός στα 15 του χρόνια, δίδασκε συνεχώς τον Χριστό σε εκείνη τη σπηλίτσα, μέχρι την ηλικία των 27 ετών. Δηλ. θεωμένος ο Άγιος Δημήτριος, σιγά - σιγά οδηγούσε στην κορυφή της τελειότητας και αγιότητας και τους μαθητές του. 
Μάλιστα πολλοί μαθητές έγιναν Άγιοι της Εκκλησίας μας όπως είναι ο Άγιος Νέστωρ (τιμάται 27 Οκτωβρίου), ο Άγιος Λούππος (τιμάται 26 Οκτωβρίου), οι Αγίες Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία (τιμώνται 16 Απριλίου) και πολλοί άλλοι μαθητές του.
Ο Άγιος Δημήτριος αν και ήταν στρατιωτικός διοικητής της Θεσσαλονίκης, ζούσε ταπεινά με άκρα ασκητικότητα και έφτασε σε πολύ υψηλά μέτρα πριν από το μαρτύριο και γι' αυτό δοξάζεται τόσο από τον Χριστός μας, σε σχέση με άλλους Αγίους, που είχαν μεγαλύτερο μαρτύριο, αλλά πριν από το μαρτύριο, δεν είχαν τόσο αγία ζωή, όσο ο Άγιος Δημήτριος. Ήταν απαθής και τέλειος από πολύ μικρή ηλικία. Δεν έκανε καμμία - καμμία σαρκική αμαρτία και δεν έχυσε ποτέ το σπέρμα του επί της γης! Καταλαβαίνετε πόσο αγαθή και δυνατή προαίρεση είχε και τί αγάπη είχε για το Χριστό! Και να μη μαρτυρούσε για τον Χριστό, πάλι μέγας Άγιος θα γινότανε...
Ο Άγιος Δημήτριος είναι ο μεγαλύτερος μυροβλύτης της Ορθοδοξίας μας και έχει αποκαλύψει, ότι όταν πάψει να μυροβλύζει, τότε οι αμαρτίες των Θεσσαλονικέων θα έχουν ξεπεράσει κάθε όριο...
Μεγάλη Χάρη και δόξα έχει ο Άγιος Δημήτριος στη Βασιλεία των Ουρανών. Δια τούτο σε όλους τους αιώνες, όσοι τον επικαλέστηκαν με αδίστακτη πίστη, σπεύδει για να βοηθήσει και ειδικά σε όσα έχουν σχέση με τη σωτηρία της ψυχής μας και τον φωτισμό του νοός μας.
Να πρεσβεύει και για εμάς τους αμαρτωλούς και να χαρίζει τη Χάρη του, στην ταλαίπωρη αυτή κοινωνία και σε όλο το κόσμο. Αμήν.
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα



 Ἅγιοι σὲ σχετικὸ βαθμὸ ἔγιναν ἄν­θρωποι ἀπὸ κάθε τάξι καὶ ἐπάγγελμα, καὶ ἄντρες καὶ γυναῖκες καὶ παιδιά. Ἅγιοι δὲν εἶνε μόνο καλό­γεροι καὶ κληρικοί· κάθε ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γίνῃ ἅγιος. Αὐτὸ εἶνε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ αὐτὸ βλέπουμε στοὺς βίους τῶν ἁγίων. Ἅ­γιοι π.χ. ἦταν βοσκοί, ὅπως ἐκεῖνοι ποὺ ἄ­κουσαν τὴ νύχτα τῆς Γεννήσεως τὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη…» (Λουκ. 2,14) κι ὅπως ὁ ἅγιος Σπυρίδων· ἅ­γιοι ἦταν γεωργοὶ ὅπως ὁ ἅγιος Τρύφων, ῥάφτες, οἰκοδό­μοι, ἀρτοποιοὶ καὶ τόσοι ἄλλοι ἀπὸ κάθε ἐπάγ­γελμα. Αὐτὸ εἶνε τὸ μεγαλεῖο τοῦ Χριστιανισμοῦ· δέχεται τοὺς ταπεινοὺς τῆς γῆς. Ἔχω γράψει ἕνα βιβλίο «Ἅγιοι ἀπ᾽ ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα»· σᾶς συνιστῶ νὰ τὸ διαβάσετε.
  Δὲν ὑπάρχει, ἀγαπητοί μου, τάξις ἀπ᾽ τὴν ὁ­­­ποία νὰ μὴν ἀναδείχθηκε κάποιος ἅγιος. Καὶ ἀπόδειξις ὁ σημερινὸς ἅγιος, ὁ ἅγιος Δημήτρι­ος. Τί ἦταν; Δὲν ἦταν παπᾶς οὔτε καλόγερος, δὲν ἔ­ζησε σὲ ἀσκητήρια καὶ σπηλιές, δὲν κρατοῦ­σε κομποσχοίνια. Ἦταν λαϊκός, ζοῦσε μέσα στὴ διεφθαρμένη εἰδωλολατρικὴ κοινωνία τῆς Θεσσαλονίκης ὡς ἀξιωματικὸς τοῦ ῥω­μαϊκοῦ στρατοῦ, καὶ μὲ τὴν ἀνδρεία του εἶχε ἀνεβῆ ὅλους τοὺς βαθμοὺς καὶ εἶχε φθάσει στὸ ἀξίωμα τοῦ χιλιάρχου, εἶχε γίνει δηλα­δὴ στρατηγός. Ἀλλὰ στὴν καρδιά του, χωρὶς νὰ τὸ ξέρουν οἱ ἄλλοι, εἶχε τὸ Χριστό. Ὅταν ὅμως κηρύχθηκε διωγμὸς ἐναντίον τῶν Χριστια­νῶν, τὸν κατήγγειλαν ὅτι εἶνε Χριστιανὸς καὶ συν­ελήφθη. Ὡμολόγησε τὴν πίστι του στὸ Χριστό, τὸν καθαίρεσαν ἀπὸ τὸ ἀξίωμα καὶ τὸν ἔρριξαν δεμένο στὴ φυλακή. Ἐκεῖ ἔμεινε ἕως ὅ­του ἦρθε ἡ εὐλογημένη ὥρα ποὺ μὲ λόγχες μαρτύρησε γιὰ τὸν Κύριο. Αὐτὸς μὲ συντομία εἶνε ὁ βίος τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ποὺ καλεῖ κ᾽ ἐμᾶς νὰ τὸν μιμηθοῦμε.

Σήμερα ἂν μᾶς ποῦν, Πιστεύεις στὸ Χριστό; δὲν στοι­χίζει τίποτα νὰ ποῦμε Πιστεύω. Τότε στοίχιζε· ἂν ἔ­λεγες Πιστεύω, μαρτυροῦσες[.......]

+Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου


Αγαπητοί, χαίρει ο ουρανός, χαίρει και η γη, όταν εορτάζεται η μνήμη ενός Αγίου. Χαίρει ο ουρανός, διότι εκέρδισε από την γην έναν άγιον· χαίρει και η γη, διότι έδωσε στον ουρανόν ένα παιδί της. Και οι άγιοι άγγελοι χαίρουν και αυτοί, γιατί κάνουν συνόμιλόν τους έναν άνθρωπον. Και οι άνθρωποι χαίρουν, γιατί ανοίγεται η δυνατότητα του ουρανίου αγιασμού των. Κι ο άγιος Δημήτριος, εστάθη ένας μέγας μάρτυς του Χριστού, που με το μαρτύριό του εδόξασε τον Κύριον· και έδωσε το καλό παράδειγμα πίστεως και αγάπης στον Χριστόν σε μυριάδες πιστούς μέσα εις την ιστορία.

Με ρώτησε εάν αγαπώ τον Άγιο Δημήτριο...



Με ρώτησε εάν αγαπώ τον Άγιο Δημήτριο.
 «Βέβαια, Γέροντα, αγαπώ όλους τους αγίους και τον άγιο Δημήτριο».
 Μου λέει : «Όχι, να τον αγαπάς πάρα πολύ και να σου πω τι έγινε σ΄ εμένα».

   Όταν ήταν ο πατήρ Φιλόθεος νέο παιδί και προσπάθησε να πάει στο Άγιον Όρος, τον συνέλαβαν οι Τούρκοι οι οποίοι ήσαν στη Θεσσαλονίκη και τον έκλεισαν στον Λευκό Πύργο. Εκεί είχε πάρα πολλές δυσκολίες και είχαν σκοπό να τον κακοποιήσουν και να τον σκοτώσουν. Διά θαύματος, τον γλύτωσε ο Μεγαλομάρτυς Δημήτριος παρουσιαζόμενος ως αξιωματικός στους Τούρκους.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ο πατήρ Φιλόθεος έκαμε τάμα στον Άγιο Δημήτριο, κάθε χρόνο στις 26 Οκτωβρίου, που τιμάται η μνήμη του, να πηγαίνει στον άγιο Δημήτριο και να παρίσταται και να λειτουργεί στην πανήγυρη του αγίου.


  Μια χρονιά – περίπου δέκα χρόνια από τότε που μας διηγήθηκε το γεγονός – είχε πάρα πολύ μεγάλη κακοκαιρία στην Πάρο και δεν υπήρχαν πλοία. Δεν μπορούσε κανένα πλοίο να αποπλεύσει. Ήταν αδύνατο για τον πατέρα Φιλόθεο να φύγει από το νησί και να πάει στον Πειραιά και μετά στη Θεσσαλονίκη, για να εκπληρώσει το τάμα του και την επιθυμία που είχε για να παρευρεθεί στη πανήγυρη του αγίου Δημητρίου, στο ναό του. Και παρέμεινε στο μοναστήρι. Ήταν πάρα πολύ θλιμμένος. Έκαναν τον Εσπερινό κάτω στο Καθολικό της μονής κι επέστρεψε ο πατήρ Φιλόθεος στο κελλί του λυπημένος, αισθανόμενος, τρόπον τινά μια αδυναμία, γιατί δεν μπορούσε να εκπληρώσει τον λόγο που είχε δώσει στον Άγιο. Μόλις πήγε στο κελλί του όμως και κάθισε στην καρέκλα του και άρχισε να προσεύχεται και να λέει : » ‘Αι Δημήτριε, δυστυχώς, δεν μπόρεσα να εκπληρώσω αυτό το τάμα, σε παρακαλώ συγχώρεσέ με, βοήθησέ με», ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβει ευρέθηκε στο ναό του Αγίου Δημητρίου. Από την Πάρο ευρέθηκε στο ναό του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη.


Εν σώματι κανονικά. Χαιρέτησε όλους τους παρόντες, χωρίς να πει σε κανένα τίποτε. Ήξεραν όλοι ότι πήγαινε κάθε χρόνο και δεν απόρησε κανείς. Έλαβε μέρος στον Εσπερινό, έμεινε το βράδυ στη Θεσσαλονίκη, έλαβε μέρος, την άλλη μέρα, στη λειτουργία, τελείωσαν οι γιορτασμοί και τότε, ο πατήρ Φιλόθεος επέστρεψε πίσω στο μοναστήρι του. Στο μοναστήρι οι μοναχοί είχαν ανησυχήσει, γιατί η πόρτα του ήταν κλειστή από μέσα και νόμιζαν ότι πέθανε.

Μετά, θυμάμαι, όταν τον ρώτησα : 
«Πάτερ, Φιλόθεε, πώς επιστρέψατε ;» – νόμιζα ότι ήρθε πίσω κατά τον ίδιο τρόπο – μου λέει :
 «Ρε παιδάκι μου, μετά, πήρα το καράβι και επέστρεψα. Την πρώτη φορά με πήρε ο Άγιος αεροπορικώς και μετά ήρθα με τα δικά μου μέσα».

Κι εκτός που μου το είπε ο ίδιος, οι ίδιοι οι Πατέρες της μονής μας το είπαν και ήταν παρόντες αυτοί που έσπασαν την πόρτα του, η οποία ήταν κλειδωμένη από μέσα και δεν βρήκαν τον πατέρα Φιλόθεο.

(Αφήγηση Μητροπολίτου Λεμεσού κ.κ. Αθανασίου).
 «ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ»,ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΕΜΕΣΟΥ, MAΪΟΣ –ΙΟΥΝΙΟΣ 2005, τευχ. 24, σελ. 6.

πηγή

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2021

Αυτός για πρώτη φορά αποκαλεί τον Άγιο Δημήτριο «Μυροβλύτην».


 Την πρώτη πληροφορία για την ανάβλυση του μύρου βρίσκουμε στον Ιωάννη Καμενιάτη, ο οποίος εξιστόρησε την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Σαρακηνούς το 904. Αυτός για πρώτη φορά αποκαλεί τον Άγιο Δημήτριο «μυροβλύτην».

Γράφει ο Καμενιάτης: «Αυτόν γαρ αυχεί Θεσσαλονίκη τον Παύλον έχειν της ευσεβείας διδάσκαλον το σκεύος της εκλογής, μετ εκείνον δε τον μέγαν εν μάρτυσι και αξιοθαύμαστον εν αθλοφόροις Δημήτριον τόν Μυροβλύτην, πολύν αγώνα υπέρ της ευσεβείας καταβαλόμενον», (διότι γι αυτόν τον λόγο είναι περήφανη η Θεσσαλονίκη, επειδή έχει τον Παύλο, το σκεύος εκλογής, διδάσκαλο της ευσέβειας, και μετά τον Παύλο τον μεγάλο μεταξύ των μαρτύρων και αξιοθαύμαστο μεταξύ των αθλοφόρων, τον Δημήτριο τον Μυροβλύτη, ο οποίος και αυτός αγωνίσθηκε πολύ και κοπίασε για την ευσέβεια).

   Ο Κωνσταντίνος Ακροπολίτης (Μέγας Λογοθέτης από το 1296 ως το 1321, γνωστός συναξαριστής, ρήτορας, και επιστολογράφος) στον λόγο του «εις τόνΜεγαλομάρτυρα και μυροβλύτην Δημήτριον» περιγράφοντας ένα θαύμα θεραπείας οφθαλμών διά του μύρου, αποκαλεί τον Άγιο «μυροβλύτην». 
Γράφει ο Ακροπολίτης: «σπεύδοιμι δε προς την του Μεγάλου Δημητρίου πόλιν όση μοι δύναμις, ως αν εκείσε γενόμενος παρά τε τον ναόν αφικοίμην και τη τιμία προσεπιρριφείην σορώ και τω θείωτούς οφθαλμούς επιχρισαίμην μύρωκαί την οπτικήν απολάβοιμι, πέποιθα γαρ ως πάραυτά μοι τας όψεις ο μυροβλύτης ιάσαιτο. Και ο μυροβλύτης «αλλά δεύρό μοι του ίππου επίβηθι προς βραχύ και προς ολίγον δια ναπαύθητι», (βιάζομαι να πάω στην πόλη του μεγάλου Δημητρίου με όση δύναμη έχω, φτάνοντας δε στον ναό και προσπίπτοντας στην τιμία σορό επάλειψα τα μάτια μου με το θείο μύρο και απέκτησα την όρασή μου. Είχα πιστέψει πως αμέσως ο μυροβλύτης θα μου χάριζε την όρασή μου. Και ο μυροβλύτης μου είπε: «έλα ανέβα πάνω στο άλογό μου για λίγο και ξεκουρά σου λιγάκι»).

 Επίσης ο Ισίδωρος Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης (1342-1396) ονομάζει τόν Άγιο Δημήτριο «μυρορρόα»: «αλλ ου τούτο μόνον ικανόν, αγαπητοί, έως αν ημίν μη προσή και βίος επαινετός και ευώδης και ο Δημήτριος οσφραινόμενος ήδεται μυρορρόας», (αλλά μόνον αυτό δεν είναι αρκετό αγαπητοί, αν δεν μας παρουσιάσει και ζωή αξιέπαινη και ευώδη, από την οποία οσφραινόμενος ο Δημήτριος μυροβλύζει ευχάριστα).
Αλλά και ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Γαβριήλ (1397-1416) στις ομιλίες του ονομάζει τον Άγιο μυροβλύτη. «Συ, δε, μάρτυς, μέγιστε του Χριστού, μυροβλύτα Δημήτριε», (Εσύ δε μεγαλομάρτυρα του Χριστού, μυροβλύτα Δημήτριε). Ο ίδιος επίσης λίγο παρακάτω γράφει: «Διά ταύτα και ημείς υπόθεσιν μεγίστων προθέντες τον θαυματουργόν και μυροβλύτην Δημήτριον» (γι αυτό κι εμείς ως μεγάλη υπόθεση προβάλουμε τον θαυματουργό και μυροβλύτη Δημήτριο).

Από μία επιγραφή του 1284 μ.Χ. πάνω σε λευκόμάρμαρο, η oποία βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη δίπλα στην πύλη του τζαμιού Εσκί Σεράι (ναός του Προφήτη Ηλία) που δημοσιεύθηκε από τους Ευθ. Τσιγαρίδα Κάτια Λοβέρδου-Τσιγαρίδα και σήμερα βρίσκεται στο Ναό του Αγίου Γεωργίου (Ροτόντα), πληροφορούμαστε ότι ο ανακαινιζόμενος ναός του τρισμάκαρος «έχει εντός τον μέγα μυροβλύτη».

  Τέλος, να πούμε πως πολλοί εγκωμιαστές επιγράφουν τους λόγους και τα εγκώμιά τους αποκαλώντας τον μεγαλομάρτυρα Άγιο Δημήτριο «μυροβλύτη». 
 Στην λειτουργική επίσης ζωή και παράδοση της Εκκλησίας μας μετά τον 10ο αιώνα ο Άγιος Δημήτριος μνημονεύεται ως «μεγαλομάρτυς και μυροβλύτης».
Από τη μελέτη των πηγών, των κανόνων, των ύμνων, των τροπαρίων και γενικά της λειτουργικής και λατρευτικής παράδοσης, προκύπτει ότι η ανάβλυση του μύρου γινόταν είτε από το πηγάδι , είτε από τον τάφο, είτε από τη λάρνακα και το κιβώριο, είτε από τη λογχισμένη πλευρά, είτε από το σώμα και τη σορό του μάρτυρα, ως την αστείρευτη πηγή. Τα μύρα αυτά ήταν «αείρροα», σχημάτιζαν «ποταμόν» που διαπότιζε όχι μόνο την πόλη αλλά και «πάσαν την γην» με αποτέλεσμα να καταγγέλλεται στην οικουμένη ότι το μύρο είναι «αμοιβή της αγνείας» του μάρτυρα και δείγμα «αληθούς αφθαρσίας».

Άρης Σερβετάλης-Παλιές και νέες συνεντεύξεις(Αποσπάσματα)

 Καθώς οι δηλώσεις του αγαπημένου Άρη Σερβετάλη, σχετικά με την πίστη του, με εντυπωσίασαν αλλά παράλληλα οι διαφημίσεις και οι υπενθυμίσεις στις σελίδες, είναι πολύ κουραστικές, απομόνωσα πρόσφατες και παλιές συνεντεύξεις που έδωσε.


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΒΙΚΥ ΠΛΕΣΣΑ:

-Η σχέση του Άρη Σερβετάλη με τη θρησκεία είναι γνωστή. Ο ίδιος έχει πει σε παλαιότερη συνέντευξή του ότι η σχέση του με τον Θεό γεννήθηκε μέσα από ένα σοβαρό τροχαίο που είχε πάθει στην ηλικία των τεσσάρων ετών, το οποίο έγινε στις 3 Οκτώβρη, την ημέρα του Αγίου Διονυσίου του Αεροπαγίτη.
"Ο προστάτης μου είναι ο Άγιος Διονύσιος ο Αεροπαγίτης επειδή μικρός είχα ένα τροχαίο. Επίσης, ο Άγιος Αριστείδης που φέρω το όνομά του καθώς και ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο οποίος ήταν ταλιμπανέζος, σκληροπυρηνικός και μου αρέσουν αυτοί οι τύποι" έχει πει σε συνέντευξή του.
Η τηλεοπτική επιτυχία με το «Είσαι το ταίρι μου» σας τρόμαξε τότε;
Νομίζω ότι δεν ήμουν έτοιμος να το διαχειριστώ όλο αυτό, να διαχειριστώ τον εαυτό μου. Ήταν ένα κύμα που με ξεπερνούσε. Ήθελα να πάρω μια απόσταση.
Εκ των υστέρων, μετανιώσατε;
Όχι, δεν μετάνιωσα καθόλου που έκανα πίσω. Αντιθέτως. Τότε ήταν που μπήκα σε μια συχνότητα, κι αυτή η συχνότητα με ακολουθεί και την ακολουθώ. Έγινε οδηγός μου. Εννοώ ότι μπήκα σε μια κατάσταση να γνωρίσω καλύτερα περιοχές δικές μου, αδιαχείριστες. Αυτή ήταν και η διαδικασία που με οδήγησε στην πίστη, στον Θεό.
Πώς φτάσατε στην πίστη;
Αυτό αποκαλύπτεται, συμβαίνει. Δεν έχει λογική. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις. Είναι αποκαλυπτικό. Συμβαίνει γιατί νιώθεις ένα συναισθηματικό πλήρωμα.
Πόσο επηρεάζει τη ζωή σας;
Είναι τεράστια η αλλαγή. Τα βλέπεις όλα αλλιώς, τις προθέσεις των ανθρώπων, τον εαυτό σου σε σχέση με τους άλλους, αλλά κυρίως με τον εαυτό σου. Βλέπεις πόσο πολλά πρόσωπα έχεις και όλον αυτόν τον μηχανισμό που ήταν προ Χριστού και μετά Χριστόν. Η πίστη σου δείχνει έναν κόσμο που δεν τον βλέπεις με τη λογική, με τα μάτια. Επομένως ανοίγει ένα τοπίο αποκαλυπτικό. Είναι ένας άλλος κόσμος και αναρωτιέσαι πώς ήσουν πριν.
- Ο Άρης Σερβετάλης αποκαλύπτει πώς κατάφερε να υποδυθεί τον Άγιο Νεκτάριο στην ταινία «Man of God» και μιλά για τα ράσα και την πίστη του στον Θεό.
Την καρδιά του άνοιξε ο Άρης Σερβετάλης. Καλεσμένος στην εκπομπή της ΕΡΤ «Στα Άκρα» αναφέρθηκε στον ρόλο του ως Άγιος Νεκτάριος στην ταινία «Man of God». Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για την εμπειρία του στα γυρίσματα.
«Η προσωπική μου μάχη ήταν να κατευνάσω τα φαντάσματά μου, τους δαίμονές

Αποκολοκύνθωση



Χθες το βράδυ... Βλέπω τα γειτονάκια ντυμένα φαντασματάκια και τα ακούω να φαφουτίζουν «τρικ ορ τριτ;» ( =φάρσα ή κέρασμα;)...
Γονείς λιγωμένοι τα συνοδεύουν καμαρωτοί σε πριν από την ώρα τους χάλογουην πάρτυζ... Δεν κρατιόμαστε.
Καημένη Ελλάδα... Γεμίσαμε αμερικανάκια και φαντάσματα Ελληνόπουλων.
Όλα θυσία στο βωμό του κέρδους κάθε εποχικού μαγαζάτορα και της παγκοσμιοποίησης κάθε σάχλας.
Για τους Κέλτες η παραμονή των Αγίων Πάντων (All Hallows Even) μπορεί ακόμα να έχει κάποια σημασία. Αυτοί ξέρουν ίσως για τον τσιγκούνη Τζακ και την κολοκύθα-φανάρι τι σημαίνουν. Εμείς όμως ουδεμία ιδέα έχουμε. Μιμούμαστε χωρίς έθος και ήθος ξένο έθιμο. Η ετεροίωση είναι χειρότερη από την αλλοτρίωση. Ο αλλότριος μπορεί κάπου να αφομοιωθεί· ο ετεροιωμένος όχι, διότι παντού θα είναι έτερος, δηλαδή αλλότριος, ξένος. Οι παλαιοί Έλληνες της διασποράς γονιμοποίησαν και τις νέες και την παλιά τους πατρίδα. Οι σύγχρονοι Έλληνες της συμφοράς είμαστε ξένοι και στη δική μας και στων άλλων τις πατρίδες.
Αυτή είναι η φάρσα με την οποία κερνάμε τα παιδιά μας. Αυτά είναι τα τρικς με τα οποία τρατάρει η παγκοσμιοποίηση τους λαούς για να ολοκληρωθεί η απεθνικοποίηση και η αποθρησκειοποίηση. Κι αν παλαιότερα υιοθετήσαμε ξένα έθιμα, τότε τουλάχιστον ξέραμε ποιοι είμαστε και πού πάμε. Ξέρανε τα παιδιά τι έγινε την 28η και τι την 25η. Ξέρανε το «Πιστεύω» και το πίστευαν. Κι αν το χριστουγεννιάτικο δένδρο το λάνσαρε ο Όθωνας, αυτός τουλάχιστον ζήτησε και τον έθαψαν με τη φουστανέλα. Τώρα θάβουμε τη φουστανέλα για την κάθε νεοταξική καταναλωτική τρέλα. Ευκαιρία λοιπόν, αφού δεν ξέραμε να επενδύσουμε σε μετοχές για μάσκες, να επενδύσουμε σε μετοχές για κολοκύθες. «Κολοκύθια με τη ρίγανη», που λέγαμε παλιά!
Γιάννης Σ.Καργάκος



Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς και η αντιδρασή του όταν έμαθε για τις καρναβαλικές,δαιμονικές εκδηλώσεις του χαλοουίν.
Στην Αμερική υπάρχει ένα έθιμο κατά το οποίο διοργανώνουν πανηγυρισμούς χαλοουίν όπου οι νέοι βρίσκουν την ευκαιρία να ντυθούν με στολές μάγων,δαιμόνων,φαντασμάτων και να επικαλούνται σκοτεινές δυνάμεις....
Μία ομάδα Ρώσων διοργάνωσαν μια τέτοια εκδήλωση, ένα Σαββατόβραδο ,ενώ στον καθεδρικό ναό του Σαν Φρανσίσκο γινόταν η πρώτη ολονυκτία προς τιμή του Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης.
Με λύπη παρατήρησε ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς ότι πολλοί έλειπαν από την ολονυκτία.Μετά από την ακολουθία λοιπόν πήγε στο χώρο όπου ήξερε ότι θα γινόταν η χοροεσπερίδα,μπήκε στην αίθουσα αφήνοντας έκπληκτους τους παρευρισκόμενους με την παρουσία του εκεί !
Η μουσική αμέσως σταμάτησε ενώ ο Άγιος ξεκίνησε σιγά σιγά να περιφέρεται στο χώρο παρατηρώντας τα προσωπά τους ! Δεν είπε κουβέντα αλλά δεν χρειάστηκε κιόλας γιατί μόνο με την σεβάσμια παρουσία του μπόρεσε να κεντρίσει τις συνειδήσεις των παρευρισκομένων κάτι που ήταν φανερό από τη ολοφάνερη κατάπληξη όλων ! Αποχώρησε χωρίς να πει λέξη και την επόμενη μέρα στην Εκκλησία "κατακεραύνωσε" όσους συμμετείχαν σε αυτή τη σατανική εκδήλωση και με ένα φλογερό κήρυγμα εξέφρασε την ιερή του αγανάκτηση ενώ κάλεσε όλους να ζουν ευλαβική Χριστιανική ζωή !

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2021

Όταν φεύγει η γη κάτω από τα πόδια σου,κρατήσου από τον Ουρανό!

Ένας άνθρωπος που έχει μαζί του τον Θεό ποτέ δεν αισθάνεται μόνος.



Ο Χριστός είπε ότι ''δεν θα μας αφήσει μόνους''(Ιωαν.14,15-31).
 Πόσο σημαντικά είναι αυτά τα λόγια κυρίως στις μέρες μας,όταν πολλοί άνθρωποι αισθάνονται μόνοι,παραπονούνται ότι αισθάνονται μοναξιά.
 Βρίσκονται μέσα στο πλήθος και αισθάνονται μόνοι.Τους περιτριγυρίζουν φίλοι και γνωστοί αλλά και πάλι κάποιες φορές αισθάνονται μοναξιά.
 Ένας άνθρωπος που έχει μαζί του τον Θεό ποτέ δεν αισθάνεται μόνος.Η μοναξιά δεν τον σκοτώνει,αντίθετα τον κάνει ευτυχισμένο.Έχει την ευκαιρία να εντρυφήσει στα επουράνια,μπορεί να προσευχηθεί πιο ήσυχα.Μπορεί να στοχαστεί καλύτερα  και να ανεβεί μαζί με τις σκέψεις του μέχρι τον Θεό.Όλοι οι Άγιοι αγάπησαν την μοναξιά,την απομόνωση.'Οχι επειδή ήθελαν να απομακρυνθούν από την κοινωνία,αλλά επειδή εκεί συναντούσαν τον Θεό.



+Αρχιεπίσκοπος Μαραμούρες Ιουστινιανός Κίρα(Arhiepiscopul Iustinian Chira)