Ιερά Μονή Χοζεβα και η σπηλιά στην όποια είχε κάποτε κρυφτεί ο προφήτης Ηλίας

Ιερά Μονή Χοζεβα και η σπηλιά στην όποια είχε κάποτε κρυφτεί ο προφήτης Ηλίας (910 π.Χ.) για να γλιτώσει από την καταδίωξη του ασεβέστατου βασιλιά Αχαάβ και της ειδωλολάτριδας συζύγου του της Ιζάβελ. 

Σ’ αυτή τη σπηλιά ο ζηλωτής Προφήτης έμεινε μήνες και τρεφόταν κατά ένα θαυμαστό τρόπο. Μερικά κοράκια του έφερναν πρωί και βράδυ ψωμί και κρέας. Νερό έπινε από τον χείμαρρο. Όταν όμως κι από εδώ έλειψε το νερό, εξ αιτίας της ανομβρίας, ο προφήτης αναχώρησε κατ’ εντολή του Θεού στα Σάρεπτα της Σιδώνος.

Στη σπηλιά αυτή ύστερα από χρόνια ήρθε και κλείστηκε κι ο θεοπάτορας Ιωακείμ. Σαράντα μερόνυχτα έμεινε εδώ νηστεύοντας και προσευχόμενος να του χαρίσει ο Θεός ένα παιδί, γιατί ήταν άτεκνος. Σ’ αυτό το διάστημα κι η σύζυγος του Άννα είχε παραμείνει στο σπίτι της και προσευχόταν θερμά. Με δάκρυα παρακαλούσε και ζητούσε να της λύσει ο Πανάγαθος Θεός την ατεκνία της.

Πολλά τα μυστήρια στη ζωή του Προφήτη Ηλία και τότε και τώρα.

Το σπήλαιο στην έρημο Χοζεβά στο οποίο κρύφτηκε ο Προφήτης Ηλίας, όταν με έναν μόνο λόγο του έκλεισε για σαράντα δύο μήνες τον ουρανό να μην δώσει ούτε δρόσο, εξαιτίας της Αποστασίας του Λαού από τον Θεό.
Βασιλιάδες και στρατεύματα τον κυνηγούσαν για να τον βρουν, ήταν ο μεγάλος καταζητούμενος της εποχής του, αλλά και ο Θεϊκός φόβος και τρόμος. Είχε τέτοια Δύναμη ο Λόγος του, που έπεφτε φωτιά από τον ουρανό και έκαιγε τους εναντίους.

" Και οι κόρακες έφερον αυτώ άρτους το πρωΐ και κρέας το δειλινό"
Παράδοξο γιατί ως γνωστόν οι κόρακες είναι άσπλαχνα πτηνά, δεν σπλαχνίζονται και δεν ταΐζουν ούτε τους νεοσσούς τους!!!
Μόλις εκκολαφθούν τα εγκαταλείπουν και με τις κραυγές τους πηγαίνουν και τους δίνουν τροφή άλλα πουλιά.
"Διδόντι τοῖς κτήνεσι τροφήν αὐτῶν καί τοῖς νεοσσοῖς τῶν κοράκων τοῖς ἐπικαλουμένοις Αὐτόν" Ψαλμός 146,9.

Πολλά τα μυστήρια στη ζωή του Προφήτη Ηλία και τότε και τώρα.
Και το σημαντικότερο είναι Πού Βρίσκεται Τώρα αφού δεν εγνώρισε θάνατο και "ανελήφθη εν συσσεισμώ ΩΣ εις τον ουρανόν ; "
Όχι "ΕΙΣ τον ουρανόν" όπως ανελήφθη ο Χριστός αλλά "ΩΣ εις τον ουρανόν''.

πηγή

Κι όμως, ο Θεός είναι αλλού....

Ανάμεσα στα πολλά θαυμαστά που σημάδεψαν τον σπουδαίο βίο αυτού του μεγίστου Προφήτου, του Ηλία του Θεσβίτου, του ένσαρκου Αγγέλου, του Προδρόμου της Δευτέρας Παρουσίας, του ασκητή που ανέβηκε ζωντανός στους ουρανούς, υπάρχει μία στιγμή που αξίζει να σταθούμε, μία στιγμή που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Όχι επειδή είναι πιο εντυπωσιακή. Αλλά επειδή είναι άκρως αληθινή:
Είναι η ώρα που ο Θεός δεν φανερώνεται όπως Τον περίμενε..!
Ο Ηλίας είχε δει πολλά. Τον έτρεφε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ένας κόρακας. Είχε κατεβάσει φωτιά από ψηλά. Είχε κλείσει τους ουρανούς για μη βρέξει για τρία χρόνια. Είχε νικήσει τους ψευδοπροφήτες. Παρ' όλ' αυτά… στο τέλος, κουρασμένος, μόνος, απογοητευμένος, ανεβαίνει στο όρος Χωρήβ.
Κι εκεί, ο Θεός δεν του φανερώνεται αμέσως. Δεν μιλά από την αρχή.

 Του δείχνει πρώτα όλα όσα δεν είναι Εκείνος. 

Έρχεται πρώτα άνεμος δυνατός. Μα ο Θεός δεν είναι εκεί. 

Μετά σεισμός. Ούτε εκεί. 

Φωτιά. Όχι. 

Και τότε.. «φωνή αύρας λεπτής». Μια ανάσα, ένα δροσιστικό άγγιγμα, μια γαλήνη. Και τελικά, να που εκεί κατοικεί ο Θεός..!
Και ο Ηλίας σκεπάζει το πρόσωπό του. Δεν αντέχει να Τον αντικρίσει. Γιατί καταλαβαίνει ότι Τον είχε παρεξηγήσει.

Σκεφτόμουν, πως αν υπάρχει μια φράση που να μιλά στην εποχή μας πιο καθαρά από κάθε άλλη, είναι αυτή:
Ο Θεός δεν ήταν στον άνεμο, ούτε στον σεισμό, ούτε στη φωτιά. Ήταν στην λεπτή αύρα..
Κι αυτό γιατί εμείς σήμερα ζούμε ακριβώς το αντίθετο. Ζητάμε συνεχώς σεισμούς και φωτιές. Θέλουμε να δούμε εικόνες που δακρύζουν, Σταυρούς που κολλάνε σε πλάτες, φανερώσεις, εντυπωσιακά γεγονότα. Σκυμμένοι πάνω από σημεία, μετρώντας φαινόμενα. Μήπως φανερώθηκε; Μήπως κινήθηκε το βλέφαρο; Μήπως άλλαξε κάτι στο φωτοστέφανο;
Κι όμως, ο Θεός είναι αλλού..:
Στη λεπτή αύρα.

 Στην ησυχία.

 Στην ευχή που λέγεται χωρίς ν' ακούγεται.

 Στο κεράκι που ανάβει σιωπηλά. 

Ο Προφήτης Ηλίας δεν ανήκει στο παρελθόν· είναι παρών σε κάθε ψυχή που αρνείται να λατρέψει ψεύτικους θεούς.

 Η μορφή του Προφήτη Ηλία διασχίζει την ιστορία της σωτηρίας με φωτιά, ανεμοστρόβιλους και εκρηκτικές παρουσίες του Θείου, σε μια εποχή που ο Θεός είτε σιωπούσε είτε κρυβόταν. Η πυρφόρος ανάβασις του Ηλία δεν αποτελεί απλώς το τέλος ενός βίου, αλλά είναι μυσταγωγική αποκάλυψη της εσχατολογικής μας ταυτότητας: είμαστε όντα προορισμένα για ανάληψη, αρκεί να περάσουμε από εκεί, που ο Θεός απαντά με φωτιά.

  Η προσωπικότητα του Προφήτη Ηλία φέρει τη σφραγίδα μιας διττής φύσης: ασκητής και κοινωνικός κριτής, μυστικός θεολόγος και δημόσιος φορέας κρίσης, άγριος και τρυφερός, αποκαλυπτικός και σιωπηλός. Η διπλή χάρις που μεταδίδει στον Ελισσαίο διπλή όχι ποσοτικά αλλά υπαρξιακά, είναι η εσωτερική μετάδοση του πνευματικού ήθους: το πνεύμα του προφήτη δεν παραχωρείται με λέξεις αλλά με πυρφόρες πράξεις, με την εγκατάλειψη του εγώ και την ανάληψη του άλλου.

 Ο Θεός, στον Ηλία, δεν αποκαλύπτεται στην τρικυμία ούτε στον σεισμό. Έρχεται μέσα σε ένα αεράκι λεπτό, σχεδόν ψίθυρο. Και όμως, πριν και μετά από αυτή τη σιωπή, εμφανίζεται και ως φωτιά που κατατρώει το θυσιαστήριο. Αυτή η αντίφαση φανερώνει τον Θεό της σχέσης και της ετερότητας: δεν είναι δύναμη ηθικής αυταρχίας, αλλά Θεός του Προσώπου που προσκαλεί σε κοινωνία μέσα από φωτιά και σιωπή.

 Ο Ηλίας, παρών και στην Μεταμόρφωση του Χριστού, γίνεται γέφυρα μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Είναι η παλιά φωνή που δεν σίγησε, αλλά ανανεώθηκε. Δεν πρόκειται για γραμμική συνέχεια, αλλά για πνευματική ενότητα του Θείου Λόγου στον χρόνο, όπως το φώς του ήλιου που πέφτει σε διαφορετικά τοπία μα παραμένει το ίδιο.

 Ο προφήτης, παρά την πνευματική του πληρότητα, κατατρύχεται από υπαρξιακή μοναξιά. 

«Κύριε, έμεινα μόνος», φωνάζει. Η ψυχή του δεν αντέχει τη σιωπή του κόσμου και την απουσία ανταπόκρισης. Εδώ δεν βλέπουμε έναν υπερήρωα της πίστης, αλλά έναν άνθρωπο τραγικά συνειδητοποιημένο: η φλόγα που καίει μέσα του τον αποξενώνει από τον κοινό νου. Κρύβεται, θρηνεί, ζητά θάνατο. Κι όμως, ο Θεός δεν τον απορρίπτει, αλλά τον τρέφει με άρτο και ύδωρ.

«Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθὴς ἡμῖν...»

«Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθὴς ἡμῖν, καὶ προσευχῇ προσηύξατο τοῦ μὴ βρέξαι, καὶ οὐκ ἔβρεξεν ἐπὶ τῆς γῆς ἐνιαυτοὺς τρεῖς καὶ μῆνας ἕξ· καὶ πάλιν προσηύξατο, καὶ ὁ οὐρανὸς ὑετὸν ἔδωκε καὶ ἡ γῆ ἐβλάστησε τὸν καρπὸν αὐτῆς» (Ἰακ. 5, 17-18)

«Ὁ Ἠλίας ἦταν ἄνθρωπος σὰν κι ἐμᾶς καὶ προσευχήθηκε νὰ μὴ βρέξει, καὶ δὲν ἔβρεξε πάνω στὴ γῆ τρία χρόνια κι ἕξι μῆνες. Καὶ προσευχήθηκε ξανά, κι ὁ οὐρανὸς ἔδωσε βροχή, καὶ βλάστησε ἡ γῆ τὸν σπόρο ποὺ εἶχε μέσα της».

  Η γιορτή του προφήτη Ηλία, ίσως του πιο αγαπημένου του λαού μας προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, μας δίνει την ευκαιρία να αναλογιστούμε πώς ένας άνθρωπος ξεχώρισε από τους πολλούς και κατεστάθη ηγέτης του λαού του, όπως και πρότυπο πίστεως για όλους μας στους αιώνες. 

 Ο απόστολος Ιάκωβος ο αδελφόθεος τον χαρακτηρίζει «άνθρωπο ομοιοπαθή», άνθρωπο σαν κι εμάς, δείχνοντάς μας ότι ήταν όπως εμείς, εικόνα Θεού, που έκανε κάποια βήματα αλλιώτικα σε σχέση με τον κόσμο στον οποίο έζησε. Η προσευχή του ήταν τέτοια και είχε τόση δύναμη ώστε για τρία χρόνια και έξι μήνες επικράτησε ανομβρία στη γη της Παλαιστίνης και αμέσως μόλις το ζήτησε με την προσευχή του και πάλι από τον Θεό, έβρεξε και όλα ξανάγιναν όπως η τάξη της φύσεως επιβάλλει.

Ποια ήταν όμως τα χαρακτηριστικά του προφήτη Ηλία;
  Πρώτα ήταν άνθρωπος πίστεως στον Θεό αλλά και αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Ο προφήτης έβλεπε ποιο ήταν το αληθινό συμφέρον των συμπατριωτών του. Δεν ήταν η υποταγή σε ένα ήθος συγκρητιστικό, δηλαδή να ανακατεύουν την πίστη τους στον αληθινό Θεό με την ειδωλολατρία, όπως ήθελε η βασίλισσα Ιεζάβελ, αλλά να ακολουθούν την παράδοση των προγόνων τους. 

Αυτός που πιστεύει στον Θεό δεν νοιάζεται για την ατομική του σωτηρία, αλλά ζητά την σωτηρία όλων, της κοινότητας, των συνανθρώπων του και βοηθά προς αυτή την κατεύθυνση. Συμφέρον για τους πολλούς δεν είναι η επιβίωση σε ένα κλίμα ψεύτικης γαλήνης, που κομίζει η υποταγή σε προστάγματα μιας εξουσίας που δεν έχει αλήθεια και είναι αχάριστη απέναντι στον Θεό που έχει λυτρώσει τον λαό. Συμφέρον για τους πολλούς είναι και η κακοπάθεια, αρκεί να φέρει μετάνοια. Και ο προφήτης, μέσα από την πίστη στον Θεό, έδειξε ότι η αληθινή αγάπη περνά και από τις δυσκολίες, όχι από την άνεση και την αυτάρκεια.

Ειδωλολάτρης ήταν, αλλά τί αγάπη είχε μέσα της!

 Είμαστε παιδιά τού Θεού καί είναι καθήκον μας νά κάνουμε τό καλό, γιατί ό Θεός είναι όλος αγάπη. Είδες ή χήρα πού φιλοξένησε τόν προφήτη Ηλία; Ειδωλολάτρης ήταν, αλλά τί αγάπη είχε μέσα της! Όταν ό Προφήτης πήγε καί τής ζήτησε ψωμί, τού είπε: «Έχουμε λίγο λάδι καί αλεύρι• αυτό θά φάω μέ τά παιδιά μου καί μετά θά πεθάνουμε». Δέν τού είπε: «Δέν έχουμε νά σού δώσουμε». Καί όταν ό Προφήτης, γιά νά δοκιμάσει τήν προαίρεσή της, τής είπε νά φτιάξη ψωμί πρώτα γιά εκείνον καί μετά γιά τά παιδιά της, ή καημένη αμέσως τού έφτιαξε.
Άν δέν είχε μέσα της αγάπη, θά έβαζε λογισμούς. «Δέν φτάνει πού τού λέω ότι έχουμε λίγο, θά έλεγε, ζητάει νά φτιάξω πρώτα γιά εκείνον!».
Φάνηκε ή προαίρεσή της, γιά νά έχουμε εμείς παραδείγματα. Αλλά εμείς διαβάζουμε… Αγία Γραφή, διαβάζουμε τόσα καί τόσα, καί τί κάνουμε;

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

πηγή

Άγγελος Κυρίου επισκέπτεται τον Προφήτη Ηλία...

   ''...Όταν πέρασε τα σύνορα της Ιουδαίας, προχώρησε ακόμα λίγο και σταμάτησε κάτω από ένα δέντρο να ξεκουραστεί. Ενώ καθόταν εκεί απελπισμένος και ζητούσε να βρει από τον Θεό θάνατο κι όχι από τα χέρια της μοχθηρής Ιεζάβελ, αποκοιμήθηκε. Μα, άγγελος Κυρίου τον ξύπνησε, του έδωσε τροφή και του είπε να φάει, γιατί έχει ακόμα πολύ δρόμο να κάνει.
Μια ανάσα ανακούφισης βγάζει ο Προφήτης Ηλίας και ευχαριστεί τον Θεό για την Πρόνοιά Του. Σηκώνεται λοιπόν, τρώει και ξεκινά τον δρόμο με οδηγό το θέλημα του Θεού...''
20/7 ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ,ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΛΙΑ.

πηγή

Μία τολμηρή ομιλία του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου περί του Προφήτου Ηλία

Του μακαριστού Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμία

Ὑπάρχει μία σπουδαία ὅσο καί τολμηρή ὁμιλία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου περί τοῦ προφήτου Ἠλία. Τήν παραθέτω συντόμως. 

Κατά τήν ὁμιλία αὐτή ὁ Θεός προσπάθησε πολύ νά κάνει τόν ζηλωτή προφήτη του ἐπιεικῆ καί φιλάνθρωπο, χωρίς ὅμως… νά τό πετύχει. Ἡ ὁμιλία παρουσιάζει τόν Ἠλία νά ἀπορεῖ γιά τήν ἀγάπη καί τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ στούς ἀποστάτες Ἰσραηλῖτες, γιατί ἔβλεπε ὅτι μέ αὐτήν δέν ἐπέρχεται ἡ διόρθωσή τους.

Πίστευε δέ ὅτι ἡ διόρθωση αὐτή τοῦ λαοῦ θά ἔλθει μέ μία τιμωρία, αὐστηρή τιμωρία ἐναντίον του. Γι᾽ αὐτό – ὅπως τό παρουσιάζει ἡ ὁμιλία τοῦ ἱεροῦ Πατρός – τόλμησε νά παρουσιαστεῖ στόν Θεό καί νά τόν «δέσει» μέ ὅρκο νά δώσει τιμωρία στούς Ἰσραηλῖτες, ὅπως τήν σκεπτόταν αὐτός, καί νά μή λύσει τήν τιμωρία αὐτή, ἄν δέν τό πεῖ ὁ ἴδιος!…

«Εἰ μή διά στόματός μου», εἶπε! Ὁ προφήτης Ἠλίας ζήτησε ἀπό τόν Θεό νά δώσει ἀνομβρία στήν γῆ γιά τρία ἔτη καί ἕξι μῆνες. Ἡ ὁμιλία παρουσιάζει τόν Θεό νά «συνέχεται», νά συμπιέζεται· ἀπό τήν μιά μεριά ἤθελε νά ἀκούσει τόν ζηλωτή του προφήτη Ἠλία, ἀλλά καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά εὐσπλαγχνιζόταν τόν λαό γιά τό κακό τῆς ἀνομβρίας καί τῆς πείνας, πού θά τοῦ συνέβαινε.

Γι᾽ αὐτό καί κάνει μέν τό θέλημα τοῦ Ἠλία, ἀλλά καί τόν βοηθεῖ νά γίνει φιλάνθρωπος, ὥστε σύντομα αὐτός νά τόν παρακαλέσει γιά τήν λύση τῆς τιμωρίας. Πρῶτα-πρῶτα ὁ Θεός «συγκολάζει τῷ λαῷ τόν προφήτην»! Ἀφοῦ ὁ Ἠλίας ζήτησε ἀνομβρία γιά τόν λαό, θά ὑπαχθεῖ καί ὁ ἴδιος στήν τιμωρία αὐτή!… Φροντίζει ὅμως ἰδιαίτερα ὁ Θεός γιά τόν προφήτη του, γι᾽ αὐτό καί τόν τρέφει μυστικά καί θαυμαστά. Καί λέγομε «θαυμαστά», γιατί τόν τρέφει μέ ἕναν κόρακα, πού τοῦ πήγαινε κρέας.

Ὁ κόρακας ὅμως, σχολιάζει ὁ Χρυσόστομος, εἶναι ζῶο «μισότεκνον», γιατί δέν ἀγαπᾶ τά νεογνά του, ἀφοῦ δέν τά τρέφει.

ΠΥΡΙΜΟΡΦΟΝ ΟΧΗΜΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΧΑΙΡΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ(Δ’ Χαιρετισμοί)

 Κατάφορτος ο Ακάθιστος Ύμνος από εικόνες που αναφέρονται στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, δοσμένες με την μεταφορά του ποιητικού λόγου που είναι μία αληθινά γλωσσική απόλαυση, αλλά, την ίδια στιγμή, μας δείχνουν ότι η ιστορία του ανθρώπινου Γένους δεν θα μπορούσε να δείξει ανώτερη έκφραση αγάπης προς τον Θεό από ό,τι έδειξε το πρόσωπο και η ζωή της Υπεραγίας Θεοτόκου.

 «Πυρίμορφον όχημα του Λόγου, χαίρε Δέσποινα», αποκαλεί ο άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος την Παναγία. 

«Χαίρε, Δέσποινα, συ, η οποία, σαν άρμα πύρινο, δέχθηκες μέσα σου τον Λόγο του Θεού και τον μετέφερες από τον ουρανό στη γη». 

Η φράση αυτή «πυρίμορφον όχημα» θυμίζει το « άρμα πυρός», το πύρινο, φλεγόμενο άρμα, με το οποίο στην περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης ο προφήτης Ηλίας ανελήφθη προς τους ουρανούς (Δ’ Βασιλ. 2,11). «Η Θεοτόκος, ως πυρίμορφο όχημα, είχε μέσα στην κοιλία της τον Λόγο του Θεού, τον Βασιλέα του σύμπαντος» (Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος).

 Ο προφήτης Ηλίας φεύγει από τη γη, έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του, που ήταν να δείξει στους ανθρώπους ότι ο Θεός είναι φωνή αύρας λεπτής, δηλαδή η πίστη δεν έρχεται από έναν Θεό που κάνει επίδειξη δύναμης με τον δυνατό άνεμο, με τη φωτιά, με τον σεισμό, παρότι κάποιες στιγμές αυτά λειτουργούν ως αφορμήσεις μετανοίας, αλλά τον Θεό τον συναντούμε με την γλυκύτητα και τη δροσιά της αγάπης, της ομορφιάς, της σιγής του νου από μάταιους λογισμούς, την ομορφιά της προσμονής, εκεί όπου υπάρχει αναζήτηση αθόρυβη.

Αν πούμε κ’ εμείς πως προσευχόμεθα, θα πούμε ψέματα...

επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης

  Οχτακόσια χρόνια προτού να ‘ρθη ο Χριστός στον κόσμο ζούσε ένας βασιλιάς άδικος. Είχε δε δίπλα του και μια βασίλισσα που ήταν εκατό φορές πιο άδικη απ’ αυτόν. Ζούσαν στα παλάτια ζωή τρυφηλή. Το δε χειρότερο ήταν, ότι παρέσυραν τον περιούσιο λαό του Θεού στην ειδωλολατρία και τη διαφθορά. 

 Ο Θεός οργίστηκε και έξαφνα διατάζει, να σταματήσει ο ουρανός να βρέχει. Και σταμάτησε πράγματι επί τρεισήμισι χρόνια! Ξεράθηκαν τα πάντα. Τα πηγάδια και οι βρύσες στέρεψαν. Τα ζώα δε μπορούσαν πια να ζήσουν. Οι άνθρωποι πήγαιναν μέσα στις σπηλιές και κολλούσαν τη γλώσσα τους στα βράχια σαν το σκύλο, για να βρουν λίγη υγρασία. Είχε ανοίξει πια η γη, είχε γίνει σκληρή σαν το κεραμίδι. Κινδύνευαν να πεθάνουν όλοι, να μη μείνει ούτε ένας.

  Τότε ποιος τους έσωσε; Για διαβάστε. Τους έσωσε ο βασιλιάς; Οι πλούσιοι; οι μεγάλοι; οι γραμματισμένοι; Κανείς απ’ αυτούς. Τους έσωσε ένας που δεν είχε σπίτι, δεν είχε χρήματα, δεν είχε ρούχα πολυτελείας. Φορούσε μια κάπα και μ’ ένα ραβδί γύριζε ξυπόλητος βουνά – λαγκάδια, από ριζοβούνι σε ριζοβούνι κι από σπηλιά σε σπηλιά, και τον έτρεφαν τα κοράκια του ουρανού. 

  Ποιος ειν’ αυτός; Είναι ο προφήτης Ηλίας – να ‘χουμε την ευχή του. Αυτός γονάτισε και προσευχήθηκε...
  Αν πούμε κ’ εμείς πως προσευχόμεθα, θα πούμε ψέματα. Συγχωρήστε με, μα ούτε σεις ο λαός ούτε εμείς οι παπάδες (βάζω και τον εαυτό μου) που λειτουργούμε προσευχόμεθα. 

Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού : Εδῶ Ἅγιος Ἄγγελος ξύπνησε τόν Προφήτη λέγοντάς του ‘’ἀνάστα, φάγε ὅτι μακρά ἀπό σοῦ ἡ ὁδός’’

Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού Ιεροσολύμων. Χριστούγεννα 2003 προ της Ιεράς Εικόνας του Προφήτου ο τότε Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ειρηναίος πλαισιούμενος από τον μακαριστό αρχιμανδρίτη Τίτο Χορτάτο, τον τότε Διάκονο π. Κύριλλο Πάρη και άλλους Αγιοταφίτες Πατέρες. 

 Σύμφωνα με το "τυπικό" ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων πηγαίνοντας στη Βηθλεέμ για την εορτή των Χριστουγέννων κάνει ολιγόωρη στάση στη Μονή του Προφήτη Ηλία που βρίσκεται σχεδόν στο μέσον της διαδρομής.

 Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού : Εδῶ Ἅγιος Ἄγγελος ξύπνησε τόν Προφήτη λέγοντάς του ‘’ἀνάστα, φάγε ὅτι μακρά ἀπό σοῦ ἡ ὁδός’’. 

 Ὁ προφήτης προσπαθοῦσε νά ξεφύγει τήν ὀργή τῆς εἰδωλολάτρισσας Ἰεζάβελ, μετά ἀπό τήν ἧττα-σφαγή τῶν Ἱερέων τῆς αἰσχύνης ἀπό τόν Προφήτη στό Καρμήλιον Ὄρος. 

 Ἐδῶ, πού βρίσκεται σήμερα τό ἑλληνορθόδοξο μοναστήρι τοῦ προφήτη Ἠλία, ὁ Προφήτης κοιμήθηκε καί ξύπνησε τρεῖς φορές ἀπό Ἅγιο Ἄγγελο. Ἔφαγε τήν τροφή πού τοῦ πρόσφερε ὁ Ἄγγελος καί μέ τήν δύναμη ἐκείνης τῆς τροφῆς περπάτησε σαράντα ἡμέρες καί έφτασε στό Σινᾶ. Κατοίκησε κρυβόμενος στό σπήλαιο, πού ὑπάρχει μέχρι σήμερα, κάτω ἀπό τήν Ἁγία Κορυφή.Στη συνέχεια πήγε στην περιοχή της σημερινής Μονής Χοζεβά όπου έμεινε σε σπήλαιο που υπάρχει μέχρι σήμερα.

πηγή

Ποιος είσαι εσύ; Είσαι ανώτερος από τον Ηλία, που έπαιρνε από του κόρακος το ράμφος και έτρωγε;

Του έστελνε [του Προφήτου Ηλιού] άρτον και κρέας. Εν τω άρτω είναι το κρέας. Είν' το σώμα του Χριστού, εν τω άρτω.
Κοινωνία, ουρανία τροφή τού 'στελνε. Θεία Κοινωνία τού έστελνε στην Παλαιά Διαθήκη. Δεν θέλω να πιστεύει κανείς ότι έστελνε το κοράκι κι έκλεβε από κάποιο κρεοπωλείο κρέας και από κάποιον φούρνο ψωμί, και το 'παιρνε και το πήγαινε. Αυτά είναι αγγελική τροφή. Είναι Πνεύματος Αγίου η τροφή αυτή, που του έστελνε, του ανθρώπου. Ήταν ο τύπος.
Εδώ, στην έρημο κάτω... Εδώ, στην κοιλάδα του κλαυθμώνος, μακρυά από τον Παράδεισο, μόνον με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού θα τραφούμε για να ξαναεπιστρέψουμε εις τον Παράδεισον. Κάνει μάθημα.
Εκείνο δε το μάθημα που έχει ακόμη επέκταση εις το θέμα μας, είναι ότι το 'στελνε μ' αυτό το μαυροπούλι, το βρώμικο. Για να διδάξει τους ανθρώπους ότι «Μην κοιτάζεις ποιος σ' το φέρνει. Κοίταξε Ποιος σ' το στέλνει, τι σου στέλνει και τι σου χρειάζεται.».
Ο Ηλίας θα μπορούσε να το επιστρέψει, να πει:

 «Ποτέ-ποτέ-ποτέ δεν το παίρνω εγώ από τα χέρια σου!».

 Όπως λέμε εμείς «Εγώ να πάρω αντίδωρο από αυτού τα χέρια;»
Σοβαρά; Και ποιος είσαι 'συ; Ποιος είσαι εσύ; Είσαι ανώτερος από τον Ηλία, που έπαιρνε από του κόρακος το ράμφος και έτρωγε; Ποιος είσαι συ κι εγώ;
Τα κοράκια του Ηλία είναι οι κληρικοί, οι σημερινοί. Οσοδήποτε και αν είναι βρώμικοι [με αμαρτίες], είναι για τον εαυτόν τους.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας 

Το δικό της φεγγάρι...

  Ένα μικρό κορίτσι πριν από αρκετά χρόνια , έκανε ίσως την μοναδική «αταξία» στη γεμάτη από υπομονή , ταπείνωση και υπακοή ζωή της .Τέλη δεκαετίας του 60.
Στις 20 Ιουλίου του 1969 ο άνθρωπος ψηλαφά το φεγγάρι . Ανήμερα του Αθάνατου Προφήτη , ο άνθρωπος γυρεύει και τα καταφέρνει να πατήσει στα κάποτε απλησίαστα .
  Το φεγγάρι γίνηκε ο σκοπός του. Η τρανή απόδειξη πως τα κατάφερε επιτέλους να γίνει παντοδύναμος ! Ω της κατάδικης πλάνης, ω της άψυχης αυταπάτης !
Το φεγγάρι όμως για το μικρό κορίτσι έχει άλλο προσανατολισμό και άλλο όνομα . Γι αυτήν , σελήνη λαμπρόφωτη ήταν το τσακώνικο ψήλωμα του Αη-Λιά , στο ανηφόρι που ξεκινούσε από τη βρύση .

Η κορυφή των εξακοσίων μόλις μέτρων , που για αυτήν όμως ως τα 13 της τότε χρόνια , φάνταζε ο ίδιος ο Ουρανός . Τι λαχτάρα , να τα καταφέρει κάποτε και εκείνη να ανέβει αυτά τα λίγα έστω ανηφορικά χιλιόμετρα , όπως όλα τα κορίτσια της ηλικίας της, στο εσπέρας της καλοκαιρινής ξακουστής γιορτάδας !

-Είσαι μικρή ακόμα για να πας … της είπε κοφτά όταν το πρωτοζήτησε ο Πατέρας της . 

Δεν το ματαείπε … Αυτοδίδακτη στην πειθαρχία ! Μα σήμερα μοιάζει να είναι η ευκαιρία της! Παραμονές του Προφήτη στα 1969! Ούτε που είχε ακούσει για τα κατορθώματα των αστροναυτών και για το τόλμημά τους . Αυτό που τώρα την απασχολούσε ήταν το δικό της γενναίο εγχείρημα ! Ο Πατέρας απρόσμενα την άφησε μονάχη , να καματέψει στο περβολάκι τους , τούτο το λιόπυρο απομεσήμερο.Εκείνος έπρεπε να κατέβει για δουλειά που του παν στο γιαλό το δίχως άλλο .

  Θα ανηφόριζε λοιπόν έστω για ένα κερί και θα προλάβαινε να κατέβει ξανά , πριν το πάρουν είδηση οι δικοί της . Άκουσε και πάλι την καμπάνα, που από νωρίς αρχίνησαν να την βαρούν ακανόνιστα , όσοι έφταναν στο εκκλησάκι , μαρτυρώντας έτσι ενθουσιαστικά το δικό τους ανέβασμα .
Τούτη η ανεμισμένη μελωδία , της φάνηκε σαν πρόσκληση στο πανηγύρι του Θεσβίτη και σαν εγγύηση συνάμα, πως θα βλογήσει Εκείνος τούτη την μικρή της απείθεια …

 Ούτε το κατάλαβε πως καβαλίκεψε το ζωντανό , την δική της… σεληνάκατο !

Τρία σημαντικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε για τον Προφήτη Ηλία

Τρία σημαντικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε για τον Προφήτη Ηλία (20 Ιουλίου).
  1. Ο προφήτης Ηλίας δεν θεωρείται ένοχος φόνου, ούτε παρέβη την εντολή "ου φονεύσεις" όταν φόνευσε με το ίδιο του το χέρι τους ψευδοπροφήτες, αλλά μάλιστα αυτή του η πράξη θεωρείται ίσια δικαιοσύνη και αγία, γιατί ο Νόμος πρόσταζε οι ψευδοπροφήτες να θανατώνονται άμεσα για να εκλείπει το μίασμα στο Ισραήλ ( πλὴν ὁ προφήτης, ὃς ἂν ἀσεβήσῃ λαλῆσαι ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου ῥῆμα, ὃ οὐ προσέταξα λαλῆσαι, καὶ ὃς ἂν λαλήσῃ ἐν ὀνόματι θεῶν ἑτέρων, ἀποθανεῖται ὁ προφήτης ἐκεῖνος, Δευτ. ιγ ' 5). Το ίδιο έπραξε και ο ιερέας Φινεές όταν θανάτωσε τους ασεβείς και αποσόβησε την θεϊκή οργή στο Ισραήλ και ο Κύριος όχι μόνο δεν τον κατηγόρησε αλλά υποσχέθηκε να συνάψει μαζί του διαθήκη ειρήνης (Αριθμ ζ' 7 κ. εξ ) γιατί τήρησε τον νόμο με ιερό ζήλο.
Οι προφήτες κρίνονται βάσει του Νόμου της εποχής τους και όχι κατά το Ευαγγέλιο , όπως διαβεβαίωσε και ο ίδιος ο Χριστός στους δύο μαθητές στην Σαμάρεια (ἰδόντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης εἶπον· Κύριε, θέλεις εἴπωμεν πῦρ καταβῆναι ἀπὸ οὐρανοῦ καὶ ἀναλῶσαι αὐτούς, ὡς καὶ Ἠλίας ἐποίησε;στραφεὶς δὲ ἐπετίμησεν αὐτοῖς καὶ εἶπεν· οὐκ οἴδατε ποίου πνεύματός ἐστε ὑμεῖς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε ψυχὰς ἀνθρώπων ἀπολέσαι, ἀλλὰ σῶσαι. καὶ ἐπορεύθησαν εἰς ἑτέραν κώμην, Λκ. θ' 54-56).
Δεν τίθεται θέμα φόνου.

  2. Ο Προφήτης Ηλίας δεν ανέβηκε στον ουρανό , την νοητή κατοικία του Θεού, την θεϊκή κατάσταση , διότι στον Ουρανό ανέβηκε μόνο ο Υιός του Θεού, εκεί όπου πάντα υπήρχε αδιάστατος με τον Πατέρα από πάντα και απ' όπου κατέβηκε. Ο προφήτης ανέβηκε ως εις τον ουρανόν, δηλαδή σε μια κατάσταση αφθαρσίας και αγιότητας έτι σε ζωή, σε άδηλο τόπο γνωστό στον Θεό. Όσον αφορά τον χαρακτηρισμό του ως δεύτερο πρόδρομο της παρουσίας του Χριστού, αυτό μπορεί να σημαίνει είτε ότι έγινε προάγγελος της δικής μας υπάντησης του Κυρίου εν νεφελαις εις αέραν με την ανάληψη του, είτε ότι πράγματι θα αποκαλυφθεί στον κόσμο για να προετοιμάσει την Δευτέρα Παρουσία. Με το τελευταίο συμφωνούν οι Πατέρες κατά την κατά γράμμα ερμηνεία της Γραφής. Είτε όμως με τον ένα είτε τον άλλο τρόπο ζει ακόμα ανάμεσα μας με έναν άγνωστο τρόπο.

   3. Τέλος, τιμάται ως άγιος καίτοι δεν γεύτηκε ακόμα θάνατο, γιατί ο Θεός τον διατηρεί κατά κάποιον άγνωστο τρόπο στην αγιότητα και την τελειότητα, ώστε να μένει κατά χάρη άτρεπτος στην αμαρτία και μάλιστα στην τέλεια αυτή κατάσταση η οποία είχε ως συνέπεια τον τρόπο της θαυμαστής αρπαγής του. Απόδειξη ότι κατά την Μεταμόρφωση κοιτάζει κατά πρόσωπο την θεότητα όπως ακριβώς ο Μωϋσής, ο οποίος γεύτηκε θάνατο, και παρίσταται εκεί εκπροσωπώντας έτι ζωή τους ουράνιους Αγίους, ενώ οι μαθητές σαν τότε ακόμα ατελείς δεν αντέχουν την θέα και πέφτουν πρηνηδόν.

π.Παντελεήμων Κρούσκος

Μήπως οΙ Θεοί σας εἶναι στο wc; Ὅταν ὁ Προφήτης Ἠλίας ἔκανε «χιοῦμορ»!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Διονυσίου Ταμπάκη: «Ὅταν οἱ Ἅγιοι ἔχουνε χιοῦμορ»

ΜΕΣΑ στὴ χορεία τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ξεχωριστῆ εἶναι καὶ ἡ θέση τοῦ Προφήτου Ἠλία. Ἐπίσης ὁ ίδιος ὁ Προφήτης, ἐνόσω δέν ἔχει ἀκόμη πεθάνει σωματικά, θά ξαναέλθει στά έσχατα τῆς ἱστορίας για να καταγγείλλει τόν Ἀντίχριστο καί τά όργανά του.
Ὅμως, ὅπως σὲ ὅλους τούς Ἁγίους, ἔτσι καὶ σὲ ἐκεῖνον δὲν ἀπέλειπεν τὸ χιοῦρορ καὶ οἱ ἑτοιμόλογες γεμάτες θάρρος ἀπαντήσεις του .

Ἂς μεταφερθοῦμε λοιπὸν στὸ Καρμήλιον Ὅρος τότε ποὺ ὁ προφήτης Ἠλίας (*) προσκαλεῖ τοὺς ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης σ’ ἕναν πρωτότυπο διαγωνισμό.
 Παραγγέλει συγκεκριμένα: «Ἄς μας δώσουν δυὸ βόϊδια καὶ ἂς ἐκλέξουν αὐτοί (Οἱ Ἱερεῖς τοῦ Βάαλ), ἕνα βόϊδι νὰ τὸ κόψουν εἰς τεμάχια καὶ νὰ τὸ ἐπιθέσουν ἐπάνω εἰς τὰ ξύλα. Φωτιὰ ὅμως νὰ μὴ ἀνάψουν. Τὸ ἴδιο θὰ κάμω καὶ ἐγὼ στὸ βόϊδι τὸ ἄλλο καὶ δὲν θὰ ἀνάψω φωτιὰ ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου. Σεῖς, οἱ ἱερεῖς τῶν εἰδώλων, θὰ φωνάζετε καὶ θὰ παρακαλῆτε τὸν θεόν σας καὶ ἐγὼ ἐπίσης θὰ ἐπικαλεσθῶ τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ μου. Ἐκεῖνος ὁ Θεὸς θὰ εἶναι ἀληθινὸς καὶ πραγματικός, ὁ ὁποῖος θὰ ἀκούση τὴν προσευχὴν καὶ θὰ στείλη πῦρ ἐπάνω στὸ θυσιαστήριον».
Ὅλοι οἱ παριστάμενοι ἀντιπρόσωποι τοῦ λαοῦ, ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπαν “καλὸς εἶναι αὐτὸς ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον μας εἶπες ἂς γίνη ἔτσι”.
Ἐκεῖνοι λοιπὸν ἐπῆραν τὸν μόσχον, ἠτοίμασαν αὐτὸν καὶ ἐπεκαλοῦντο τὸ ὄνομα τοῦ...
Βαάλ ἀπὸ τὴν πρωίαν ἕως τὴν μεσημβρίαν καὶ ἔλεγαν “ὢ Βαάλ, ἐπάκουσέ μας. Ἄκουσε τὴν προσευχήν μας, Βαάλ” ! Ἀλλὰ ὁ θεὸς των οὔτε τοὺς ἤκουσεν οὔτε καὶ τοὺς ἀπήντησεν. Ἐκεῖνοι δὲ ἔτρεχαν γύρω ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον, τὸ ὁποῖον κατεσκεύασαν, παρακαλοῦντες συνεχῶς τὸν Βααλ.

 Ἐφθασεν ἡ μεσημβρία, καὶ ὁ προφήτης Ἠλίας ὁ Θεσβίτης, εἰρωνευόμενος πρὸς αὐτούς, τοὺς εἶπε “παρακαλέσατε αὐτὸν μὲ ἀκόμη μεγαλυτέραν φωνήν, διότι εἶναι

Τρία ζητήματα για τον προφήτη Ηλία

1.Ο προφήτης Ηλίας δεν θεωρείται ένοχος φόνου , ούτε παρέβη την εντολή "ου φονεύσεις" όταν φόνευσε με το ίδιο του το χέρι τους ψευδοπροφήτες, αλλά μάλιστα αυτή του η πράξη θεωρείται ίσια δικαιοσύνη και αγία , γιατί ο Νόμος πρόσταζε οι ψευδοπροφήτες να θανατώνονται άμεσα για να εκλείπει το μίασμα στο Ισραήλ ( πλὴν ὁ προφήτης, ὃς ἂν ἀσεβήσῃ λαλῆσαι ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου ῥῆμα, ὃ οὐ προσέταξα λαλῆσαι, καὶ ὃς ἂν λαλήσῃ ἐν ὀνόματι θεῶν ἑτέρων, ἀποθανεῖται ὁ προφήτης ἐκεῖνος , δευτ. ιγ ' 5). Το ίδιο έπραξε και ο ιερέας Φινεές όταν θανάτωσε τους ασεβείς και αποσόβησε την θεϊκή οργή στο Ισραήλ και ο Κύριος όχι μόνο δεν τον κατηγόρησε αλλά υποσχέθηκε να συνάψει μαζί του διαθήκη ειρήνης( αριθμ ζ' 7 κ. εξ ) γιατί τήρησε τον νόμο με ιερό ζήλο.
Οι προφήτες κρίνονται βάσει του Νόμου της εποχής τους και όχι κατά το Ευαγγέλιο , όπως διαβεβαίωσε και ο ίδιος ο Χριστός στους δύο μαθητές στην Σαμάρεια (ἰδόντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης εἶπον· Κύριε, θέλεις εἴπωμεν πῦρ καταβῆναι ἀπὸ οὐρανοῦ καὶ ἀναλῶσαι αὐτούς, ὡς καὶ Ἠλίας ἐποίησε;στραφεὶς δὲ ἐπετίμησεν αὐτοῖς καὶ εἶπεν· οὐκ οἴδατε ποίου πνεύματός ἐστε ὑμεῖς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε ψυχὰς ἀνθρώπων ἀπολέσαι, ἀλλὰ σῶσαι. καὶ ἐπορεύθησαν εἰς ἑτέραν κώμην , λκ. θ' 54-56).
Δεν τίθεται θέμα φόνου.


2.Ο Προφήτης Ηλίας δεν ανέβηκε στον ουρανό , την νοητή κατοικία του Θεού, την θεϊκή κατάσταση , διότι στον Ουρανό ανέβηκε μόνο ο Υιός του Θεού, εκεί

Ο Παπαδιαμάντης και ο Προφήτης Ηλίας

Προφήτης Ηλίας-Πρωταράς Κύπρου

 Ο Παπαδιαμάντης έγραψε απόστιχα για τον μικρό εσπερινό του προφήτη Ηλία, ελλείψει τούτου. Τόση ήταν η αγάπη του για τον άγιο, πού τα εμπνεύστηκε και τα έγραψε στην στιγμή και τα έψαλλε στην πανήγυρη του.

Μαρτυρεί ο Βαλέτας:"Αυτά τα μικρά τροπάρια εις ήχον β’ προς το “Οίκος του Εφραθά…”, τα σύνθεσε ο Παπαδιαμάντης χωρίς να κοπιάσει καθόλου και μέσα σε λίγη ώρα κατά τα τελευταία του χρόνια, όταν κάποτε είχε πάει στο πανηγύρι του Προφήτου Ηλία, που το μοναστηράκι του βρίσκεται σε μια όμορφη αγναντερή τοποθεσία […]. Τά'γραψε για να συμπληρώσει με αυτά την παλιά ασματική ακολουθία του Προφήτη, από την οποία λείπει ο μικρός Εσπερινός”.
Παραθέτουμε τα εν λόγω απόστιχα :
Ήχος β’ Οίκος του Εφραθά
Ου πυρ, ου συσσεισμός, ουχί σφοδρόν σε πνεύμα, αύρα λεπτή δε μάκαρ, ανέδειξε θεόπτην, Ηλία μεγαλώνυμε.

Στίχ. Μη άπτεσθε των χριστών μου
Αύρα τον εν λεπτή, ιδόντα Θεού δόξαν, ως ζηλωτήν Κυρίου, θεσπέσιον Προφήτην, υμνούμεν οι θεόφρονες.
Στιχ. Συ ιερεύς εις τον αιώνα

Σε ο Μονογενής, Υιός ο της Παρθένου, Θεός σεσαρκωμένος, παρέστησε τρισμάκαρ εν Θαβωρίω μάρτυρα.

Δόξα, και νυν. Θεοτοκίον. Παλαιόν
Δέσποινα αγαθή, τας αγίας σου χείρας, προς τον Υιόν σου άρον, τον φιλόψυχον Πλάστην, οικτειρήσαι τους δούλους σου

πηγή

Σωτήρια φυγή (παράδειγμα ἀπό τόν Προφήτη Ἠλία)

  Τὸν ὄγδοο πρὸ Χριστοῦ αἰώνα, στὰ χρόνια τοῦ Προφήτη Ἠλία, τὸ βόρειο βασίλειο τοῦ Ἰσραὴλ εἶχε ἀποστατήσει ἀπὸ τὸ Θεό. 

Δυστυχῶς μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Σολομῶντος ὁ λαὸς εἶχε χωρισθεῖ σὲ δύο βασίλεια, τὸ βόρειο μὲ τὶς δέκα φυλὲς καὶ τὸ νότιο μὲ τὶς φυλὲς τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμίν. Τὸ νότιο εἶχε πρωτεύουσα τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐνῶ τὸ βόρειο εἶχε πρωτεύουσα τὴ Σαμάρεια. Δυστυχῶς, στὸ βόρειο βασίλειο οἱ βασιλεῖς ἀκολούθησαν τὴν εἰδωλολατρία, ὅπως ὁ Ἀχαάβ. Αὐτὸς εἶχε ἕνα μαλακό, χαλαρό χαρακτήρα, μὲ τάση πρὸς τὴν εἰδωλολατρία, καὶ ἦταν ἄνθρωπος ποὺ ἐπηρεαζόταν ἀπὸ τὴ γυναίκα του Ἰεζάβελ, ἡ ὁποία δὲν ἦταν Ἑβραία, ἀλλὰ Συροφοινίκισσα, εἰδωλολάτρισσα φανατική. Γρήγορα, ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς φοβερῆς γυναίκας, ἡ λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐξοστρακίσθηκε καὶ εἰσήχθηκε ἡ λατρεία τοῦ Βάαλ καὶ τῆς αἰσχρότατης Ἀστάρτης, ἡ ὁποία ἦταν κάτι ἀντίστοιχο μὲ τὴ δική μας Ἀφροδίτη.

Σ’ αὐτὴ τὴν κρίσιμη καμπὴ τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος ἔζησε, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, τὴν ἀποστασία στὶς ἡμέρες αὐτοῦ τοῦ βασιλιᾶ, ἐμφανίσθηκε ὁ φλογερός καὶ ζηλωτής Προφήτης ἀπὸ τὴ Θέσβη, ὁ Ἠλίας. Σὰν ἀστραπὴ αἰφνίδια παρουσιάσθηκε μπροστὰ στὸν βασιλιά, γιὰ νὰ τοῦ δώσει ἐκεῖνο τὸ φοβερὸ μήνυμα τῆς ἐπ’ ἀόριστον ἀνομβρίας, ὡς τιμωρία ἀπὸ τὸ Θεὸ γιὰ τὴν ἀποστασία τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς κυβερνήσεώς του.
Γράφει ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος: «Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθὴς ἡμῖν καὶ προσευχὴν προσηύξατο τοῦ μὴ βρέξαι, καὶ οὐκ ἔβρεξεν ἐπὶ τῆς γῆς ἐνιαυτοὺς τρεῖς καὶ μῆνας ἕξ» (Ἰάκ. ε΄ 17). Καὶ ὁ Θεὸς εἰσήκουσε τὴν προσευχή τοῦ Ἠλία, γιατὶ ἦταν ἄνθρωπος καθαρὸς καὶ τῶν καθαρῶν ἀνθρώπων ὁ Θεὸς δέχεται τὶς προσευχές.

 «Ζῇ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων», (Γ΄ Βασιλ. 17, 1) λέει στὸ βασιλιὰ ὁ Προφήτης.

«Hλία μεγαλώνυμε…»

  «O προφήτης Hλίας είναι πολύ τιμημένος από εμάς τους Έλληνες. Όπου να πας θα δεις ρημοκλήσια του απάνω στις κορφές των βουνών, από τα μικρά ως τα μεγάλα. O άγιος Nικόλας φυλάγει τη θάλασσα κι' ο προφήτης Hλίας τα βουνά.  Mέσα στα ρημοκλήσια του είναι ζωγραφισμένος από κείνους τους παληούς μαστόρους σαν τσομπάνος με τη φλοκάτα, με μαλλιά και γένια ανακατεμένα και στριφτά σαν αγριόπρινος, γερακομύτης σαν αητός, με μάτια φλογερά. Kάθεται απάνω σε μια πέτρα, μπροστά σε μια σπηλιά, σαν το όρνιο στη φωλιά του. Έχει ακουμπισμένο το κεφάλι του στην απαλάμη του, και κοιτάζει κατά πίσω, σαν να ακούγει τη φωνή του Θεού που του μιλά μέσα σε κείνα τα άσπλαχνα κράκουρα. Aπό πάνω του πετά ο κόρακας μ' ένα κομμάτι κρέας, και χυμίζει κατά κάτω να του το δώσει.

 Όπως είναι ζωγραφισμένος μέσα στο ρημοκλήσι του, θαρρείς πως βρίσκεσαι αληθινά μέσα στη σπηλιά του, και ακούς τον αγέρα που βουΐζει στα χορτάρια και τα όρνια που κράζουνε κόβοντας γύρους από πάνω από το βουνό. Kανένα παμπάλαιο θυμιατήρι είναι κρεμασμένο δίπλα του απάνω στον καπνισμένον τοίχο, κανένα κερί σβηστό στέκεται μπηγμένο στον άμμο σ' ένα μανουάλι βουνίσιο σαν τον άγιο που είναι ο νοικοκύρης εκείνου του ρημοκλησιού.

Kάθε χρόνο, στις 20 Iουλίου, έρχουνται αποβραδύς οι χριστιανοί από το χωριό με τον παπά, και τον προσκυνάνε τον προφήτη Hλία, ανάβουνε τα καντήλια, θυμιάζουνε, και ψέλνει κανένας γέρος και λέγει τα στιχηρά της μνήμης του, και κείνος ακούγει με το άγριο κεφάλι του ακουμπισμένο στο χέρι του, κι' ο κόρακας βαστά το ίσιο με τη βραχνή φωνή του: "Xαίροις επίγειε Άγγελε και ουράνιε άνθρωπε, Hλία μεγαλώνυμε. Xαίροις Hλία ζηλωτά, των παθών αυτοκράτωρ. Ω του θαύματος! O πήλινος άνθρωπος, ουρανούς του βρέχειν υετόν ουκ έδωκεν, και ουρανούς ανατρέχει εν πυρίνω άρματι". Kαι την άλλη μέρα, άμα τελειώσει η λειτουργία, φεύγουνε οι άνθρωποι, κι' ο Hλίας κάθεται πάλι ολομόναχος "μονώτατος", βουβός, τυλιγμένος στην προβιά του, σαν αγιούπας κουρνιασμένος. Xιλιάδες χρόνια κάθεται έτσι, άλλες πολλές θα κάθεται, "έως του ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή"...».

Φώτης Κόντογλου, «Ο πύρινος άγιος Ηλίας ο Θεσβίτης».

πηγή

Η παιδαγωγία του Θεού στον ζηλωτή προφήτη κατά τον Ι. Χρυσόστομο

Απόσπασμα εισήγησης Σεβ. Γορτύνης κ. Ιερεμίου

Ὑπάρχει μία σπουδαία ὅσο καί τολμηρή ὁμιλία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου περί τοῦ προφήτου Ἠλία. Τήν παραθέτω συντόμως.

Κατά τήν ὁμιλία αὐτή ὁ Θεός προσπάθησε πολύ νά κάνει τόν ζηλωτή προφήτη του ἐπιεικῆ καί φιλάνθρωπο, χωρίς ὅμως... νά τό πετύχει. 

Ἡ ὁμιλία παρουσιάζει τόν Ἠλία νά ἀπορεῖ γιά τήν ἀγάπη καί τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ στούς ἀποστάτες Ἰσραηλῖτες, γιατί ἔβλεπε ὅτι μέ αὐτήν δέν ἐπέρχεται ἡ διόρθωσή τους.
Πίστευε δέ ὅτι ἡ διόρθωση αὐτή τοῦ λαοῦ θά ἔλθει μέ μία τιμωρία, αὐστηρή τιμωρία ἐναντίον του. Γι᾽ αὐτό – ὅπως τό παρουσιάζει ἡ ὁμιλία τοῦ ἱεροῦ Πατρός – τόλμησε νά παρουσιαστεῖ στόν Θεό καί νά τόν «δέσει» μέ ὅρκο νά δώσει τιμωρία στούς Ἰσραηλῖτες, ὅπως τήν σκεπτόταν αὐτός, καί νά μή λύσει τήν τιμωρία αὐτή, ἄν δέν τό πεῖ ὁ ἴδιος!...

«Εἰ μή διά στόματός μου», εἶπε! Ὁ προφήτης Ἠλίας ζήτησε ἀπό τόν Θεό νά δώσει ἀνομβρία στήν γῆ γιά τρία ἔτη καί ἕξι μῆνες. Ἡ ὁμιλία παρουσιάζει τόν Θεό νά «συνέχεται», νά συμπιέζεται· ἀπό τήν μιά μεριά ἤθελε νά ἀκούσει τόν ζηλωτή του προφήτη Ἠλία, ἀλλά καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά εὐσπλαγχνιζόταν τόν λαό γιά τό κακό τῆς ἀνομβρίας καί τῆς πείνας, πού θά τοῦ συνέβαινε.
Γι᾽ αὐτό καί κάνει μέν τό θέλημα τοῦ Ἠλία, ἀλλά καί τόν βοηθεῖ νά γίνει φιλάνθρωπος, ὥστε σύντομα αὐτός νά τόν παρακαλέσει γιά τήν λύση τῆς τιμωρίας. Πρῶτα-πρῶτα ὁ Θεός «συγκολάζει τῷ λαῷ τόν προφήτην»!
Ἀφοῦ ὁ Ἠλίας ζήτησε ἀνομβρία γιά τόν λαό, θά ὑπαχθεῖ καί ὁ ἴδιος στήν τιμωρία αὐτή!... Φροντίζει ὅμως ἰδιαίτερα ὁ Θεός γιά τόν προφήτη του, γι᾽ αὐτό καί τόν τρέφει μυστικά καί θαυμαστά. Καί λέγομε «θαυμαστά», γιατί τόν τρέφει μέ ἕναν κόρακα, πού τοῦ πήγαινε κρέας.

Ὁ κόρακας ὅμως, σχολιάζει ὁ Χρυσόστομος, εἶναι ζῶο «μισότεκνον», γιατί δέν ἀγαπᾶ τά νεογνά του, ἀφοῦ δέν τά τρέφει.