ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2021

Ψυχοσάββατο και σας κουβαλάμε σ' ένα μικρό χαρτάκι...



Ψυχοσάββατο.Πολλές οι απουσίες σας,είστε πολλοί εσείς που κινήσατε νωρίς ή ταλαιπωρηθήκατε στο φευγιό σας.
Και μεις εδώ, εγκλωβισμένοι σε βίο -ενίοτε αβίωτο-κάτω από τσιμεντόπλακα βαριά.
Για σας ο χρόνος είναι αίσθηση ανύπαρκτη,για μας ρολόγια αγχωτικά και ξεκούρδιστα.
Μα, κλέβουμε στιγμές να σας χαρίσουμε,λόγια, ευχές και προσευχές να σπάσουν το τσιμέντο μας,να φτάσουν στις ψυχές σας,ψίθυροι αγάπης στη νοερή εικόνα σας,
νοσταλγία της μελλοντικής παρουσίας μας κοντά σας.
Μνημονεύουμε τ΄ ονόματά σας το Ψυχοσάββατο και σας κουβαλάμε σ' ένα μικρό χαρτάκι,μετρώντας τις μέρες που φεύγουν ανεπιστρεπτί,τις στιγμές που - τώρα το ξέρουμε-είναι οι δικές μας απώλειες.

Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2021

Τι είναι προτιμότερο τα μνημόσυνα ή οι φιλανθρωπίες;(Όσιος Ιάκωβος)



-Πάτερ, οι συγ­γε­νείς μας πνί­γη­καν στο κα­ρά­βι».
 -Δεν θα κά­νης μνη­μό­συ­νο στον άν­δρα σου, στους συγ­γε­νείς σας;
–Μπά… δεν χρει­ά­ζον­ται τα μνη­μό­συ­να, λέ­ει. Ε­γώ έ­δω­σα 5.000 στο Ορ­φα­νο­τρο­φεί­ο της Χαλ­κί­δος. Το ί­διο εί­ναι. Πάτερ μου, ε­σύ τι λές γι᾿ αυ­τό;
-Λέω, ά­κου­σε παι­δί μου να σου πώ, ε­φό­σον με ρω­τά­τε. Άλ­λο, παι­δί μου, η προ­σευ­χή και άλ­λο η ε­λε­η­μο­σύ­νη. Άλ­λο, με συγ­χω­ρεί­τε, η προ­σευ­χή που κά­νου­με με το μνη­μό­συ­νο. Δι­ό­τι, έ­τσι τα βρή­κα­με. Έ­τσι εί­ναι. Και α­πό το­ύς Α­πο­στο­λι­κο­ύς χρό­νους, αλ­λά, και α­πό τις η­μέ­ρες που ή­ταν ο Μωυσής, ο Προ­φή­της της Π. Δι­α­θή­κης.
Εμείς εδώ ση­κω­νό­μα­στε τη νύ­χτα για να μνη­μο­νε­ύ­σου­με αυ­τά τα ο­νό­μα­τα. Έχου­με χι­λι­ά­δες ο­νό­μα­τα, πε­ρί­που 20-30 χι­λι­ά­δες ο­νό­μα­τα. Εί­ναι ευ­ερ­γέ­ται του Μο­να­στη­ριού πρίν 38 χρό­νια που ήρ­θα στο Μο­να­στή­ρι.

 Άλ­λος με έ­δω­σε αυ­τό το πο­τη­ρά­κι, άλ­λος αυ­τό το φλυ­τζα­νά­κι, αυ­τό το νάυλον, άλ­λος τη λάμ­πα, άλ­λος μία ει­κο­νί­τσα, άλ­λος έ­να κα­δρά­κι, άλ­λος ε­κεί­νον τον μπου­φέ, άλ­λος έ­να ρο­λό­ϊ, και έ­χω τα ο­νό­μα­τά τους α­πό το 1952 που χει­ρο­το­νή­θη­κα ι­ε­ρέ­ας του Υ­ψί­στου και τα μνη­μο­νε­ύ­ω. Αυ­τοί φύ­γαν απ᾿ τη ζωή, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι.

 Τά σα­ραν­τα­λε­ί­τουρ­γα παι­διά μου βοηθούν πολύ. Έχει με­γά­λη α­ξί­α η με­ρί­δα που μοι­ρά­ζει ο ι­ε­ρέ­ας και δι­α­βά­ζου­με αυ­τά τα ο­νό­μα­τα. Τα πα­ίρ­νει κά­θε πρωΐ Άγ­γε­λος Κυ­ρί­ου, δι­ό­τι την ώ­ρα που αρ­χί­ζει η προ­σκο­μι­δή κα­τε­βα­ί­νουν Άγ­γε­λοι Κυ­ρί­ου.

Ο Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος έ­βλε­πε την ώρα που άρ­χι­ζε η προ­σκο­μι­δή, απ᾿ τη σκε­πή α­πά­νω της Εκ­κλη­σί­ας, να πε­τά­νε λευ­κο­φό­ρα παλ­λη­κά­ρια, Άγ­γε­λοι Κυ­ρί­ου. Και σε κά­θε Χρι­στια­νό στε­κό­ταν Άγ­γε­λος Κυ­ρί­ου, ο φύ­λα­κας του αν­θρώ­που, της ζω­ής του.
Και μέ­σα το Ι­ε­ρό γε­μά­το Άγ­γε­λοι και έ­παιρ­ναν την α­να­φο­ρά αυ­τή, την πά­νε στον θρό­νο του Θε­ού..
Πρέ­πει να εί­μα­στε ό­λοι ά­γιοι, έ­λα ό­μως που εί­μα­στε και άν­θρω­ποι. Ε­μείς έ­χου­με α­νάγ­κη α­πό την Εκ­κλη­σί­α, δι­ό­τι ο ι­ε­ρέ­ας εί­ναι α­νώ­τε­ρος και α­πό τον Βα­σι­λέ­α.

Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη, Απομαγνητοφωνημένη συζήτηση

Το Σάββατο αυτό οι θειότατοι πατέρες θέσπισαν να μνημονεύουμε όλους τους ευσεβώς κοιμηθέντες όλων των αιώνων

Από Νέον Λειμωνάριον Αγίου Αθανασίου Παρίου


Το Σάββατο αυτό οι θειότατοι πατέρες θέσπισαν να μνημονεύουμε όλους τους ευσεβώς κοιμηθέντες όλων των αιώνων.
Επειδή πολλοί πέθαναν ξαφνικά και στην ξενιτιά και με κάθε είδους θάνατο, και πολλοί ήταν ίσως φτωχοί, και δεν αξιώθηκαν τις καθορισμένες ψαλμωδίες και τα μνημόσυνα, οι άγιοι πατέρες από φιλανθρωπία θέσπισαν, η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία να κάνει μνημόσυνα κοινά για όλους, για να περιλαμβάνονται σε αυτά και όσοι για κάποιο λόγο δεν τούς έγιναν τα συνηθισμένα μνημόσυνα. Αυτό το παρέλαβαν από τους ιερούς αποστόλους, διότι αυτά που γίνονται για τους κεκοιμημένους προξενούν σε αυτούς μεγάλη ωφέλεια.

Ένας δεύτερος λόγος είναι ότι, επειδή την επόμενη μέρα θα έβαζαν την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού,μνημονεύουν όπως αρμόζει και τις ψυχές, σαν να παρακαλούν κατά κάποιο τρόπο τον φοβερό και αλάνθαστο κριτή να δείξει σε αυτές τη συνηθισμένη συμπάθειά του και να τις κατατάξει στην τρυφή, που ο ίδιος υποσχέθηκε.
Και επιπλέον, επειδή την επόμενη Κυριακή οι άγιοι πατέρες θα βάλουν την εξορία του Αδάμ, σκέφτηκαν με την παρούσα κατάπαυση (το Σάββατο των ψυχών) να βάλουν κάποια κατάπαυση και κάποιο τέλος όλων των ανθρωπίνων, ώστε την επόμενη Κυριακή να αρχίσουν από την αρχή. Διότι το τελευταίο απ’ όλα τα σχετικά μ’ εμάς είναι η εξέταση των πράξεών μας από τον αδέκαστο κριτή.

Τη μνημόνευση των ψυχών την κάνουμε πάντοτε το Σάββατο, επειδή η λέξη Σάββατο στα εβραϊκά σημαίνει κατάπαυση.

Καθώς λοιπόν οι πεθαμένοι κατέπαυσαν από τα βιοτικά και από όλα τα άλλα, γι’ αυτό και την ημέρα που σημαίνει κατάπαυση κάνουμε τις δεήσεις γι’ αυτούς. Και αυτό επικράτησε να γίνεται κάθε Σάββατο, αλλά κατά το σημερινό κάνουμε κοινό μνημόσυνο και παρακαλούμε τον Θεό για όλους τους ευσεβείς.

H Εκκλησία μας ψάλλει χαρακτηριστικά:
Τῶν ἀπ’ αἰῶνος σήμερον νεκρῶν, ἁπάντων κατ’ ὄνομα, μετὰ πίστεως ζησάντων εὐσεβῶς, μνήμην τελοῦντες οἱ πιστοί, τὸν Σωτῆρα καὶ Κύριον, ἀνυμνήσωμεν, αἰτοῦντες ἐκτενῶς, τούτους ἐν ὥρᾳ τῆς κρίσεως, ἀπολογίαν ἀγαθήν, δοῦναι αὐτῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν, τῷ πᾶσαν κρίνοντι τὴν γῆν, τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ παραστάσεως τυχόντας ἐν χαρᾷ, ἐν μερίδι Δικαίων, καὶ ἐν Ἁγίων κλήρῳ φωτεινῷ, καὶ ἀξίους γενέσθαι, τῆς

...με τα ευωδιαστά κομποσκοίνια τους να δέονται υπέρ του σύμπαντος κόσμου...



 [...]Πήραμε την μικρή ανηφόρα πάνω από το αγίασμα του Αη Γιωργιού και βρεθήκαμε στο πιο γαληνεμένο αγνάντι, στο κοιμητήρι της Ξενοφώντος. Ήταν το πιο όμορφο και αληθινά ζωντανό κατευόδιο στην πορεία της νέας μέρας: Ξενοφωντινοί Πατέρες στα σεμνά μνήματά τους ….
 Τους Σταυρούς τους, αγκάλιαζαν τα τριμμένα από την προσευχή και το χρόνο κομποσκοίνια τους. Σκέφτηκα ότι ήταν το μόνο ταιριαστό στο τελευταίο επί γης καταφύγιό τους.
 Το μόνο που τους ήταν απαραίτητο στην ησυχαστική τους ζωή, αυτό που στους κόμπους του, κατάφερναν να χωράνε αμέτρητες πονεμένες και μπερδεμένες ψυχούλες, να αγαπάνε χωρίς ιδιοτέλεια, να κλαίνε χωρίς σταματημό, να μιλάνε με ευγένεια ανυπόκριτη στον Δεσπότη Θεό.
 Οι ηλικίες κάποιων μας έκαναν να απορήσουμε με τα ανεξιχνίαστα σχέδια του Δικαιοκρίτη Χριστού. Κάποιοι με τα μισά σχεδόν χρόνια μας, μεσιτεύουν εδώ και καιρούς στις Ουράνιες Μονές ….Και εκεί τους φανταστήκαμε με τα ευωδιαστά κομποσκοίνια τους να δέονται υπέρ του σύμπαντος κόσμου[...]

Nώντας Σκοπετέας /Ημερολόγιο Όρους 2013. H συνέχεια στο...ἐν τῷ φωτί Σου ὀψόμεθα φῶς

Το διαβολάκι...«αναισθησιολόγος»


Ο διάβολος, όταν θέλει να πολεμήσει έναν άνθρωπο, στέλνει πρώτα ένα διαβολάκι «αναισθησιολόγο», για να κάνει τον άνθρωπο πρώτα αναίσθητο, και μετά πηγαίνει ο ίδιος και τον πελεκάει... Αλλά προηγείται ο «αναισθησιολόγος».

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Ο Άγιος Άνθιμος και η εικόνα της Παναγίας Βοηθείας

«Nα μη παύσωμε να τρέχωμε και να παρακαλούμε την Παναγία μας. Εκείνη είναι η Σωτηρία όλου του κόσμου. Εκείνη είναι η ολόφωτη Λαμπάδα που λάμπει και φωτίζει με την Λάμψη Της όλη την Οικουμένη. Όταν τρέξωμε κοντά Της με πίστη, με ευλάβεια, με αγάπη, δεν θα μας απορρίψει ποτέ».
Άγιος Άνθιμος της Χίου



 Γεννημένος στη Χίο την 1η Ιουλίου του 1869, ο κατά κόσμον Αργύριος Βαγιάνος, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον βαθιάς πίστης και ευσέβειας. Πολλά γράμματα δεν διδάχθηκε, αν και ήταν προικισμένος με ξεχωριστά φυσικά χαρίσματα. Στις 23 Αυγούστου του 1889 και στην ηλικία των 20 ετών επισκέφθηκε την Ιερά Σκήτη των Αγίων Πατέρων προκειμένου να δώσει προς επιδιόρθωση στο αγιογραφείο της μονής την εικόνα της Παναγίας Βοηθείας,την οποία πήρε στα χέρια του σαν μια ανεκτίμητη κληρονομιά από την μακαρίτισσα την μητέρα του, η οποία την είχε πάρει διαδοχικά από την γιαγιά της. 


 Η επίσκεψη αυτή έγινε αφορμή να πάρει τη μεγάλη απόφαση εισόδου στις τάξεις των μοναχών και να υποταχθεί στον «…περιβόητον για την αρετή του Γέροντα Παχώμιον». Πρόκειται για τον γέροντα που δίδαξε στον άγιο Νεκτάριο, επίσκοπο Πενταπόλεως, την ασκητική, νηπτική παράδοση. Συνεπώς, ο άγιος Άνθιμος και ο άγιος Νεκτάριος μαθήτευσαν στον ίδιο πνευματικό διδάσκαλο, υπήρξαν ομογάλακτοι, άνθη που βλάστησαν από την ίδια ρίζα. Η υπακοή, η νηστεία, η παρθενία, η προσευχή και πάνω απ’ όλα η ταπείνωση έγιναν για το νεαρό μοναχό τα όπλα εναντίον του διαβόλου, οι επιθέσεις του οποίου υπήρξαν, πράγματι, ανελέητες. Στήριγμα για εκείνον είναι Εκείνη στα χέρια της οποίας εναπόθεσε όλη του τη ζωή, η Παναγία η Βοήθεια! Από την εικόνα της, στη διάρκεια κάποιας από τις λυσσώδεις επιθέσεις του μισοκάλου, θα ακουστεί η φωνή: «Φύγετε, θηρία, από το καλογεράκι μου». 
Ο Άνθιμος γνώριζε, ότι τα Μοναστήρια αποτελούν την καρδιά της Ορθοδοξίας, και είχε οραματισθεί την ίδρυση μιας γυναικείας Μονής. Όταν μοναχές που εκδιώχθηκαν από τις Μονές τους από την Μ. Ασία ήλθαν στην Χίο, κατέφυγαν κοντά του για την προστασία τους. Τότε δημιουργεί τον Παρθενώνα της Παναγίας της Βοήθειας Χίου. Την Παναγία επικαλούνταν ο Άνθιμος και στην Παναγία κατάφευγε. Στις 30 Μαρτίου του 1930 η θαυματουργή Εικόνα Παναγία η Βοήθεια μεταφέρθηκε με κατανυκτική τελετή, από το ασκητήριο του Αγίου στο νεόδμητο βυζαντινό ναό της Μονής.


 Αξίζει να επισκεφτεί κανείς την Ιερά Μονή Παναγίας Βοήθειας στην Χίο. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το κέντρο της πόλης. Τα ιερά λείψανα του Αγίου Ανθίμου βρίσκονται δεξιά της Ωραίας Πύλης. Στον Ναό φυλάσσεται και η ιερή εικόνα τις Παναγίας Βοήθειας που φέρει πολλά τάματα.

Πόσα Ρίχτερ στην καρδιά μας;



 Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα από μας....Ο σεισμός. Μια ρωγμή στον ήλιο του μεσημεριού, μια ρωγμή στην αδιαφορία μας, στην ασφάλειά μας, στην σιγουριά μας.

 Από σεισμού, λοιμού, λιμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας επιδρομής αλλοφύλων, εμφυλίου πολέμου και αιφνιδίου θανάτου....
Ένα- ένα τα ζούμε όλα αυτά (περιμένουμε τώρα και την επιδρομή).

Και αντί να προσπέσουμε, να κλάψουμε, να βγάλουν ρόζους τα γόνατά μας μπροστά στα εικονίσματα, φοράμε τις μάσκες και πάμε στους ναούς με σκεπτικισμό, λες και δεν κατοικεί εκεί η χάρη του Θεού, θεοποιούμε τους γιατρούς και στον Κύριο δίνουμε ρόλο....συνοδευτικό στην ζωή μας. Ε. ας έχουμε και ολίγον από Χριστό γιατί να σου τυχαίνει ένας σεισμός , κακή ώρα, πώς θα φωνάξεις "Χριστέ μου". Οποία προσβολή σ' Αυτόν που δεν ήρθε σ' εμάς ολίγος και για λίγο αλλά ολόκληρος, απροϋπόθετος, αμνός για να θανατωθεί, ήρθε και ...ξεκουβάλησε μαζί Του ολόκληρο τον ουρανό για να τον δούμε, να τον επιθυμήσουμε, να τον προγευτούμε.

 Μας τα έδωσε όλα και μεις τίποτε....Ούτε καν τις αμαρτίες μας! Τώρα μας δίνει έναν σεισμό. Θα κουνηθεί άραγε κάτι μέσα μας; Αλήθεια πόσα Ρίχτερ χρειάζονται για να ενεργοποιηθεί το ρήγμα της καρδιάς μας και να βγει ο πόνος του Θεού, η έλλειψή Του και η ανάγκη μας να μην είμαστε παρά αποκλειστικά δικοί Του προσπίπτοντες, ικέτες, προσδοκώντες; Όχι από ανάγκη αλλά από αγάπη ! Αλλά και κουτσά-στραβά και από συμφέρον να το κάνουμε, Εκείνος θα κάνει πως δεν βλέπει και θα το πάρει για αγνό πράγμα. Αρκεί να μας βρεί στην ίδια θέση και όταν θα γεμίσει άνθη το ρήγμα που έχει ανοίξει ο σεισμός και όταν δηλαδή θα σταματήσει η γη να κουνιέται κι' εμείς να τρέμουμε....

Η ανθρωπότητα «λερώνεται» και «σκονίζεται» πάντα με την ίδια σκόνη και «πλένεται» πάντα με το ίδιο νερό.


Είπε ο Κύριος: Μετανοείτε και πιστεύετε στο Ευαγγέλιο. Αληθινή μετάνοια δεν είναι μονάχα το να θλίβεται κανείς για τα αμαρτήματα που έχει διαπράξει, αλλά η πλήρης μεταστροφή της ψυχής από το σκότος προς το φως, από τα γήινα προς τα ουράνια, από το εγώ προς τον Θεό!
Το βάδισμα της ανθρωπότητας διά μέσου της Ιστορίας είναι ένα μακρινό ταξίδι. Σ' αυτό το μακρινό ταξίδι, η ανθρωπότητα «λερώνεται» και «σκονίζεται» πάντα με την ίδια σκόνη και «πλένεται» πάντα με το ίδιο νερό. Η σκόνη είναι η αμαρτία και το νερό είναι η μετάνοια.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Η κατεργασία του λευκού μέρους της ψυχής είναι πιο σκληρή κι απ' του μαρμάρου



Μου αναλογεί το λευκό.Πρέπει να το καταλάβουμε ότι ο ποιητής ποιεί.
Εάν θέλει να βγάζει από μαύρο,μαύρο- λογαριασμός δικός του.
Αναλαμβάνει το βάρος της ευθύνης που αναλογεί στην ψυχή του.
Εμένα μου αναλογεί το λευκό.
Η κατεργασία του λευκού μέρους της ψυχής είναι πιο σκληρή κι απ' του μαρμάρου.
Αλλά πως να κάνω αλλιώς;
Σε τι θα ωφελούσε να γίνω ένας απλός αναμεταδότης της ασχήμιας,
με το δικαιολογητικό ότι υπάρχει στην πραγματικότητα;
Είναι κάτι που το ξέρουμε και δεν υπάρχει λόγος να το επαναλαμβάνουμε.
Τουλάχιστον εγώ αποβλέπω στη μεταμόρφωση.

Οδυσσέας Ελύτης

Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2021

Αυτό που μας εξέπληξε όμως ήταν το μαύρισμα των ματιών τους, χαρακτηριστική ενέργεια που έκαναν στους Αγίους μας οι Τούρκοι και οι Αγαρηνοί όταν έμπαιναν στους ναούς μας!



Ο νεαρός καλλιτέχνης ΕΥΡΥΤΟΣ ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του δημάρχου Ελληνικού-Αργυρούπολης να συμμετάσχει με μια εικαστική του παρέμβαση - ενόψει των εορτασμών για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 - στις εκδηλώσεις του Δήμου, και τίμησε την εθνική μας επέτειο ''ντύνοντας'' με graffiti τους τοίχους του κολυμβητηρίου της πόλης.Μετά την βεβήλωσή τους από τουςε γνωστούς κύκλους ο δήμαρχος Γιάννης Κωνσταντάτος, υποσχόμενος παράλληλα την γρήγορη αποκατάσταση των έργων,δήλωσε:

''Και οι Τούρκοι το ίδιο έκαναν! Δεν μας εξέπληξε η βεβήλωση των Ηρώων του 1821 που φιλοτεχνήσαμε προκειμένου να τιμήσουμε τους αγώνες τους. Ήταν αναμενόμενο από τους λεγόμενους “δημοκράτες” της πόλης μας που με ένα παραλήρημα μίσους ξέσπασαν τις τελευταίες ώρες στο διαδίκτυο μολονότι η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου και τα ΜΜΕ χαίρετησαν την πρωτότυπη μας ιδέα που ήδη και άλλοι δήμοι ακολουθούν.

Αυτό που μας εξέπληξε όμως ήταν το μαύρισμα των ματιών τους, χαρακτηριστική ενέργεια που έκαναν στους Αγίους μας οι Τούρκοι και οι Αγαρηνοί όταν έμπαιναν στους ναούς μας!!!

Ακόμα και σήμερα όμως, οι Τούρκοι θα έδειχναν σεβασμό στον Κολοκοτρώνη, όχι όμως οι Νενέκοι που εξακολουθούν να μην θέλουν αναφορά σε κάθε σύμβολο εθνικό.

Έως αύριο θα έχουμε αποκαταστήσει τα έργα. Και θα το κάνουμε όσες φορές χρειαστεί μην έχετε αμφιβολία. Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στην μίζερη μειοψηφία των νοσηρών βέβηλων να αμαυρώσει τις αρχές και τις αξίες μας.''

Σ' αυτόν τον νεοπαγή συνασπισμό των μισαλλόδοξων ''Ελλήνων ταυτότητας'' και όχι εθνικής συνείδησης - που υπογράφουν ''αντιφασίστες'' και συμπεριφέρονται χειρότερα απ' τους φασίστες κι από τους πιο φανατικούς ''Γκρίζους Λύκους'' του εξ Ανατολών γείτονά μας - την απάντηση την έδωσε ο νεαρός πατριώτης Εύρυτος, ο οποίος τίμησε με τον χρωστήρα του τα πρόσωπα που τίμησαν την Ελλάδα και την ιστορία της παλιγγενεσίας της.
Περισσότερα ΕΔΩ

Οι άνθρωποι μισούν την αλήθεια και γι’ αυτό ευχαρίστως θα ξανασταύρωναν το Χριστό αν ερχόταν ανάμεσα τους...



 Λέμε ότι ζούμε σε χριστιανική κοινωνία, αλλά αυτό δεν ισχύει. Ζούμε σε μια κοινωνία πιο ειδωλολατρική και πιο εχθρική προς το Χριστό, από εκείνη στην οποία ο ίδιος γεννήθηκε… 
Οι άνθρωποι μισούν την αλήθεια και γι’ αυτό ευχαρίστως θα ξανασταύρωναν το Χριστό αν ερχόταν ανάμεσα τους. Είμαι Χριστιανός και θα προσπαθήσω να είμαι ένας έντιμος Χριστιανός… Μπορώ μόνο να ακολουθήσω τη συνείδησή μου. Δεν μπορώ να κοροϊδέψω τον εαυτό μου. Ξέρω ότι κάνω το σωστό. Αν αυτό πού κάνω μοιάζει ανόητο στα μάτια του κόσμου, μπορώ μόνο να απαντήσω με τα λόγια του αποστόλου Παύλου: όλη η σοφία αυτού του κόσμου, δεν είναι παρά μωρία στα μάτια του Θεού. Αυτό είναι κάτι πού ξεχνάμε πολύ εύκολα».

π. Σεραφείμ Ρόουζ

Η συγκλονιστική στιγμή της σύλληψης των συναγωνιστών του Αυξεντίου



Στις 3 Μάρτη του 1957, πέφτει ηρωικά μαχόμενος ο Γρηγόρης Αυξεντίου. Ο φλογερός Επαναστάτης που δόξασε την Κύπρο μας και ντρόπιασε για πάντα τους ιμπεριαλιστές!
Ο Σταυραετός του Μαχαιρά, ο «Ζήδρος», προτιμάει να πέσει μαχόμενος στο κρησφύγετο του στο Μαχαιρά παρά να παραδοθεί στα χέρια των Άγγλων κατακτητών.

Στις 3 του Μάρτη του 1957 οι Άγγλοι ανακαλύπτουν (μετά από προδοσία) και περικυκλώνουν το κρησφύγετο του Γρηγόρη και των... συναγωνιστών του (Αντώνης Παπαδόπουλος, Αυγουστής Ευσταθίου, Φειδίας Συμεωνίδης και Ανδρέας Στυλιανού) στο Μαχαιρά και του ζητούν να παραδοθεί.

Ο "Ζήδρος" τους απαντά ηρωικά, βγαλμένο από τα βάθη της ελληνικής ιστορίας,"Μολών Λαβέ". Ζητά από τους συναγωνιστές του να βγουν έξω για να σωθούν και ο ίδιος παραμένει μέσα στο κρησφύγετο του και αντιμετωπίζει τους κατακτητές.

Μετά από πολύωρη μάχη οι Άγγλοι στέλνουν τον Αυγουστή Ευσταθίου πίσω στο κρησφύγετο για να δει αν ο Γρηγόρης είναι νεκρός. Τους φωνάζει :"τώρα είμαστε 2 ελάτε να μας πιάσετε". Οι 2 τους προσπαθούν να ροκανίσουν το χρόνο μέχρι να βραδιάσει για να δοκιμάσουν να διαφύγουν αλλά αυτό το αντιλήφθηκαν οι Άγγλοι οι οποίοι αποφασίζουν να περιλούσουν το κρησφύγετο με βενζίνη και να τους κάψουν ζωντανούς. Οι φλόγες έζωσαν τον Γρηγόρη ενώ ο Αυγουστής κατάφερε να διαφύγει με σοβαρά εγκαύματα. Τα τελευταία λόγια του Γρηγόρη ήταν προς τον συναγωνιστή του Αυγουστή λέγοντας του "Μη φοβάσαι Ματρόζο, μη φοβάσαι".

Όποιος στάθηκε μπροστά στα "φυλακισμένα μνήματα" μπορεί να νοιώσει το "ερώτημα":
Το 1957 θυσιάστηκε ο Γρηγόρης Αυξεντίου για να μην είσαι δούλος στους Άγγλους, για Λεύτερη Κύπρο! Το ξέχασες και έγινες δούλος της Ευρώπης και θα "διαπραγματευτείς λύση" με τον κατακτητή και τους φονιάδες του Γρηγόρη... διζωνική ομοσπονδία, διχοτόμηση για το Νησί, την κοιτίδα του Ελληνισμού;

 Η συγκλονιστική στιγμή που ο Αυγουστής Ευσταθίου, συλλαμβάνεται από τους Βρετανούς. Λίγα λεπτά πριν, βρισκόταν στο κρησφύγετο μαζί με τον υπαρχηγό της οργάνωσης Γρηγόρη Αυξεντίου, ο οποίος κείτεται απανθρακωμένος στο βάθος της σπηλιάς.

Οι συναγωνιστές του Αυξεντίου, Αυγουστής Ευσταθίου, Αντώνης Παπαδόπουλος, Φειδίας Συμεωνίδης, λίγο μετά την σύλληψη τους. Από την φωτογραφία λείπει ο τέταρτος, Ανδρέας Στυλιανού .
Ο Ανδρέας Στυλιανού αιμαρραγούσε γιατί από την ώρα που βγήκε από το κρησφύγετο τον έδερναν και μάλιστα ο ένας από τους δύο Άγγλους του είπε ότι τον έδερνε για να εκδικηθεί τον θάνατο του δεκανέα Μπράουν τον οποίο σκότωσε ο Αυξεντίου, γιατί ήταν εξάδελφός του. Οι Άγγλοι δεν ήθελαν να φωτογραφήσουν έναν αντάρτη πληγωμένο και γεμάτο με αίματα.

πηγή

Οι άγιοι μάρτυρες Παύλος και η αδερφή του Ιουλιανή

ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΑΝΗΣ ΤΩΝ ΑΥΤΑΔΕΛΦΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΟΙΣ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΕΝ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΙ ΦΟΙΝΙΚΗΣ


 Οι άγιοι μάρτυρες Παύλος και η αδερφή του Ιουλιανή έζησαν τον τρίτο αιώνα, στη Πτολεμαΐδα της Φοινίκη, (τώρα Λίβανος). Οι αδελφοί λάτρευαν τον Χριστό κρυφά.
 Όταν ο αυτοκράτορας Αυρήλιος ήρθε στην πόλη τους. Ο Παύλος ήταν στο πλήθος εκείνων που τον υποδέχτηκαν και εκείνη την ώρα έκανε επάνω του το σημείο του Σταυρού. Αμέσως τότε τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν. Την επόμενη μέρα ο Παύλος υποβλήθηκε σε βασανιστήρια αλλά συνέχισε με τόλμη να ομολογεί και να δοξάζει τον Χριστό.
  Η αδελφή του Ιουλιανή κατηγόρησε τον αυτοκράτορα για την σκληρότητα που επέδειξε στον αδελφό της. Για αυτό τον λόγο βασανίστηκε επίσης σκληρά. Οι βασανιστές τους ήταν τρεις στρατιώτες, οι Κοδράτος, Στρατόνικος και Ακάκιος οι οποίοι βλέποντας έκπληκτοι με το θάρρος των χριστιανών και τη δύναμη της πίστης τους πίστεψαν στον Χριστό. Τότε τους συνέλαβαν αμέσως και τους παρέδωσαν στα χέρια των δημίων οι οποίοι τους αποκεφάλισαν.


 Τον Παύλο τον έδεσαν σε ένα πάσσαλο και τον κτυούσαν στα σαγόνια με μολυβένια σφαιρίδια, ενώ με ράβδους πυρωμένους τρυπούσαν το τίμιο σώμα του. Την Ιουλιανή την έκλεισαν σε πορνείο, αλλά με την χάρη διαφυλάχτηκε από την ατίμωση. Ακολούθως και τους δύο τους έριξαν σε ένα λάκκο πυρακτωμένο, αλλά πάλι διαφυλάχτηκαν σώοι, τους κατέκαυσαν με λαμπάδες και τελικά υμνώντας τον Θεόν τους αποκεφάλισαν.
(Τοιχογραφία 1547 Μονής Διονυσίου Αγίου Όρους)
(Τοιχογραφία 1350 Μονής Gracanica Κοσσυφοπέδιο Σερβίας)

Κονγκό-Η ιερόδουλη που βαπτίστηκε Ορθόδοξη 2 ώρες πριν πεθάνει...

«Ήταν έξι το απόγευμα.. Είχε ήδη βραδιάσει, όταν μια άγνωστη για μένα κοπέλα χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μου επίμονα για να την ανοίξω. Τη δέχθηκα και ρώτησα τι θα ήθελε.

- "Πάτερ, θέλω να μου διαβάσετε μια ευχή".Το πρόσωπό της ήταν ταραγμένο, μιλούσε απότομα. Δε μου είπε πολλά πράγματα, απλά μου ζήτησε να προσευχηθώ γι’ αυτήν. Πήγαμε στην Εκκλησία και της διάβασα μια ευχή. Έφυγε αμίλητη χωρίς να μου δώσει περαιτέρω πληροφορίες για τη ζωή της, ούτε και να μοιραστεί τον λόγο που ήθελε να της διαβάσω την ευχή.

Μετά από τρεις μέρες, ξαναήρθε. Ζητούσε και πάλι να προσευχηθώ γι’ αυτήν. Μπήκαμε στον Ναό, της διάβασα μια ευχή και, όταν τελείωσα, με ρώτησε:
"Πάτερ, με φοβάστε;".
"Όχι", της απάντησα. 
Το πρόσωπό της ήταν πιο ήρεμο από την προηγούμενη φορά. Έφυγε και πάλι αμίλητη με σκυμμένο το κεφάλι.

 Πέρασαν τρεις μέρες και ξαναήρθε αργά την νύχτα. Όταν της διάβασα την ευχή, την παρακάλεσα να μην έρχεται τόσο αργά. Με κοίταξε και είδα τα μάτια της γεμάτα δάκρυα. 

Μου είπε: "Πάτερ, είμαι ιερόδουλη, αυτή είναι η δουλειά μου. Δεν κυκλοφορώ τη μέρα, γιατί όλος ο κόσμος γνωρίζει ποια είμαι και ντρέπομαι να κυκλοφορώ. Γι' αυτό ήρθα και ξαναήρθα βράδυ. Έρχομαι σε εσάς, γιατί νιώθω καλά όταν μπαίνω στην Εκκλησία. Θέλω να σας πω ότι την πρώτη φορά που ήρθα ένιωσα μια ανεξήγητη δύναμη μέσα μου και εκείνο το βράδυ δεν έκανα την αμαρτία. Δεν έχω σχέση με την Εκκλησία, ούτε είμαι Ορθόδοξη."

 Από τότε έφυγε και δεν την ξαναείδα. Κάποιες φορές ρωτούσα τον φύλακα αν βλέπει την κοπέλα αυτή να κυκλοφορεί στην πόλη μας και μου απαντούσε αρνητικά. Πέρασαν έξι μήνες και ένα απόγευμα ξαναήρθε, υποβασταζόμενη από μια φίλη της. Χαμογέλασε όταν με είδε. Την αναγνώρισα αμέσως. Την έφερα και την έβαλα να ξαπλώσει σε έναν πάγκο που είχαμε μέσα στην Εκκλησία. Όπως μου εξήγησε η φίλη της, ζήτησε την βοήθειά της και της είπε:"Θέλω να με πας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, που χτυπούν πολλές καμπάνες. Σήμερα θέλω να με πας, όχι αύριο!". 

Την κοίταξα και μου είπε: "Την ευχή σου, πάτερ, την ευχή σου." Σκέφτηκα αμέσως και την ρώτησα: "Μήπως θέλεις να σε βαπτίσω, να γίνεις Χριστιανή;" Μου απάντησε: "Ναι, πάτερ, θα μου δώσεις πολλή χαρά αν με βαπτίσεις. Θα με βοηθήσει ο Θεός."

 Ξεκίνησα την προετοιμασία για τη βάπτιση. Της έδωσα και φόρεσε έναν χιτώνα. Αφού διάβασα τον Κατηχητικό Λόγο, τη βάπτισα "Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος" και της έδωσα το όνομα Γεωργία. Της φόρεσα και έναν Σταυρό και, στη συνέχεια, έβγαλα τη Θεία Κοινωνία που έχουμε στο Αρτοφόριο και την κοινώνησα. Το πρόσωπό της ήταν ήρεμο και χαρούμενο. "Πάτερ, μου είπε, σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Δοξάζω τον Θεό για αυτή την ώρα, που με αξίωσε να βαπτιστώ. Οι γιατροί κουράστηκαν με την αρρώστια μου και μου είπαν να πάω στο σπίτι. Παρακαλώ τον Θεό να με συγχωρέσει για όλα αυτά που έκανα στη ζωή μου. Σε παρακαλώ, πάτερ, θέλω τον χιτώνα αυτό να τον πάρω μαζί μου για να μου τον φορέσουν όταν πεθάνω. Δε θέλω τίποτα άλλο!" 

Θαύμασα ακούγοντας αυτά τα λόγια και της έδωσα τον χιτώνα. Η φίλη της με ευχαρίστησε, πήρε τη Γεωργία και φύγανε. Καθώς φεύγανε, είδα την ώρα. Ήταν 6:30 το απόγευμα. Πέρασαν δύο ώρες και ήρθαν να με ενημερώσουν ότι κοιμήθηκε η Γεωργία η ιερόδουλη. Την κάλεσε ο Θεός στη Βασιλεία των Ουρανών!
Ο Θεός μας είναι δίκαιος, την προετοίμαζε με τρόπο που το μυαλό μας δεν μπορεί να συλλάβει. Ο κόσμος την έβριζε, όλοι την είχαν για σκουπίδι. Όχι όμως ο Δημιουργός της.
Τη θάψαμε με τον χιτώνα της βάπτισης και με τον σταυρό της. Τι ωραία που ήταν η Γεωργία μας! Άλλη η δικαιοσύνη του Θεού και άλλη των ανθρώπων. Ο Θεός δε θέλει να χαθεί ούτε μια ψυχή αρκεί να τον αναγνωρίσει ως Σωτήρα και Λυτρωτή».


Το γεγονός της βάπτισης και του θανάτου της Γεωργίας μας εξιστόρησε με επιστολή του ο π. Χαρίτων Musungayi από την Γκόμα του Ανατολικού Κονγκό.
ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ "ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ"

πηγή

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2021

Σήμερα είναι ομολογία να λέμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός μας. Αυτό δεν το θέλουν οι σκοτεινές δυνάμεις...



«Σήμερα υπάρχει τέτοια πνευματική σύγχυση. Μεγάλος ανεμοστρόβιλος παρασέρνει τα πάντα. Κρατείστε γερά την παράδοση και να ξέρετε ότι σήμερα είναι ομολογία να λέμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός μας. Αυτό δεν το θέλουν οι σκοτεινές δυνάμεις...
Έρχονται πολύ δύσκολες ημέρες. Προσέξτε την ψυχή σας. Μαζευτείτε και δώστε τον αγώνα σας...»
 Γέρων Εφραίμ της Αριζόνας

Θα μαζέψετε τη σκόνη που έχει επάνω στην Αγία Τράπεζα, θα τη βάλετε σ' ένα ποτήρι, θα το γεμίσετε με νερό και από το αγίασμα θα πλύνετε τα μάτια του παιδιού!(Όσιος Γεώργιος Δράμας)



 Ένας κύριος από την Νικήσιανη Καβάλας, όταν ήταν περίπου έξι ετών,ενώ έβλεπε καλά και δεν είχε κανένα πρόβλημα με τα μάτια του, εντελώς ξαφνικά άρχισε να χάνει το φως του. Οι γονείς του ανήσυχοι τόν πήγαν στους ιατρούς, αλλά δεν μπόρεσαν τίποτε το σημαντικό να του προσφέρουν. Η κατάστασή του μάλλον χειροτέρευε. 
 Ακούγοντας οι γονείς του για την αρετή και το χαρίσματα του οσίου Γέροντος, τόν πήγαν στο μοναστήρι του. Περπατώντας 13 χιλιόμετρα με τα πόδια έφθασαν στο μοναστήρι. 
 Ο όσιος τούς περίμενε στην αυλή. Φώναξε το παιδί με τ' όνομά του, χωρίς να το ξέρει καθόλου:
 «Έλα, Αντωνάκη, να δούμε τί έχουν τα ματάκια σου. Οι γονείς σου έκαναν τόσο κόπο να σε φέρουν ως εδώ, αλλά εσείς τον γιατρό τόν έχετε δίπλα σας». 
 Οι γονείς εξήγησαν ότι οι ιατροί δυστυχώς δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν το παιδί τους.
  «Όχι, εσείς έχετε άλλο γιατρό, τον δικό σας, τον Άγιο Δημήτριο, εκεί να πάτε»
Είναι γεγονός πως οι θεοφοβούμενοι αυτοί γονείς φρόντιζαν ένα εξωκκλήσι του Αγίου Δημητρίου, που είχαν κοντά στο σπίτι τους, με περισσή αγάπη.
 Ο όσιος τούς τόνισε με βεβαιότητα: «Θα πάτε εκεί, θα μαζέψετε τη σκόνη που έχει επάνω στην Αγία Τράπεζα, θα τη βάλετε σ' ένα ποτήρι, θα το γεμίσετε με νερό και από το αγίασμα θα πλύνετε τα μάτια του παιδιού. Ώσπου να τελειώσει το αγίασμα, θα έχει ήδη θεραπευθεί».
 Οι γονείς έκαναν ό,τι ακριβώς τούς είπε ο ταπεινός και φωτισμένος Γέροντας. Από τότε μέχρι τώρα, παρότι πέρασαν περίπου εξήντα χρόνια, δεν είχε κανένα πρόβλημα με τα μάτια του.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Μην κλαίτε συνέχεια πάνω απ' αυτά που μαράθηκαν...



Μην κλαίτε συνέχεια
πάνω απ' αυτά που μαράθηκαν.

Μένουν απότιστα
αυτά που διψάνε ν' ανθίσουν.

 Γιώργος Ποταμίτης

ΞΥΠΝΑ ΓΛΗΟΡΗ Γ Θεοφάνους-Μαρινέλλα

Ο Γιώργος Θεοφάνους, με τη βοήθεια της αδελφής του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, κατέγραψε τον επικήδειο λόγο της μητέρας του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ και στη συνέχεια τον μελοποίησε.

Το τραγούδι παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της μουσικής παράστασης του Γ. Θεοφάνους «Τραγουδώ για το νησί μου» το 2008 στο Ηρώδειο και στην Κύπρο. Η Μαρινέλλα ανταποκρίθηκε θετικά στο κάλεσμα του συνθέτη και «ζωντάνεψε» με τη φωνή της αυτό τον σπαρακτικό λόγο σε μια συγκλονιστική ερμηνεία.

 
Σήμερον που σ’ αντίκρυσα
τζι είδα την ζωγραφκιάν σου,
την τόλμην σου φαντάστηκα
τζιαι την παλληκαρκάν σου.
 
Να μεν σε πιάσουν ζωντανόν
τζι ας ήταν όπως τύχει,
αφού για την Πατρίδα μας
το γαίμα σου εχύθην.
 
Ξύπνα Γληόρη μου να δεις
που κόντεψεν η Νίκη,
τζι εσέναν βάλλουσιν μπροστά
γιατί σ’ εσέν’ ανήκει.
 
Μια μάνα τέτοιου ήρωα
εν προσβολή να κλάψει,
προσβάλλει τον λεβέντη της,
τζιείνον που θ’ απολάψει.
 
Χαλάλιν της Πατρίδος μου
ο γιος μου, η ζωή μου,
τζι αφού εν επαραδόθηκεν
τζι έμεινεν τζι εσκοτώθηκεν
ας έσιει την ευτζήν μου.

Ξέρεις δεσπότη μου τι σημαίνει λευκή επιταγή;



Κωνσταντινούπολη, Βασιλεύουσα Πόλη,ποιάς άλλης πόλης η δόξα μπορεί ποτέ με την δική σου να συγκριθεί; (Αγ.Νικόλαος Αχρίδος)



Κωνσταντινούπολη, Βασιλεύουσα Πόλη, δίπλα στον καταγάλανο Βόσπορο, ποιάς άλλης πόλης η δόξα μπορεί ποτέ με την δική σου να συγκριθεί; Η Θεοτόκος εμφανίστηκε εντός των τειχών σου πολλάκις, για να ελευθερώσει τους κινδυνεύοντες και να γιατρέψει τους ασθενείς. Το νέφος των εξαίσιων Αγίων, ως σκέπη αγία σε στέφει και οι προσευχές των παιδιών σου ως θυμίαμα ανεβαίνουν στον Ύψιστο. Ώ, πόσοι πολλοί Άγιοι ήταν δικά σου παιδιά! Σ' όλη την γη και στους Ουρανούς η δόξα σου μεγαλόπρεπη αντηχεί και ο κάθε βαπτισμένος χρέος βαρύ έχει ευγνωμοσύνης προς εσένα, οφειλή!

Είναι καλύτερο να σταματήσει ο ήλιος την τροχιά του, παρά να παραμένει το Ψαλτήριο αδιάβαστο στα σπίτια των Χριστιανών.




 Ο Μέγας Βασίλειος λέει, ότι είναι καλύτερο να σταματήσει ο ήλιος την τροχιά του, παρά να παραμένει το Ψαλτήριο αδιάβαστο στα σπίτια των Χριστιανών. Και, όπως ο ήλιος είναι ο μεγαλύτερος πλανήτης ανάμεσα στους άλλους, έτσι και το Ψαλτήριο είναι ανάμεσα στα άλλα θεόπνευστα βιβλία. Να έχετε το Ψαλτήριο σαν ένα ηδύτατο γλυκό. Όταν πεινάτε, κόβετε μία φέτα και τρώτε λίγο. Κάνετε τις δουλειές σας. Μετά διαβάζετε πάλι ένα Κάθισμα, δύο, τρία, όσα μπορείτε."

Γέροντας Κλέοπας Ηλίε

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2021

Ο Τάφος του αγίου Νικολάου Πλανά



 Ο Τάφος του αγίου Νικολάου Πλανά δίπλα από το άγιο Βήμα του παλαιού Ιερού Ναού του Αγίου Ιωάννου του " Κυνηγού " στη λεωφόρο Βουλιαγμένης.
 Την εποχή που ήταν εκεί Εφημέριος ο Άγιος, υπήρχαν περιβόλια για τούτο ο Ναός λεγόταν και Αγιος Ιωάννης ο περιβολάρης. 
 Ο Ναός ήταν δισυπόστατος αφιερωμένος και στον Μέγα Βασίλειο. Το προσωνύμιο " Κυνηγός " δεν προήλθε από τους κυνηγούς , ούτε από το γνωστό «Καφενείον των Κυνηγών», που υπήρχε στη περιοχή, αλλά από τους ανακαινιστές της Μονής του Αγίου Ιωάννου Κυνηγού , Βασίλειο και Λουκά Κυνηγό, που βρίσκεται στους πρόποδες του Υμηττού και Μετόχι της ήταν ο Ναός στη Γούβα όπως λέγεται η συνοικία. 
 Για τον άγιο Ιωάννη τον περιβολάρη που βρισκόταν στους αγρούς κάνει λόγο και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημά του «Τραγούδια του Θεού» (1908) μας πληροφορεί πως «ο παπα-Νικόλας από τον Αι-Γιάννη του Αγρού, ο Ναξιώτης έπιανε χωριστήν ακολουθίαν».

Επιτραχήλιο του αγίου Νικολάου Πλανά

 

Επιτραχήλιο του αγίου Νικολάου Πλανά, ήταν δώρο προς τον Άγιο από τον παππού του Ιερέα Γεώργιο Μελισσουργό, που τον έμαθε να διαβάζει το ιερό Ψαλτήριο και να αγαπάει τη Θεία Λατρεία, μέσα από την Θεία Λειτουργία και τα ιερά της Ορθοδοξίας Μυστήρια. 


Το ιερό κειμήλιο μαζί με ένα σκουφάκι του Αγίου παπα Πλανά προσέφερε ο μοναδικός υιός του Αγίου, Ιωάννης, στον μακαριστό Μητροπολίτη Παραμυθίας Τίτο Ματθαιάκη, πνευματικό υιό του σύγχρονου μεγάλου της Εκκλησίας μας Αγίου.

«Μηδένα πρό τοῦ τέλους κατάκρινε»



 Πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας για ισοβίτες και δικαιώματα και όλα τα σχετικά, κι ας θυμηθούμε για λίγο έναν άλλο ισοβίτη, τον Κώστα Πάσσαρη. Διαβάζοντας κανείς όσα έχουν γραφεί δημόσια γι’ αυτόν [ΕΔΩ] καταλήγει στο συμπέρασμα που έχουμε συνηθίσει να αποτυπώνουμε με τη φράση «βίος και πολιτεία». Ληστείες, φόνοι και κάθε είδους αντικοινωνική και εγκληματική συμπεριφορά, από νεαρή ηλικία, μέχρι το 2001 που συνελήφθη από τη Ρουμανική αστυνομία και καταδικάσθηκε σε ισόβια κάθειρξη, την οποία συνεχίζει στη φυλακή της Κράιοβα.

Εδώ σταματάει το ‘βιογραφικό’ της δημόσιας δράσης του. Και κάποια στιγμή αρχίζει η νέα ζωή του ανθρώπου αυτού, που χωρίς πολλή σκέψη η κοινή γνώμη, δηλαδή όλοι μας, θα χαρακτηρίζαμε ως ‘χαμένο κορμί’. Για τον Θεό όμως και για έναν άνθρωπό του ο Πάσσαρης δεν ήταν χαμένος. Ο Απόστολος Παύλος είχε γράψει ότι «οὗ [όπου] ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις» [Ρωμ. 5:20], κι αυτό ακριβώς έγινε στη φυλακή της Ρουμανίας [ΕΔΩ].

  Ο απεσταλμένος του Θεού ήταν ο αείμνηστος π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος, ο ‘πατέρας των φυλακισμένων’, που πήγε και τον βρήκε και του έτεινε το χέρι και τον αγκάλιασε ως χαμένο πρόβατο και τον βοήθησε να πετάξει από πάνω του την προβιά του λύκου που είχε φορέσει τόσα χρόνια και να αποκαλύψει στον ίδιο και στους άλλους ότι κι αυτός έκρυβε μέσα του αθάνατη ψυχή που μπορούσε να στοχάζεται και να μεταμελείται, να μελετά και να προσεύχεται, όπως όλοι εμείς οι ‘καλοί Χριστιανοί’. 
Πήρε έτσι τη θέση του σε μια ιδιαίτερη σειρά ανθρώπων, της οποίας προηγείται ο ληστής του σταυρού, ακολουθούμενος από τόσους άλλους, όπως τον άγιο Μωυσή τον Αιθίοπα. Απ’ όσο ξέρω, δεν έκανε ποτέ του απεργία πείνας, δεν απαίτησε να του αλλάξουν κατάλυμα, δεν έχει ‘ρεύμα’ αλληλεγγύης, δεν βλέπει να βγαίνει από τη φυλακή ως το τέλος της ζωής του. Αντίθετα, ευγνωμονώντας τον μακαριστό πνευματικό του (στη μνήμη του οποίου έγραψε και ‘επικήδειο’) λέει «ἅξια ὧν ἔπραξα ἀπολαμβάνω», και συνεχίζει τον ισόβιο κανόνα του.

 Ο αρχαίος Σόλων είχε συμβουλεύσει τον Κροίσο «Μηδένα πρό τοῦ τέλους μακάριζε». Θα προσθέταμε: «Καί μηδένα πρό τοῦ τέλους κατάκρινε». Τα ανθρώπινα μάτια μας συνήθως αδυνατούν να δουν πίσω από τα φαινόμενα και εντυπωσιάζονται από το τραγικό ‘σήμερα’, αγνοώντας την προοπτική του μέσα από το πρίσμα της αιωνιότητος. Δεν χρειάζεται να κάνουμε συγκρίσεις· καλύτερα να προσευχόμαστε ώστε ο κάθε κατάδικος να βρει κάποια μέρα τον δρόμο της δικαίωσης, όχι στις ανθρώπινες δικαστικές αίθουσες αλλά στο αιώνιο Ανώτατο Δικαστήριο, όπου «προσωποληψία οὐκ ἔστι».

25η Μαρτίου 1921. Πάτρα. Εορτασμοί για τα 100 χρονια ανεξαρτησίας.

25η Μαρτίου 1921. Πάτρα. Εορτασμοί για τα 100 χρονια ανεξαρτησίας.

Εγώ είμαι ο Παντελεήμων, πού μένω στον Νέο Κόσμο(Θαυμαστή εμφάνιση στον Αγ.Νικόλαο Πλανά)



[....]Κατ’ αρχήν έγινε εφημέριος εις τον Άγιον Παντελεήμονα, εις τον Νέον Κόσμον. Η ενορία του απηρτίζετο από… 13 οικογένειας. Εις το διάστημα της εφημερίας του, τον επεσκέφθη ένας ιερεύς άνευ ενορίας, τον παρεκάλεσε να συλλειτουργήσουν, και αυτός ως καλός και αγαθός τον εδέχθη ολοψύχως. Αυτός όμως ο ιερεύς τα συνεφώνησε με τούς τότε επιτρόπους της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονος, τον έδιωξαν και τον έστειλαν εις την εκκλησίαν τού Αγίου Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης (τον «Κυνηγόν», ως τον έλεγαν τότε). Η ενορία της εκκλησίας αυτής απηρτίζετο από… οχτώ οικογενείας! Και η πληρωμή τού ιερέως ήτανε ένα κομμάτι κρέας από το μανάρι των Απόκρεω ή των Χριστουγέννων. Αυτό δεν τον πείραζε, είχε κεφάλαιον την νηστείαν. Αρκεί να είχε εκκλησία να λειτουργή.
Αυτός ο διωγμός από την εκκλησία τού Αγίου Παντελεήμονος τού έφερε μεγάλο ψυχικό πόνο.


Μια βραδιά, φεύγοντας από τον Άγιο Ιωάννη για να πάη στο σπίτι του, έκλαιγε στο δρόμο. Έρημος ο τόπος τότε.
Βλέπει άξαφνα στο δρόμο ένα νεαρό παλληκάρι και τού λέγει: Τι κλαις, πάτερ μου;
– Κλαίω, παιδί μου, γιατί με διώξανε από τον Άγιο Παντελεήμονα.
– Μη λυπείσαι, πάτερ μου, και εγώ είμαι πάντοτε μαζί σου.
Τού λέγει: Ποιος είσαι συ, παιδί μου;
Εγώ, τού λέγει, είμαι ο Παντελεήμων, πού μένω στον Νέο Κόσμο- και τον έχασε αμέσως από εμπρός του. Αυτήν την οπτασίαν την διηγείτο ο ίδιος επί λέξει εις μίαν κόρη της συνοδείας του.

ΜΑΡΘΑ μοναχή
Πηγή περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ ΤΕΥΧΟΣ 16 (από το βιβλίο Ο παπα Νικόλας Πλανάς Εκδόσεις «ΑΣΤΗΡ» Αθήνα 1979. )

Ποιός ρήτορας στάθηκε πιο εκφραστικός από τον παπά-Νικόλα, που ψεύδιζε σαν νά΄τανε κανένα νήπιο;

Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς (1851-1932).


Ποιός άρχοντας, ποιός βαθύπλουτος έζησε σαν τον παπά-Πλανά, πού δεν είχε «που την κεφαλήν κλίνη»;
Ποιός δοξασμένος αγαπήθηκε όσο αγαπήθηκε εκείνος πού κρυβότανε για να μη τον δη κανένας;
Ποιός ρήτορας στάθηκε πιο εκφραστικός από τον παπά-Νικόλα, που ψεύδιζε σαν νά΄τανε κανένα νήπιο;
Κι αληθινά, ποιός ήτανε πιο πλούσιος από τον αγιασμένον αυτόν γέροντα, αφού τα είχε όλα στη ζωή του, χωρίς να κρατά μία δραχμή στην τσέπη του; Αυτός ζούσε σαν εκείνους τους βλογημένους που λέγει ο Απόστολος Παύλος πως ήτανε «μηδέν έχοντι και τα πάντα κατέχοντει».
Ζητούσε πρωία τη βασιλεία του Θεού, κι όλα τα άλλα «προσετίθεντο αυτώ»(Μαρκ. δ' 24).

Φώτης Κόντογλου






Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΕΝΑ ΛΕΠΡΟ



 ‘’Εκεί, στη ενορία του, σε ένα στενό δρομάκι, εκρύπτετο ένας λεπρός σε μεγάλο βαθμό. Του είχαν φαγωθεί τα χείλη από την φοβερή ασθένεια.
  Πήγε μια φορά ο πατήρ Νικόλαος Πλανάς να τον κοινωνήσει, αλλά το κατεστραμμένο στόμα του, δεν μπόρεσε να παραλάβει το Άγιο Σώμα του Κυρίου και παρέπεσε λίγο πιο πλάϊ από το στόμα. 
Χωρίς κανένα, μα κανένα δισταγμό, ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς έσκυψε και με το στόμα του πήρε τον Θείο Μαργαρίτη, που είχε πέσει και τον κατέλυσε.
Αυτό ας το δουν αυτοί που δεν κοινωνούν γιατί, λένε, φοβούνται τα μικρόβια. Μεγάλη, πράγματι, βλασφημία. Ένας Θεός ζώντων και νεκρών, ποιητής ουρανού και γης, να προσβάλλεται από μικρόβια. Παραλογισμοί σκοτισμένων απίστων. Όσο για τον ασθενή αυτόν, τον ανακάλυψε η Αστυνομία και τον έστειλε στο λεπροκομείο μαζί με την κόρη του, η οποία κι αυτή είχε μολυνθεί από την λέπρα και της είχαν φαγωθεί τα δάκτυλα. Εν τούτοις, ο Άγιος μας δεν έπαθε τίποτα’’.
(Άγιος Παπά Νικόλας Πλανάς- εκδοτικός Οίκος Αστήρ Αλ. Και Ε. Παπαδημητρίου)

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2021

Εγώ ήρθα να γίνω καλόγρια, δεν ήρθα να γίνω τσομπάνης.



Ο Άγιος Νεκτάριος στην Αίγινα, όταν πήγε μία να γίνει καλόγρια, να πούμε, ήταν δόκιμη, λέει:
- Παιδί μου να βοσκήσεις, έχουμε πέντε - δέκα προβατάκια, να τα βοσκήσεις.
- Ε, να ‘ναι ευλογημένο.
Μιά μέρα, δυό, λέει:
- Γέροντα με πιάνουν και μένα οι λογισμοί, εγώ ήρθα να γίνω καλόγρια, δεν ήρθα να γίνω τσομπάνης.
- Παιδάκι μου, λέει, όταν θυμιάζω σε βλέπω στο στασίδι.
Η καλόγρια, καίτοι ήταν τσομπάνης, αλλά ο λογισμός της ήταν στην ευχούλα, στην μονολόγιστη ευχή ''Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με'', μέσα στην Εκκλησία ήταν ο λογισμός της, οπότε και ο Άγιος την έβλεπε μέσα.


Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης, η μνήμη του τιμάται στις 14/27 Φεβρουαρίου.

Το φως έξω – της Έμμας Τσιβρά


"Λες και βάρυναν
–τα σώματά μας 
ακίνητα κούτσουρα μες στο σαλόνι
–λυπημένα αγάλματα
στην άκρη του καναπέ.
Πρόσωπα απρόσωπα
–σκιές–
διακτινίζονται παντού
–ραγίζει ο ορίζοντας.
Οι σκέψεις μας
–γεμάτες χώμα
καλλιεργούν μονάχα τον φόβο–.
Η γλώσσα
ξέχασε το οικείο
–τα χέρια μας παροπλισμένα.
Τις νύχτες
στα όνειρά μας
–πετάμε
πάνω απ’ την άδεια πόλη.
Τα φανάρια αναβοσβήνουν
μες στη βροχή
περιμένοντας να ξημερώσει
–σ’ έναν κόσμο μασκοφόρο.
Αραιώνουμε τις σχέσεις μας
σιγά σιγά
–παρέες κι οι οικογένειες χώρια:
στις γιορτές
στα γενέθλια
στις επετείους
– χώρια.
Οι νέοι κολλημένοι
στην οθόνη του lap-top
–με πρόσωπα λεμόνι
την ελπίδα ναρκωμένη–
βυθοσκοπούν το μέλλον τους
–στην μετά-covid εποχή.
Το φως έξω αγρίεψε
–περνάει
στην αντεπίθεση:
μη φοβηθείτε"

Έμμα Τσιβρά
Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. 

Μήν Μάρτιος



Μήν Μάρτιος
ἔχων ἡμέρας τριάκοντα μίαν
Ἡ ἡμέρα ἔχει ὥρας 12 καὶ ἡ νὺξ ὥρας 12

Θα μπορούσε να είναι ένας πικρός Μάρτης.Είναι όμως της ελπίδας.



Θα μπορούσε να είναι ένας πικρός Μάρτης.Είναι όμως της ελπίδας.
Επειδή Εσύ έβαλες σ' αυτόν τον χρόνο την αρχή των ανθών, που θα Σε στολίσουν την Μ. Παρασκευή αλλά και την ώρα της Ανάστασης.
Επειδή οι κήποι διαψεύδουν μάσκες, Χαρδαλιά και εξουσίες καθώς Εσύ είπες και γεννήθηκαν η ευωδιά, το χρώμα και τα δοξαστικά των λουλουδιών και κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει το γλέντι των παρτεριών.
Καλόν μήνα αδέλφια. Καλόν αγώνα και καλή επ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Ὁ Ἅγιος Παρασκευᾶς ὁ Νεομάρτυρας ὁ Τραπεζοῦντιος(1 Μαρτίου 1659)

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Παρασκευᾶς καταγόταν ἀπὸ τὴν Τραπεζούντα καὶ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς προύχοντες τῆς πόλεως. Μαρτύρησε τὸ ἔτος 1659 στὴν Τραπεζούντα δι’ ἀπαγχονισμοῦ. Τὸ ἱερὸ λείψανο αὐτοῦ ἐνταφιάσθηκε στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀνακομίσθηκε στὴ μονὴ Θεοσκεπάστου Τραπεζοῦντος.


Το Συναξάριον
Ούτος ό άγιος νεομάρτυς Παρασκευάς ην τις των περιφανών πολιτών και αρχόντων τής περικλύτου εύξεινοποντικής μεγαλουπόλεως και πρωτευούσης Τραπεζούντος. Όμολογήσας ούν εν αύτη το μέγα μυστήριο τής του Δεσπότου ημών Χριστού θείας Οικονομίας, άχθείς ενώπιον των εντοπίων τής αγαρηνών πλάνης υπέρμαχων, και κρεμασθείς απηγχονίσθη τη 1η του μηνός Μαρτίου του σωτηρίου έτους 1659 εις την εαυτού γενέτειραν. Το μαρτυρικό και τίμιο λείψανο αυτού αποκρεμάσαντες οι ευλαβείς χριστιανοί παρέλαβον εν χαρά ψυχής και έθαψαν έντίμως εντός του ιερού ναού του αγίου Γρηγορίου Νύσσης· μετά δε χρόνους την, κατά τα ημετέρα εκκλησιαστικά ειωθότα, ανακομιδή ποιήσαντες, φύλαξαν τούτο μετ’ εύλαβείας εις την περιώνυμον Ίεράν Μονήν τής Παναγίας Θεοσκεπάστου Τραπεζούντος.

Η ακολουθία του αγίου ποιηθείσα έν Αγιω Ορει του Αθωνος υπό Αθανασίου Ιερομόναχου Σιμωνοπετρίτου, Υμνογράφου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας. 1996

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2021

1978-Ο Άγ.Παΐσιος κρατάει την εικόνα του Αγ.Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος



Άγιον Όρος...Δευτέρᾳ της Διακαινησίμου έτος 1978.... Αυτή την ημέρα γίνεται η λιτανεία της θαυματουργού εικόνος του «Ἄξιον ἐστίν» 
Στις Καρυές....
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης στην Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος έξω από το προσκυνητάρι του Αγίου....
Κρατάει ευλαβώς ανά χείρας την εικόνα του ιαματικού μεγαλομάρτυρος αναμένοντας την έλευση όλης της πομπής για να προσκυνήσει την θαυματουργό εικόνα της Θεομήτορος...

Οι πτώσεις μου πολλές.Ευδόκησε η τελευταία πτώση μου να ’ναι στα πόδια Σου


Οι πτώσεις μου πολλές.Ευδόκησε η τελευταία πτώση μου

να ’ναι στα πόδια Σου.

Δημ. Μποσινάκης
«Σφραγίδες»

Όσο ό άνθρωπος βρίσκεται μακριά άπό τόν Θεό, είναι ''εκτός εαυτού''.



Βλέπεις, στο Ευαγγέλιο γράφει ότι ό άσωτος υιός ­εις εαυτόν έλθών είπε-πορεύσομαι προς τον πατέρα μου. Δηλαδή, όταν συνήλθε, όταν μετάνοιωσε, τότε είπε: Θα επιστρέψω στον πατέρα μου. Όσο ζούσε στήν αμαρτία, ήταν εκτός εαυτού, δέν ήταν στα λογικά του, γιατί ή αμαρτία είναι έξω από τήν λογική.

Αγ.Παϊσίου του Αγιορείτου

Κυράννα – Κυρία των παθών της και των βασάνων της(Αγία Νεομάρτυς Κυράννα)

 

«Η Αγία νεομάρτυς Κυράννα γεννήθηκε στο χωριό Αβυσσώκα ή Βυρσόκα, στη σημερινή Όσσα της Θεσσαλονίκης, από γονείς ευσεβείς και φιλόθεους. Στο Μαρτύριό της αναφέρεται ότι ήταν εξαιρετικά όμορφη. Αυτή η εξωτερική ομορφιά της Κυράννας, που δεν ήταν τίποτε άλλο από το αντικατόπτρισμα της εσωτερικής της ωραιότητας, αποτέλεσε και την αφορμή να οδηγηθεί στο μαρτύριο, καθώς κάποιος γενίτσαρος, εισπράκτορας των φόρων στο χωριό της Κυράννας, που την ερωτεύθηκε, προσπάθησε επανειλημμένα με κολακείες και δώρα να την ελκύσει και να την πείσει να αλλαξοπιστήσει, για να τη νυμφευθεί. Επειδή όμως η Κυράννα δεν αποδεχόταν τις κολακείες, ούτε πολύ περισσότερο τα δώρα του Τούρκου, αυτός νομίζοντας πως θα την κάμψει με τον φόβο άρχισε να την απειλεί ότι θα την βασανίσει σκληρά και τέλος θα την θανατώσει, αν δεν υποχωρήσει και δεν αρνηθεί την πίστη της. Αλλά ούτε αυτά τα μέσα έφεραν το ποθητό αποτέλεσμα για το γενίτσαρο. Τότε την οδήγησε βίαια στον κριτή της Θεσσαλονίκης και ψευδομαρτύρησε εναντίον της, ότι του είχε δηλώσει ότι θα αλλαξοπιστήσει για να τη νυμφευθεί, αλλά τελικά δεν τήρησε την υπόσχεσή της. Η Αγία Κυράννα με πνευματική ανδρεία ομολόγησε την πίστη της στον Χριστό. Έτσι οι Τούρκοι την οδήγησαν στη φυλακή.

Ο γενίτσαρος, που την οδήγησε στον κριτή, ζήτησε και έλαβε την άδεια του Αλή Εφέντη, μπέη του κάστρου της Θεσσαλονίκης, να επισκέπτεται την Αγία στη φυλακή, όπου με κολακείες αλλά και βασανιστήρια προσπαθούσε να την μεταπείσει. Όταν έφευγε αυτός, συνέχιζε τα βασανιστήρια ο δεσμοφύλακας, τον οποίο έλεγχαν για την σκληρότητά του τόσο οι υπόλοιποι φυλακισμένοι, όσο και κάποιος άλλος φύλακας Χριστιανός.

 Κάποια φορά ο γενίτσαρος επισκέφθηκε και πάλι την Αγία στη φυλακή και την βασάνισε μέχρι θανάτου. Ο Χριστιανός φύλακας επέπληξε τότε δριμύτατα τον δεσμοφύλακα και τον απείλησε ότι θα τον καταγγείλει στο πασά, επειδή επέτρεπε να εισέρχονται στη φυλακή παράνομα άνθρωποι ξένοι και να βασανίζουν τους φυλακισμένους. Έτσι, όταν μετά από λίγο ο γενίτσαρος ξαναήλθε στη φυλακή, φοβούμενος ο δεσμοφύλακας, δεν του επέτρεψε την είσοδο. Αυτός τότε τον κατήγγειλε στον Αλή Εφέντη, ο οποίος τον κάλεσε και τον επέπληξε, γιατί παράκουσε τις διαταγές του. Ύστερα από αυτό το γεγονός, ο δεσμοφύλακας επέστρεψε οργισμένος στη φυλακή και ξέσπασε πάνω στην Κυράννα, την οποία κρέμασε και άρχισε να χτυπά αλύπητα. Μπροστά σε αυτό το θέμα όλοι οι φυλακισμένοι, ακόμη και οι Μωαμεθανοί, άρχισαν να διαμαρτύρονται και να καταφέρονται εναντίον του δεσμοφύλακος, ο οποίος άφησε την Αγία κρεμασμένη κι έφυγε. Ήταν 28 Φεβρουαρίου του 1751.

Κατά τις πρώτες πρωϊνές ώρες ένα θείο φως κάλυψε ξαφνικά το σώμα της Αίας Κυράννας, η οποία άφηνε την τελευταία της πνοή, και ύστερα εξαπλώθηκε σε όλη την φυλακή. Μπροστά σε αυτό το θαύμα οι Χριστιανοί ευχαριστούσαν τον Κύριο, ενώ οι Μωαμεθανοί ενόμιζαν ότι ήταν φωτιά και τρομοκρατήθηκαν.

 Ο Χριστιανός φύλακας, ο οποίος πήγε να κατεβάσει την κρεμασμένη Αγία, τη βρήκε νεκρή. Στο μεταξύ το φως είχε υποχωρήσει, αλλά παρέμενε σε όλο το χώρο μια άρρητη ευωδία. Ο φύλακας τότε, περιποιήθηκε το ιερό λείψανο της Μάρτυρος, το οποίο την επόμενη μέρα παρέλαβαν οι Χριστιανοί και το ενταφίασαν έξω από τη Θεσσαλονίκη. Στο Συναξάρι της Νεομάρτυρος αναφέρεται ότι το σκήνωμα της Αγίας ενταφιάσθηκε «ἔξω τῆς πόλεως, ἐκεῖ ὅπου ἐνταφιάζονται καί τῶν λοιπῶν Χριστιανῶν τά λείψανα», δηλαδή στο Κοιμητήριο της Αγίας Παρασκευής»[1].

 Ο πασίγνωστος μακαριστός υμνογράφος π. Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης μπροστά στο φαινόμενο Κυράννα, μπροστά δηλαδή σε μία απλή παρθένο κόρη που αναδεικνύεται σε γίγαντα αρετής με ατσαλένια θέληση που θα τη ζήλευαν και οι πιο σκληροτράχηλοι ήρωες, επισημαίνει με θαυμασμό, πρώτα από όλα, τι κρυβόταν πίσω από την απαλότητα[2] του σαρκίου της και τη νεανικότητά της: μία καρδιά που «ολικώς»[3] ήταν στραμμένη προς τον Κύριο Ιησού Χριστό. Ό,τι δηλαδή επισημαίνουμε σε όλους τους μεγάλους αγίους: τη φλεγόμενη από έρωτα Θεού καρδιά τους, το ίδιο επισημαίνουμε και στην αγία νεομάρτυρα Κυράννα[4].