ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ Κερκύρας κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΕΠΙ Τῼ ΝΕῼ ΕΤΕΙ 2026

Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί, παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,

Ἡ εἴσοδός μας στόν νέο χρόνο ἀποτελεῖ γιά ὅλους μας εὐκαιρία νά ζήσουμε τήν προτροπή τοῦ ἀποστόλου Παύλου: "βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μή ὡς ἄσοφοι ἀλλ' ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσί". 

Ὁ ἀποστολικός αὐτός λόγος ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία στίς ἡμέρες μας, διότι οἱ ἄνθρωποι ζοῦμε μέ τήν πεποίθηση ὅτι ὁ χρόνος μας εἶναι ἀτελείωτος ἐπειδή τόν ἔχουμε νικήσει μέ τή βοήθεια τῆς ἐπιστήμης καί τῆς τεχνολογίας, ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι δικαίωμά μας, ὅτι ἡ εὐχαρίστηση πού κρατᾶ λίγο ταυτίζεται μέ τή χαρά, ὅτι δέν χρειάζεται νά ἀγαποῦμε ἀλλά εἶναι ἀρκετό νά κυριαρχοῦμε καί νά ἐξουσιάζουμε γιά νά εἴμαστε εὐτυχισμένοι, ὅτι ὁ χρόνος ὑπάρχει γιά νά πλουτίζουμε ὡς πρός τά ὑλικά ἀγαθά.

 Αὐτή ἡ νοοτροπία ὅμως εἶναι αὐταπάτη καί δείχνει ἔλλειψη σοφίας, διότι καί ὁ χρόνος τῆς ζωῆς αὐτῆς γιά τόν κάθε ἄνθρωπο ἔχει τέλος καί παντοδύναμοι οὔτε εἴμαστε οὔτε θά γίνουμε. Γι' αὐτό ἄς ἔχουμε στόν νοῦ καί στήν καρδιά μας ὅτι καλούμαστε νά χρησιμοποιοῦμε σωστά τόν χρόνο μας, ἀναζητῶντας τόν Θεό, τή σχέση μαζί Του καί μέ τόν πλησίον μας, γιά νά ἔχει ἡ ζωή μας περιεχόμενο καί σκοπό πού τελικά ξεπερνᾶ τόν χρόνο!

Κάθε ἀλλαγή τοῦ χρόνου συνδέεται στό ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας μέ τήν μνήμη τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, ὁ ὁποῖος, μέσα στά πολλά ἔργα τά ὁποῖα μᾶς ἄφησε ὡς πνευματική κληρονομιά, μᾶς ὑπενθυμίζει ἕναν ὡραῖο στόχο, πού μπορεῖ νά ἀποτελέσει τρόπο γιά νά χρησιμοποιήσουμε σωστά τόν χρόνο πού μᾶς δίνεται. Μᾶς προτρέπει λοιπόν νά ἀγωνιζόμαστε γιά τή δικαιοσύνη. Ἀναφέρει χαρακτηριστικά:

Δεν είπε;"Όλοι σας κλέβουν, κλέψτε κι εσείς!"

 ΠΗΓΗ

Τί κι αν το πέλαγος της αγάπης μας επιστρέφει πίσω σταγόνες;

  Σε έναν κόσμο κατακερματισμένο από τα πάθη και τις ανθρώπινες αδυναμίες, η πρόκληση δεν είναι να τον αλλάξουμε, αλλά να τον αντέξουμε. Οι άνθρωποι, πλασμένοι από χώμα και πνοή Θεού, φέρουν μέσα τους τόσο το κάλλος της θεϊκής εικόνας όσο και τη ρωγμή της πτώσης. Η συνύπαρξη με τον πλησίον δεν είναι ποτέ απλή, διότι δεν σχετιζόμαστε με αγγέλους, αλλά με υπάρξεις τρωτές, που κουβαλούν μέσα τους πληγές, ιδιοτροπίες, φόβους και ανασφάλειες. Το αίτημα για "διόρθωση" όλων αυτών φαντάζει όχι μόνο ουτοπικό, αλλά και επικίνδυνα αλαζονικό. Όποιος επιχειρεί να διορθώσει τον άλλον πριν διορθώσει τον εαυτό του, διακινδυνεύει να πέσει θύμα της ίδιας του της αυταπάτης.

  Η ανεκτικότητα, λοιπόν, δεν είναι στάση αδυναμίας, αλλά ανώτερη μορφή πνευματικής σοφίας. Είναι η εκούσια ταπείνωση μπροστά στο μυστήριο του άλλου· η αποδοχή πως ο κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος, ακατανόητος και συχνά αντιφατικός, που όμως καλούμαστε να αγαπήσουμε, όχι να ελέγξουμε. «Αγάπησε τον πλησίον σου ως σεαυτόν» δεν σημαίνει «φτιάξε τον κατά την εικόνα σου», αλλά «συν-χωρέσου με αυτόν μέσα στην κοινή μας ατέλεια».

  Η αχαριστία των ανθρώπων, όσο κι αν πληγώνει, είναι απόδειξη της τραγικότητας της ύπαρξης μας. Ο άνθρωπος ξεχνά εύκολα το καλό, όχι πάντα από κακία, αλλά συχνά από ψυχική φτώχεια. Περιμένοντας ανταπόδοση, στήνουμε παγίδες στον εαυτό μας· απογοητευόμαστε, πικραινόμαστε, κλεινόμαστε.

Η Δευτέρα παρουσία στην.... Παλιά Κοκκινιά

 π.Διονύσιος Ταμπάκης

ΠΡΩΤΗ φορά ,μετα παιδικοῦ δεους, ἄκουσα γιὰ τὴν Δευτερα Παρουσία ἀπὸ τὸν ἀπλόκαρδο καὶ νηπιόψυχο Πατερα μου ,Χρῆστο .
Ἀνθρωπος ἀγράμματος,του λαοῦ.Ένας ἀσήμαντος ἐργατης στὸ λιμάνι τοῦ Πειραιᾶ,αλλα μὲ παιδική,αθώα κι'απονήρευτη πάντα ματιά,μας μίλησε ἐνῷ ἐπιστρεφαμε ,θυμᾶμαι Κυριακή βράδυ ,μὲ τὰ πόδια μαζι μὲ τὸν ἀφελφο μου ,ὅταν γυρνούσαμε ἀπὸ τὴν Γιαγιὰ καὶ τὸν Παπποῦ ἀπο στὴν παλια Κοκκινιά.
Μόλις ζυγώναμε κοντα στὰ Ἀρμένικα,κατά τὴν γεφυρα ,ἐνω οἱ σταχτες κεραμόγατες , σεργιανίζανε νωχελικὲς κι' ἤρεμες στὶς σκοτεινές κεραμοσκεπὲς τῶν χαμηλοτάβανων προσφυγικῶν.Θὰ μουνα πέντε-ἕξι χρονων.
Καὶ τοτε μὲ βεβαιοτητα,με παθος καὶ μὲ ἱερο θυμὸ σὰν ἀπὸ ἔκρηξη, δὲν ξερῷ πὼς τὸ ἔφερε ἡ κουβέντα,μας λέει ὁ Πατέρας μας...

-Θὰ ξανακατέβει πάλι ὁ Χριστὸς στὴν γῆ ,ἀλλὰ ὄχι γιὰ νὰ τὸν Σταυρώσουνε.
Θὰ πάρει καὶ ἕνα μαστίγιο ,καὶ μὲ τὸ χέρι του μας ἐδειχνε παραστατικὰ σφίγγοντας τὶς γερὲς καὶ πολυκάμματες γροθιές του, καὶ θὰ πεῖ στοὺς πλούσιους (τοὺς άδικους και μεγιστᾶνες) ....ΕΛΑ ΔΩ ΡΕ Π... καὶ νὰ δεῖς ξύλο ποὺ θὰ τὸ φᾶνε....
καὶ ἔβλεπες ἐκείνη τὴν στιγμὴ τὰ μάτια του νὰ ἀντικρύζουν ,μὲ δεος κι' ἅγιο θυμό ,τὴν ἴδια τὴν Δευτερα Παρουσία , καὶ νὰ συγκλονίζονται ἀπὸ τὴν Θεικη ἐπέμβαση γιὰ τὴν ἀδικία στὴν γῆ ,σὰν ἑνὸς παιδιοῦ ποὺ τοῦ στερησαν τὸ παιχνιδακι του.
Καὶ νὰ οἱ φωτιες ...νὰ οἱ Ἀγγελοι νὰ ἀνεβοκατεβαίνουν ....νὰ οἱ Ἅγιοι νὰ τρέχουν πέρα δῶθε ,σὰν τοὺς νιόλεκτους στρατιωτες ,σὲ αὐτὸ τὸν χαλασμό!

Καὶ τοτες ναί...έβλεπα σὰν νὰ ἀνακατεύονταν οἱ παραγκες μὲ τοὺς οὐρανούς ,τὰ στενὰ καὶ περιφρονημένα δρομάκια νὰ γίνονται ἕνα ἀξέχωρο πραγμα μὲ τοὺς ὑπερουράνιους ἀστέρες ,ὅλη ἡ Κοκκινια νὰ γίνεται κόκκινη ἀπὸ τὶς Θεικες φλόγες τοῦ πυρὸς καὶ ὅλα νὰ ματαγεννιόνται ἀπὸ τὴν Θεικὴ ἐντολὴ σὲ νέους κόσμους,αληθινούς καὶ αἰώνιους.
Φοβήκα στ'αλήθεια μὰ χάρηκα κιόλας σὰν ἄκουσα πὼς θὰ ξαναδοῦμε τὸν Χριστὸ κοντά μας.

Η δικαιοσύνη του Θεού!!

Ταξίδευε κάποτε σε ένα φέρρυ μποτ, ένας γαλατάς και ένας εκπαιδευτής ζώων, ο οποίος είχε μαζί του μια μαϊμού.
Ο γαλατάς κάποια στιγμή αποκοιμήθηκε. Η μαϊμού μπόρεσε να ξεφύγει από το αφεντικό της, χωρίς αυτός να το καταλάβει, και κατευθύνθηκε στον γαλατά. Εκεί η μαϊμού με μαεστρία μπόρεσε να κλέψει το πορτοφόλι του γαλατά χωρίς αυτός να την αντιληφθεί.

Η μαϊμού, με το πορτοφόλι στο χέρι, ανεβαίνει ψηλά στο κατάρτι, ανοίγει το πορτοφόλι και αρχίζει να πετάει τα μισά λεφτά στη θάλασσα και τα άλλα μισά στο κατάστρωμα! Αυτό το θέαμα προκάλεσε τους γέλωτες των υπολοίπων επιβατών.

Από τα γέλια ξύπνησε ο γαλατάς και βλέπει, προς μεγάλη του έκπληξη, ότι η μαϊμού κρατούσε το πορτοφόλι του στο χέρι της και πετούσε τα λεφτά του. Αρχίζει τότε να φωνάζει, για να σταματήσει η μαϊμού να πετάει τα λεφτά του και να του επιστραφεί το πορτοφόλι.

Επεμβαίνει τότε ο εκπαιδευτής και του λέει:
«Ξέρεις τι κάνει αυτή τώρα; Πόσο νερό έβαλες στο γάλα που πουλούσες; Το κέρδος από το νερό αυτό, η μαϊμού το πετάει στη θάλασσα. Μόνο τα λεφτά που πετάει στο κατάστρωμα σού ανήκουν!».

Κόκκαλο ο γαλατάς! Γιατί πράγματι, αυτό έφτιαχνε ο γαλατάς. Αραίωνε το γάλα και μετά το πουλούσε στους ανυποψίαστους πελάτες του.

Αν εμείς αφήναμε τη μαϊμού να ξεχώριζε τα λεφτά που βγάζουμε από τις δουλειές μας, πολλοί θα έμεναν ταπί! Έχει καμιά σχέση η δικαιοσύνη του Θεού, με το πώς πολιτευόμαστε εμείς στη ζωή μας; Ποιός θα τολμήσει να με πει «ναι»;

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος- ιεροκήρυκας

Αυτός που αδικεί δημιουργεί μέσα του αμέτρητα κύματα λογισμών...

  Αν δεν ήταν κακό, αλλά καλό η αδικία, γιατί ντρεπόμαστε και γιατί προσπαθούμε να κρυφτούμε; 

 Αυτός που αδικεί, κυριεύεται από θυμό, καταπληγώνεται από την οργή του, δημιουργεί μέσα του αμέτρητα κύματα λογισμών, μεταχειρίζεται αμέτρητα μέσα, τον κυριεύει φόβος, αγωνία και τρόμος για το πως θα πετύχει την αδικία και τελικά αυτό που κατορθώνει είναι να καταστρέψει τον εαυτόν του.

Ιερός Χρυσόστομος

Η Δευτέρα Παρουσία στην παλιά Κοκκινιά

Γράφει ο π.Διονύσιος Ταμπάκης

ΠΡΩΤΗ φορά ,μετα παιδικοῦ δεους, ἄκουσα γιὰ τὴν Δευτερα Παρουσία ἀπὸ τὸν ἀπλόκαρδο καὶ νηπιόψυχο Πατερα μου ,Χρῆστο .
Ἀνθρωπος ἀγράμματος,του λαοῦ.Ένας ἀσήμαντος ἐργατης στὸ λιμάνι τοῦ Πειραιᾶ,αλλα μὲ παιδική,αθώα κι'απονήρευτη πάντα ματιά,μας μίλησε ἐνῷ ἐπιστρεφαμε ,θυμᾶμαι Κυριακή βράδυ ,μὲ τὰ πόδια μαζι μὲ τὸν ἀδελφο μου ,ὅταν γυρνούσαμε ἀπὸ τὴν Γιαγιὰ καὶ τὸν Παπποῦ ἀπο στὴν παλια Κοκκινιά.
Μόλις ζυγώναμε κοντα στὰ Ἀρμένικα,κατά τὴν γεφυρα ,ἐνω οἱ σταχτες κεραμόγατες , σεργιανίζανε νωχελικὲς κι' ἤρεμες στὶς σκοτεινές κεραμοσκεπὲς τῶν χαμηλοτάβανων προσφυγικῶν.

Θὰ μουνα πέντε-ἕξι χρονων.
Καὶ τοτε μὲ βεβαιοτητα,με παθος καὶ μὲ ἱερο θυμὸ σὰν ἀπὸ ἔκρηξη, δὲν ξερῷ πὼς τὸ ἔφερε ἡ κουβέντα,μας λέει ὁ Πατέρας μας...
-Θὰ ξανακατέβει πάλι ὁ Χριστὸς στὴν γῆ ,ἀλλὰ ὄχι γιὰ νὰ τὸν Σταυρώσουνε.
Θὰ πάρει καὶ ἕνα μαστίγιο ,καὶ μὲ τὸ χέρι του μας ἐδειχνε παραστατικὰ σφίγγοντας τὶς γερὲς καὶ πολυκάμματες γροθιές του, καὶ θὰ πεῖ στοὺς πλούσιους (τοὺς άδικους και μεγιστᾶνες) ....ΕΛΑ ΔΩ ΡΕ Π... καὶ νὰ δεῖς ξύλο ποὺ θὰ τὸ φᾶνε....
καὶ ἔβλεπες ἐκείνη τὴν στιγμὴ τὰ μάτια του νὰ ἀντικρύζουν ,μὲ δεος κι' ἅγιο θυμό ,τὴν ἴδια τὴν Δευτερα Παρουσία , καὶ νὰ συγκλονίζονται ἀπὸ τὴν Θεικη ἐπέμβαση γιὰ τὴν ἀδικία στὴν γῆ ,σὰν ἑνὸς παιδιοῦ ποὺ τοῦ στερησαν τὸ παιχνιδακι του.

Καὶ νὰ οἱ φωτιες ...νὰ οἱ Ἀγγελοι νὰ ἀνεβοκατεβαίνουν ....νὰ οἱ Ἅγιοι νὰ τρέχουν πέρα δῶθε ,σὰν τοὺς νιόλεκτους στρατιωτες ,σὲ αὐτὸ τὸν χαλασμό!

...στο όνομα του Θεού και της δικαιοσύνης του Θεού.

  «Και μόνο η σκέψη της κοινωνικής αδικίας, κάτω από την οποία μια ανθρώπινη ζωή υποφέρει, μπορεί να έχει την ενέργεια του ανέμου της ερήμου, που όλα μπροστά του τα μαραζώνει. 

 Εάν οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι σ' αυτό τον κόσμο θέλουν να κάνουν έναν επιτυχημένο αγώνα εναντίον των καταπιεστών τους, πρέπει να τον κάνουν στο όνομα του Θεού και της δικαιοσύνης του Θεού.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Οι μηχανισμοί αμύνης που προστατεύουν το εγώ

Δεν αρκεί απλώς να κάνει κανείς κάποιες θρησκευτικές πράξεις: να ψελλίζει απλώς κάποια λόγια προσευχής ή να κάνει απλώς το σημείο του σταυρού ή να πάει και να ξαναπάει στην εκκλησία ή ό,τι άλλο. Δεν αρκούν αυτά. Καμιά φορά μας κάνουν και κακό· όταν δηλαδή τα νιώθουμε έτσι, σαν να λέμε στον Θεό: «Ό,τι σου χρωστούσα, Θεέ μου, το έκανα. Ήθελες να κάνω μερικούς σταυρούς; Τους έκανα. Ήθελες να έρθω στην εκκλησία; Ήρθα». Δεν αγγίζει τελικά η αλήθεια του Θεού την ψυχή μας.

   Και μάλιστα, αν χρονίσει κανείς σ’ αυτή την κατάσταση, δεν αλλάζει εύκολα· είναι όπως οι χρόνιες ασθένειες που δεν θεραπεύονται. Έτσι πάει ύστερα αυτός ο χριστιανός. Είναι σαν μια χρόνια ασθένεια αυτή η αναισθησία. Και όλο αυτό συμβαίνει, γιατί φυλάγουμε τον εαυτό μας.

  Νομίζω, διάβαζα χθες ή άκουσα – αυτό που το έχουμε πει, το ξέρουμε, αλλά μου έκανε εντύπωση που το έλεγε κάποιος – ότι ο άνθρωπος έχει πολλούς αμυντικούς μηχανισμούς. Και βέβαια αυτοί οι μηχανισμοί υπηρετούν και το αίσθημα αυτοσυντηρήσεως, κυρίως όμως οι μηχανισμοί αυτοί λειτουργούν για να προστατέψουν το εγώ έτσι όπως το ξέρει ο καθένας μας. Και αυτό το βλέπουμε και στα μικρά παιδιά.

  Ο καθένας γεννιέται με την προπατορική αμαρτία μέσα του. Καθώς βαπτίζεται, απαλλάσσεται από αυτήν, και από κάποια πλευρά μπορεί να γίνει αληθινός χριστιανός, αφού είναι βαπτισμένος. Δεν γίνεται όμως, και να μη μας παραξενεύει αυτό το πράγμα.

Η ευτυχία ή η δυστυχία εξαρτώνται μόνο από εμάς και ανάλογα με το αν τηρούμε ή όχι το θέλημα του Θεού(Αγ.Ιωάννης Χρυσόστομος)

  Η πραγματεία «Τον εαυτόν μη αδικούντα ουδείς παραβλάψαι δύναται» γράφτηκε τη εποχή της δευτέρας εξορίας του αγίου Χρυσοστόμου (404-407) και πιθανώς στην Κουκουσόν της Αρμενίας το έτος 406.

  Στην πραγματεία αυτή ο άγιος Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι η ευτυχία ή η δυστυχία, η ζημία ή η ωφέλεια στον άνθρωπο δεν εξαρτώνται από τις συνθήκες του περιβάλλοντος ούτε από τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν, αλλά είναι καταστάσεις εντελώς υποκειμενικές. Η ευτυχία ή η δυστυχία εξαρτώνται μόνο από εμάς και ανάλογα με το αν τηρούμε ή όχι το θέλημα του Θεού. Συνεπώς δεν μπορούμε να κατηγορούμε την πρόνοια του Θεού αλλά ούτε και τους ανθρώπους ή τις συνθήκες που επικρατούν στην κοινωνία κάθε εποχής για το ότι μας συμβαίνει, αλλά μόνο τον εαυτό μας. Εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να τον αδικήσουμε. Εάν εμείς δεν τον αδικούμε κανένας δεν μπορεί να μας αδικήσει. 

Ας δούμε την θαυμάσια αυτή πραγματεία του μεγάλου αγίου της Εκκλησίας μας σε περιληπτική διασκευή.
 Γνωρίζω ότι ο λόγος μου θα φανεί παράδοξος και γελοίος. Μη απορρίψεις όμως καμμία γνώμη εκ των προτέρων, αν δεν ακούσεις τα επιχειρήματά της. Όσο δίκαια και σωστή κι αν φαίνεται η δική σου. Αυτό κάνουν και οι σωστοί δικαστές.
Σήμερα όλοι πιστεύουν ότι όλα έχουν γίνει άνω κάτω. Οι αδύνατοι αδικούνται, υβρίζονται, βλάπτονται. Οι πτωχοί καταδυναστεύονται... Όπως δεν μπορούμε να μετρήσουμε τα κύματα της θάλασσας, έτσι δεν μπορούμε να μετρήσουμε τις αδικίες που γίνονται. Και για όλα αυτά, λένε κάποιοι, φταίει η πρόνοια του Θεού.

Ας δούμε όμως τι είναι αδικία, τι είναι αρετή και από τι βλάπτεται.
Το σίδερο το βλάπτει η σκουριά, το μαλλί ο σκόρος, τα πρόβατα οι λύκοι, τα σώματα οι ασθένειες και ούτω καθ’ εξής. Λοιπόν τι βλάπτει την αρετή; Η φτώχεια, η ασθένεια, η χρηματική ζημία, η συκοφαντία, ο θάνατος; Μήπως η φυλακή, η εξορία, ο σεισμός, η πλημμύρα και γενικά το λεγόμενο φυσικό κακό; Ή μήπως την βλάπτει η αμαρτία και ότι καταστρέφει την αρετή;

Ας δούμε με παραδείγματα τι είναι αρετή.
Αρετή του αλόγου τι είναι; Μήπως να έχει χρυσά χαλινάρια, χρυσά λουριά, σέλα από μεταξωτά υφάσματα και να έχει χαίτη πλεγμένη με χρυσά σχοινιά; Ή να είναι γρήγορο, ανθεκτικό, ακούραστο, άφοβο και υπάκουο;

Αρετή της αμπέλου είναι να έχει κλήματα και φύλλα ωραία ή να είναι κατάφορτη από καρπούς;
Ποιά η αρετή του ανθρώπου;
Μήπως είναι τα χρήματα, για να φοβηθούμε την πτωχεία;
Μήπως η υγεία, για να φοβηθούμε την αρρώστια;
Μήπως η εκτίμηση των πολλών, για να φοβηθούμε την συκοφαντία;
Μήπως το ζην εική και ως έτυχε, για να φοβηθούμε το θάνατο;
Μήπως η ελευθερία για ν’ αποφύγουμε τη δουλεία;

Αρετή όμως είναι η των αληθών δογμάτων η ακρίβεια και η κατά βίο ορθότητα. Αυτά κανείς, ούτε ο διάβολος, μπορεί να μας τα αφαιρέσει, αν προσέχουμε.

Το παράδειγμα του Ιώβ μας αποκαλύπτει και πρακτικά όσα είπαμε θεωρητικά.
Ο διάβολος του αφαίρεσε την περιουσία, για να τον εξαναγκάσει να βλασφημήσει.
Του γέμισε το σώμα με έλκη, για να τον καταβάλει ψυχικά.
Τον πολύτεκνο τον έκανε άτεκνο, για να του σπάσει το ηθικό.
Δεν τον εξόρισε σε άλλη πόλη και οικία, αλλά τον πέταξε στην κοπριά.
Έκανε να τον απαρνηθούν και οι φίλοι του και η γυναίκα του.
Κι όμως εκείνος υπήρξε άκαμπτος και άτρωτος. Σε τίποτα δεν αδικήθηκε.

Τον Αδάμ δεν τον υποσκέλισε ο διάβολος, αλλά η απερισκεψία του και η ραθυμία του.
Τον Άβελ δεν τον έβλαψε ο πρόωρος θάνατος ούτε τον Κάιν ωφέλησε ο φόνος. Ο πρώτος εγκωμιάζεται εις τους αιώνες και βλέπει το Θεό σαν φως, ο δεύτερος έχει γίνει σιχαμερός και απεχθής εις τους αιώνες και βλέπει το Θεό σαν φωτιά.
Τον Ιωσήφ τι τον έβλαψε το μίσος των αδελφών του, η συκοφαντία της γυναίκας του Πετεφρή, η φυλακή...
Τους αποστόλους οι οποίοι παλεύαν συνέχεια με πείνα, δίψα, γυμνότητα, διωγμούς, κατατρεγμούς, συκοφαντίες και στο τέλος μαρτύρησαν, τι αδικήθηκαν απ’ όλα αυτά.
Τον φτωχό και ασθενή Λάζαρο τι τον ζημίωσε η φτώχεια, η εγκατάλειψη, η ασθένεια, η πείνα, η θέα της ευτυχίας των άλλων ενώ αυτός έπασχε; Όχι απλώς δεν τον βλάψανε όλα αυτά, αλλά αντίθετα εξ αιτίας αυτών πήρε τα στεφάνια, γιατί δεν βαρυγκώμησε και τα υπέμεινε όλα. Γιατί από μόνα τους αυτά ούτε μας δίνουν τη σωτηρία ούτε μας οδηγούν στην κόλαση.

Συνεπώς όχι μόνο δεν αδικείται κανείς από κανένα, αλλά και περισσότερα κερδίζει, εάν προσέχει τον εαυτό του.
Μα τότε, αφού δεν αδικεί κανείς, γιατί υπάρχει κόλαση και τόσες τιμωρίες; Μη συγχέουμε τα πράγματα. Γιατί δε λέω ότι κανείς δεν αδικεί, αλλά ότι κανείς δεν αδικείται.

Πολλοί είναι οι αδικούντες, ουδείς όμως ο αδικούμενος.
Τον Ιωσήφ τον αδίκησαν οι αδελφοί του, αυτός όμως δεν αδικήθηκε.
Τον Άβελ το αδίκησε ο Κάιν, αλλά αυτός δεν αδικήθηκε.

Ο Θεός δεν καταργεί τις τιμωρίες λόγω της αρετής των πασχόντων. Διότι αυτοί, αν γίνονται καλύτεροι, το οφείλουν στην υπομονή τους και όχι στην κακία αυτών που τους επιβουλεύονται.
Συνεπώς σου αφαίρεσαν χρήματα; Πες ότι «γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου και γυμνός θα φύγω (στον άλλο κόσμο) (Ιώβ 1,21). «Τίποτα δεν φέραμε στον κόσμο αυτό· φανερό είναι ότι και τίποτα δεν μπορούμε να πάρουμε μαζί μας (Α´Τιμ. 6,7).

1961. Στιγμιότυπο από τους λαμπρούς εορτασμούς για την αγιοκατάταξη του Αγίου Νεκταρίου.

Αίγινα, 1961. Στιγμιότυπο από τους λαμπρούς εορτασμούς για την αγιοκατάταξη του Αγίου Νεκταρίου.

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος
"Όσο πιο πολύ αδικείται ο άνθρωπος,τόσο πιο πολύ καθαρίζει από τις αμαρτίες του. Έτσι είναι, ο δίκαιος Θεός δεν αδικεί κανέναν άνθρωπο.
Όποιος αδικείται σ'αυτόν τον κόσμο, δικαιώνεται από το Θεό αιώνια.
Τρανό παράδειγμα στον αιώνα μας ο Άγιος Νεκτάριος.
Και τόσοι μεγάλοι Άγιοι που έζησαν στις μέρες μας οι οποίοι γεύθηκαν την ατιμία και την εξουδένωση και τη συκοφαντία όσο κανένας άλλος. Και έκαναν υπομονή!Έκαναν υπομονή και ο Θεός τούς αντάμειψε."
https://youtu.be/H23z3EMWzYE/πηγή

Τι σημαίνει εκείνη η ‘‘περίεργη’’ ρήση του Χριστού ‘εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού’

 Τι σημαίνει εκείνη η ‘‘περίεργη’’ ρήση του Χριστού ‘εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού’ (Ματθ.10.36); Γιατί να’ναι εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί του; Η οικογένειά του; Οι συγγενείς του; Οι κοντινοί του άνθρωποι; Οι ομοεθνείς του;

 Είναι εχθροί επειδή σε θέλουν ‘δικό τους’. Έχουν δεν έχουν δίκιο σε θέλουν υποστηρικτή τους. Έτσι και επισημάνεις ότι έχουν άδικο -σε οτιδήποτε- και αρνηθείς να τους υποστηρίξεις, σε θεωρούν ‘εχθρό’ και ‘προδότη’. Και η ψυχική βία που ασκούν επάνω σου με τον εκβιασμό αυτό είναι εκτάκτως σοβαρή. Γι’αυτό και είναι εχθροί σου. Από τους μεγαλύτερους μάλιστα. Διότι αποτελούν τον κατ’εξοχήν κύκλο ανθρώπων που ρέπουν στο να σε εμποδίσουν να σταθείς αμερόληπτα και δίκαια στην ζωή. Σε θέλουν υποταγμένο στο συμφέρον της ‘φατρίας’, της ‘αγέλης’.

 Ο άνθρωπος του Θεού, όμως, δεν μπορεί να έχει ‘δικούς του’ και ‘ξένους’. Ο άνθρωπος του Θεού είναι με το δίκαιο. Ανεξαρτήτως του ποιος το’χει στην εκάστοτε περίσταση ζωής. Ακόμη και αν η ίδια, η μητέρα που τον γέννησε, αδικεί κάποιον, αυτός θα σταθεί με τον αδικούμενο. Αν ο αλλόθρησκος λέει κάτι σωστό και ο ομόθρησκος λέει κάτι λάθος, αυτός θα συνταχθεί -όσον αφορά το λεγόμενο- με τον αλλόθρησκο. Αν ο αλλοεθνής έχει δίκιο σε κάτι και ομοεθνής έχει άδικο, αυτός θα σταθεί -σε αυτό το κάτι- με τον αλλοεθνή. Γι’αυτό και είναι αναπόφευκτο να στιγματιστεί, αργά ή γρήγορα, ως ‘προδότης’ και να υποστεί εξοστρακισμό.

''Ο αγαπών την αδικίαν μισεί την εαυτού ψυχήν''

''Ο αγαπών την αδικίαν μισεί την εαυτού ψυχήν''. [Όποιος αγαπά την αδικία και επιμένει σ' αυτήν, αυτός μισεί και βλάπτει κυρίως τον εαυτόν του.]

  Ψαλμός 10,5 

  Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς : «Όποιος αγαπά την αδικίαν, μισεί την ψυχή του και ξεσχίζοντας και αχρηστεύοντας το "κατ' εικόνα" που έχει, παθαίνει κάτι παραπλήσιον με εκείνους που από παραφροσύνη, χωρίς να το αισθάνονται, καταξεσχίζουν ελεεινά τις σάρκες τους. Διότι και αυτός, χωρίς να το αισθάνεται, καταστρέφει και καταξεσχίζει αθλιότατα την έμφυτη καλλονή του, κατασυντρίβοντας ανόητα τον εσωτερικόν Τριαδικόν και υπερκόσμιον στολισμόν της ψυχής του, τον οποίον δημιουργεί η αγάπη»

πηγή

Πραγματικά η υπομονή στις θλίψεις και τις αδικίες είναι ανώτερη από τις αλυσίδες και τα τρίχινα πουκάμισα

Γέροντας Ζωσιμάς της Σιβηρίας

«Δεν μπορούμε να κοιτάμε με το ένα μάτι στον ουρανό και με το άλλο στη γη. Έτσι δεν μπορούμε να έχουμε την ψυχή μας κολλημένη και στα επίγεια και στα επουράνια. Ένα από τα δύο πρέπει να διαλέξουμε και να επιζητούμε, ή τον ουρανό ή τη γη».
 Αναστατώνεστε με τις εναντίον μου αδικίες, πανουργίες και συκοφαντίες. Αλλά γίνεται τίποτα χωρίς παραχώρηση του Θεού; Η ανεξιχνίαστη πρόνοιά Του είναι πάντα σωτήρια για μας,τόσο στις ευεργεσίες όσο και στις δοκιμασίες. Οι άνθρωποι είναι μόνο τα όργανα εκτελέσεως του θελήματός Του. Γι’αυτό ακόμα κι όταν μας βλάπτουν, πρέπει να τους θεωρούμε μεγάλους ευεργέτες και να προσευχόμαστε γι’αυτούς.

  «Πραγματικά η υπομονή στις θλίψεις και τις αδικίες είναι ανώτερη από τις αλυσίδες και τα τρίχινα πουκάμισα. Ο Χριστός δεν μας έδωσε εντολή για τέτοια πράγματα, αλλά μας πρόσταξε να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να προσευχόμαστε γι΄ αυτούς. Ναι, πρέπει να τους τιμάμε σαν ευεργέτες μας, γιατί αυτοί, με ζημία των δικών τους ψυχών, συμβάλλουν στη σωτηρία των δικών μας».
Αδικώντας μας και διώκοντάς μας δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να μας σπρώχνουν με τη βία στη Βασιλεία των Ουρανών, παρόλο που έτσι κινδυνεύουν να καταποντιστούν οι ίδιοι στον άδη.Πώς λοιπόν να μην τους ευγνωμονεί κανείς; Και πώς να μην προσεύχεται στον Κύριο να τους ελεήσει;

Εάν κάποιος σε λύπησε ή σε πρόσβαλε ή σε αδίκησε...

Δημήτριος Παναγόπουλος

Αν θυμηθεί κανείς ποτέ αυτόν που τον λύπησε ή τον πρόσβαλε ή τον αδίκησε ή του έκανε ένα οποιοδήποτε άλλο κακό, οφείλει να τον θυμηθεί και να τον θεωρήσει ως γιατρό της ψυχής του και εκ βάθους ψυχής να προσεύχεται γι’ αυτόν.
Αν όμως κάνει σκέψεις εναντίον του, πρέπει να γνωρίζει ότι κάνει κακό εναντίον της ίδιας της ψυχής του, όπως οι δαίμονες.
 Μάλλον δε, γίνεται ο ίδιος στον εαυτό του δαίμονας και εχθρός, διότι δεν επιθυμεί να απαλλαγεί από την κακία, αλλά θέλει να υποφέρει από ασθένεια αθεράπευτη. Διότι, αν δεν ήταν πραγματικά άρρωστος, δεν θα σκεφτόταν άσχημα για εκείνον που τον λύπησε ή ζημίωσε και ο οποίος στάλθηκε σε αυτόν από τον Χριστό ως γιατρός και με την ύβρη ή τη ζημία που του προξένησε τον ωφέλησε, διότι έτσι φανερώθηκε το πάθος που κρυβόταν μέσα του.

 Αν πράγματι επιθυμεί να θεραπευθεί, οφείλει να τον θεωρεί ως ευεργέτη και να δέχεται οτιδήποτε του κάνει αυτός, ως φάρμακο ιαματικό που του στέλνει ο Χριστός, και να ευχαριστεί για όλα αυτά, αν και προς το παρόν του δημιουργούν πικρία και πόνο. Διότι ο ασθενής ουδέποτε δέχεται ευχαρίστως την εγχείρηση ή την καυτηρίαση ή το να πιει καθαρτικά φάρμακα, αλλά και με αηδία τα σκέφτεται. Όταν όμως πείσει τον εαυτό του ότι χωρίς αυτά είναι αδύνατο να απαλλαγεί από την ασθένεια, εγκαταλείπει τον εαυτό του στον γιατρό, γνωρίζοντας ότι με μικρή αηδία θα απαλλαγεί από πολυχρόνια ασθένεια.

 Καυτήρας του Ιησού είναι εκείνος που σου προξενεί ζημίες και ύβρεις, αλλά σε

…υπάρχει πιο επαναστατική πράξη από την αποδοχή του Σταυρού;

Δηλαδή τον κάνεις δικαστή κι μετά τον κάνεις κακό δικαστή. Και έρχεται ο Θεός και σου λέγε, «δεν είμαι δικαστής» και εσύ απαντάς «είσαι, και είσαι κακός δικαστής»· και σου ξαναλέγει ο Θεός «δεν είμαι δικαστής αλλά Πατέρας», μα αυτό δεν μπορείς να το δεχτείς μέσα σου.

  Δεν μπορείς να δεχτείς ότι ο Θεός αγαπά το ίδιο την Παναγία και τον Διάβολο, δεν μπορείς να δεχτείς μέσα σου ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης “οὐ γὰρ ἔστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ” (Ρωμ.2.11). Επειδή δεν μπορείς να αποδεχτείς την Αγάπη Του ως γεγονός αιώνιο που δεν φθείρει και δεν αλλάζει προσπαθείς να “βαπτίσεις” τον Θεό κάτι που δεν είναι ώστε μετά να Τον βγάλεις σκάρτο.

“Γιατί Θεέ μου αφήνεις τις αδικίες στον κόσμο αυτόν”; λες, προσδίδοντας στον Θεό την ευθύνη των αδικιών αμνηστεύοντας πολλές φορές τους αδικούντες. Τα βάζεις με τον Αγαθό Θεό και όχι με τον άδικο άνθρωπο. Κατηγορείς τον Θεό και ποτέ τον εαυτούλη σου.

“Γιατί ο Θεός που είναι παντοδύναμος επιτρέπει όμως την αδικία”; ξαναρωτάς.

  Δεν μπορείς να δεχτείς ότι ο Θεός και το θύμα και τον θύτη τους αγαπά το ίδιο. Γι’αυτό και τα βάζεις με τον Θεό. Μιλάς για δικαιοσύνη και όχι για αγάπη, μιλάς για κακούς και καλούς και όχι για αδέλφια, μιλάς για ηθική και όχι για μετάνοια, μιλάς για τιμωρίες σύμφωνα με νόμους και κανόνες και όχι για συγχώρεση· έχεις την νοοτροπία των δικαστηρίων και όχι την συγκατάβαση και την θαλπωρή ενός νοσοκομείου που θέλει την θεραπεία και όχι την εξάλειψη του ασθενή.
 Γι’αυτό και στο τέλος απορρίπτεις τον Θεό. Απορρίπτεις αυτόν που μόνος σου δημιούργησες γιατί σε απογοήτευσε και σε πρόδωσε. Πρόδωσε την εμπάθειά σου, τον εγωισμό σου, τον λογισμό σου.

 Μα ο Θεός στέκει Απαθής δίπλα σου. Τον απορρίπτεις και Αυτός σε αποδέχεται,

Μνήμη Αγ.Ιωάννου του Ελεήμονος-Η γενναιοδωρία φέρνει την μεγαλύτερη χαρά

Από το γραπτό κήρυγμα της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας
12 Νοεμβρίου 2017(Κυριακή Η'Λουκά)

 Σήμερα, εορτή του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος, Πατριάρχου Αλεξανδρείας, αυτού που έκανε όλη τη ζωή του ελεημοσύνη, η Εκκλησία μας ορίζει να διαβάζεται ένα αποστολικό ανάγνωσμα, στο οποίο αναρωτιόμαστε, αγαπητοί μου αδελφοί, για τον τρόπο διαχείρισης τω υλικών αγαθών, κυρίως σε σχέση με τους άλλους. Να είμαστε αυτάρκεις, να κρατάμε τα αγαθά για μας, να τα αξιοποιούμε για την δική μας καλοζωία ή να τα μοιραζόμαστε με τους άλλους, ιδίως αυτούς που δεν έχουν; Το δίλημμα προεκτείνεται: να σκορπώ όσα έχω ή να τα κρατώ για δύσκολους καιρούς; Να αποταμιεύω και να είμαι φειδωλός ή να νιώθω την ματαιότητα της ζωής και να επιτρέπω στον εαυτό μου να χαίρεται σκορπίζοντας ό,τι έχει και δεν έχει, εφόσον υπάρχει η δυνατότητα της αναπλήρωσης;

 Τα αγαθά θέτουν τον άνθρωπο μπροστά στο ερώτημα «τι είναι και τι φέρνει ηδονή, ευχαρίστηση;». Η εύκολη απάντηση είναι ότι ηδονή φέρνει η ικανοποίηση των επιθυμιών μας, που κάποτε γίνονται ανάγκες και δικαιώματα. Ανάγκη είναι η τροφή.
Ανάγκη όμως γίνεται και η αφθονία και η ποικιλία της τροφής. 
Ανάγκη είναι να υπάρχει ένα μέσο μεταφοράς για να εξυπηρετεί την πορεία προς την εργασία ή μία στοιχειώδη έξοδο για αναψυχή. 
Ανάγκη γίνεται όμως και η επίδειξη πλούτου και χλιδής με ένα πολυτελές αυτοκίνητο. 
Ανάγκη είναι η σχέση με τον συνάνθρωπο, ο έρωτας, η αγάπη. 
Ανάγκη γίνεται όμως και η παράδοση του εαυτού μας στην λαγνεία και τη φιληδονία, καθώς μετά ουκ έστιν όριον. Εξάλλου, η ανάγκη είναι δικαίωμα του ανθρώπου να εκπληρωθεί. Όμως η αφθονία, η χλιδή, η θεοποίησή της συνδυάζεται με το δικαίωμα του ανθρώπου να περιχαρακώνεται στο «εγώ» του και να μην κοιτάζει τις ανάγκες των άλλων. Έτσι εκλαμβάνουμε ως δικαίωμα να χρησιμοποιούμε τους άλλους όπως τα αγαθά μας. Ως αντικείμενα δηλαδή που θα εκπληρώσουν τις ανάγκες μας, χωρίς να μας ενδιαφέρει αν έχουν συναισθήματα, αγωνίες, ανάγκες και εκείνοι, δικαιώματα. Οι καιροί μας μάς δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο πολιτισμός της κατανάλωσης είναι νοηματοδοτημένος στην χρήση των άλλων και στα δικά μας δικαιώματά έναντί τους.

Ηδονή, ευχαρίστηση φέρνει και η εξουσία. Η δυνατότητα που έχουμε οι

Όταν σας αδικούν οι άνθρωποι, να ξέρετε ότι αποκτάτε μετοχές στον Ουρανό.

π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Οι άνθρωποι έχουν πολλά ελαττώματα και ιδιοτροπίες. Να τους διορθώσουμε όλους, είναι αδύνατον. Δεν μένει, λοιπόν, άλλη λύση από το να μάθουμε να υπομένουμε και να τους ανεχόμαστε όλους.

Αρκετοί άνθρωποι είναι αγνώμονες. Αν περιμένουμε ανταπόδοση, θα στεναχωρηθούμε. Αν όμως δεν περιμένουμε, τότε θα είμαστε ήρεμοι.
Από τους ανθρώπους, να δεχόμαστε ό,τι μας δίνουν.
Σε κάποιον προσφέρεις ένα πέλαγος αγάπης. Κι αυτός ανταποκρίνεται με τον εξής τρόπο: παίρνει ένα σταγονόμετρο και σου λέει: “Άνοιξε τα χέρια σου!… Μια…, δύο…, τρεις…”, και σου δίνει δύο–τρεις σταγόνες αγάπης!
Τί, να κάνουμε;! Δεκτό κι αυτό!
Όταν σας αδικούν οι άνθρωποι, να ξέρετε ότι αποκτάτε μετοχές στον Ουρανό. Όταν μας αδικούν οι άνθρωποι, μας δικαιώνει ο Θεός. Γενικά, τους ανθρώπους να τους δεχόμαστε όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε εμείς να είναι...

πηγή

ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΘΕΟΣ...

Ἀφιερωμένο σέ ἀδελφική φίλη πού μᾶς ἐμπιστεύθηκε τόν πόνο της...

Εἶναι ἄλλωστε καί πόνος πολλῶν ἀνθρώπων μέσα στήν σάπια κοινωνία μας, πού κάποιοι ἐπιτήδειοι πατοῦν ἐπί πτωμάτων προκειμένου νά ἀναδειχθοῦν...

Εἶναι πόνος ἀνθρώπων...
...πού ποθοῦν νά εἶναι πιστοί στό καθῆκον τους καί στίς ἀρχές τους,
...πού ἐργάζονται σκληρά καί μέ τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου τους κερδίζουν τά πρός τό ζεῖν,
...πού ἀγωνίζονται μέ τά τάλαντα πού τούς χάρισε ὁ Θεός γιά κάτι ὑψηλότερο,
...πού καταβάλουν κόπο καί μέ τήν προσωπική τους ἐργασία καταφέρνουν νά προοδεύουν,
...πού ἔχουν δίψα γιά πρόοδο καί ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης, τῆς τέχνης, τῶν γραμμάτων...

Ἐν τούτοις πολλές φορές ἀδυνατοῦν νά κάνουν ὅ,τι ἐπιθυμεῖ ἡ καρδιά τους καί τελικά πράττουν ὅ,τι δέν θέλουν. Καί ὅ,τι πραγματικά θέλουν ἀναγκάζονται νά τό ἐγκαταλείψουν.

Γιατί συχνά βρίσκονται κάποιοι ἀνθρωπίσκοι...
...πού μέ μηχανορραφίες, ἀπάτες, ἰησουΐτικες συμπεριφορές, ἀποσποῦν ἀξιώματα ἐκτοπίζοντας τούς ἀξίους,
...πού μέ συκοφαντίες καί διαβολές ὑποσκελίζουν τούς ἱκανούς,
...πού μέ δόλο, «σύρσιμο καί γλείψιμο» ὡς σαλίγκαροι -κατά τόν γνωστό μύθο- ἀνέρχονται «εἰς τά ἄκρα τῶν ὀρέων» καταλαμβάνοντας περίοπτες θέσεις,
...πού ὡς ἄλλοι «Ἡσαῦ» ξεγελοῦν καί κερδίζουν ὀφφίκια «ἀντί πινακίου φακῆς».
Ὅλα αὐτά θλίβουν τούς ἠθικούς, ἔντιμους καί ἁγνούς μαχητές τῆς καθημερινότητος... Θά εἶναι ὅμως μεγάλο τό κατόρθωμα, ἄν ὑποφέρουν μέ ταπείνωση, ὑπομονή καί σιωπή τίς ὅποιες ἀντιξοότητες, ἀκόμα κι ἄν προέρχονται ἀπό συναδέλφους, ὁμογάλακτους ἀδελφούς, φίλους, συγγενεῖς...

Ἄς μήν λησμονοῦμε ὅτι «ἔστι δίκης ὀφθαλμός ὅς τά πάνθ’ ὁρᾷ»...καί «ἐμοί ἡ ἐκδίκησις ἐγώ ἀνταποδώσω λέγει Κύριος Σαβαώθ».
«Ἄστον, ἀδελφέ μου, στά χέρια τοῦ Θεοῦ!», ὅπως θά ἔλεγε καί ὁ Πάτερ, ὁ π. Θεόφιλος...

Ἄς ἀρνηθοῦμε τόν ἑαυτό μας καί ἄς ὑπερνικήσουμε τήν θέλησή μας. Ἄς ὁπλιστοῦμε μέ ὑπομονή καί ἄς μήν ξεχνοῦμε ὅτι καρπός ὅλων αὐτῶν τῶν σκληρῶν δοκιμασιῶν θά εἶναι τό «βραβεῖο τῆς ἄνω κλίσεως». Τά γνωρίζει ὅλα ὁ Θεός! Σύντομα θά εἶναι τό τέλος ὅλων μας καί ὅλοι μας θά λάβουμε «τήν ἔκδικον μισθαποδοσίαν».

Ὁ Μέγας Βασίλειος γράφει σέ μία ἐπιστολή του: «Ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος μᾶς ὁρίζει τά πάντα μέ μέτρα καί σταθμά καί μᾶς στέλνει πειρασμούς πού δέν ὑπερβαίνουν τήν δύναμή μας, ὁ ὁποῖος δοκιμάζει τούς ἀγωνιστές τῆς εὐσεβείας μέ τίς ἀντιξοότητες, δέν ἀφήνει νά πειρασθοῦν περισσότερο ἀπό ὅσο μποροῦν νά βαστάσουν». 

Λεβέντικα, λοιπόν καί θαρραλέα, μέ τό βλέμμα μας στραμμένο πρός τόν Χριστό, τόν μεγάλο ἀδικημένο καί περιφρονημένο ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἄς προχωροῦμε καί ἄς τά δεχόμαστε ὅλα ἀπό ὅλους μέ καρτερία, ἀνοχή, μεγαλοψυχία καί ἀρχοντιά! Καί ἄς μήν ξεχνοῦμε ποτέ ὅτι τά ΠΑΝΤΑ τά γνωρίζει ὁ Θεός καί τά ἐπιτρέπει ἡ ἀγάπη Του γιά τό καλό μας!
Καλή δύναμη στόν ἀγῶνα σου!

πηγή

Γιατί ο Θεός ανέχεται το άδικο;

Ένα από τα πιο δύσκολα ερωτήματα που θέτουν οι νέοι στην Εκκλησία είναι το γιατί ο Θεός να ανέχεται το άδικο. Άνθρωποι πονηροί και γόητες που προκόπτουν και δοξάζονται. Λαοί που ξεριζώνονται από τις πατρογονικές εστίες τους. Παιδιά που πεινούν και πεθαίνουν, χωρίς να προλάβουν να ζήσουν και να χαρούν. Νέοι που πεθαίνουν ξαφνικά, σκοτώνονται σε δυστυχήματα ή αρρωσταίνουν από θανατηφόρες αρρώστιες. 

 Κάποτε το ερώτημα γίνεται αμείλικτο. Ο Θεός ανέχεται το άδικο, ενώ κάνουμε προσευχή σ’ Αυτόν για το αντίθετο. Δεν εκπληρώνει αυτό που Του ζητούμε. Αντίθετα, αφήνει τα πράγματα να οδηγηθούν στον θρίαμβο του κακού.

 Πόσο εύκολα μπορεί να απαντηθούν αυτοί οι προβληματισμοί;
Η λογική μας ταράζεται, το ίδιο και η ψυχή μας μπροστά σε τέτοιες περιστάσεις. Η Εκκλησία όμως δίνει ως απάντηση δύο δρόμους και τρόπους συνάμα, έχοντας ως συνεπίκουρό τους μία προϋπόθεση. Είναι ο Σταυρός, η Ανάσταση και η Πίστη. Όλες οι αδικίες της ζωής είναι απεικόνιση της μεγαλύτερης αδικίας που έγινε στην Ιστορία: αυτής της Σταύρωσης του Θεού.