Ο ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ ΑΕΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ !

Το 1916, κατά τη διάρκεια της κατάληψης της πόλης της Τραπεζούντας από τον ρωσικό στρατό, οι νέοι διοικούντες αποφάσισαν να επεκτείνουν τον πολεοδομικό σχεδιασμό της πόλης, δημιουργώντας μια νέα οδό (η σημερινή οδός Maraş Caddesi), στη μέση περίπου της οχύρωσης της κάτω πόλης.

Οι Έλληνες εργάτες που κατεδάφισαν τα τείχη στον δυτικό τομέα, για να επεκταθεί ο δρόμος προς τη συνοικία του Εξωτειχίου, κατά τη διάρκεια των εργασιών ανακάλυψαν μια πλάκα με δικέφαλο αετό. Αποφάσισαν να την κρύψουν, προκειμένου να τη διασώσουν.

Λίγα χρόνια αργότερα, το εύρημα αυτό μεταφέρθηκε από τους πρόσφυγες της Τραπεζούντας στη νέα τους πατρίδα στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, και συγκεκριμένα στην Καλαμαριά. Όταν κατασκευάστηκε εκεί ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (ολοκληρώθηκε το 1932), το ανάγλυφο με τον δικέφαλο φυλασσόταν αρχικά στο ιερό του ναού και μετά εντοιχίστηκε στην πρόσοψη του δυτικού πρόπυλου.

Στο μνημειώδες έργο τους για τον Βυζαντινό Πόντο με τίτλο «The Byzantine monuments and topography of the Pontos», οι A. Bryer και D. Winfield σχεδίασαν έναν χάρτη με το σχέδιο της οχύρωσης της πόλης, αμέσως μετά την αποκατάσταση και επέκτασή της το 1324 από τον αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Αλέξιο Β΄ Μέγα Κομνηνό (1297-1330). Στη δυτική όψη της νέας οχύρωσης που πρόσθεσε ο Αλέξιος κάτω από το μεσαίο κάστρο της πόλης, οι δύο συγγραφείς υποδεικνύουν (με ερωτηματικό) τη θέση ενός αναγλύφου με δικέφαλο αετό.

Ο Τσάρος Αλέξανδρος Α' και η Κέρκυρα (1801-1825)

Στην προσωπογραφία απεικονίζεται ο Τσάρος της Ρωσίας, Αλέξανδρος Α’, στον πίνακα των Ηγεμόνων (λεπτομέρεια), της Συλλογής Μουσείου Καποδίστρια-Κέρκυρα (ΜΚ 193)

 Ο Τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος Α' διαδέχθηκε τον πατέρα του, Παύλο Α', στις 3 Μαρτίου 1801. Η ανάρρησή του στον ρωσικό θρόνο προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού στον λαό της Κέρκυρας. Μετά τη μακραίωνη Βενετική κυριαρχία (1386-1797) και τη βραχύβια γαλλική κατοχή (1797-1799), είχε ήδη ιδρυθεί από τις 21 Μαρτίου 1800 η Επτάνησος Πολιτεία. 

Πρόκειται για το πρώτο ελεύθερο ελληνικό κράτος —υπό ρωσική προστασία και φόρου υποτελές στον Σουλτάνο— το οποίο διέθετε Σύνταγμα, σημαία, Γερουσία, στρατό και δικό του νόμισμα, με Γραμματέα της Επικράτειας τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Επάνω από τη δυτική πύλη του Ιερού Προσκυνήματος του Αγίου Σπυρίδωνα, η οποία οδηγεί στην οικία των κτητόρων και στον γυναικωνίτη, βρίσκεται ο θυρεός του Αυτοκρατορικού Οίκου της Ρωσσίας.

Σύμφωνα με επιστολή που δημοσιεύτηκε στο Δελτίο της Αναγνωστικής Εταιρίας Κέρκυρας (1998, τχ. 3), η πλειονότητα των Κερκυραίων επιθυμούσε την οριστική υπαγωγή του νησιού υπό το σκήπτρο του νέου Τσάρου. Προς τιμήν του διοργανώθηκαν πολυάριθμες τελετές και δοξολογίες. 

Στις 9 Ιουνίου 1801, στον Μητροπολιτικό Ναό της Υ.Θ. Σπηλαιώτισσας, εκφωνήθηκε εγκωμιαστικός λόγος που αργότερα εκτυπώθηκε, ενώ ακολούθησε φωταγώγηση της κεντρικής οδού Καρντελάκουες (οδός των Υδάτων) και επίσημο δείπνο μεταξύ Κερκυραίων και Ρώσων αξιωματικών.

Ανάλογες εκδηλώσεις έλαβαν χώρα και στις 11 Μαΐου 1801 στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, όπου εκφωνήθηκε πανηγυρικός λόγος από τον άμβωνα. Οι εορτασμοί κορυφώθηκαν στις 16 Ιουνίου, όταν οι κάτοικοι των προαστίων (Γαρίτσα, Μαντούκι, Ποταμός) και πολλών χωριών συγκεντρώθηκαν στον ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων στη Γαρίτσα. Μετά την ιεροτελεσία, στήθηκε στη Γαρίτσα ένα μεγάλο συμπόσιο κάτω από τις ελιές για 300 άτομα, με τη συμμετοχή 60 Ρώσων στρατιωτών. Το προάστιο είχε φωταγωγηθεί και διακοσμηθεί με πίνακες, ενώ οι εορτασμοί κράτησαν έως αργά τη νύχτα (τέσσερις ώρες μετά τη δύση του ηλίου). Περίπου έξι χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν στο πανηγύρι, χορεύοντας και αναφωνώντας «Εβίβα» για τον Αλέξανδρο.

πηγή

Η Ελληνική Λεγεώνα του Τσάρου Νικολάου Α’ – Ένας Ύμνος Θάρρους και Πίστης

Η σχέση του Ιωσήφ Στάλιν με τα παιδιά του ήταν εξαιρετικά δύσκολη και τραγική

Η σχέση του Ιωσήφ Στάλιν με τα παιδιά του ήταν εξαιρετικά δύσκολη και τραγική, με την προσωπική του ζωή να επισκιάζεται από τη σκληρότητα του πολιτικού του ρόλου. Είχε τρία γνωστά παιδιά: τον Γιάκοφ, τον Βασίλι και τη Σβετλάνα.

1. Ο Γιάκοφ Τζουγκασβίλι: Η σκληρή άρνηση
Ο Γιάκοφ ήταν ο γιος του Στάλιν από τον πρώτο του γάμο. Ο Στάλιν τον αντιμετώπιζε συχνά με περιφρόνηση και σκληρότητα.
* Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γιάκοφ πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Γερμανούς.
* Οι Γερμανοί προσφέρθηκαν να ανταλλάξουν τον Γιάκοφ με τον Φιλντ Μάρσαλ Φρίντριχ Πάουλους, ο οποίος είχε αιχμαλωτιστεί στο Στάλινγκραντ. Η ιστορική απάντηση του Στάλιν ήταν: "Δεν ανταλλάσσω Στρατάρχη με απλό στρατιώτη" (ή σε άλλη εκδοχή: "Δεν έχω αιχμάλωτο γιο").
* Ο Γιάκοφ πέθανε τελικά σε στρατόπεδο συγκέντρωσης το 1943.

2. Ο «πρίγκιπας» της τραγωδίας
Ο Βασίλι ήταν ο δεύτερος γιος του, τον οποίο ο Στάλιν αντιμετώπιζε με ιδιαίτερη επιείκεια λόγω του ονόματός του, αλλά χωρίς πραγματική στοργή.
* Χρησιμοποίησε το επώνυμο του πατέρα του για να αναρριχηθεί στην Πολεμική Αεροπορία, όπου έφτασε μέχρι τον βαθμό του Υποπτέραρχου, παρά την έλλειψη πειθαρχίας.

«Εἶναι τοῦ Σλαύου τ’ ὄνειρο και τοῦ Ρωμιοῦ ἡ λαχτάρα» ! (*)

Το 1260 μΧ, ένα μόλις χρόνο πριν απελευθερωθεί η Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους κατακτητές της «Πρώτης Άλωσης» (1204), βρέθηκε ακουμπισμένος σ΄ έναν τοίχο νεκροταφείου κάποιου προαστίου της Πόλης ένας άριστα συντηρημένος σκελετός. Δίπλα του κείτονταν πεταμένη η επιγραφή «Βασίλειος Πιστός Ἐν Χριστῷ Τῷ Θεῷ Βασιλεύς Αὐτοκράτωρ Ρωμαίων».
Ήταν ο επονομαζόμενος και Βασίλειος Β΄ ο «Βουλγαροκτόνος». Θέλοντας να χλευάσουν τον νεκρό κάποιοι Φράγκοι είχαν τοποθετήσει στο στόμα του νεκρού Βασιλιά μία ποιμενική φλογέρα.

Αυτή η μακάβρια εικόνα ενέπνευσε στην περίοδο του «Μακεδονικού Αγώνα» τον Κωστή Παλαμά να γράψει το αριστούργημά του «Ἡ φλογέρα τοῦ Βασιλιᾶ». Ένα επικό έργο για τον ενδοξότερο Βασιλιά της Μακεδονικής Δυναστείας (867-1057), ο οποίος επί μισό αιώνα πολεμούσε μέχρις εσχάτων τους Βούλγαρους για την εδραίωση της βυζαντινής ηγεμονίας στην χερσόνησο του Αίμου. Επίκεντρο της λυσσαλέας διαμάχης ήταν η Μακεδονία, που, όπως γράφει ο ποιητής «εἶναι τοῦ Σλαύου τ’ ὄνειρο και τοῦ Ρωμιοῦ ἡ λαχτάρα». Διαχρονικό!

30 λεπτά Ιστορίας και πως οι Βρετανοί επέβαλαν τον Όθωνα στην Ελλάδα

                         

Η τραγωδία της Βιθυνίας από τις κεμαλικές συμμορίες

Τέτοιες μέρες του 1908 επικράτησε το πραξικόπημα των Νεότουρκων με κέντρο την Οθωμανική Θεσσαλονίκη. Τότε άνοιξε ο Ασκός του Αιόλου για όλη την Εγγύς Ανατολή...
Η πολιτική των Νεότουρκων είχε ως στόχο την ομογενοποίηση της Αυτοκρατορίας εκτουρκιζοντας τους πληθυσμούς ή εξοντώνοντας τους μη επιδεχόμενους την αφομοίωση. Σ' αυτό το πλαίσιο πραγματοποιήθηκε η Γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών σε δύο φάσεις:
-κατά την περίοδο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) υπό τα όμματα της Γερμανίας του Κάιζερ και-κατά την κεμαλική περίοδο (1919-1920).

Η πρώτη φάση της κεμαλικής περιόδου είναι τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στη Βιθυνία, απ' όπου και η φωτογραφία.
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια πολύ σημαντική μαρτυρία για το τι συνέβη στην Βιθυνία από τις κεμαλικές συμμορίες
https://www.ebooks4greeks.gr/h-mikrasiatikh-tragwdia

Συγκλονιστικές επίσης είναι και οι ανταποκρίσεις από την περιοχή του δημοσιογράφου Κωνσταντίνου Φαλτάιτς:

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 30 ΙΟΥΝΙΟΥ 1913 ΟΙ ΘΗΡΙΩΔΙΕΣ ΤΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ- ΣΦΑΖΟΥΝ, ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ ΚΑΙ ΠΥΡΠΟΛΟΥΝ ΤΟ ΔΟΞΑΤΟ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ.

Ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος έχει τελειώσει από τον Μάιο του 1913, όμως οι εχθροί δεν έχουν ακόμα αποχωρήσει από το ελληνικό έδαφος. Μετά από την απελευθέρωση των Σερρών, ένα ελληνικό τάγμα λαμβάνει την εντολή να κινηθεί προς την περιοχή της Δράμας, για να συνεχίσει την καταδίωξη των Βουλγάρων. Οι Βούλγαροι είχαν καταλάβει την περιοχή από τον Οκτώβριο του 1912 και, ηττημένοι πια, αρνούνταν να παραδώσουν την περιοχή χωρίς να αφήσουν το στίγμα τους.

  Κατά την υποχώρηση τους, προκαλούν καταστροφές με αποκορύφωμα τα γεγονότα του Δοξάτου, στις 30 Ιουνίου του 1913 .Το Δοξάτο ένα εύπορο χωριό βρίσκεται 9 χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Δράμας. Το πρωί της ημέρας αυτής μία ίλη ιππικού της 10ης Μεραρχίας του βουλγαρικού στρατού, με επικεφαλής τους ταγματάρχες Μπίρνεφ και Σιμεόνοφ, συνεπικουρούμενη από ένα τάγμα πεζικού και ομάδες κομιτατζήδων, κυκλώνει το Δοξάτο Σκοπός τους να σφάξουν και να λεηλατήσουν το πλούσιο χωριό της Δράμας, που κατοικείται από Έλληνες χριστιανούς και μουσουλμάνους. Ως δικαιολογία για την επίθεση που έκαναν αργότερα, ισχυρίστηκαν πως έφταιξαν οι ομάδες Ελλήνων προσκόπων, που απαρτιζόταν από εθελοντές απόμαχους του Μακεδονικού αγώνα, οι οποίοι τους παρενόχλησαν.

Ο πληθυσμός του Δοξάτου αποτελούταν από χριστιανούς και μουσουλμάνους. Εκείνη την εποχή, έφτανε τους 1.500 κατοίκους. Οι 120 ιππείς δεν είχαν άλλο σκοπό παρά να λεηλατήσουν το χωριό. Κατάφεραν να πείσουν τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού πως έχουν συμμαχήσει με την Οθωμανική αυτοκρατορία ενάντια στην Ελλάδα και τους πήραν με το μέρος τους. Οι Βούλγαροι στρατιώτες, με πρώτους και καλύτερους τους κομιτατζήδες, εισέβαλλαν στο χωριό και άρχισαν να σφάζουν αδιακρίτως άντρες, γυναίκες και παιδιά. Ύστερα, περιέλουσαν τα σπίτια με πετρέλαιο και τα πυρπόλησαν. Σχεδόν όλο το χωριό κάηκε .

«Κρειττότερον ἰδεῖν ἐν μέσῃ Πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων, ἢ καλύπτραν Λατινικήν».

Στην τελευταία πνοή μιας Αυτοκρατορίας, λίγο πριν τα τείχη της Πόλης σωριαστούν μαζί με τις ελπίδες του γένους, ένας λόγος διαπερνά τους αιώνες σαν προσευχή που δεν ειπώθηκε ποτέ μεγαλόφωνα κι όμως ακούστηκε παντού. «Κρειττότερον ἰδεῖν ἐν μέσῃ Πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων, ἢ καλύπτραν Λατινικήν».

Ο Λουκάς Νοταρᾶς, ο τελευταίος Μεγάλος Δούκας της Βασιλεύουσας, δεν μας άφησε απλώς ένα απόφθεγμα: Μας κληροδότησε το υπαρξιακό δίλημμα ενός έθνους: όταν όλα τελειώνουν, τι απομένει άξιο να σωθεί;
Το ρηθέν του Νοταρᾶ δεν είναι ούτε ξέσπασμα φανατισμού, ούτε μια λανθασμένη πολιτική εκτίμηση, είναι, πάνω απ’ όλα, μια θεολογική απόφανση· μια πνευματική κραυγή ανθρώπου που γνώρισε πως η ήττα του σώματος είναι λιγότερο φρικτή από την προδοσία της πίστης.
Εκεί όπου η σπάθη απειλεί τη ζωή, υπάρχει μαρτύριο, εκεί όμως όπου η πίεση ζητά την άρνηση του Δόγματος, γεννιέται η εσωτερική αποστασία και αυτή σκοτώνει όχι το σώμα αλλά την ψυχή.
Η επιλογή ανάμεσα στον Οθωμανό κατακτητή και τον Λατίνο ηγεμόνα δεν ήταν επιλογή πολιτικής, ήταν επιλογή πνευματικής ταυτότητας.
Οι Οθωμανοί δεν ζήτησαν ποτέ να αλλάξουμε το Πιστεύω μας: Ζήτησαν φόρο, υποτέλεια, ταπείνωση μας κράτησαν ζωντανούς μέσα στην εξάρτηση.
Οι Δυτικοί, όμως, ζητούσαν την Ένωση με όρους υποταγής στο παπικό πρωτείο, ζητούσαν να σωθούμε θεσμικά με τίμημα τη διάλυση της ορθόδοξης ταυτότητας.
Είναι εύκολο να κρίνουμε με γνώμονα τη λογική. Μα η Ιστορία δεν είναι μια άσκηση λογικής· είναι δράμα μνήμης.

Οι Γερμανοί αιχμάλωτοι του Στάλινγκράντ

Στην φωτογραφία η παρέλαση των 57.000 ταλαίπωρων Γερμανών αιχμαλώτων στην Μόσχα μετά την κατάρρευση του στρατού τους στο Στάλινγκραντ. Επικεφαλής της παρέλασης ήσαν οι αιχμάλωτοι Γερμανοί στρατηγοί. Μετά δε το τέλος της συμβολικά, υδροφόρες της Μόσχας καθάρισαν τους δρόμους από τους οποίους πέρασαν με απολυμαντικό για "απολύμανση" τους..

Το τραγικό κίνημα του Διονύσιου Τρίκκης, του χλευαστικά λεγομένου «Σκυλοσόφου» το 1611

Του Τάκη Μοσκώφ

 Για να μελετήσεις σοβαρά το ‘21 θα πρέπει:

 Να διαβάσεις 20.000 σελίδες που είναι: τα βιβλία τα οποία έγραψαν οι ιστορικοί της επαναστάσεως, ο Σπηλιάδης, ο Τρικούπης, ο Φιλήμων κ.α, και οι απομνημονευματογράφοι- 3 τόμοι ο Κασομούλης, 2 τόμοι ο Φωτάκος, 800 σελίδες το βιβλίο του Μιχαήλ Οικονόμου και 15 ακόμη αγωνιστές. Κι απο την άλλη να πας και στα κρατικά αρχεία, να μελετήσεις εκεί στο αρχείο αγωνιστών, ποιοι ήταν αυτοί και που ήταν αυτοι. Σε μια στατιστική έρευνα του Σ.Καργάκου, είχα διαβάσει κάποτε οτι επι 500 αγωνιστών και πολιτικών, ο μέσος όρος ηλικίας των μετασχόντων στην επανάσταση, ήταν 28-29 χρόνια.

  Επομένως πρόκειται για μια επανάσταση νέων ανθρώπων, οι οποίοι έδωσαν νέα πνοή στον ραγιά -τον φακιρ φουκαρά όπως τον έλεγαν οι Τούρκοι - και τον έκαναν ελεύθερο. Επι πληθυσμού - στον μητροπολιτικό ελληνικό χώρο - 2.5 εκατομμυρίων ανθρώπων, είχαμε 800.000 θύματα. Αυτό είναι το ανθρώπινο κόστος της επανάστασης. Η οποία ξεκινάει με ολοκαύτωμα στη Μονή του Σέκκου -εκτός ελλάδος- και προχωράει συνέχεια με ολοκαυτώματα, όπως ήταν αυτό των Ψαρών, όπως ήταν αυτό στο Μελιδόνι, όπως ήταν αυτό στο Βρονταμά ..

 Τα προεπαναστατικά κινήματα ουσιαστικά ξεκίνησαν αμέσως μετα την άλωση. Και για να φτάσουμε στο ΄21, είχαμε Εντεκα (!) επαναστατικά κινήματα. Απο τα πιο γνωστά, είναι αυτό το τραγικό κίνημα του Διονύσιου Τρίκκης, του χλευαστικά λεγομένου «Σκυλοσόφου» το 1611. Αξίζει μια μικρή αναφορά στον επαναστάτη παπά και το κίνημα κατά των Τούρκων των Γιαννίνων, που έγινε στις 10 προς 11 Σεπτεμβρίου του 1611. Αναφορά και για ένα ακομα λόγο που αφορά στον δικό μου τρόπο σκέψης απέναντι στο λαό κι όσοι με ξέρουν θα καταλάβουν τι εννοώ παρακάτω.*

 Ο Δεσπότης Διονύσιος πρώην Τρίκκης της Θεσσαλίας, ήταν επικηρυγμένος από τους Τούρκους, γιατί είχε λάβει μέρος σαν δεσπότης της Τρίκκης στα 1601 κατά των Τούρκων στο Βάλτο της Αιτωλίας. Ο ίδιος πάλι σημαίνει συναγερμό στα Τρίκαλα, στην Καλαμπάκα, στην Καρδίτσα. Η Βενετία που είχε δώσει υπόσχεση να βοηθήσει, τους γέλασε.

 Σφαγή στα χωριά και τις πολιτείες και το κεφάλι του το επικηρύσσουν για 10.000 γρόσια. Το Πατριαρχείο τον καθαιρεί. Θεωρείται τώρα απλός παπάς.
Φεύγει από την Ελλάδα. Γυρίζει στις αυλές τις ευρωπαϊκές, ιστούς ισχυρούς του κόσμου. Στην Ιταλία, στην Ισπανία, στη Ρωσία. Λόγια λόγια, υποσχέσεις του δίνουν και τίποτε άλλο.

«Δεν είν’ εύκολες οι θύρες
εάν η χρεία τες κουρταλεί.
Άλλος σου έκλαψε εις τα στήθια
Αλλ’ ανάσαση καμιά.

Άλλος σου έταξε βοήθεια
και σε γέλασε φρικτά.

Άλλοι ωιμέ στη συμφορά σου
όπου εχαίροντο πολύ
Σύρε να ‘βρεις τα παιδιά σου
Σύρε, έλεγαν οι σκληροί».

Ο Ανδρέας Λασκαράτος χωρίς μάσκα: O δωσίλογος λογοτέχνης, εκφραστής του ακραίου συντηρητισμού και της φεουδαρχικής βαναυσότητας

Mετά το ξεμασκάρεμα του Θέμου Κορνάρου, ας δούμε πώς η βαθιά άγνοια του διαδικτύου μετέτρεψε τον δουλοπρεπή Λασκαράτο, συνεργάτη των Άγγλων και υβριστή της ελευθεροψηφίας και ελευθεροτυπίας, σε σύμβολο κοινωνικής… προόδου!

Γράμμα από το Ληξούρι: τόπος εξεγέρσεως των Ριζοσπαστών Επτανησίων (1848 και 1849) κατά των απάνθρωπων γαιοκτημόνων και του βίαιου καθεστώτος της Αγγλοκρατίας (με συμμετοχή κληρικών, όπως του Παϊσίου Μεταξά, Ευσταθίου Ζαπάντη και Γρηγορίου Ζαπάντη ή παπα-Νοδάρου[1]).

Αποστολέας, ο Ανδρέας Λασκαράτος: εκπρόσωπος των γαιοκτημόνων και των αρχόντων της κληρονομικής αριστοκρατίας, ο άνθρωπος που συκοφάντησε τα λαϊκά κινήματα, χλεύασε τους απαγχονισμένους επαναστάτες και «αγωνίστηκε» με όλες του τις δυνάμεις για να παραμείνει η πατρίδα του υπό το βίαιο καθεστώς της Αγγλικής κατοχής…

Διαβάστε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο...

https://www.oodegr.com/oode/sygrafeis/laskaratos_1.htm

«…. και μας χάλασαν τα μοναστήρια και τις εκκλησιές μας!»

  Σαν σήμερα, στις 25 Σεπτεμβρίου του 1833, επί βαυαρικής αντιβασιλείας, ένα βασιλικό διάταγμα υπογεγραμμένο από τον ανήλικο Όθωνα διέτασσε το κλείσιμο όλων των ορθόδοξων μοναστηριών με λιγότερους από έξι μοναχούς, επέβαλλε τον υποχρεωτικό αποσχηματισμό των καλογραιών κάτω των σαράντα ετών, ζητούσε την απομάκρυνση από τις μονές όλων των δοκίμων, καθόρισε ειδικά μέτρα για τις μετακινήσεις των μοναχών, απαγόρευε τις συνηθισμένες δωρεές υπέρ της εκκλησίας και δέσμευε την μοναστηριακή κτηματική περιουσία, τα λατρευτικά ιερά σκεύη, τις εικόνες, τα άμφια, τα λειτουργικά βιβλία, τα έπιπλα και ό,τι άλλο χρήσιμο για πώληση ως «λάφυρο» βρίσκονταν στις μονές που θα σφραγίζονταν. Ότι πάλι θεωρούνταν «άχρηστο» ρίχνονταν στη φωτιά - «με τους μοναχούς να θρηνούν ολόγυρα»! (Τα μοναστήρια των Ρωμαιοκαθολικών έμειναν βεβαίως άθικτα, όπως και οι περιουσίες τους.)

  Με το διάταγμα αυτό το βαυαρικό χτύπημα κατά της ορθοδοξίας και της βυζαντινής πνευματικής μας παράδοσης ήταν τεράστιο αμέσως μετά την «πραξικοπηματική» ανακήρυξη του αυτοκέφαλου της ελλαδικής Εκκλησίας. 

Από τα 545 ανδρικά μοναστήρια και τα 18 γυναικεία που υπήρχαν στο «κουτσουρεμένο» μετεπαναστατικό κρατίδιο διατηρήθηκαν μόνο 148, ενώ στα 3 γυναικεία που διασώθηκαν συγκεντρώθηκαν με τη βία όλες οι μοναχές. Όσες ορθόδοξες μονές παρέμειναν ανοιχτές έχασαν κάθε διοικητική αυτονομία και υποχρεώθηκαν να πληρώνουν δυσβάσταχτους φόρους.

Η Μάχη του Μαντζικέρτ

 Μπορείτε να διαβάσετε και τα 6 μέρη της ανάλυσης της Μάχης του Μαντζικέρτ από τον Αντιστράτηγο ε.α. Γεώργιο Καμπουράκη παρακάτω:

Μέρος Α' https://methormisakathektou.blog/.../%ce%b7-%ce%bc%ce%ac.../

Μέρος Β'

https://methormisakathektou.blog/.../%ce%b7-%ce%bc%ce%ac.../

Μέρος Γ'

https://methormisakathektou.blog/.../%ce%b7.../04/04/2024/

Μέρος Δ'

https://methormisakathektou.blog/.../%ce%b7.../07/04/2024/

Μέρος Ε'

https://methormisakathektou.blog/.../%ce%b7.../09/04/2024/

Μέρος ΣΤ'

https://methormisakathektou.blog/.../%ce%b7.../11/04/2024/

"Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ"

Το περίφημο χειρόγραφο της Ιλιάδος με πολυάριθμα σχόλια, του 10ου αιώνα, σήμερα στη Βενετία

Στις αρχές του 9ου αιώνα συνέβη μια αλλαγή στον τρόπο γραφής που είχε τεράστιες συνέπειες στην παραγωγή των βιβλίων, και ό,τι αυτό σήμαινε. Μέχρι τότε τα βιβλία γράφονταν στη λεγόμενη μεγαλογράμματη γραφή, δηλαδή με όλα τα γράμματα κεφαλαία και χωρίς διαστήματα ανάμεσα στις λέξεις. Αυτός ο τρόπος είχε σημαντικά μειονεκτήματα: πρώτον, ήταν αργός. Χρειαζόταν πολύ χρόνος έτσι για να γραφεί ή να αντιγραφεί ένα βιβλίο. Δεύτερον, ήταν ακριβός. Με τη μεγαλογράμματη γραφή το κείμενο πιάνει πολύ χώρο, με αποτέλεσμα να χρειάζεται πολύ περισσότερη περγαμηνή (ειδικά επεξεργασμένο δέρμα), που ήταν εξαιρετικά ακριβή. Το αποτέλεσμα ήταν ότι τα βιβλία παράγονταν με αργούς ρυθμούς και κόστιζαν πολύ ακριβά.

Τότε λοιπόν υιοθετήθηκε ένας τρόπος γραφής, που ήταν γνωστός ήδη από τους γραμματείς και τους λεγόμενους ταχυγράφους, και που κατέληξε στη λεγόμενη μικρογράμματη γραφή. Στην ουσία είναι ο πρόδρομος της γραφής που χρησιμοποιούμε σήμερα, δηλαδή με τα πεζά («μικρά» σε αντίθεση με τα κεφαλαία) γράμματα.

Το παλιότερο σωζόμενο χειρόγραφο σε μικρογράμματη γραφή: Το Ευαγγέλιο (τετραβάγγελο) Ουσπένσκυ του 835, σήμερα στην Αγία Πετρούπολη. Αποτελείται από 344 περγαμηνά φύλλα, και γράφτηκε στην Κωνσταντινούπολη, μάλλον στή μονή του Στουδίου, από τον μοναχό Νικόλαο τον Κυδωνιέα

 Με τη μικρογράμματη γραφή εξαλείφονταν τα προηγούμενα μειονεκτήματα: η γραφή γινόταν με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα, άρα μειωνόταν πολύ ο χρόνος παραγωγής του βιβλίου, και το κείμενο έπιανε πολύ λιγότερο χώρο, άρα χρειαζόταν λιγότερη περγαμηνή, άρα ήταν πολύ φθηνότερο.

«Τι οφείλει η Ελλάδα στη Ρωσία»; Απλά μαθήματα Ιστορίας για ανιστόρητους...

                         

«Ramonda» : Η φετινή συμμετοχή της Σερβίας στη Eurovision και η σύνδεση με την Κέρκυρα

«Η φετινή συμμετοχή της Σερβίας στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision ξεφεύγει από τα τετριμμένα, αφού αποτελεί έναν φόρο τιμής στα εκατομμύρια των Σέρβων που έχασαν την ζωή τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακριβώς 100 χρόνια μετά την έναρξη του. Το Ramonda της Teya Dora, όμως όπως είναι ο τίτλος του τραγουδιού σχετίζεται και με την χώρα μας και συγκεκριμένα με την Κέρκυρα» 

Το δημοσίευμα

Η συγκινητική ιστορία που αφηγείται το video clip του τραγουδιού της φετινής σερβικής συμμετοχής, απεικονίζει αλληγορικά την Κέρκυρα, αναδεικνύοντας τους στενούς δεσμούς των δύο χωρών, που από τότε σφυρηλατήθηκαν, μέσω των κοινών αγώνων, για ελευθερία και ανεξαρτησία.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή …

Το Μαυσωλείο-Τάφος Των Σέρβων Στην Νήσο Βίδο

Η ιστορία των Σέρβων στα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου είναι συνυφασμένη με το νησί της Κέρκυρας και κυρίως με τη νησίδα Βίδο. Η δολοφονία του αυστριακού διαδόχου στο Σαράγεβο στις 28 Ιουνίου 1914 από Σέρβο εθνικιστή αποτέλεσε την αφορμή για πόλεμο ανάμεσα στην Αυστρία και τη Σερβία. Με τη Σερβία συντάχθηκαν η Ρωσία, η Γαλλία και η Αγγλία ενώ με την Αυστροουγγαρία η Γερμανία. Έτσι, ξεκίνησε ο Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος.

Το πρώτο διάστημα οι επιτυχίες των Σέρβων στη μάχη ήταν πολλές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία, Αυστροουγγαρία) να θεωρούν ζωτικής σημασίας τον έλεγχο και την κατάληψη της Σερβίας σε σύντομο χρονικό διάστημα. Στα τέλη του 1915 και τις αρχές του 1916 οι Σέρβοι δεν άντεξαν στην ισχυρή αυστρουγγρική, γερμανική και βουλγαρική επίθεση και εξαναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μέσα από το Μαυροβούνιο και την Αλβανία. Από την πείνα, τον σκληρό χειμώνα και τις επιθέσεις των αλβανικών φυλών χάθηκαν 250.000 Σέρβοι περίπου. Αφού έφτασαν οι Σέρβοι στις αλβανικές ακτές, από τις Συμμαχικές Δυνάμεις ( Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) οι Γάλλοι πρότειναν ως λύση για την εγκατάσταση των Σέρβων προσφύγων την Κέρκυρα. Μαζί τους ήταν ο Βασιλιάς της Σερβίας, τα υπολείμματα του στρατού, αλλά και χιλιάδες γυναικόπαιδα, που ακολούθησαν το στρατό προκειμένου να μην γίνουν αιχμάλωτοι στη χώρα τους.

Οι κακουχίες των στρατιωτών και των πολιτών δεν σταμάτησαν με την έλευσή τους στην Κέρκυρα. Υπήρχαν ελλείψεις σε τροφή, ενδύματα και τα καταλύματα όπου διέμεναν ήταν πρόχειρα. Οι Σύμμαχοι δεν είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα για την υποδοχή ενός τόσο μεγάλου αριθμού προσφύγων. Στις αρχές Ιανουαρίου του 1916 οι πιο βαριά ασθενείς Σέρβοι στρατιώτες μεταφέρθηκαν στο τότε βραχώδες και χωρίς βλάστηση νησί Βίδο για να είναι απομονωμένοι απ’ αυτούς που ζούσαν στην πόλη. Στη νησίδα γαλλική αποστολή γιατρών έστησε τέσσερις πρόχειρες σκηνές σαν νοσοκομεία. Ωστόσο, η έλλειψη προσωπικού και φαρμάκων επέφερε το θάνατο χιλιάδων στρατιωτών κυρίως νεοσυλλέκτων.

Ο διχασμός του '18. Τα Λαμιακά και τα Θηβαϊκά

Σιγά σιγά εμφανίζονται βιβλία που είναι εναντίον της αγιογραφίας του Βενιζέλου και τον παρουσιάζουν όπως πραγματικά ήταν.σε αυτό εδώ το βιβλίο που αγόρασα σήμερα περιγράφονται με λεπτομέρειες δικές και τουφεκισμοι αντιπάλων του...δημοκράτη Βενιζέλου για το... καλό του λαού.τελικα ήταν ο χειρότερος δικτάτορας της νεοτέρας Ελλάδος.τουφεκισμοι απολύσεις σε όλον τον δημόσιο τομέα κατασχέσεις περιουσιών κτλ.

Από το Οπισθόφυλλο του βιβλίου
Ο διχασμός του '18. Τα Λαμιακά και τα Θηβαϊκά
Αθανάσιος Καραπέτσας

   Τα Λαμιακά και Θηβαϊκά αποτελούν μέρος του Διχασμού που δοκίμασε αντοχές, χώρισε ανθρώπους και έσπειρε εχθρότητα στην κοινωνία μας των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Και έτσι χάθηκε η ευκαιρία, για μια ακόμη φορά, να χτίσουμε τη μεγαλοσύνη μας στην ομοψυχία που σφυρηλατήθηκε από τις νίκες των βαλκανικών πολέμων.

  Στην πραγματικότητα ανασυνθέτουμε το χρονικό μιας εβδομάδας. Αυτή είναι η ιστορία που θα εξιστορήσουμε και η οποία στάθηκε ικανή να σημαδέψει με μίσος τις συνειδήσεις, να αναδείξει τις σκοπιμότητες της πολιτικής εμπάθειας και να καταδείξει την απαξία της ανθρώπινης ύπαρξης. 

 Από τη Λαμία που άναψε η πρώτη σπίθα ως τη Θήβα που έσβησε η φωτιά κι άφησε στο πέρασμά της αποκαΐδια από ιδεολογίες και αποτροπιασμούς, αντιθέσεις και αίμα σε μια πολιτική λογική που τοποθέτησε σε διαφορετικές όχθες τη δυναμική του τόπου μας. Μια σελίδα που συμπληρώνει το μεγάλο θέμα του Διχασμού, φωτίζοντας το μέγεθος και το βάθος του γεγονότος. Μια ιστορική στιγμή αποτυπωμένη και χαμένη ανάμεσα στα μυλολίθια της επίσημης ιστορίας μας. Μια ιστορική στιγμή που μπορεί να μας φανεί χρήσιμη αποκωδικοποιώντας την ιστορική πορεία μας, διδάσκοντας τη λυτρωτική αυτογνωσία και ερμηνεύοντας την παθογένειά μας.

Ο διχασμός του '18. Τα Λαμιακά και τα Θηβαϊκά- PDF Απόσπασμα

Ταμεῖο ᾿Εξαγορᾶς Αἰχμαλώτων

᾿Ανάμεσα στοὺς αἰχμαλώτους τῶν ᾿Αλγερινῶν κουρσάρων περιλαμβάνονταν καὶ πολλοὶ "Ελληνες. Φαίνεται ὅτι ὁ ἀριθμός τους ἦταν μεγάλος. Γιατί ὁ πατριάρχης Αλεξανδρείας Ματθαῖος εἶχε ὀργανώσει ἀποστολὲς μοναχῶν στὸ Αλγέρι καὶ τὴν Τρίπολη γιὰ συμπαράσταση, ψυχική παραμυθία τῶν χριστιανῶν σκλάβων καὶ μεσολάβηση γιὰ τὴν ἐξαγορά τους.
Τὸ πρόβλημα τῆς ἐξαγορᾶς τῶν αἰχμαλώτων ὑπῆρχε καὶ ἐπὶ Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας. Εἰδικὴ ὀργάνωση μὲ πόρους, δίκτυα πληροφοριῶν, ἐπαφές, ἀποστολὲς καὶ συναντήσεις, εἶχε ἀναλάβει τὴν παράδοση τῶν λύτρων καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν σκλάβων.

Κατὰ τὴν περίοδο τῆς τουρκοκρατίας τὴν ἀπελευθέρωση τῶν αἰχμαλώτων εἶχαν ἀναλάβει οἱ κοινότητες, ἡ κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη καὶ κυρίως οἱ οἰκογένειες τῶν σκλαβωμένων.

Στὰ νησιὰ τῶν Κυκλάδων εἶχε ἐπιβληθῆ ἀπὸ τὴν περίοδο τῆς φραγκοκρατίας εἰδικὴ συνεισφορὰ γιὰ τὸ Ταμεῖο ᾿Εξαγορᾶς Αἰχμαλώτων, τὸ λεγόμενο «τουρκοτέλι». Στὴ Ζάκυνθο, ἐπίσης, ιδρύθηκε τὸ 1560 ταμεῖο γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν σκλαβωμένων (τὸ 1661 στὴν Κέρκυρα). Οἱ πόροι τοῦ ταμείου (τὰ σκλαβιάτικα) ἦταν οἱ τόκοι κεφαλαίων ποὺ συγκεντρώνονταν ἀπὸ διάφορες πηγές: κληροδοτήματα, δωρεές, ἐλεημοσύνες. Κατὰ τὴ σύνταξη τῶν διαθηκῶν οἱ συμβολαιογράφοι ἦταν ὑποχρεωμένοι νὰ ρωτήσουν τὸν διαθέτη ἂν ἐπιθυμοῦσε νὰ κληροδοτήση κάτι γιὰ τὸ Ταμεῖο τῶν Σκλάβων. "Όλα τὰ καράβια ποὺ ἄραζαν στὸ λιμάνι τῆς Ζακύνθου κατέβαλλαν εἰδικὸ τέλος γιὰ τὸ Ταμεῖο.

Στο περίβολο του ναού που βρίσκεται θαμμένη η κυρά Βασιλική

Στο περίβολο του ναού των Ταξιαρχών στο Αιτωλικό και, μάλιστα, στην νότια πλευρά βρίσκεται θαμμένη η κυρά Βασιλική του Κίτσου Κονταξή, γυναίκα του περιβόητου Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Η Βασιλική Κονταξή γεννήθηκε το 1793 και ήταν κόρη του προύχοντα της Πλεσίβιτσας (Πλαίσιο) Φιλιατών της Ηπείρου, Κίτσου Κονταξή. Στα 12 της απήχθη από Τουρκαλβανούς και εστάλη μαζί με 300 ακόμη αγόρια και κορίτσια στο χαρέμι του Αλή Πασά.

Εκεί χάρη στην ομορφιά και την εξυπνάδα της παντρεύτηκε το Αλή Πασά και έζησε κοντά του, δίχως όμως να αλλαξοπιστήσει. Στην αυλή του Πασά, λοιπόν, γνώρισε μεγάλες προσωπικότητες και χάρη στον Μάνθο Οικονόμου, πιστό άνθρωπο του Αλή, μορφώθηκε.

Η κυρά Βασιλική γνώρισε κατά την διάρκεια της ζωής της πολλούς οπλαρχηγούς κάτι που φαίνεται να την μύησε και στην Φιλική Εταιρεία. Γεγονός είναι πάντως ότι προσπάθησε να μυήσει και τον ίδιο τον Αλή Πασά, μια και είχε την ικανότητα να κατευνάζει τα πάθει του και να τον σαγηνεύει με την εξυπνάδα της.

Εδώ υπεγράφη η παράδοση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους στους Έλληνες.

Στο χάνι αυτό έξω από τη Θεσσαλονίκη υπεγράφη η παράδοση της πόλεως από τους Τούρκους στους Έλληνες.