Μια εικονίτσα στο θρανίο

Ηλίας Λιαμής, Σύμβουλος Ενότητας Πολιτισμού

Η επιτήρηση στις κάθε λογής γραπτές εξετάσεις αποτελεί για τους καθηγητές μια ώρα δύσκολη. Ενώ η ματιά, με στόχευση ιέρακος, αναζητά την παρανομία και επιβλέπει το αδιάβλητον της διαδικασίας, ο νους αναζητά απασχόληση, προκειμένου να περάσει ένα από τα πιο μονότονα τρίωρα όλης της σχολικής χρονιάς. Έτσι, η σκέψη, άλλοτε ταξιδεύει στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, (τι είναι ζωή, τι είναι θάνατος, ματαιότης ματαιοτήτων κ.λ.π.), άλλοτε ανακεφαλαιώνει τον προγραμματισμό των θερινών διακοπών, άλλοτε κατηγοριοποιεί τις εκκρεμότητες του σπιτιού και άλλοτε αφήνεται στη νοσταλγία. Αυτό το τελευταίο είναι το πιο περίεργο και συνάμα το πιο αντιφατικό, καθώς η γλυκιά ανάμνηση των μαθητικών χρόνων συνδυάζεται με την πικρή συνειδητοποίηση του χρόνου που περνά με ταχύτητα διαστημική.

Φέτος σκέφτηκα να πρωτοτυπήσω: Περπατώντας ανάμεσα στα θρανία, παρατηρούσα αυτά τα λίγα προσωπικά μαθητικά είδη που επιτρέπονται στις εξετάσεις και βάλθηκα, απ΄ αυτά, να ψυχολογήσω το κάθε παιδί και να βγάλω συμπέρασμα για το περιβάλλον του. Και ιδού, την ώρα αυτής της περιδιάβασης, μεταξύ, συνολικά, 300 πάνω κάτω παιδιών για φέτος, σε ένα, μόνο σε ένα θρανίο, είδα μια μικρή εικονίτσα. Αιφνιδιάστηκα γιατί, ακόμη και αυτή η μοναδική εξαίρεση, είχε αποκλειστεί εντελώς στο μυαλό μου. Και θυμήθηκα πως, μόλις(;) 40 χρόνια πριν, τα μισά τουλάχιστον παιδιά, εν ώρα εξετάσεων, είχαμε μπροστά μας από μια εικονίτσα.

Γυρίζοντας σπίτι, η εικονίτσα του θρανίου δεν μου έφυγε από το μυαλό και παρά τις τόσες υποχρεώσεις, υπέκυψα στη νοσταλγία και αναζήτησα σε ένα μικρό ξύλινο κουτί παιδικών και μαθητικών αναμνήσεων τη μικρή εικονίτσα που με συνόδευσε από την Α΄ Γυμνασίου μέχρι και τις Πανελλήνιες, τις πρώτες Πανελλήνιες, που έμελλε, από το πρώτο κιόλας μάθημα, να στιγματιστούν από την υποκλοπή των θεμάτων. Σύνολο έξι χρόνια, με διπλές εξετάσεις, χειμερινές και θερινές.

Κάθε φορά που φτάνουν οι πανελλαδικές εξετάσεις ένα σμήνος από αναρτήσεις εμφανίζονται γεμάτες στοργή, έγνοια και παρηγοριά προς τους μαθητές...

Κάθε φορά που φτάνουν οι πανελλαδικές εξετάσεις ένα σμήνος από αναρτήσεις εμφανίζονται γεμάτες στοργή, έγνοια και παρηγοριά προς τους μαθητές που ίσως αποτύχουν!.. Είναι συγκινητική η αγωνία των ενήλικων μην και πικραθούν οι νέοι που δεν θα τα καταφέρουν.
Αρχίζει λοιπόν η υποτίμηση των σπουδών, η επίμονη υπενθύμιση πως δεν πετυχαίνουν όσοι τελειώνουν πανεπιστήμια, πως είναι μια κοινωνική συμβατικότητα το να σπουδάσεις, και άλλα τέτοια.
Όμως οι νεαροί υποψήφιοι, λόγω φρέσκιας ψυχής και ειλικρίνειας, δεν τα ακούνε και πολύ αυτά.
Η δικιά τους αλήθεια παραμένει πιστή στο επιθυμώ, τον κόπο και την αγωνία τους γιατί εκείνοι επιθυμούν πολύ να πετύχουν, να περάσουν στη σχολή που διάλεξαν και ονειρεύονται.
Γνωρίζουν πως οι ανώτατες σπουδές έχουν την αξία τους. Πως σου εξασφαλίζουν πολύ περισσότερες ευκαιρίες, πως η εμπειρία της φοιτητικής ζωής είναι κάτι που καίγονται να βιώσουν, πως η ζόρικη άσκηση των εξετάσεων και της επίμονης μελέτης, ακόμα κι αν μετά κάνεις άλλο επάγγελμα, σφυρηλατεί το μυαλό και τη μέθοδο κρίσης. Διαφέρουν κατά κανόνα στη συστηματική σκέψη και την έκφραση όσοι έχουν σπουδάσει.
Ναι, έχει τεράστια προβλήματα η ανώτατή μας εκπαίδευση, αλλά παρά ταύτα η τριβή στα πανεπιστήμια αξίζει.
Ας μην παραμυθιάζουμε αγχωμένοι τα παιδιά που παλεύουν τον καλό τους αγώνα. Είναι οι ευκολίες που χαλάνε τον άνθρωπο όπως λέει ο αγαπημένος γέροντας.
Η ζωή είναι και δύσκολη, σκληρή από τη στιγμή που γεννιέσαι και κόβουν τον λώρο σου, που βγάζεις δόντια. Καλύτερα να προετοιμάζεσαι θαρραλέα και γειωμένα, να γνωρίζεις τι θέλεις και να το πληρώνεις.
Η ζωή είναι όμορφη όμως παιχνιδάκι, συνεχή χάδια, δικαιολογίες, και παρηγοριές δεν είναι.
Ας κάνουμε οι μεγάλοι πίσω κι ας ελευθερώσουμε τα παιδιά να ζυγίσουν και να μάθουν τα μαθήματα της σημαντικής τους τωρινής περιπέτειας. Καλή τους δύναμη για τις δύσκολες, συναρπαστικές, ίσως και άδικες τούτες μέρες, θα τις θυμούνται σ' όλη τους τη ζωή!

Μάρω Βαμβουνάκη

Στους γονείς που στάθηκαν δίπλα στα παιδιά τους παρά την ''αποτυχία'' τους...συγχαρητήρια.

Στους γονείς που στάθηκαν δίπλα στα παιδιά τους και τώρα τα καμαρώνουν για την επιτυχία τους· μα πιο πολύ στους γονείς που στέκονται δίπλα στα παιδιά τους και τώρα και πάντοτε και τα καμαρώνουν παρά την αποτυχία τους...συγχαρητήρια.

Συγχαρητήρια για την διάκρισή σας, για την συγκατάβασή σας, για την ανεκτικότητά σας, για την άδολη αγάπη σας.

Συγχαρητήρια στους γονείς που κατάλαβαν ότι το παιδί τους, τους χρειάζεται ειδικά τότε που η "αποτυχία" του μαυρίζει το νου και την καρδιά του. Συγχαρητήρια στους γονείς που δεν κουνάνε επιδεικτικά το χέρι στο παιδί τους κρίνοντας όλη του την ζωή από μία "αποτυχία".

Γιατί αποτυχία τελικά είναι να σταυρώνεις αυτούς που αγαπάς με την σκληρότητα της αυθεντίας και του αλάθητου· δηλώνοντας μάλιστα στο τέλος "εγώ σε αγαπώ γι'αυτό και στα λέγω". Όταν ο άλλος είναι πληγωμένος, άφησέ τον. Μην του πειράζεις την πληγή, μην του θυμίζεις τα λάθη του. Ειδικά στο παιδί σου.

Η μεγαλύτερη επιτυχία των γονέων δεν είναι να βγάλουνε σπουδαγμένα παιδιά, αλλά ανθρώπους που είναι έτοιμοι να σηκώσουν τον σταυρό του πλησίον τους, που είναι έτοιμοι να σταυρωθούν για τους άλλους εάν χρειαστεί.
Και αυτό θα το διδαχθούν από τους γονείς.
Είναι εύκολο να κρίνεις το παιδί σου. Εύκολο να το τιμωρήσεις. Δύσκολο να το κατανοήσεις. Δύσκολο να ακούσεις αυτό που έχει να σου πει.

Εάν λες ότι αγαπάς το παιδί σου μοιάζεις με τον Θεό Πατέρα, με την Μάνα Παναγιά. Αναλογίσου λοιπόν, πόσες φορές ο Θεός και η Παναγιά σε αγκάλιασαν στην αποτυχία της αμαρτίας σου, πόσες φορές σε συγχώρεσαν;

Άσε τον κόσμο να λέγει για τους γονείς των "αποτυχημένων" παιδιών. Ο κόσμος πάντα θα κουτσομπολεύει πάνω στην θλίψη και στην δοκιμασία των ανθρώπων.
Εγώ πάντως θα μιλώ για τον πατέρα και την μάνα που σκούπισαν τα δάκρυα από τα μάτια των παιδιών τους, τα φίλησαν στο μέτωπο και τα διαβεβαίωσαν "μην στεναχωριέστε, εδώ είναι ο μπαμπάς και η μαμά".

π.Paulos Papadopoulos

Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ο ταχυδρόμος του Θεού

(Πανελλαδικές εξετάσεις)

«Πριν από πολλά χρόνια», διηγείται ο γέροντας Τρύφωνας του Βάσον (Η. Π. Α.), «πήρα ένα μονοπάτι που προχωρούσε βαθιά σ’ ένα δάσος του Όρεγκον, όταν είδα ξαφνικά μπροστά μου ένα νεαρό καθισμένο πάνω σ’ ένα κούτσουρο. Η αφετηρία του μονοπατιού απείχε κάπου τέσσερα μίλια από το σημείο και μου φάνηκε παράξενο που βρήκα αυτόν τον άνθρωπο, μόνο, τόσο βαθιά μες στο δάσος. Ήταν τόσο βυθισμένος στις σκέψεις του, που αισθάνθηκα την ανάγκη να του ζητήσω να με συγχωρήσει που τον ξάφνιασα. Κάτι είπα για την ομορφιά της θείας δημιουργίας και τον ρώτησα αν ήθελε να μοιραστούμε το κολατσιό και τον καφέ μου. Κάθισα στο κούτσουρο δίπλα του, άνοιξα το σακίδιό μου και του έδωσα το μισό από το φαγητό μου.

Μετά από λίγο στράφηκε προς το μέρος μου, μου έδειξε ένα περίστροφο και μου είπε ότι είχε έρθει στο απομακρυσμένο αυτό σημείο για να αυτοκτονήσει. Μάλιστα όταν εμφανίστηκα με τη μακριά γενειάδα μου, τα μακριά μαλλιά και το μαύρο ράσο μου, νόμιζε ότι ήμουν ένας άγγελος σταλμένος από τον Θεό· προσευχόταν, λέει, να τον συγχωρήσει ο Θεός γι’ αυτό που ετοιμαζόταν να κάνει.

Τον διαβεβαίωσα ότι είχα σάρκα και οστά και ότι δεν ήμουν άγγελος. Πρόσθεσα όμως ότι με έστελνε ο Θεός με ένα μήνυμα γι’ αυτόν. Το μήνυμα έλεγε ότι ήταν πολύ αγαπητός στον Θεό και ότι η περίοδος αυτή της απελπισίας γρήγορα θα περνούσε.
Μου έδωσε το περίστροφό του, το οποίο έβαλα στο σακίδιό μου, και κουβεντιάσαμε πολλή ώρα για τη ζωή του».

(Γέροντας Τρύφωνας του Βάσον, Μικρά Εωθινά, εκδ. Ἐν πλῷ, σ. 10-11). 

Φαίνεται ὅτι ὁ γερο-Τρύφωνας ἔκανε λαμπρές σπουδὲς στὴ ζωή του. Πέρασε ἐπιτυχῶς πολλὲς ἐξετάσεις, ἀφοῦ ἔφτασε νὰ εἶναι ἄριστος ταχυδρόμος τοῦ Θεοῦ, ἄξιος νὰ μεταφέρει τὰ σωστικά Του μηνύματα στοὺς ἀνθρώπους.

Αὐτὲς κι ἂν εἶναι ἐξετάσεις. Ὄχι σὰν αὐτὲς ποὺ δίνεις τώρα, ἁπλῶς γιὰ τὴν ἀπόκτηση

«Ελένη κοίταξε αριστερά!» Κάθε μέρα ποὺ ἔδινε Πανελλήνιες ἐξετάσεις,διάβαζε τὴν Παράκληση τῆς Παναγίας.

 Ἦταν χρυσοχέρης καὶ καλόψυχος ὁ Ἀντρέας. Τεχνίτης ὑδραυλικὸς ἄριστος σὲ μιὰ γειτονιὰ τοῦ Παλαιοῦ Φαλήρου. Τὸν προτιμοῦσαν ὅλοι στὴ γειτονιὰ καὶ μὲ τὶς οἰκονομίες του κατάφερε νὰ ἀγοράσει κι ἕνα διαμερισματάκι. Ὅταν καθόταν τὸ βραδάκι στὴ βεράντα του νὰ ξαποστάσει ἀπ’ τὸν κόπο τῆς μέρας κι ἀγνάντευε τὴ θάλασσα πίνοντας τὸ καφεδάκι του, ἀναγάλλιαζε ἡ ψυχή του μὲ τὴν ὡραία θέα τῆς θάλασσας.

 Θυμόταν τὴ μάνα του ποὺ ζοῦσε στὸ χωριό τους, στὰ παράλια τῆς Κορινθίας, καὶ πότε πότε τῆς τηλεφωνοῦσε καὶ τὴν παρακαλοῦσε νὰ ἀνέβει στὴν Ἀθήνα νὰ μείνει μαζί του· μὰ ἐκείνη δὲν ἤθελε νὰ ξεσπιτωθεῖ καὶ νὰ ἀφήσει τὴν ἡσυχία της στὸ χωριό.

–Καλά ’μαι, γιόκα μου, ἐδῶ. Μὴν ἀνησυχεῖς γιὰ μένα! Δὲν μοῦ λείπει τίποτε.

 Ὕστερα καὶ σὺ δὲ μὲ ξεχνᾶς. Μοῦ στέλνεις ἐπιταγὲς κάθε τόσο, νά ’σαι καλά. Μοῦ τὶς φέρνει στὸ σπίτι ὁ ταχυδρόμος ὁ κυρ-Σπύρος. Τὸν θυμᾶσαι ἀσφαλῶς. Προσεύχομαι νὰ σὲ φυλάει ὁ Θεὸς καὶ νὰ σοῦ δώσει καὶ καλὸ ταίρι γιὰ νὰ κάνεις καλὴ οἰκογένεια. Πρόσεχε πολύ, παιδί μου. Σὲ φιλῶ μὲ ἀγάπη.
–Εὐχαριστῶ, μάνα μου. Συνέχισε τὶς προσευχές σου. Τὶς χρειάζομαι πολύ. Ν’ ἀνάβεις καὶ κανένα κεράκι στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ μας, στὸν ἅγιο Βλάση, γιὰ μένα.

  Οἱ προσευχὲς τῆς πιστῆς μάνας ἀκούστηκαν γρήγορα. Καὶ σύντομα ὁ Ἀντρέας ἔκανε θρησκευτικὸ γάμο μὲ τὴν Ἑλένη, ποὺ ἀπὸ καιρὸ τὴν εἶχε γνωρίσει σ’ ἕνα ἐργαστήριο ὅπου δούλεψε κι αὐτὸς γιὰ ἕνα διάστημα. Τοῦ ἔκανε ἐντύπωση ἡ σοβαρότητα καὶ ἡ εὐγένειά της. Κι ἡ μάνα του ποὺ τὴν εἶδε νυφούλα τὴ γλυκοφιλοῦσε καὶ καμάρωνε τὸν γιό της γιὰ τὴν ἐκλογή του.

 Στὸ δεύτερο χρόνο ἕνα χαριτωμένο ἀγοράκι γέμιζε ἄλλοτε μὲ τὸ κλάμα του κι ἄλλοτε ἀργότερα καὶ μὲ τὸ γέλιο του τὸ σπίτι καὶ τὶς καρδιὲς τοῦ Ἀντρέα καὶ τῆς Ἑλένης. Στὸ χρόνο ἐπάνω βάφτισαν τὸ μωρὸ καὶ τοῦ ’δωσαν τὸ ὄνομα Παῦλος, ὄνομα τοῦ μακαρίτη τοῦ πατέρα τοῦ Ἀντρέα.

. Ἡ χαρὰ τῶν γιαγιάδων ἦταν ἀπερίγραπτη. Οἱ παπποῦδες εἶχαν φύγει πρὶν ἀπὸ πολὺ καιρὸ ἀπὸ τὴ γῆ καὶ παρακολουθοῦσαν τὶς χαρὲς τῶν παιδιῶν τους ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ἡ μάνα τῆς Ἑλένης περίμενε νὰ ἔρθει ἡ σειρά της νὰ τῆς βγάλουν κι αὐτηνῆς τὸ ὄνομα μὲ κανένα κορίτσι ποὺ θὰ ἀποκτοῦσαν. Καὶ τὰ ἤθελαν πολύ, ὅπως ἔλεγαν, τὰ παιδιά. Ὅσα θὰ τοὺς ἔδινε ὁ Θεός.

 Ὅλα πήγαιναν καλά. Ρόδινα. Σὰν τὰ ἀνοιξιάτικα δειλινὰ τοῦ Σαρωνικοῦ, ποὺ τὰ ἀπολάμβαναν κάθε μέρα σχεδὸν ἀπὸ τὴ βεράντα τους.
 Ξαφνικὰ ὅμως, λὲς καὶ χτύπησε ἀστροπελέκι τὸ σπίτι τους! Ἐνῶ ἔτρωγαν ἥσυχα ἕνα βράδυ, ὁ Ἀντρέας ἔπαθε συγκοπὴ καρδιᾶς καὶ δὲν μπόρεσε νὰ σηκωθεῖ ἀπὸ τὸ πάτωμα. Ἡ Ἑλένη ἔκανε προσπάθειες κλαίγοντας νὰ τὸν σηκώσει, μὰ ἔμενε ἀναίσθητος. Ἡ γυναίκα του τηλεφώνησε ἀμέσως στὸ Πρώτων Βοηθειῶν καὶ ὁ γιατρὸς ποὺ ἦρθε μαζὶ μὲ τὸ Συνεργεῖο διαπίστωσε ὅτι ὁ ἄντρας της ἦταν νεκρός.
 Ὁ πόνος καὶ τὰ δάκρυα τῆς Ἑλένης ἦταν ἀσταμάτητα. Στὴν κηδεία τὸ βουβὸ κλάμα της ράγιζε καὶ πέτρες. Πλήθη συγγενῶν καὶ γνωστῶν τὴν συνόδευαν μέχρι τὸν τάφο. Ὅταν ἔβαλαν στὸν τάφο τὸν ἄντρα της φώναξε: «Ἀντρέα μου, δὲν θὰ βάλω ἄλλον ἄντρα στὴ θέση σου»!

Καὶ τὸν τήρησε τὸν λόγο της. Ἀφοσιώθηκε στὸ παιδί τους. Ὥσπου νὰ μεγαλώσει, τὸ ἄφηνε στὸν Παιδικὸ Σταθμὸ καὶ ἡ ἴδια ξενοδούλευε ὡς καθαρίστρια καὶ ἔπαιρνε τὸ μεσημέρι τὸ παιδί της. Στὸ πρόσωπό του ἔβλεπε τὸν ἀγαπημένο ἄντρα της, ποὺ δὲν τὸν ξεχνοῦσε ποτέ.
 Καθὼς μεγάλωνε ὁ Παῦλος, οἱ δάσκαλοι καὶ οἱ δασκάλες καὶ ἀργότερα οἱ καθηγήτριες καὶ οἱ καθηγητὲς τῆς ἔδιναν πάντα συγχαρητήρια γιὰ τὸν γιό της. «Εἶναι ἄριστος σὲ ὅλα»! τῆς ἔλεγαν μὲ χαρά, «καὶ στὰ μαθήματα καὶ στὸ ἦθος. Νὰ σᾶς ζήσει! Νὰ τὸν χαίρεστε!».

 Περνοῦσε ὁ καιρὸς καὶ πλησίαζαν οἱ μέρες τῶν Πανελλήνιων Ἐξετάσεων. Ὁ Παῦλος ἤθελε νὰ πετύχει στὴν Ἰατρικὴ καὶ ἑτοιμαζόταν ἐντατικά.
 Ἕνα μεσημέρι καθὼς ἐπέστρεφε ἡ Ἑλένη κατάκοπη ἀπὸ ἕνα ξένο σπίτι στὸ σπίτι της καὶ σκεφτόταν τὸν Παῦλο της, βαδίζοντας στὸ πεζοδρόμιο, ἄκουσε ἔντονη μέσα της μιὰ φωνή: «Ἑλένη, κοίταξε ἀριστερά!». Στὸ ἀριστερὸ πεζοδρόμιο ἦταν ἕνας κάδος ἀπορριμμάτων. Κοίταξε πρὸς τὰ ἐκεῖ, καὶ τί νὰ δεῖ! Δίπλα στὸν κάδο σ’ ἕνα ἀνοιχτὸ σκουπιδοτενεκὲ ἄστραφτε κάτι.

 Πλησιάζει καὶ βλέπει ὄρθια στὸ σκουπιδοτενεκὲ μιὰ ἀσημένια εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ ἄλλη μία τῶν Ταξιαρχῶν. Τά ’χασε μιὰ στιγμή. Σύντομα ὅμως συνῆλθε. Ἴσως νὰ τὸ ἔκαναν κάποιοι ἄθεοι ἢ αἱρετικοὶ ἢ φανατικοὶ μουσουλμάνοι, σκέφτηκε. Ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἐλεήσει.

 Ἔβαλε ἔπειτα προσεκτικὰ τὶς εἰκόνες σὲ μιὰ σακούλα ποὺ εἶχε στὴν τσάντα της καὶ βάζοντάς τες στὴν ἀγκαλιά της τὶς ἔφερε στὸ σπίτι της. Ἐκεῖ τὶς καθάρισε προσεκτικὰ καὶ ἄναψε κερὶ καὶ λιβάνι μπροστά τους. Καὶ κάθε μέρα ποὺ ἔδινε Πανελλήνιες ἐξετάσεις ὁ Παῦλος, διάβαζε τὴν Παράκληση τῆς Παναγίας ἐμπρὸς σ’ αὐτὴ τὴν ἀσημένια εἰκόνα. 

Καὶ παρακαλοῦσε μὲ ἁπλότητα καὶ πίστη τὴν Θεοτόκο νὰ βοηθήσει τὸν Παῦλο της νὰ πετύχει στὴν Ἰατρική, ὅπως ἤθελε, ἀλλὰ στὴν Ἀθήνα. «Ἂν πετύχει σὲ ἄλλη πόλη, Παναγία μου», Τῆς ἔλεγε, «δὲν θὰ μπορέσω νὰ τὸν σπουδάσω· τὸ βλέπεις ὅτι εἶμαι φτωχιά. Καὶ σεῖς, ἅγιοι Ἀρχάγγελοι, παρακαλῶ σας», ἔλεγε σὲ κάθε της προσευχή, «προστατέψτε τὸ παιδί μου ἀπὸ κάθε πειρασμό. Εἶχε κάνει τὶς δυὸ αὐτὲς εἰκόνες καταφύγιο τῆς καρδιᾶς της.

 Καὶ ἡ θερμὴ προσευχὴ τῆς χαροκαμένης μάνας εἰσακούστηκε. Ἡ πιστὴ μάνα ὅμως δὲν ἔπαυσε νὰ προσεύχεται καὶ ὅλα τὰ χρόνια τῶν σπουδῶν τοῦ Παύλου της στὴν Ἰατρική Σχολὴ τῶν Ἀθηνῶν. Τὸ ἴδιο κι ὅταν ἔγινε καρδιολόγος. Καὶ μαζί του δοξολογοῦν τὸν Θεό, τὴν Ὑπεραγία Μητέρα του καὶ τοὺς ἁγίους Ταξιάρχες γιὰ τὴ μεγάλη εὐλογία καὶ προστασία τους.

osotir

Για τις εξετάσεις...

πρωτοπρεσβυτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Ο σύγχρονος νέος δε ζητά συμβουλές, αλλά πρόσωπα και σημεία αναφοράς στα οποία να μπορεί να στηριχτεί, να μιλήσει, να μοιραστεί τις αγωνίες και τα άγχη του. Η δοκιμασία των εξετάσεων εντείνει αυτή την ανάγκη. Και η Εκκλησία σπεύδει να τελέσει παρακλήσεις, θείες λειτουργίες, να κάνει αίτημα προσευχής  τις νεανικές αγωνίες. Προσέρχονται μάλιστα στις ακολουθίες αυτές και νέοι που δεν έχουν πάντοτε στενή σχέση με την Εκκλησία, αλλά και   γονείς, που βρίσκουν ανάλογη ανακούφιση. Αρκεί όμως αυτός ο τρόπος;

        Μπροστά σε τέτοιες δοκιμασίες φαίνεται ξεκάθαρα η απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στην Εκκλησία και τους περισσότερους νέους, αλλά και η αγωνία της να κάνει κάτι, για να δείξει την συμπαράστασή της. Ότι θέλει να έχει λόγο στη ζωή τους και ότι μπορεί. 

 Όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να χτιστεί σε μία ακολουθία ή σε μία αλυσίδα προσευχής. Η αγωνία του νέου για τον κόπο του και την υλοποίηση των στόχων τον κάνει να μην αναπαύεται σε μία υπόμνηση ότι ο Θεός υπάρχει και θα τον φωτίσει στις εξετάσεις. Εκ του αποτελέσματος για άλλους επιβεβαιώνεται αυτό, για άλλους όχι. 

 Είναι δύσκολος ο δρόμος της πίστης. Γιατί ο πολιτισμός μας θεωρεί πετυχημένο όποιον υλοποιεί τους στόχους του και όχι όποιον βρίσκει το πρόσωπό του, την ταυτότητά του είτε στην επιτυχία είτε στην αποτυχία.  Διότι και η αποτυχία είναι μεγάλο σχολείο. Ενίοτε μεγαλύτερο και από αυτό της υλοποίησης των όποιων στόχων.

                Οι ποιμένες της Εκκλησίας θεωρούμε χρέος μας να δείξουμε στους μαθητές που δίνουν εξετάσεις ότι τους αγαπούμε και ότι είμαστε κοντά τους. Δεν αρκεί όμως η κίνηση αυτή. 

 Η Εκκλησία είναι συνήθως μακριά από τα σχολεία, όχι πάντοτε με δική της ευθύνη, και αυτό κάνει τους περισσότερους νέους να βλέπουν την προσευχή ως μία «μαγική»  πράξη, που μπορεί να βοηθήσει στην εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και τον κόπο τους, χωρίς να χρειάζεται ως συνέχεια. 

 Δεν χτίζεται όμως η σχέση με το Θεό μέσα από μία περιστασιακή και εξ ανάγκης κίνηση. Χρειάζεται αμοιβαίος κόπος, έξοδος τόσο της Εκκλησίας από την επανάπαυση, όσο και των νέων από το αίσθημα ότι η Εκκλησία είναι χρήσιμη μόνο όταν έχουμε να ζητήσουμε από τον Θεό κάτι.

                Η προσευχή της Εκκλησίας για τους νέους που δίνουν εξετάσεις είναι μία καλή πρώτη κίνηση απεγκλωβισμού της από την κηρυγματική νοοτροπία, μία πρόσκληση προς τους νέους να βρούνε έναν χώρο στον οποίο και θα δώσουν την παρουσία τους, τις αγωνίες τους, τα αιτήματά τους και θα πάρουν αγάπη και συμπαράσταση. 

 Την ίδια στιγμή, η Εκκλησία καλείται να συνεχίσει μία προσπάθεια να χτίσει γέφυρες με τους νέους. Να ενδιαφερθούμε οι ποιμένες για το αποτέλεσμα της δοκιμασίας στους διαγωνιζόμενους. 

 Να είμαστε δίπλα τους και μετά την επιτυχία τους ή και στην αποτυχία τους. Και να υπενθυμίζουμε  διακριτικά ότι «ου πάντα συμφέρει»  στη ζωή, ότι σπουδές και πρόοδος δεν σημαίνουν μόνο επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση, αλλά χτίσιμο της προσωπικής ταυτότητας και εύρεση νοήματος στη ζωή, όπως επίσης και ανάγκη για μοίρασμα των χαρισμάτων   στους άλλους. 

 Αυτό μπορεί να γίνει τόσο με τον λόγο όσο και με το προσωπικό παράδειγμα όλων μας. Γιατί κι εμείς  εξεταζόμαστε καθημερινά, ιδιαιτέρως στα μάτια των νέων.   

πηγή