Ενότητα εν Χριστώ και όχι εν αμαρτία...

«Πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου, ω δέδωκάς μοι, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς.»
Θα ακούσουμε αύριο τον Χριστό να λέει τούτα τα λόγια προσευχόμενος στον Θεό Πατέρα…..
Ξέρεις.....δεν Τον απασχολεί κείνη την ώρα ούτε η προδοσία και η σύλληψη που σε λίγο φθάνει,ούτε ο πόνος κι η οδύνη του επερχόμενου Σταυρού.
Την ώρα εκείνη Τον καταφλέγει ο πόθος της ενότητας των ανθρώπων.
Να είναι αγαπημένοι και ενωμένοι σαν μια οικογένεια.
Ας θυμηθούμε τον λόγο Του προς τους μαθητές που θα πήγαιναν να κηρύξουν
σε όλη την οικουμένη το ευαγγέλιο:
‘’Θα καταλάβουν ότι είσθε μαθητές μου εάν έχετε μεταξύ σας αγάπη’’.
Τι μας λες Χριστέ μου.....Εμείς σήμερα ζούμε τον καιρό του διχασμού….
Ο κατακερματισμός έχει γίνει μάστιγα.....Αλλά πώς να αγωνιστούμε υπερ της ενότητας όταν ο εαυτός μας κραυγάζει αιμόφυρτος…..κομματιασμένος;
Όταν η ύπαρξη μας η ίδια είναι διχασμένη;
Άλλα λέμε άλλα κάνουμε αλλά πιστεύουμε;

Αλήθεια.....Γιατί η διαφορετικότητα να επηρεάζει την ενότητα;
Γιατί εάν ο άλλος δεν συμφωνεί με μας πρέπει να τον κατατάσσουμε με το ζόρι
σε αντίπαλο στρατόπεδο;

Γράφει κάποιος εναντίον κάποιου προκειμένου να μαρτυρήσει την αλήθεια
Μπαίνει στο ποστ του άλλου πετάει την ρουκέτα της κατά αυτόν κάθαρσης...

Δεν μπορούμε να έχουμε ενότητα, αν δεν γνωρίζουμε την αλήθεια του Χριστού, αν δεν αποκαλύπτεται το πρόσωπο του άλλου

 π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος
Η εισαγωγή και ο επίλογος της εκπομπής "Ράδιο Παράγκα" που έγινε την Κυριακή 23-06-2002 ημέρα της Πεντηκοστής.
Για το ηχητικό απόσπασμα πατήστε εδώ
Για περισσότερες ομιλίες του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου : floga.gr

Εισαγωγή
 Καλησπέρα σας!Η μνήμη ελογοτομήθη.
Τότε (που) λογοτομείται η μνήμη πολλές φορές γίνεται αυτό.
Και όταν γίνει σε πράγματα τα οποία είναι ουσιαστικά για τη ζωή μας ή πράγματα τα οποία καθορίζουν τη ζωή μας, τότε μία μνήμη λογοτομημένη μας κάνει να ζούμε ανάπηρα.
Και υπάρχουν μνήμες που καθορίζουν τη ζωή μας.
Μνήμες που είναι γενετικοί κώδικες.
Μνήμες που καθορίζουνε το είναι μας, το παν για τη ζωή μας.
Μνήμες, απ’ αρχής, που έχουν τεθεί μέσα μας από το δημιουργό μας.
Μνήμες γενετικού κώδικα.
Ο Θεός μας έβαλε μία τέτοια μνήμη μέσα μας, όταν μας έφτιαξε. Μία μνήμη, ενότητας. Πρωτογενούς μεν, για να λειτουργούν όλα τα συστατικά της υπάρξεως μας εν ενότητι.
  Όλα, ότι έχουμε πάνω μας, να’ χουν ενότητα. Πέρα από αυτή τη μνήμη που αφορά το πρόσωπό μας και την ισορροπία της ζωής μας και της αρμονίας των εν ημίν υπαρχόντων συστατικών, αυτή τη μνήμη την αύξησε με κάλλος περίσσιο, για να μπορούμε, εμείς μαζί με τους άλλους, ζώντας μέσα στην κοινωνία που έφτιαξε, κατά το πρότυπο της δικής Του τριαδικής κοινωνίας, να έχουμε μία ενότητα όλοι μέσα στη ζωή μας. Το είπε ο ίδιος «Εγώ καί ο Πατήρ έν εσμέν» (Ιω. ι’ 22-30) και στα τροπάρια της σημερινής ημέρας «εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε».

Και έρχεται η ενότητα, να γίνει μία μνήμη ουσιαστική, μνήμη καθοριστική, μνήμη ζωής.
Γενετικός κώδικας είπαμε και αυτό εννοούμε μνήμη.
Χωρίς αυτό δεν μπορείς να ζήσεις.
Όταν αλλοιώνονται οι γενετικοί κώδικες αδυνατείς να ζήσεις.
Και αν αυτές οι μνήμες αλλοιωθούν μέσα μας, τότε έρχεται ανισορροπία, στο προσωπικό μας είναι και στο είναι του κοινωνικού ιστού. Και μιας και ζούμε μέσα σε κοινωνίες, αν αυτή η μνήμη της ενότητας χαθεί, αν αυτή η μνήμη της ενότητας αλλοτριωθεί, αν καταστραφεί, τότε και η προσωπική μας, προσωπική ισορροπία δεν μπορεί ποτέ να σταθεί όρθια και αρχίζουμε και ζούμε αρρωστημένα.