ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2021

Η επίσκεψη της Παναγίας στην Οσία Σοφία!



Μια μέρα η Σοφία (οσία Σοφία της Κλεισούρας) δούλευε στον μπαχτσέ.

Την πλησιάζει μια γυναίκα που έλαμπε, της έδειξε τα κηπουρικά και της λέει:
– Πότισέ τα κόρη μου, να φάει ο κόσμος.

 Η Σοφία, χωρίς να καταλάβει είπε σ’ αυτήν την κυρία να περάσει μέσα στην Παναγία να προσκυνήσει (στην Ιερά Μονή Παναγίας Κλεισούρας).
 Πράγματι εκείνη μπήκε στο μοναστήρι και σε λίγο ήρθε και η ίδια να την χαιρετήσει από κοντά. Αλλά πουθενά δεν βρέθηκε η γυναίκα.
 Ύστερα διηγήθηκε το συμβάν στον π. Γρηγόριο (ο Ηγούμενος της Μονής, ο π. Γρηγόριος Μαγδάλης, παλαιός αγιορείτης) που την βεβαίωσε ότι εκείνη η γυναίκα ήταν η Παναγία.

Από το βιβλίο, «Σοφία Χοτοκουρίδου, Μια λαϊκή ασκήτρια, 6 Μαΐου 1974», των εκδόσεων Μυγδονία, Θεσσαλονίκη.

Τόσα Πάσχα είχες περάσει και την είχες προσπεράσει – τόσα Πάσχα είχαν περάσει από δίπλα σου…



«Ο θάνατός σου, η ζωή μου»
«Πρέπει να πατάς επί πτωμάτων για να ζήσεις, την σήμερον ημέραν»
Ποιος αρρωστημένος νους να ήταν εκείνος που συνέλαβε τέτοιες κατασκότεινες ιδέες, που με το μαύρο γάλα τους “ανάστησαν” γενεές επί γενεών; Και ποιος να το ’λεγε πόσο αφόρητα πληκτική, ανιαρά επαναλαμβανόμενη, ανυπόφορα ατελείωτη θα ήταν αυτή η πολλά υποσχόμενη «σήμερον ημέρα», που μάλλον με τυραννικά παρατεινόμενη «ασέληνο νύκτα» μοιάζει, αν κρίνει κανείς από το χρώμα που κυριαρχεί στη δήθεν ευ-ημερία της…

 Ούτε που θυμάσαι πόσο ήσουν τότε, όταν έκανες τη «Μεγάλη Επανεκκίνησή» σου. Να ήσουν 20; Να ήσουν 30, 50, 70, 80; Χρόόόνια προσπαθείς να θυμηθείς (σε πιέζουν κι οι από δίπλα, βλέπεις, οι “περίεργοι”, αυτοί με την ειρωνεία στο στόμα και τη θανατίλα στην καρδιά), μα κάθε φορά διαπιστώνεις την αδυναμία σου να συνδέσεις αδιάφορες αναμνήσεις με την καινή μνήμη που στερεώθηκε μέσα σου από το κενό μνήμα.

Μα δεν ήταν η πρώτη φορά που την έβλεπες. Θα την είχες δει “καν και καν” στη ζωή σου. Τόσα Πάσχα είχες περάσει και την είχες προσπεράσει – τόσα Πάσχα είχαν περάσει από δίπλα σου… Μα, και τόσες φορές είχες σιγοψελλίσει αμήχανα (η αλήθεια είναι ότι η μουσική του σου άρεσε πολύ) εκείνο το «Χριστός ανέστη», που το λέγαν και το ξαναλέγαν και το ξαναλέγαν τη νύχτα της Ανάστασης (καλά, δεν βαριόντουσαν; άλλη δουλειά δεν είχαν να κάνουνε νυχτιάτικα;) παπάδες και ψαλτάδες… Σου άρεσε ιδιαίτερα όπως τελείωνε, με το «ζωήν χαρισάμενος», γιατί σου θύμιζε τη «ζωή χαρισάμενη» που έλεγες ότι ζούσες. Μα, τι τα θες; Η νύχτα τής «σήμερον ημέρας» παρέμενε νύχτα, κι ό,τι και να φώτιζαν τα βαρελότα στην Ανάσταση σκοτείνιαζε αμέσως σε βαρέλια από φτηνιάρικο κρασί του πεταματού, που χωρίς αυτό “δεν έβγαινε” η περιβόητη “σήμερον ημέρα”»…

Προσπαθούσες να νιώθεις παντού και πάντα νικητής – το είχες ανάγκη, αλλιώς δεν “τράβαγε” η “χαρισάμενη ζωή” σου. Έτρεχες σε γήπεδα και κάλπες, ούρλιαζες στα πρώτα, ξελαρυγγιαζόσουνα για τις δεύτερες, φανατιζόσουν “όσο δεν έπαιρνε” και στα δύο, με τα “χρώματα κι αρώματά” τους να σου δίνουν κάλπικη, νοθευμένη μέθη… Όταν έχανε η ομάδα σου, δεν ήταν να σε βλέπει άνθρωπος. Όταν, από την άλλη, κέρδιζε (είτε “με το σπαθί της” είτε με το γεμάτο χρήμα βαλιτσάκι της...), γινόσουν “άλλος άνθρωπος” – “άλλος”, γιατί δεν ήσουνα εσύ... Λένε πως αυτά τα

Τα μάτια να βλέπουν και να μη βλέπουν. Τ ‘αυτιά ν’ ακούν και να μην ακούν(Αγία Σοφία της Κλεισούρας)



Τα μάτια να βλέπουν και να μη βλέπουν.
Τ ‘αυτιά ν’ ακούν και να μην ακούν.
Το στόμα να μη βλασφημεί.
Κλειδί στο στόμα.
Να μη μεταφέρετε λόγια από τον ένα στον άλλο.
Να έχετε για όλους αγάπη.
Αγία Σοφία της Κλεισούρας

Και στην ποντιακή διάλεκτο:
"Τα ομάτε, να ελεπνε και να μη ελέπνε.
Τα ωτια να ακούν και να μη ακούνε
Το στόμαν να μη υβριζ τον Θεόν.
Τσουπωστε το στόμασουν
Να μη ήστουν
ποσπογάζηδες
Ουλτς να αγαπάτε"
Γιαγιά Τσοφα τη Κλεισουρας

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2021

Ας πάμε στα μνήματα να τους πούμε "Χριστός Ανέστη"



   Τις ημέρες αυτές να μην ξεχάσουμε όσους δεν είναι πια με την υλική υπόσταση που ξέραμε κοντά μας. Ας παρηγορεί τη μοναξιά, την πληγή της απώλειας η χαρά της Αναστάσεως. Ας πάμε στα μνήματα να τους πούμε "Χριστός Ανέστη", να ανάψουμε με το Άγιο Φως το καντήλι τους, να τους πάμε τη λαμπάδα, το αυγό τους.  Με απορία είδα και φέτος ότι την ημέρα της Αναστάσεως τα μνήματα δεν είχαν κόσμο. Σαν να μην χωράνε στη χαρά και γιορτή οι κεκοιμημένοι. Κατσίκια, μαγειρίτσα και τσουρέκι, χοροί και νταούλια, τέτοιες μέρες να στενοχωρηθεί κάποιος πηγαίνοντας στα κοιμητήρια; Μα αν στενοχωριέται, είτε είναι στην οξεία φάση του πόνου, είτε έχει μάθει πλέον να ζει λειτουργικά με αυτόν, η Ανάσταση και το χαρμόσυνο μήνυμα της είναι η καλύτερη ευκαιρία να νιώσει μια ηλιαχτίδα φωτός και δυνατότητα (διαφορετικής) επικοινωνίας.
Η γιορτή της Αναστάσεως δεν είναι κλαμπατσίμπαλα. Η χαρά της έχει οντολογική, πανανθρώπινη σημασία αφού "Χριστός γαρ εγερθείς απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο".
Η εικόνα που διάλεξα (από τον ιερό ναό Αγ. Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στα Μετέωρα Θεσσαλονίκης) έχει κάτι ιδιαίτερο. Αν προσέξετε, όσοι εικονίζονται πάνω δεξιά και αριστερά είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι της εποχής μας. Με γραβάτα, ιατρική ρόμπα. Γυναίκες, άντρες, παιδιά.
Αυτή η εικόνα είναι της Κοινής Ανάστασης. Συμπληρώνει, νοηματοδοτεί πιο προσωπικά τη γιορτή της Ανάστασης.

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ, Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΙΕΡΕΑΣ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΗΤΡΑΣ



Το πρωινό της 5ης Απριλίου 1944, ημέρα της κανείς δε μπορούσε να φανταστεί το κακό που επρόκειτο να συμβεί. 
 Αντιστασιακές ομάδες,επέλεξαν τη θέση Νταούλι, και έστησαν ενέδρα σε μία γερμανική φάλαγγα. Όταν η εμπροσθοφυλακή της φάλαγγας έφτασε στην τοξωτή γέφυρα του Νταουλιού άρχισε μάχη που είχε σαν αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις Γερμανοί μοτοσικλετιστές.[Βέβαια ο ΕΛ.ΑΣ,κατά την προσφιλή του συνήθεια,αφού σκότωσε τους Γερμανούς ενώ γνώριζε ότι θα ακολουθούσαν αντίποινα ,παράτησε το χωριό στο έλεος των Ναζί.Δεν έμειναν εκεί να πολεμήσουν].

Σε λίγη ώρα όταν έφθασε στο σημείο αυτό ισχυρή κατοχική δύναμη κι αντικρίζοντας το αποκρουστικό θέαμα των σκοτωμένων συντρόφων τους, οργίστηκαν αφάνταστα επιζητώντας άμεση εκδίκηση και σκληρά αντίποινα. Στόχος τους έγινε το πιο κοντινό χωριό, η Κλεισούρα.

Τα Ες-Ες υπό την αρχηγία των Γερμανών διοικητών της Καστοριάς Ράισελ και Χίλντεμπραντ και την καθοδήγηση του βουλγαρίζοντα αρχικομιτατζή Κάλτσεφ, άρχισαν να φονεύουν τους κατοίκους με αυτόματα. Σπέρνουν το θάνατο χωρίς διάκριση. Ξεκοιλιάζανε έγκυες, λογχίζανε βρέφη αβάπτιστα και νήπια, κοπέλες σαν τα κρύα τα νερά έπεφταν νεκρές στο νωπό χορτάρι των αυλόγυρων από το καυτό μολύβι των πολυβόλων, μαζί με τις αρχόντισσες νοικοκυρές, έπεφταν νεκροί και οι σεβάσμιοι γέροντες κι οι γερόντισσες μέσα στα περίφημα αρχοντικά τους. Κανείς δεν μπόρεσε να σταματήσει τους αιμοδιψείς επιδρομείς από το φρικιαστικό έργο της ομαδικής σφαγής και πυρπολήσεως, ούτε και ο παπα-Γιώργης Μήτρας που με το σταυρό στο χέρι εκτελείται ως νεομάρτυρας και κατακρεουργείται. Μέσα στο δίωρο διάστημα που όριζε η διαταγή μετατρέπουν τα πάντα σε κόλαση σπέρνοντας το αίμα, τη φρίκη και το θάνατο και αφήνοντας πίσω τους διακόσια ογδόντα έξη (286) αθώα θύματα και καίγοντας 150 σπίτια του χωριού.
 Πολλοί από τους κατοίκους οι οποίοι έφυγαν από το χωριό, κρύφτηκαν στο μοναστήρι της Παναγίας, όπου μόναζε η γερόντισσα Σοφία. Οι Γερμανοί κατακτητές περικύκλωσαν τη μονή και με δοχεία γεμάτα βενζίνη στα χέρια, ήταν έτοιμοι να κάψουν το μοναστήρι της Κλεισούρας. Τότε η γερόντισσα Σοφία, με την εικόνα της Παναγίας στα χέρια, γονατίζει μπροστά στους Γερμανούς στρατιώτες, τους φιλά τα πόδια, κλαίει δυνατά και τους λέει: "Όχι την Παναγία". Τότε εκείνοι, σίγουρα με παρέμβαση της Παναγίας, έφυγαν και δεν πείραξαν το μοναστήρι. Έτσι σώθηκε το μοναστήρι της Παναγιάς και ο κόσμος που είχε κρυφτεί στα κτίρια της μονής.

Να κάνουμε το ἀληθῶς Ἀνέστη ἀληθινή πράξη ζωῆς

-Ἄν εἶναι ἀληθῶς τὸ Ἀνέστη δὲν πιάνει τὴν καρδιὰ μας καμιὰ θλίψη καμιὰ ταλαιπωρία καμιὰ δυσκολία καμιὰ σκοτούρα καμία ἔννοια.

- Ἄν δὲν πῶ τὸ Ἀληθῶς Ἀνέστη εἶναι σὰ νὰ μὴν δέχομαι τὸν Χριστό. Ἄν πάλι... τὸ πῶ πρέπει νὰ τὸ ἐφαρμόσω.
- Νὰ κάνουμε τὸ ἀληθῶς Ἀνέστη ἀληθινὴ πράξη ζωῆς. Αὐτὸ ἔχουμε νὰ κάνουμε ὡς χριστιανοί.
Εἰδάλλως καλύτερα νὰ ξεχάσουμε αὐτὸ ποὺ λέγεται χριστιανισμὸς καὶ νὰ ἀναμετρηθοῦμε μὲ τὰ ἄλλα πράγματα τοῦ κόσμου ποὺ πιστεύουμε ὅτι θὰ μᾶς δώσουν ἐλπίδα.
Ἐκεῖ ἐλπίδα μηδέν. Ἀλλὰ τοὐλάχιστον, μὲ τὸν Χριστὸ, μὴν παίξουμε.

π. Κωνσταντινος Στρατηγόπουλος

Βάλε το χέρι σου στο πληγωμένο χέρι του Χριστού, σφίγξτο γερά και πορεύου Αναστάσιμα!

Βάλε το χέρι σου στο πληγωμένο χέρι του Χριστού, σφίγξτο γερά και πορεύου Αναστάσιμα!

Δεν μας επιτρέπεται να μελαγχολούμε. Ο Χριστός νίκησε τα πάντα! Ανάστησε τον Αδάμ! Ελευθέρωσε την Εύα! Θανάτωσε τον θάνατο!(Άγ.Σεραφείμ Σαρώφ)



  Κάποιος μοναχός της Μονής του Σαρώφ κυριεύθηκε από μελαγχολία. 
 Μια φορά μάλιστα που ένιωσε να φθάνει στην απόγνωση, ζήτησε την συμπαράσταση ενός αδελφού. Βγήκαν και οι δύο έξω από την Μονή μετά τον Εσπερινό και άρχισαν να περιπατούν στον κήπο και να παρηγορούνται με την συζήτηση. Πλησίασαν στον σταύλο της Μονής. Εκεί κοντά άρχιζε το δρομάκι που ωδηγούσε στην πηγή του Οσίου Σεραφείμ. Ο άρρωστος αδελφός θέλησε ν’ αλλάξει κατεύθυνση, για να μην συναντηθεί με τον Στάρετς σ’ αυτήν την ψυχική κατάσταση. Πριν όμως προφθάσουν ν’ απομακρυνθούν, τον βλέπουν να έρχεται προς το μέρος τους. Οι δύο Μοναχοί έπεσαν με σεβασμό στα πόδια του. Εκείνος τους ευλόγησε και τους μίλησε με ασυνήθιστη καλωσύνη. Σαν στοργικός πατέρας! Κατόπιν άρχισε να ψάλλει ένα τροπάριο της ενάτης ωδής του μικρού Παρακλητικού κανόνος της Θεοτόκου, που ψάλλεται σε κάθε θλίψη και δοκιμασία:
Χαρᾶς μου τὴν καρδίαν πλήρωσον, Παρθένε, ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τὸ πλήρωμα, τῆς ἁμαρτίας τὴν λύπην ἐξαφανίσασα.(Μικρὰ Παράκλησις, ὠδὴ θ´)
Γέμισε μὲ χαρὰ τὴν καρδιά μου, Παρθένε, Ἐσὺ ποὺ δέχθηκες μέσα Σου τὸν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ χαρὰ σὲ τέλειο βαθμό, κι ἔτσι ἐξαφάνισες τὴ λύπη ποὺ προκαλοῦσε ἡ ἁμαρτία.
Ύστερα χτύπησε το πόδι του στην γη και είπε:
- Δεν μας επιτρέπεται να μελαγχολούμε. Ο Χριστός νίκησε τα πάντα! Ανάστησε τον Αδάμ! Ελευθέρωσε την Εύα! Θανάτωσε τον θάνατο!
Η ψυχική κατάστασις του Στάρετς μεταδόθηκε στην ψυχή των αδελφών. Ζωογονημένοι τώρα με την χαρά του, επέστρεψαν στην Μονή ειρηνικοί!

Από το βιβλίο: ''Χαρίσματα και Xαρισματούχοι'', τόμος Α΄, Ιερά Μονή Παρακλήτου.

Όπου συνάντησε νεκρό, ο Κύριος τον ανάστησε. Στην Γραφή δεν υπάρχει επικήδειος!



Εκλήθηκα κάποτε να κηρύξω σε μιά κηδεία. Άνοιξα την Αγία Γραφή για να βρω κάτι σχετικό με επικήδειο. Μα δεν βρήκα! Όπου συνάντησε νεκρό, ο Κύριος τον ανάστησε. Στην Γραφή δεν υπάρχει επικήδειος! Υπάρχει μόνο κήρυγμα Αναστάσεως και διακήρυξη Αθανασίας! ''ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα'', διαβεβαίωσε ο Κύριος.
Κωνσταντίνος Κούρκουλας (1921-2016)

Βυζαντινή εικόνα της Αναστάσεως. Παλέρμο της Σικελίας


Βυζαντινή εικόνα της Αναστάσεως. Παλέρμο της Σικελίας, Galleria Regionale di Palazzo Abatellis. Ανωνύμου Σικελιώτου ζωγράφου του 13ου αιώνα.

Τρίτη, 4 Μαΐου 2021

MONH ΓΚΡΑΤΣΙΑΝΙΤΣΑ-Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ(Toιχογραφία)


 










Την Διακαινήσιμο εβδομάδα γιορτάζονται και λιτανεύονται οι θαυματουργές εικόνες της Παναγίας, γιατί οφείλουμε...

Απ τον Αγ.Νικόδημο-Πνευματικά Γυμνάσματα , μελέτη ΛΒ'


  Την Διακαινήσιμο εβδομάδα γιορτάζονται και λιτανεύονται οι θαυματουργές εικόνες της Παναγίας, γιατί οφείλουμε «... νά συγχαρῶμεν μέ τήν Παναγίαν Παρθένον, ἥτις ὅταν εἶδε τόν θεῖον Υἱόν Της ὅπου ἀνέστη, ἐγέμισε παρευθύς ἀπό τόσην μεγάλην χαράν ὅση ἦτο μεγάλη καί ἡ περασμένη θλίψις ὅπου ἐδοκίμασεν εἰς τά Πάθη Του. Οἱ πόνοι Αὐτῆς καί αἱ θλίψεις μετροῦνται ἀπό τήν γνῶσιν ὅπου εἶχε τῆς ἀπείρου ἀξιότητος τοῦ ἐνσαρκωμένου Λόγου, καί ἀπό τήν ἀγάπην ὅπου εἶχεν εἰς Αὐτόν, ὄχι μόνον ὡς Θεόν ὁμοῦ, καί ὡς γέννημα τῶν σπλάγχνων Της, ἀλλά καί ὡς Μονογενῆ Αὐτῆς Υἱόν καί ὡς μόνη οὖσα Μήτηρ Αὐτοῦ χωρίς πατρός, τά ὁποῖα ὅλα δέν ἄφιναν τήν ἀγάπην Της νά μοιρασθῇ εἰς ἄλλα πράγματα, ἀλλά τήν ἐπολλαπλασίαζαν εἰς μόνον τόν γλυκύν Της Υἱόν. Ὅθεν ἐπειδή καί Τόν ἐγνώριζε περισσότερον, Τόν ἠγάπα καί περισσότερον, παρά ὅπου Τόν ἐγνώριζαν καί Τόν ἠγάπων ὅλοι οἱ ἄγγελοι εἰς τόν οὐρανόν, λοιπόν ἀκόλουθον εἶναι νά εἰποῦμεν, ὅτι ἡ Παναγία Παρθένος ἔπαθεν εἰς τό Πάθος τοῦ Υἱοῦ Της περισσότερον ἀπό ἐκεῖνο ὅπου ἔπαθαν ὅλα ὁμοῦ τά κτίσματα. Καί ὅτι ἡ λύπη Της δέν εὑρίσκει ἄλλην παρόμοιαν διά νά συγκριθῇ πάρεξ τήν λύπην ὅπου ἐδοκίμασεν ὁ ἠγαπημένος Της Ἰησοῦς.
  «Καί σοῦ δέ αὐτῆς τήν ψυχήν διελεύσεται ῥομφαία» (Λουκ. β’ 35). Ἀφ᾽ οὗ ὅμως Αὐτή πρώτη ἐπῆγε κατά τό μεσονύκτιον διά νά θεωρήσῃ τόν τάφον τοῦ Υἱοῦ Της· καί ἀφ᾽ οὗ δι᾽ Αὐτήν καί μόνην ἔγινεν ὁ σεισμός καί Ἀρχάγγελος Γαβριήλ ὁ συνήθης διακονητής καί τροφεύς καί Εὐαγγελιστής Της κατέβη ἀπό τούς οὐρανούς καί ἐκύλισε τήν πέτραν ἀπό τήν πόρταν τοῦ τάφου καί ἐκάθητο ἐπάνω εἰς αὐτήν ἀστραπόμορφος καί χιονοειδέστατος: «Ἄγγελος γάρ Κυρίου καταβάς ἐξ οὐρανοῦ, προσελθών ἀπεκύλισε τόν λίθον ἀπό τῆς θύρας καί ἐκάθητο ἐπάνω αὐτοῦ.ἦν δέ ἡ ἰδέα αὐτοῦ ὡς ἀστραπή καί τό ἔνδυμα αὐτοῦ λευκόν ὡσεί χιών». (Ματθ. κη’ 2). Ἀφ᾽ οὗ λέγω κατέβη ὁ θεῖος Γαβριήλ.ὤ, πῶς μετετράπη εὐθύς εἰς ὑπερβολικήν χαράν ἡ ὑπερβολική Της λύπη! Ὤ πόσον ἠγαλλίασε τό πνεῦμα Της, ὅταν εἶδεν, ὅτι δι᾽ Αὐτήν μόνην ἀνοίχθη ὁ τάφος τοῦ Υἱοῦ Της! (Καθώς γάρ διά τήν Θεοτόκον ἀνοίχθησαν εἰς τούς ἀνθρώπους τά οὐράνια καί τά ἐπίγεια, ἔτσι καί διά τήν Θεοτόκον ἀνοίχθη ὁ ζωοποιός Τάφος τοῦ Κυρίου).ὡς λέγει ὁ μέγας τῆς Θεσσαλονίκης Γρηγόριος: «ἐμοί δέ δοκεῖ καί δι᾽ Αὐτήν πρώτην τόν ζωηφόρον ἐκεῖνον ἀνοιγῆναι τάφον,δι᾽ Αὐτήν γάρ πρώτην καί δι᾽ Αὐτῆς πάντα ἡμῖν ἠνέῳκται, ὅσα ἐπί τοῦ Οὐρανοῦ ἄνω καί ὅσα ἐπί τῆς γῆς κάτω». (Λόγ. εἰς τήν Κυριακήν τῶν Μυροφόρων).

   Καί ὅταν Αὐτή πρώτη ἐθεώρησε τήν Ἀνάστασιν τοῦ Υἱοῦ Της! Ὤ πόσον εὐφράνθη,

Εκοιμήθη ο γιατρός του Αγίου Παϊσίου, Γεώργιος Μπλάτζας(βίντεο)

                           
Στην αναστάσιμη μνήμη του Αγίου του, αναχώρησε από τον κόσμο αυτό πλήρης ημερών ο Γιώργος Μπλάτζας, από τους πιο καταξιωμένους χειρουργούς, άνθρωπος συνειδητά πιστός και βαθιά φιλοσοφημένος... 
Ως διευθυντής χειρουργός στο Θεαγένειο επί πολλά χρόνια είχε βοηθήσει και σώσει κυριολεκτικά χιλιάδες ανθρώπων, ενώ είχε την ιδιαίτερη ευλογία να χειρουργήσει δυο φορές και τον Άγιο Παΐσιο. Ευχόμαστε οι άγιοι να τον καλοδεχθούν και να τον έχουν κοντά τους στα άνω βασίλεια.

Κάποτε μια πλευρά θανάτωσε τον κόσμο, έπειτα μια άλλη τον ζωοποίησε


Κάποτε μια πλευρά θανάτωσε τον κόσμο, έπειτα μια άλλη τον ζωοποίησε.
«Ἐξηγόρασας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου τῷ τιμίῳ σου αἵματι· τῷ σταυρῷ προσηλωθείς καί τῇ λόγχῃ κεντηθείς τήν ἀθανασίαν ἐπήγασας ἀνθρώποις· Σωτήρ ἡμῶν, δόξα σοι».

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2021

Αχ, Χριστέ μου! είπα, οι χριστιανοί μας παίρνουν το Άγιο Φως. Και τότε ήρθε ένα φως από ψηλά!(Όσιος Ιάκωβος)



Όταν ο άγιος Ιάκωβος ήταν στρατιώτης, ο διοικητής του έδωσε άδεια για το Πάσχα. Και ένας συστρατιώτης του, του είπε: 
«Εσύ παπά-Ιάκωβε, θα περάσεις καλά με τα ψαλτικά σου και τα καλογερικά σου. Ρωτάς κι εμένα που θέλω να πάω στο χωριό μου να δω την αρραβωνιαστικιά μου;»...
Τελικά την άδεια την πήρε ο Γιώργος, κι ο Γέροντας έμεινε στο στρατόπεδο! Για το πώς πέρασε το Πάσχα εκείνο, διηγόταν πολλές φορές ο άγιος:
 «Ήμουν στη σκοπιά και έβλεπα από μακριά τους κατοίκους των Αθηνών, που πήγαιναν στις εκκλησίες.
Έλεγα την ευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με” και “Δόξα τη Αγία Αναστάσει Σου Κύριε”. Όταν άκουσα τις καμπάνες, κατάλαβα ότι είπαν οι Ιερείς το “Δεύτε λάβετε Φως”. Αχ, Χριστέ μου! είπα, οι χριστιανοί μας παίρνουν το Άγιο Φως. Και τότε ήρθε ένα φως από ψηλά!»...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! (Ιωάννης Πολέμης)

 Αναγνωστικό ΣΤ' Δημοτικού 1969



"Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου Θεού οι μισούντες Αυτόν". Λέγε το παιδί μου συνεχώς...



Νά λές τό "Χριστός Ἀνέστη" καί νά τό ψάλλεις συνέχεια.
"Να λες το "Χριστός Ανέστη" και να το ψάλλεις συνέχεια. Τρέμουν τα δαιμόνια όταν το ακούνε! Ιδίως αυτό το "Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου Θεού οι μισούντες Αυτόν". Λέγε το παιδί μου συνεχώς...

+ Αρχιμ. Σεραφείμ Τραβασάρος 1902-2003, πνευματικός της Λαύρας του Αγίου Σάββα.

Λαμπάδες περσινές που περίμεναν υπομονετικά να πάρουν φωτιά.



 Ένα χρόνο, περίπου, πριν και φωνάζαμε: "Χριστός Ανέστη", με μοναδική απάντηση τον αντίλαλο από τους άδειους ναούς. Κι όμως η Ανάσταση ήταν εκεί και ο θάνατος απών ως νεκρός. Πάρα ταύτα κάτι έλειπε. Το πρόσωπο του άλλου να φωτίζεται απο το κερί. Η ζεστή φλόγα στις καρδιές, ο ασπασμός, ακόμα-ακόμα κι αυτή η κοσμικότητα που τόσο κατηγορούμε, η οποία όμως μοιάζει να διασώζει μια σχέση-χαλαρή μεν σχέση δε- με το Θεό. Η ζύμωση με την παρουσία του άλλου. Για να θυμηθώ τα ασκητικά: "τι είναι κόλαση; Το μέρος όπου δεν βλέπεις ο ένας το πρόσωπο του άλλου!".
Φέτος κάτι άλλαξε. Το "Χαίρετε" του Κυρίου ακούστηκε και πρόσωπα, ολίγα τον αριθμό ικανά όμως για να αλλάξουν όλο το μείγμα του κόσμου, απάντησαν με χαμόγελα και κόμπους δακρύων. Φωνές σπασμένες, "Χριστός Ανέστη...", ένοχοι ασπασμοί, μη μας δει κανείς δίχως μάσκα, ή και πάνω από αυτή. Λαμπάδες περσινές που περίμεναν υπομονετικά να πάρουν φωτιά. Και όλοι μαζί, ως Σώμα, να ζούμε αυτό που πλέον δεν είναι αυτονόητο.
Όντως Ανέστη! Και μοιάζει να σήκωσε για λίγο το πτώμα της ανθρωπότητας. Αμήχανα, διστακτικά κι όμως κάτι άλλαξε σήμερα. Σχεδόν το είδα ως όραμα να συμβαίνει.
Αληθώς Ανέστη! Και κάθε χρόνο πιο σφοδρή Ανάσταση έως ότου να μη μείνει κανείς στον Άδη, στον έρμο τον πραγματικό ή στον φαντασιακό του καθενός μας.
Αληθώς Ανέστη, και θα το φωνάζουμε στα πέρατα της οικουμένης, θα το γράφουμε στην άμμο, στις καρδιές και στο νου, και κάθε μέρα θα Σε παρακαλούμε: "δίδου ημίν εκτυπώτερον, σου μετασχείν, εν τη ανεσπέρω ημέρα της βασιλείας σου".

Κυριακή, 2 Μαΐου 2021

Μία ευλογημένη φωτοστιγμή από το Πάσχα ενός Οσίου!


Χαρούμενα, φωτεινά χαμόγελα...
Μία ευλογημένη φωτοστιγμή από το Πάσχα ενός Οσίου!
ΟΣΙΕ ΙΑΚΩΒΕ πρέσβευε υπέρ ειρηνεύσεως απάντων ημών.

Το Πασχάλιο Μήνυμα του Σεβασμ. Μητροπολίτου Κερκύρας κ.Νεκταρίου



 Ἀγαπητοί μου πατέρες καi ἀδελφοί, παιδιά μου ἐν Κυρίω ἀγαπημένα,
Τό μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως, τό ὁποῖο ζοῦμε στήν Ἐκκλησία μας, εἶναι αὐτό πού δίνει νόημα στήν ἀνθρώπινη ὑπόστασή μας. Ἐπειδή ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, ἐλπίζουμε. Ἐπειδή ἀναστήθηκε ὁ Χριστός δέν φοβόμαστε. Ἐπειδή ἀναστήθηκε ὁ Χριστός δέν νικιόμαστε ἀπό τήν φθορά τῆς ἁμαρτίας, ἀπό τά πάθη καί τά σφάλματα, πού μᾶς κάνουν νά ἀποτυγχάνουμε νά συναντήσουμε ἀληθινά τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο. Διότι ἐγκαθιστοῦν ἀνάμεσα στόν οὐρανό καί τήν γῆ, ἀλλά καί μεταξύ τοῦ καθενός μας καί τοῦ συνανθρώπου μας, ἕνα τεῖχος, τό ὁποῖο μοιάζει ἀκατανίκητο. Εἶναι αὐτό τοῦ ὑπερήφανου νοῦ, πού νομίζει ὅτι μπορεῖ νά τά ἀνακαλύψει καί νά τά μάθει ὅλα. Πού πιστεύει ὅτι θά ζεῖ γιά πάντα, καθώς θά βρίσκει τά μέσα μέ τά ὁποῖα ὁ χρόνος δέν θά μᾶς ὑποτάσσει. Πού θεωρεῖ ὅτι τό πρώτιστο τῆς ζωῆς εἶναι νά εἴμαστε καλά, νά περνᾶμε καλά, νά ἀπολαμβάνουμε τά ἀγαθά τοῦ κόσμου, νά ἔχουμε δύναμη καί εξουσία ὥστε οἱ ἄλλοι νά ὑπάρχουν μόνο γιά μᾶς.
«Ἔσχατος ἐχθρός τοῦ ἀνθρώπου ὁ θάνατος» (Α’Κορ. 15, 26), μᾶς λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Καί αὐτή εἶναι ἡ μόνη ἀδιάψευστη ἀλήθεια. Νικηθήκαμε ἀπό τόν παλαιό ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος δέν ἔκανε καλή χρήση τῆς ἐλευθερίας πού τοῦ δώρισε ὁ Θεός καί ἄφησε τήν ἁμαρτία νά ἁμαυρώσει τό ἀρχαῖον κάλλος. Ἀπατηθήκαμε ἀπό τόν φθόνο τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος δέν ἀντέχει νά βλέπει τήν κορωνίδα τῶν δημιουργημάτων τοῦ Θεοῦ πού εἶναι ὁ ἄνθρωπος, νά πορεύεται σέ κοινωνία ἀγάπης μέ τόν Θεό καί μέ τόν συνάνθρωπο. Ὑποταχθήκαμε στά ἔργα μας τά κοσμικά, τά ὁποῖα γεμίζουν τόν χρόνο μας καί μᾶς κάνουν νά πορευόμαστε μέ τήν ψευδαίσθηση ὅτι εἴμαστε ἄτρωτοι, ἀνίκητοι, ἀθάνατοι. Ὁ θάνατος ὅμως παραμονεύει. Ἄλλοτε ὡς λύπη, ἄλλοτε

Το Φώς που δεν καίει,το αβασίλευτο Φώς που δε δύει...



Όποιος το Θεό αναζητάει,όποιος το Θεό αγαπάει,
όποιος Τόν εμπιστεύεται,όποιος το Θεό επιποθεί,
ας έρθει να λάβει Φώς...
Από το Φώς που δεν καίει,από το αβασίλευτο Φώς που δε δύει,
από το Άγιο Φώς που απ' το χώμα ανέτειλε,που απ' τον Πανάγιο Τάφο χαρίζεται!

Από το βιβλίο: ''Αντίδωρο'' της Μαρίας Μουρζά, Εκδόσεις Άθως.

Κάλεσέ με στό θαυμαστό τραπέζι Σου, γιά νά φάγω τό πανάγιο Σῶμα Σου καί νά πιῶ τό ἄχραντον Αἷμα Σου· γιά νά γεμίσω ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα Σου·

Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνοφ (1807-1867), ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θαλάσσης: 


«Κοντά στόν Σταυρό τοῦ Κυρίου, στάθηκαν ὡς προσωποποιήσεις τῆς πιό ὑψηλῆς ἀνθρώπινης ἁγνότητος, ἡ Ἀειπάρθενος Θεοτόκος καί ὁ ἠγαπημένος Μαθητής καί παρθένος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος.
  Στόν ἴδιο ὅμως τόπο καί στήν ἴδια ὥρα, στάθηκαν καί δύο προσωποποιήσεις τῆς μετανοίας· ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή (ἀφ’ ἧς δαιμόνια ἑπτά ἐξεληλύθη) καί ὁ ἐκ δεξιῶν σταυρωμένος καί μετανοήσας εὐγνώμων Ληστής.
  Ἄς πάρουμε, λοιπόν, θάρρος! Καί γιά μᾶς τούς ἁμαρτωλούς ὑπάρχει θέση κοντά στόν Σταυρό! Ἄς σταθοῦμε νοερῶς ἐκεῖ καί ἄς θρηνήσουμε, λέγοντας: Κύριε, τά χέρια Σου τά ἁπλωμένα στόν Σταυρό, ἄς μέ κλείσουν, σάν τό χαμένο πρόβατο πού ξαναβρέθηκε, μέσα στήν ἀγκαλιά τῆς Θεότητός Σου! Κάλεσέ με στό θαυμαστό τραπέζι Σου, γιά νά φάγω τό πανάγιο Σῶμα Σου καί νά πιῶ τό ἄχραντον Αἷμα Σου· γιά νά γεμίσω ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα Σου· γιά νά ἑνωθῶ μαζί σου στήν αἰωνιότητα. Ἀπάλλαξέ με ἀπό τήν ἐπιφανειακή καί ψυχρή θέαση τῆς ζοφερῆς μου καταστάσεως. Μέ τέτοια ψυχρή θέαση, ζῶ σάν νά εἶμαι ἀναμάρτητος· σάν νά μήν ἔχω ἀνάγκη τήν μετάνοια. Ἀλλοίμονο, Κύριέ μου! Ἐσύ στόν Σταυρό κι ἐγώ στήν ἄνεση καί στήν ἀπόλαυση!»

Ανάσταση στην Αγία Φωτεινή Σμύρνης σε καρτ ποστάλ του 1875.


Ανάσταση στην Αγία Φωτεινή Σμύρνης σε καρτ ποστάλ του 1875.

Σάββατο, 1 Μαΐου 2021

Η Ανάσταση που άργησε…(Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης)



 Μεγάλο ΣΑΒΒΑΤΟ βράδυ. Ο Γέροντας, λαμπροφορεμένος, υποδεχόταν τον κόσμο και έ­παιρνε τις λειτουργίες. Είχε ετοιμάσει τα καντή­λια από νωρίς. Έτοιμα όλα, σβηστά. Άρχισε το «Ευλογητός», πήρε καιρό μέσα στά μαύρα του τα ράσα, με τους βοστρύχους των μαλλιών και των γενειών του να λάμπουν.

  Σοβαρός-σοβαρός. Ανοι­γόκλεινε την πόρτα, παραπατούσε, αλλά έτρεχε κιόλας, προσκυνούσε τις Δεσποτικές εικόνες, τον θρόνο, έμπαινε στο Ιερό, έπαιρνε τις λειτουργί­ες, ψέλναμε τον Κανόνα «Κύματι θαλάσσης». Δεν είχε ο Γέροντας χρόνο κοσμικό, είχε χρόνο λει­τουργικό. Μαζευόταν ο κόσμος, πολύς κόσμος. Χριστιανοί, που τον αγαπούσαν, αλλά και άλλοι από την γειτονιά δρασκέλιζαν την μάντρα, σκύβον­τας από το μικρό πορτάκι, άρρωστοι, νοσοκόμες, γιατροί. Καθυστερούσε ο Γέροντας. Σβηστά τα φώτα. Ψέλναμε, ξαναψέλναμε, δεν έβγαινε να πη το «Δεῦτε, λάβετε φῶς». Έφευγα από το ψαλτήρι, να πάω στο Ιερό, μου έλεγε:
«Ξέρω, ξέρω». Αδημο­νία. Οι άλλες εκκλησίες σήμαναν ήδη Ανάσταση, βαρελότα πέφτανε κι αυτός δεν έβγαινε.»
Ξέρω, ξέ­ρω», μου λέει.»Όποιος θέλει να φύγη. Δέν μπορεί. Ας τους βάλουμε στην εκκλησία, τά προβατάκια του Χριστού μας, Βαγγέλη. Μέσα στην κιβωτό είναι μιά φορά τόν χρόνο. Ας καθυστερήσουν. Ψάλλε εσύ, ψάλλε». «Τά είπα, Γέροντα, πάλι καί πάλι».

Προφανώς η αστυνόμευση μπορεί να παίρνει διάφορες μορφές. Καλή Ανάσταση!

 Το επίκαιρο περιστατικό που ακολουθεί το άκουσα από τον πρωταγωνιστή του και είναι απόλυτα αληθινό. 

 Πριν αρκετά χρόνια ο ίδιος σπούδαζε στο Αμβούργο, όπου έκανε και τον ψάλτη στην εκεί ελληνική εκκλησία. Βράδυ της Ανάστασης, και μετά τη μεταμεσονύκτια Θεία Λειτουργία οδηγούσε μόνος προς το σπίτι, κρατώντας μαζί με το τιμόνι και την αναμμένη λαμπάδα.

  Κάποια στιγμή τον σταμάτησε ένα περιπολικό: οι αστυνομικοί παραξενεύτηκαν από το ασυνήθιστο θέαμα. Εκείνος τους εξήγησε ότι αυτό είναι μέρος της εθιμοτυπίας του ελληνικού Πάσχα, οπότε ο οδηγός του περιπολικού του λέει:

 «Κύριε, δεν είναι ασφαλές να οδηγείτε έτσι. Γι’ αυτό θα έρθει μαζί σας ο συνάδελφός μου για να κρατάει τη λαμπάδα σας μέχρι το σπίτι». 

Όπερ και εγένετο: ο αστυφύλακας έγινε συνοδηγός του και το περιπολικό τους ακολούθησε και τον παρέλαβε αφού ολοκλήρωσε τη μεταφορά του Αγίου Φωτός.

     Προφανώς η αστυνόμευση μπορεί να παίρνει διάφορες μορφές. Καλή Ανάσταση!

Δεν γίνονται όλοι όσοι νηστεύουν άγιοι. Όμως δεν υπάρχει Άγιος που δεν νηστεύει.



  Έχω βαρεθεί να διαβάζω ανθρώπους που δεν νηστεύουν να κουνάνε το δάχτυλο για το νόημα της πραγματικής νηστείας. Σαφώς η νηστεία αφορά το σώμα και είναι σημαντική. Μάς θέτει στην διαδικασία να επιβληθουμε πρώτα στο ένστικτο που μάς λέει "φάε" και που ουσιαστικά είναι primordial. 
 Όταν αυτό το ένστικτο έχει χαλιναγωγηθεί, τότε ΚΑΙ μόνο τότε, ο άνθρωπος μπορεί, αποκλειστικά σε συνδυασμό με την προσευχή, την ταπείνωση και τη μετανοία, να προχωρήσει στο πνευματικό στάδιο που τόσο πολύ μάς διαφημίζετε εσείς οι υπεράνω. Ασφαλώς η ανέλιξη αυτή δεν είναι σίγουρη για όλους. Δεν γίνονται όλοι όσοι νηστεύουν άγιοι. Όμως δεν υπάρχει Άγιος που δεν νηστεύει. Ακόμη και ο Χριστός νήστεψε.
Αυτός που νηστεύει, αποδέχεται την αδυναμία του και μπαίνει στη διαδικασία να βάλει, έστω, αυτό το χαλινάρι στον εαυτό του. Παραδεχτείτε λοιπόν ότι θέλετε να μην νηστευετε και θέλετε να τρώτε. Η ειλικρίνεια είναι πάντα εκτιμητέα και μάς προφυλάσσει από την φιλαυτία και την κατάκριση.
Από Αλεξία Χατζή στο Facebook

Ξέρετε βρε από πού μας έβγαλε ο Χριστός μας ;



Ξέρετε βρε από πού μας έβγαλε ο Χριστός μας ;
Ξέρετε σέ τι δύσκολη θέση βρέθηκε τό ανθρώπινο γένος μετά την πτώση;
Άβυσσος χάος χωρίς τέλοςΟύτε άγγελοι ούτε αρχές καί εξουσίες ούτε Δίκαιοι,ούτε Άγιοι καί Προφήτες μπορούσαν νά μας βγάλουν από εκεί.
Μόνο ο Χριστός μας με την Σταυρική Του θυσία έκανε την σκοτεινή άβυσσο αυτή ....ένα πέρασμα ...ένα εύκολο μονοπάτι...για νά περάσουμε στην Βασιλεία των ουρανών.
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Παρασκευή, 30 Απριλίου 2021

«Δέν θα ἀργήσει να παρουσιασθεῖ στον καθένα μας κάποια «παιδίσκη ! »

 


«Μέσα στόν αὐλόγυρο τῆς σύγχρονης ζωῆς, μέ τά ποικίλα ρεύματά της, δέν θά ἀργήσει νά παρουσιασθεῖ στόν καθένα μας κάποια «παιδίσκη», πού θά ὑψώσει τό δάκτυλο γιά νά μᾶς δείξει καί νά φωνάξει: «Καί σύ μετά τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου ἦσθα». 

   Πρόκειται γιά τήν ἀνα-πότρεπτη στιγμή τῆς δοκιμασίας· γιά τήν κρίσιμη ὥρα «πρίν ἀλέκτορα φωνῆσαι»· γιά τήν ὥρα, κατά τήν ὁποία ὁ Ἰησοῦς θά κρίνεται μπροστά μας, ἐνῶ θά ἐξετάζεται καί θά ἐλέγχεται συγχρόνως ἡ ἀντοχή τῆς πίστεώς μας. Ἀλήθεια! Πόσοι δέν τρομοκρατοῦνται μπροστά σ’ αὐτήν τήν «παιδίσκη» καί ὑποστέλλουν τή σημαία τους; Καί ἀρνοῦνται «μεθ’ ὅρκου» τούς δεσμούς τους μέ τόν Κύριο; Καί ἑνώνουν τήν προδοσία τους μέ τούς ἁμαρτωλούς χλευασμούς τοῦ περιβάλλοντος; Θά βρεθοῦν, ἄραγε, γι’ αὐτούς δάκρυα συντριβῆς, ὅταν «ἀλέκτωρ φωνήσῃ»; »

Κωνσταντίνου Κούρκουλα,από τό βιβλίο του «Σκηνές ἀπ’ τό Θεῖον Πάθος»,

Συνέχισε να προχωράς,ο Θεός θα σε αναστήσει!

 


Πάντα τη Μεγάλη Παρασκευή νά'ναι κανείς μόνος σαν τον Χριστό



Πάντα τη Μεγάλη Παρασκευή νά'ναι κανείς μόνος σαν τον Χριστό
προσμένοντας το τελευταίο καρφί, το ξίδι, τη λόγχη
τις ζαριές ν’ ακούει ατάραχα
στο μοίρασμα των υπαρχόντων του
τις βλαστήμιες, τις προκλήσεις, την αδιαφορία.
Οι μπόρες τ’ ουρανού δεν στερεύουν
μη ξαφνιαστείς στ’ απρόσμενο σουρούπωμα
η ξαστεριά θάλθει στο Σαββατόβραδο
με ιδρώτα πλάθεται το χώμα
για να πλάσεις το κανάτι που θα σε ξεδιψάσει
πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή
τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων
της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας.

Μωυσέως του Αγιορείτου Μοναχού, «Αθωνικά Ποιήματα»

Επιτάφιος χρυσοκέντητος-14ος αιώνας



   Ο Επιτάφιος της Θεσσαλονίκης είναι ένα λειτουργικό ύφασμα, χρυσοκέντητο, το οποίο χρονολογείται στις αρχές του 14ου αιώνα. Βρέθηκε το 1900 στον ναό της Παναγούδας και το 1914 μεταφέρθηκε στο νεοϊδρυθέν Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας, για να επιστρέψει πάλι στη Θεσσαλονίκη μετά την κατασκευή του μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης
 Ο επιτάφιος αποτελείται από τρία τμήματα.
Αριστερά βρίσκεται η παράσταση της Θείας Μετάληψης. Έξι μαθητές του Ιησού μεταλαμβάνουν τον οίνο σ’ ένα υπαίθριο περιτοιχισμένο χώρο. Ο Ιησούς βρίσκεται πίσω από την Αγία Τράπεζα, ενώ εκατέρωθέν του στέκονται δύο άγγελοι.
 Κεντρικά του Επιταφίου αναπαρίσταται ο Επιτάφιος Θρήνος. Το σώμα του Ιησού κείτεται σε υπόστρωμα, ενώ άγγελοι στ διάφορες παραστάσεις περιβάλλουν το νεκρό Ιησού.
 Δεξιά απεικονίζει τη Θεία Μετάδοση, με έξι αποστόλους να λαμβάνουν τον άρτο απ’ το χέρι του Χριστού. Και πάλι, δυο άγγελοι στέκονται εκατέρωθεν του Κυρίου.
Ο επιτάφιος ήταν τοποθετημένος πάνω στην Αγία Τράπεζα και μεταφερόταν τη Μεγάλη Παρασκευή και το Μεγάλο Σάββατο ως μέρος της πομπής της Μεγάλης Εισόδου.

«Εγώ Τούρκος δεν είμαι να φάω λάδι την Μεγάλη Πέμπτη...,» έλεγε ο Οσιος Ιάκωβος...



«...Μεγάλοι ήταν οι ασκητικοί του αγώνες.Ακόμη και στην περίοδο που ήταν ασθενής.Είχε βηματοδότη στην καρδιά, είχε κάνει διάφορα χειρουργεία, έπαιρνε πολλά φάρμακα, τα οποία επιβάρυναν πολύ το στομάχι του.
 Και όταν κάποτε Μεγάλη Πέμπτη, ο π. Κύριλλος, επειδή ήταν σε φοβερή κατάσταση ο Γέροντας Ιάκωβος, του έβαλε ελάχιστο λαδάκι στο φαγητό του, στενοχωρήθηκε και είπε: " εγώ Τούρκος δεν είμαι να φάω λάδι Μεγάλη Πέμπτη". 
Ολα αυτά, νομίζω, είναι διδάγματα για εμάς , γιατί, βλέπουμε αδελφούς μας, ακόμη και Μεγάλη Παρασκευή να καταλύουν τα πάντα.Αλλ' έτσι αχρηστεύουμε αυτό το όπλο που μας έχει δώσει ο Θεός κατά του Διαβόλου, την νηστεία, παράλληλα με την προσευχή, αφού ο ίδιος μας είπε ότι αυτό το γένος δεν φεύγει από κοντά μας, παρά μονάχα με προσευχή και νηστεία».

Απόσπ. από ομιλία του Γέροντος Γαβριήλ ,Ηγουμένου της Μονής Οσίου Δαβίδ, για τον Οσιο Ιάκωβο.

...και ένιωσε την ψυχή της να βουρκώνει τη Μεγάλη Παρασκευή μπροστά στο ξόδι του νεκρού Θεανθρώπου...



Ερώτηση προς τον Γιώργο Σεφέρη
"Μα πιστεύετε σοβαρά ότι είστε απόγονοι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή;"
Η απάντηση του νομπελίστα ποιητή μας:
"Όχι, είμαστε απόγονοι μονάχα της μάνας μας, που μας μίλησε ελληνικά, που προσευχήθηκε ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τον Οδυσσέα, τον Ηρακλή, τον Λεωνίδα και τον Παπαφλέσσα, και ένιωσε την ψυχή της να βουρκώνει τη Μεγάλη Παρασκευή μπροστά στο ξόδι του νεκρού Θεανθρώπου".

ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΛΕΙΨΗ ΗΛΙΟΥ.



''Ην δε ωσεί ώρα έκτη και Σκότος εγένετο εφ΄όλην την γην έως ώρας ενάτης, του ηλίου εκλείποντος''
  Τις ώρες που ο Χριστός κρέμεται γυμνός και υποφέρει πάνω στο Σταυρό ένα Θαυμαστό Παγκόσμιο Σημείο συμβαίνει το οποίο προσπερνούμε και δεν το εμβαθύνουμε να δούμε, τί ήταν αυτό το Σκότος; 
 Όλοι λέμε μια φυσιολογική Έκλειψη Ηλίου και ίσως οι άπιστοι να την αποδώσουν όπως πάντα στη Θεά Τύχη. Τυχαία συνέβει θα πουν την συγκεκριμένη χρονική στιγμή η Σελήνη να συναντηθεί και να μπει μπροστά στον Ήλιο. Είναι έτσι όμως;
 
 Ο Χριστός σταυρώθηκε μία ημέρα πριν το Ιουδαϊκό Πάσχα, το οποίο γιορτάζεται στην Πανσέληνο της Εαρινής Ισημερίας, όταν δηλαδή η ημέρα και η νύχτα έχουν από 12 ώρες. Γνωρίζουμε όλοι ότι σε Πανσέληνο ο Ήλιος και η Σελήνη είναι διαμετρικά αντίθετα, όταν ανατέλλει ο Ήλιος δύει η Σελήνη και αντίστροφα. Άρα από την έκτη ώρα της ημέρας μέχρι και την ενάτη ( 12 μέχρι 3 το μεσημέρι) η Σελήνη βρισκόταν στο κάτω μέρος της γης, σε απόσταση 12 ωρών από τον Ήλιο. Πώς να το εξηγήσουμε και τί να πούμε!

Μήπως είναι μια υπερβολή των Χριστιανών; Όχι. Έχουμε μαρτυρίες και μη Χριστιανών γιαυτό το θαυμαστό σημείο. Έγινε ορατό και στην Ελλάδα, ο Έλληνας Φλέγων το αναφέρει στο ΙΓ' των χρονογραφιών του ''Ως ξεχωριστό και παράδοξο σκότος''.
   Άλλοι δύο Έλληνες περιηγητές τότε ''εν Ηλιοπόλει της Αιγύπτου, Απολλοφάνης και Διονύσιος'' ένιωσαν τέτοιο Δέος και Φόβο σε αυτή την πρωτόγνωρη Ολική επί τρίωρο σκίαση του Ηλίου, που φώναξαν '' Άγνωστος σαρκί πάσχει Θεός, δι΄ον το παν εζόφωταί τε και σεσάλευται΄'' Δηλαδή κάποιος Άγνωστος Θεός υποφέρει, για τον Οποίον σκοτείνιασαν τα πάντα και σαλεύτηκαν''. 

Ὁμιλία εἰς τήν Μεγάλην Παρασκευήν – Φοβερά καταδίκη του Θεοῦ

Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς


 Ποτέ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, δέν εἶχε λιγώτερο Θεό μέσα του ὁ ἄνθρωπος ἀπό σήμερα. Ποτέ λιγώτερος Θεός ἀπό σήμερα. Σήμερα ὁ διάβολος “σαρκώθηκε” μέσα στόν ἄνθρωπο, γιά νά ἀποσαρκώσῃ τόν Θεάνθρωπο. Σήμερα ὅλο τό κακό μπῆκε στό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά ἀποδιώξῃ τόν Θεό ἀπό τό σῶμα. Σήμερα ὅλος ὁ Ἅδης μεταφέρθηκε στήν γῆ. Ποιός νά θυμᾶται ὅτι ἡ γῆ κάποτε ἦταν παράδεισος; Ἡ σημερινή πτῶσις τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀσυγκρίτως μεγαλύτερη ἀπό τήν πρώτη πτῶσι [τοῦ Ἀδάμ]. Τότε ὁ ἄνθρωπος ἀποστάτησε ἀπό τόν Θεό, ἀλλά σήμερα ἐσταύρωσε τόν Θεό, σκότωσε τόν Θεό. Ἄνθρωπε, πῶς ἀλλοιῶς νά σέ ὀνομάσω παρά διάβολο; Μά καί αὐτό εἶναι ὕβρις γιά τόν διάβολο. Ὁ διάβολος ποτέ δέν ὑπῆρξε τόσο κακός, τόσο ἔντεχνα κακός ὅπως ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Κύριος κατέβηκε καί στόν Ἅδη, μά ἐκεῖ δέν τόν ἐσταύρωσαν. Ἐμεῖς ὅμως τόν ἐσταυρώσαμε! Δέν εἶναι λοιπόν οἱ ἄνθρωποι χειρότεροι ἀπό τόν διάβολο; Δέν εἶναι ἡ γῆ χειρότερος Ἅδης ἀπό τόν Ἅδη; Ἀπό τόν Ἅδη δέν ἔδιωξαν τόν Χριστό, ἐνῶ οἱ ἄνθρωποι σήμερα τόν ἔδιωξαν ἀπό τήν γῆ, τόν ἔδιωξαν ἀπό τό σῶμα τους, ἀπό τήν ψυχή, ἀπό τήν πόλι τους…
Στά κατάβαθα τῆς ψυχῆς μου, ἀδελφοί, κουλουριάσθηκε σάν φίδι ἕνα πονηρό ἐρώτημα καί χαιρέκακα μέ ἐρωτᾶ: Ὑπῆρξε ἄραγε ποτέ καλός ὁ ἄνθρωπος, ἀφοῦ μπόρεσε νά...σταυρώσῃ τόν Χριστό;

 Ἐσύ [ὁ οὐμανιστής] πιστεύεις στόν ἄνθρωπο. Καυχιέσαι γι’ αὐτόν. Τοῦ δίνεις μεγάλη ἀξία; Ὤ…! κοίταξε τόν ἄνθρωπο, κοίταξέ τον τήν Μεγάλη Παρασκευή, κοίταξέ τον πῶς σκοτώνει τόν Θεάνθρωπο καί πές μου, ἀκόμη τοῦ δίνεις μεγάλη ἀξία; Δέν αἰσθάνεσαι ντροπή πού εἶσαι ἄνθρωπος; Δέν βλέπεις ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι χειρότερος ἀπό τόν διάβολο;

 Ξεχᾶστε ὅλες τίς ἡμέρες πρίν καί μετά τήν Μεγάλη Παρασκευή, δεῖτε τόν ἄνθρωπο στό πλαίσιο τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Δέν σᾶς φαίνεται ὁ ἄνθρωπος ἡ συμπύκνωσις ὅλων τῶν κακῶν, ὅλων τῶν πειρασμῶν, ὄλων τῶν ἀθλιοτήτων; Δέν δείχνει σήμερα ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἡ γῆ ἀποτρελάθηκε; Δέν ἀπέδειξε σήμερα ὁ ἄνθρωπος ὅτι, σκοτώνοντας τόν Θεάνθρωπο εἶναι στ’ ἀλήθεια ἡ παραφροσύνη τῆς γῆς;

Και όταν φτάσει ο κατάλληλος καιρός, τότε από το θάνατο γεννιέται ζωή(Αγ.Κύριλλος)


«Το χειμώνα τα δέντρα εμφανίζονται σαν νεκρά. Πού είναι τα φύλλα της συκιάς; Πού είναι τα σταφύλια στο αμπέλι; Το χειμώνα φαίνονται όλα νεκρά. Την άνοιξη όμως, όλα εμφανίζονται χλοερά. Και όταν φτάσει ο κατάλληλος φύκαιρός, τότε από το θάνατο γεννιέται ζωή. Γνωρίζοντας ο Θεός την απιστία σου, σου εμφανίζει κάθε χρόνο την ανάσταση με τα φαινόμενα αυτά. Έτσι βλέποντας στα άψυχα, να πειστείς για όσα συμβαίνουν στα έμψυχα. Και πράγματι μια μέρα, όλοι οι νεκροί θα αναστηθούνε»

(Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων)

Γιατί ὁ ἐξ ἀριστερῶν ληστής δέν εἶπε καί αὐτός στόν Χριστό τό ''Μνήσθητι'', ὅπως ἔκανε ὁ ἐκ δεξιῶν ληστής;



Βρισκόταν υπό την επήρεια του διαβόλου, διότι είχε δώσει τόσα πολλά δικαιώματα στον διάβολο, που του απαγόρευε να το πει, δεν τον άφηνε δηλ. ο διάβολος να μετανοήσει.
Όταν ο άνθρωπος θεληματικά αμαρτάνει και εξακολουθεί να επιμένει στην αμαρτία πολλά χρόνια, σκληρύνεται η καρδιά του και παρόλο που βλέπει το χάος, δεν μπορεί να μετανοήσει...
Όσοι λοιπόν αναβάλλουν την μετάνοιά τους, κινδυνεύουν να πάθουν, ό,τι έπαθε ο εξ αριστερών ληστής... να σκληρυνθεί η καρδιά τους και μη μπορώντας να μετανοήσουν, να πεθάνουν αμετανόητοι...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας 

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2021

Τμήμα από τον Λίθο που οι Ρωμαίοι είχαν σφραγίσει τον Τάφο του Κυρίου μας



Τμήμα από τον Λίθο που οι Ρωμαίοι είχαν σφραγίσει τον Τάφο του Κυρίου μας. Ευρίσκεται στον προθάλαμο του Παναγίου Τάφου.

Ο Χριστός υπέστη ακριβώς τις αντίστροφες ενέργειες, που έκαναν οι Πρωτόπλαστοι στην πτώση τους, προκειμένου να θεραπεύσει την παρακοή και τα αποτελέσματα που επέφερε αυτή



 Άπλωσε η Έυα τα χέρια της στον απαγορευμένο καρπό, άπλωσε και ο Χριστός τα χέρια Του πάνω στο Σταυρό.
Παρέβει την εντολή ο Αδάμ και παρήκουσε, έγινε ο Χριστός υπήκουος μέχρι θανάτου, για να θεραπεύσει την αμαρτία. Ήταν το δέντρο (ξύλο), από όπου ο καρπός της παρακοής, επί του ξύλου κρεμάστηκε ο Χριστός!
  Κήπος και παράδεισος ήταν εκεί που έπεσε ο Αδάμ και από όπου εξορίστηκε, κήπος ήταν και στην Γεσθημανή, όπου ο Χριστός προδώθηκε.
  Ισοθεϊα και δόξα φαντάστηκε ο Αδάμ, ατιμία και φτυσίματα δέχθηκε ο Κύριος! Βλέπουμε λοιπόν, ότι ο Χριστός υπέστη ακριβώς τις αντίστροφες ενέργειες, που έκαναν οι Πρωτόπλαστοι στην πτώση τους, προκειμένου να θεραπεύσει την παρακοή και τα αποτελέσματα που επέφερε αυτή.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

Σταυρώθηκε γιατί ήταν αληθινός.Πέθανε γιατί ήταν θνητός.Αναστήθηκε γιατί τελικά είναι και Θεός



Ας πουμε οτι δεν θεραπευσε τον λεπρο.
Ας πουμε οτι δεν γεμισε με ψαρια τα διχτυα των ψαραδων.
Ας πουμε οτι δεν εκανε το νερο κρασι.
Ας πουμε οτι δεν εδωσε φως στον τυφλο.
Ας πουμε οτι δεν ανεστησε τον Λαζαρο.
Ας πουμε οτι δεν περπατησε πανω στο νερο.
Ας πουμε οτι δεν ηταν καν ο γιος του Ανθρωπου.
Ας πουμε οτι ηταν απλα ο Ιησους, ο γιος της Μαριας και του Ιωσηφ του ξυλουργου.
Χλευαστηκε γιατι ειπε αληθειες που δεν συμφερε να ακουστουν.
Χτυπηθηκε γιατι διδαξε αγαπη σε εναν κοσμο ματαιο.
Πονεσε γιατι προδωθηκε απο τον ανθρωπο.
Ματωσε γιατι ηταν ανθρωπος.Σταυρωθηκε γιατι ηταν αληθινος.Πεθανε γιατι ηταν θνητος.Αναστηθηκε γιατι τελικα ειναι και Θεος.
Το αιμα Του χυθηκε για να ξεπλυνει τις αμαρτιες του ανθρωπου.
Μα οι αμαρτιες του ανθρωπου συνεχως γεννοβολουν αμαρτια.
Ολα τα μαρτυρια που περασε ηταν φρικιαστικα.Ηταν ασηκωτα ακομα και για εναν Θεο.Κι ομως, Εκεινος την ιδια στιγμη συγχωρουσε.
Ο Χριστος ηταν ο μεγαλυτερος επαναστατης που περπατησε πανω σ' αυτη τη γη.
Διδαξε εννοιες επαναστατικες.
Η αγαπη ειναι επανασταση.
Η αληθεια ειναι επανασταση.
Η ανιδιοτελεια ειναι επανασταση.
Δεν Τον αφησαμε να ζησει.
Δεν ημασταν αξιοι να Τον πιστεψουμε.
Γιατι ηταν ο τελειος εχθρος της πραγματικοτητας.
Εαν ξαναρχοταν θα παθαινε τα ιδια και χειροτερα.
Ισως να τον πιστευαμε μονο οσοι τον εχουμε αισθανθει να περπαταει στους διαδρομους και τους θαλαμους ογκολογικων ή αλλων κλινικων καποιο βραδυ ως προσκεκλημενος απο προσευχες μαναδων, αδερφων, φιλων.
Ο Χριστος θα αναστηθει ξανα.
Φροντιζουμε γι' αυτο, οσοι πιστευουμε σ' Αυτον.

Σήμερον κρεμᾶται ἐπί ξύλου, ὁ ἐν ὕδασι τήν γῆν κρεμάσας.

Το όραμα του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ την Μεγάλη Πέμπτη..!


Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ (1759-1833), ενισχυόταν στους αγώνες του από τη θεία πρόνοια με πνευματικά οράματα, πού πλημμύριζαν την ψυχή του με θεϊκή παρηγοριά. Ιδιαιτέρως κάποτε, την Μεγάλη Εβδομάδα και μάλιστα την Μεγάλη Πέμπτη, αξιώθηκε κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας να δει μία υπέροχη οπτασία.

Διηγείται ο ίδιος:

-Λειτουργούσα κάποτε τη Μ. Πέμπτη μαζί με τον ηγούμενο Παχώμιο και τον πατέρα Ιωσήφ. Η θεία Λειτουργία είχε αρχίσει στις δύο το μεσημέρι μαζί με τον εσπερινό. Μετά τη μικρά είσοδο και τα αναγνώσματα είπα ο ταπεινός μπροστά στο άγιο θυσιαστήριο την εκφώνηση: «Κύριε, σώσον τους ευσεβείς και επάκουσον ημών». Ύστερα βγήκα στην ωραία πύλη και υψώνοντας το οράριο προς το εκκλησίασμα συμπλήρωσα: «Και εις τους αιώνας των αιώνων».

Τη στιγμή εκείνη έλαμψε ένα φως μπροστά μου σαν ηλιακή ακτίνα. Κοιτάζω προς τα εκεί και βλέπω εν δόξη τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος με τη μορφή του Υιού του ανθρώπου έλαμπε πιο πολύ από τον ήλιο μέσα σε άπλετο και ανέκφραστο φώς. Βλέπω επίσης τριγύρω να τον περιβάλλουν σαν σμήνος από μέλισσες οι Ουράνιες Δυνάμεις των Αγγέλων, Αρχαγγέλων, Χερουβείμ και Σεραφείμ. Είχε μπει από τη δυτική πύλη και βαδίζοντας ανάερα στάθηκε εμπρός στον άμβωνα. Υψώνοντας μάλιστα το χέρι ευλόγησε τους λειτουργούς και τους προσευχομένους. Τέλος μπαίνοντας στην εικόνα Του, που βρίσκεται πλάι στην ωραία Πύλη μεταμορφώθηκε, περικυκλουμενος από χορούς Αγγέλων που έλαμπαν και φώτιζαν ολόκληρη την εκκλησία. Κι εγώ, που είμαι γη και σποδός, αξιώθηκα μια ιδιαίτερη ευλογία από Αυτόν. Η καρδιά μου σκίρτησε από ιερή αγαλλίαση, πλημμύρισε από άρρητη χαρά μέσα σ’ ένα αίσθημα γλυκειάς, φλογερής αγάπης προς τον Κύριο».



Με το όραμα αυτό η όψη του οσίου αλλοιώθηκε. Δεν μπορούσε ούτε να κινηθεί από τη θέση του ούτε να μιλήσει. Πολλοί πρόσεξαν τη στάση του, χωρίς όμως να καταλάβουν την αληθινή αιτία. Αμέσως τον πλησίασαν δύο διάκονοι, και τον

Μία πιστή δεν μεταλάμβανε γιατί δεν ένιωθε τον εαυτό της άξιο...



Μία πιστή δεν μεταλάμβανε γιατί δεν ένιωθε τον εαυτό της άξιο. Ο Άγιος Γαβριήλ την απάλλαξε από την πλάνη, λέγοντας:
- Και για σένα δεν σταυρώθηκε ο Χριστός;

(Από το βιβλίο της Νάνα Μερκβιλάτζε: ''Ο Άγιος Γαβριήλ, ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής'').