ΒΙΑΣΜOΣ...

  Στα παραμύθια που μας "νανούριζαν" φίλοι μου, οι δράκοι έβγαζαν φωτιά από το στόμα τους και είχαν μια τεράστια πράσινη ουρά.

  Το "τέρας" ήταν κάποτε πριγκιπόπουλο και οι "μάγοι" κρατούσαν σκήπτρα που τρεμόπαιζαν κεραυνούς. Μεγαλώνοντας, μάθαμε ότι οι δράκοι και τα τέρατα υπάρχουν μέσα στην κοινωνία μας. Υπάρχουν σε όλους εμάς που μπορούμε να σκορπάμε κεραυνούς, καμουφλαρισμένοι μέσα στην "εξευγενισμένη" εικόνα μας.

  Ο βιασμός, είναι το μόνο έγκλημα που αντί να στοχοποιηθεί ο δράστης, στιγματίζεται το θύμα. Οι μελανιές, τα ξεριζωμένα μαλλιά, η αιμορραγία του σώματος και της ψυχής, πετιούνται στα... "σκυλιά" της όποιας τοπικής κοινωνίας ή στα "σαρκοβόρα" κανάλια που πέφτουν ξανά και ξανά από τα σύννεφα.

  Χιλιάδες μεμονωμένα περιστατικά, μας υπενθυμίζουν ότι η κουλτούρα του βιασμού χτίστηκε στην εγκληματική ανοχή μας. Άνθρωποι όλοι μας, ενήλικες πια, πόσοι γνωρίζουμε όλη την αλήθεια του ανθρώπου πλάι μας; Πόσοι την αντέχουμε;
Κάποιες γυναίκες μεγάλωσαν με τα τραύματά τους και με "πληγές" που δεν κλείνουν... Καλά κουκουλωμένες... Πολλοί νομίζουν ότι τις έγιαναν, μέχρι τον επόμενο βιασμό που θα ακούσουν, μέχρι την επόμενη κακοποίηση…
Έχουμε και κάποιους ανεγκέφαλους να λένε: "Τα ήθελε ο κ@λος της" και "κάτι θα έκανε και θα προκάλεσε και αυτή". Αυτή η κοινωνία που όλα τα γνώριζε και όλα τα "κουκούλωνε", έμενε όμως αμέτοχη μα... "αμέμπτου ηθικής"!

Ο εξουσιαστής δεν είναι πρωτίστως ηδονοβλεψίας αλλά οδυνοβλεψίας

Από Ηρακλής Λογοθέτης fb

  Τα βλαστάρια ολίγων οικογενειών με μεγάλο δόντι πιστεύουν από τα μικράτα τους ότι έχουν κληρονομικό δικαίωμα στην εξαγορασμένη ασυδοσία. Εξασφαλισμένη άνεση στη φοροκλοπή και ανοιχτή πρόσβαση στη δωροδοκία, εκβιαστική ατιμωρησία και ελευθερία στον βιασμό. Μια πεποίθηση διόλου αδικαιολόγητη αφού ως επιφανή καθάρματα δρουν με την ανοχή και κάποτε με την προστασία των οργάνων της ελληνικής Πολιτείας.
 Ενίοτε φυσικά το τείχος ραγίζει και άθλια συμβάντα, όπως αυτό της Θεσσαλονίκης, φέρνουν στην επικαιρότητα το καταραμένο τρίγωνο εξουσίας, σεξισμού και βίας.
 Η σκοτεινή συλλειτουργία των πλευρών αυτού του τριγώνου, στο οποίο η βία κρατά σταθερά τη θέση της υποτείνουσας, είναι έκδηλη σε μια σειρά συγγραφέων από τον Σαντ ως τον Ζενέ.

 Στη σεξουαλική κακοποίηση, αυτό που μετρά είναι περισσότερο η βία και λιγότερο το σεξ. Στόχος του επιτιθέμενου είναι η ενδυνάμωση της εξουσιαστικής σχέσης που τον συνδέει με το θύμα και η επιδίωξη της υποτέλειας του ανίσχυρου.

 Η δική του ηδονή αντλείται από την οδύνη του άλλου. Όταν ο δυνάστης γδύνει έναν μισοναρκωμένο άνθρωπο, δεν τον εξάπτει μόνο η θέαση του σώματός του αλλά, κυρίως, η ντροπή του. Η βασανιστική του αδυναμία ν’ αντιδράσει και ο εξαναγκασμός του σε μία ολοσχερώς αντιερωτική έκθεση.
Ο εξουσιαστής δεν είναι πρωτίστως ηδονοβλεψίας αλλά οδυνοβλεψίας.
Βιαστής που υποβιβάζει το δώρο της σεξουαλικότητας σε ταπεινό προσάναμμα του εγκλήματος. Όσο κι αν είναι ξαναμμένος ενεργεί εν ψυχρώ. Βαθιά ανηδονικός απέναντι σε ό,τι βρίσκεται έξω από την επικράτεια ενός θανάσιμου ζόφου, αποσκοπεί να προσβάλλει ως εξοντώσεως τη σεξουαλικότητα του θύματός του.

 Χαίρεται με την καταστροφή της χαράς του. Ανήκει στην κατηγορία των βασανιστών και μάλιστα του ειδεχθέστερου είδους, επειδή σχεδόν οποιαδήποτε σωματική πληγή επουλώνεται πιο γρήγορα από την πληγωμένη σεξουαλικότητα.
 Τα τιποτένια υποκείμενα ωστόσο που πρωταγωνιστούν σε τέτοιες υποθέσεις δεν πέφτουν από τον ουρανό, ανεβαίνουν από τον οχετό. Και μια δικαιοσύνη που θα ήθελε να χτυπήσει το κακό στη ρίζα του, θα ’πρεπε να στραφεί ερευνητικά και στις πλουσιάθλιες οικογένειες που τους έμαθαν τη χυδαιότητα από τα γεννοφάσκια τους.