«Τίμα Τον Κύριον από των απαρχών των γεννημάτων σου»

 Λίγο πριν πάμε να παραλάβουμε τα σταφύλια που θα ευλογηθούν αύριο στον ναό μας για τη μεγάλη δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως Του Χριστού, σκέφτομαι πως υπάρχουν κάποιες στιγμές στον χρόνο που, όσο κι αν επαναλαμβάνονται, δεν χάνουν ποτέ τη σημασία τους. Και η ευλογία των σταφυλιών στη γιορτή της Μεταμορφώσεως είναι μία απ' αυτές. Δεν είναι κάτι φανταχτερό. Δεν έχει θόρυβο, δεν έχει εντυπωσιασμό. Έχει όμως σιωπή, τάξη και μυστήριο. Έχει το άγγιγμα Του Θεού πάνω στα πρώτα γεννήματα της γης.

Και επειδή από πολλούς τέτοιες μέρες μας τίθενται ερωτήματα για αυτές τις ευλογημένες συνήθειες, αισθάνθηκα την ανάγκη να δούμε τι σημαίνει να παίρνεις ένα τσαμπί σταφύλι και να το φέρνεις μπροστά στον Χριστό; Ποιο είναι το βάρος αυτής της απλής κίνησης, που γίνεται εδώ και αιώνες, σ' όλα τα μήκη και πλάτη της Ορθοδοξίας; Πότε ξεκίνησε; Ποιος τη δίδαξε; Και, κυρίως, ποια ψυχή την κράτησε ζωντανή;

Αν ανοίξει κανείς την Παλαιά Διαθήκη, θα δει πως ο Θεός ζητούσε πάντοτε τις «απαρχές», δηλαδή τους πρώτους καρπούς της γης. Το πρώτο στάχυ, το πρώτο σύκο, το πρώτο τσαμπί σταφυλιού. Όχι βεβαίως γιατί τα είχε ανάγκη. Αλλά για να μάθει ο άνθρωπος να θυμάται. Τι να θυμάται; Πώς ό,τι καλό έχει, το έλαβε. Κι ό,τι κρατάει στα χέρια του, είναι δώρο, όχι ιδιοκτησία. 

«Τίμα Τον Κύριον από των απαρχών των γεννημάτων σου», λέει στις Παροιμίες. Κι αυτή η αρχή, της ευγνωμοσύνης και της επιστροφής του δώρου στον Δοτήρα, δεν έπαυσε με Τον Χριστό. Αντίθετα, ο ίδιος ο Χριστός ονομάζεται «απαρχή των κεκοιμημένων», δηλαδή ο πρώτος καρπός της Αναστάσεως, από τον οποίο θ' ακολουθήσουν όλοι όσοι πιστεύουν.

Η Εκκλησία, από τα πρώτα της βήματα, συνέχισε αυτή την πνευματική στάση. Οι Αποστολικές Διαταγές, ένα από τα αρχαιότερα εκκλησιαστικά κείμενα, περιλαμβάνουν ευχές για την ευλογία των καρπών. Και οι κανόνες των Αποστόλων καθορίζουν ρητά ποιοι καρποί μπορούν να προσφέρονται: Στάρι, σταφύλια, ελιές. Εκείνα δηλαδή από τα οποία γεννιέται το ψωμί, το κρασί και το λάδι. Τα υλικά που γίνονται μέσα μυστηριακής ζωής. Γιατί το στάρι θα γίνει Άρτος Ευχαριστίας. Το σταφύλι θα γίνει Οίνος που θα μεταβληθεί σε Αίμα Χριστού. Και το λάδι θα φωτίσει τα καντήλια και θα χρίσει τον άνθρωπο στον αγώνα του.

«Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ᾿ὑμῶν»

Ὁ ἐπίλογος τῆς Α’ Πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου είναι το ἀποστολικό ἀνάγνωσμα της σημερινής Κυριακής.
Εκεί συγκεφαλαιώνει τά ὅσα τούς ἔχει διδάξει μέχρι στιγμῆς.
Τούς ὑπενθυμίζει νά εἶναι:
α) προσεκτικοί στήν ζωή,
β) σταθεροί στήν πίστη,
γ) ἀνδρεῖοι στό φρόνημα
δ) ἀκμαῖοι στό ἦθος και
ε) νά προκρίνουν στή ζωή τους τήν ἀγάπη στόν Χριστό, ὡς τόν μόνον ἀληθινό Θεό, διαφορετικά θέτουν τόν ἑαυτό τους ἐκτός Ἐκκλησίας.

Τό κέντρο βάρους ὅμως βρίσκεται στήν ἀποστολική εὐλογία, μέ τήν ὁποία καταστέφει τό κατηχητικό-διδακτικό του ἔργο πρός αὐτούς:

 «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ᾿ ὑμῶν (μαζί σας)».
Έτσι καθιστᾶ ἐμφανές, πώς ἡ ὅποια πρόοδος καί πνευματική τους ἐπιτυχία θά ὀφείλεται, ὄχι τόσο στήν δική τους προσπάθεια, ἐπί τῇ βάσει ὅσων διδάχθηκαν, ὅσο στή χάρη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Τοῦτο ἐπανέλαβε στήν ίδια ἐπιστολή καί γιά τόν ἑαυτό του, ὅταν εἶπε: 

«Μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ εἶμαι, αὐτό πού εἶμαι» (βλ. Α΄ Κορ. ιε 10), αφού από διώκτης έγινε ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ.

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄Ματθαιου-Ο πνευματικός χορτασμός

Σέ μία ἀπό τίς πιό ἀνθρώπινες στιγμές τῆς ἐπιγείου δράσης του, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Χριστός θά πάρει στά χέρια του πέντε ἄρτους καί δύο ἰχθύας καί «ἀναβλέψας εἰς τόν οὐρανόν» (Ματθ. 14, 19) θά εὐλογήσει καί θά κάνει νά τραφοῦν δι’ αὐτῶν πέντε χιλιάδες ἄνδρες, καθώς καί γυναῖκες καί παιδιά πού τόν ἄκουγαν ἐπί μία μέρα στήν ἔρημο!

Ἀπό Θεοῦ ἄρξασθαι
Ἐντύπωση μᾶς κάνει τό γεγονός ὅτι ὁ Χριστός, πρίν κάνει τό θαῦμα, κι ἐνῶ κρατοῦσε στά χέρια του τήν ἀνθρώπινη τροφή, σήκωσε τά μάτια του στόν οὐρανό καί εὐλόγησε τήν ὕλη. Μ’ αὐτή τήν κίνηση ὁ Κύριος δείχνει πώς τά πάντα ἀνάγονται στόν Θεό. Ἐκεῖνος εἶναι πού δημιούργησε τόν κόσμο, μᾶς δίνει τά ἀγαθά γιά τήν ἐπιβίωσή μας, μεριμνᾶ γιά τίς ἀνάγκες μας, μᾶς δίδει τόν λόγο του, γιά νά χορτάσουμε τήν πνευματική μας πείνα γιά νόημα ζωῆς. Ἡ κίνηση τοῦ Χριστοῦ νά στραφεῖ πρός τόν οὐρανό ἀκριβῶς αὐτό φανερώνει. Νά δείξει στόν ἄνθρωπο ὅτι γιά κάθε ἀγαθό αὐτῆς ἤ τῆς αἰώνιας ζωῆς ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά στραφεῖ πρός τόν Θεό ὡς τόν πατέρα του καί νά ἀφεθεῖ στό μυστήριο τῆς ἀνταπόκρισης πού πηγάζει ἀπό τήν ἀγάπη.

 Αὐτό δέν συνεπάγεται τήν ἀνθρώπινη ἀπραξία. Τό θαῦμα ἔγινε τότε. Τό μυστήριο ὅμως βιώνεται συνεχῶς μέσα ἀπό τήν εὐχαριστιακή σχέση ἀνθρώπου καί Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά ἀναβλέπει πρός τόν οὐρανό κάθε στιγμή τῆς ζωῆς του. Νά δοξάζει καί νά εὐχαριστεῖ τόν Θεό γιά κάθε τί πού τοῦ δίδει, ἀκόμη κι ἄν αὐτό φαίνεται σταυρός καί δοκιμασία. Νά ἐμπιστεύεται τόν Θεό ὡς πατέρα. Καί νά ἀπολαμβάνει ὅ,τι ἔχει λάβει, ἀκόμη κι ἄν φαίνεται μικρό καί ἀσήμαντο, μέ πνεῦμα δοξολογίας καί εὐγνωμοσύνης. «Ἀπό Θεοῦ ἄρξασαθαι». Εἶναι μία ὁδός πού, χωρίς νά ἀπαξιώνει τόν ἀνθρώπινο κόπο, ἀφήνει στόν καθέναν μας νά κατανοήσει ὅτι κόπος καί ἐμπιστοσύνη γεννοῦν τό μυστήριο. Ἀλλά καί ὅτι «οὐκ ἐπ’ ἄρτω μόνο ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. 4,4).

«Ἐσὺ εἶσαι καλός ἄνθρωπος· θά βρέξη».

– Γέροντα, πῶς μπορεῖ νὰ ἔχη κανεὶς τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ;

– Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχη συγγένεια μὲ τὸν Θεό, ὁ Θεὸς δίνει τὴν εὐλογία Του. Ἀλλιῶς τί νὰ δώση; Νὰ καταπατιέται ἡ εὐλογία Του; Τὸ ἔχω ζήσει αὐτό. 

Ὅταν εἶχα πάει στὸ Σινᾶ, ὑπῆρχε μεγάλη ἀνομβρία. Χρόνια εἶχε νὰ ρίξη μιὰ σταγόνα νερὸ καὶ αὐτὸ δυσκόλευε καὶ τὸ μοναστήρι καὶ τοὺς Βεδουίνους ποὺ ζοῦσαν κοντὰ σὲ αὐτό. Οἱ μοναχοὶ ἔκαναν προσευχὴ γιὰ τὴν ἀνομβρία, ἀλλὰ κανένα ἀποτέλεσμα.

 Τὴν ἐποχὴ τοῦ κλαδέματος τῶν ἐλιῶν πῆγα νὰ βοηθήσω κι ἐγώ. Ἀφοῦ κλάδεψαν οἱ Βεδουίνοι τὰ δένδρα, οἱ μοναχοὶ κράτησαν τὰ χοντρὰ κλαδιὰ γιὰ τὸ μοναστήρι καὶ τὰ λεπτὰ τὰ ἄφησαν σὲ μία ἄκρη. Οἱ Βεδουίνοι τοὺς παρακαλοῦσαν νὰ τοὺς τὰ δώσουν, γιὰ νὰ τὰ χρησιμοποιήσουν στὴν φωτιά, ὅταν μαγειρεύουν, καὶ νὰ ζεσταίνωνται τὸ βράδυ ποὺ κάνει πολὺ κρύο· ἐκεῖνοι ὅμως ἀρνήθηκαν καὶ οἱ Βεδουίνοι ἔφυγαν λυπημένοι.

Τὴν ἄλλη μέρα ποὺ ἦρθαν οἱ Βεδουίνοι καὶ τὰ ξαναζήτησαν, ἔκανα δεμάτια ὅλα τὰ λεπτὰ κλαδιὰ καὶ τοὺς τὰ ἔδωσα ὅλα. Τότε ἕνας ἡλικιωμένος Βεδουίνος μοῦ εἶπε:

 «Ἐσὺ εἶσαι καλὸς ἄνθρωπος· θὰ βρέξη». Πράγματι, μέχρι νὰ γυρίσω στὸ μοναστήρι, ἄρχισε νὰ βρέχη, καὶ ἔβρεξε πολύ. Ἡ εὐχὴ τοῦ Βεδουίνου ἄνοιξε τοὺς οὐρανούς. Τότε δὲν εἶπα σὲ κανέναν τὸ περιστατικὸ αὐτό.

Πόσες σταυρωμένες χούφτες λαχταρούν να λάβουν την Χάρη της Ιερωσύνης...

-Φίλησε τα χεράκια του παππούλη, Κατερινούλα!
Σηκώνεται στις μύτες των ποδιών της η μικρή για να φθάσει τα χέρια του πριν από λίγο λειτουργούντα ιερέα...Μοσχοβολούσαν....λιβάνι....
-Όχι έτσι αγάπη μου''
-Πώς γιαγιά;ρωτάει η μικρή.
-Να έτσι παιδί μου, και σταυρώνει τα δεξί πάνω στο αριστερό σχηματίζοντας έναν σταυρό οι χούφτες των χεριών της....Να έτσι Κατερινούλα και περιμένουμε για να δεχθούμε την Χάρη που έχουν τα χεράκια του παππούλη, θυμάσαι πριν από λίγο αυτά τα χεράκια μας έδωσαν τον Χριστό μέσα μας''
-Τον Χριστούλη!'συμπλήρωσε η μικρή.

Πόσες σταυρωμένες χούφτες λαχταρούν να λάβουν την Χάρη της Ιερωσύνης..... να δεχθούν νοητά τον Χριστό μιας και πριν από λίγο αυτά τα φθαρτά και ρέποντα στην αμαρτία χέρια είχαν τεμαχίσει και προσφέρει τον Άφθαρτο και Ζωοποιό Χριστό μας!
Πόσες λαβωμένες ψυχούλες περιμένουν να σηκώσει ικετευτικά ο παππούλης το χέρι του, να σκορπίσει την ευλογία του Θεού στις ζωές τους...
Εύκολα λησμονάμε και εμείς(οι ιερείς) Ποιον προσφέρουμε....και ο λαός Ποιον δέχεται!!!

facebook