ΠΕΡΙ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΝ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ

  Η συντριπτική πλειοψηφία των θαυμάτων τα οποία και οπωσδήποτε γίνονται, πρωτίστως συμφέρουν πνευματικά στον ασθενούντα, πράγμα στο οποίο δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία: επιμήκυνση χρόνου μετανοίας του ασθενούς και ενίσχυση και της δικής μας πίστης και μετάνοιας. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπαίνουμε στη θέση του. Συνήθως παραβλέπουμε τη μετάνοια -δική μας και δική του- θριαμβολογούμε και χαιρόμαστε ανθρωπίνως που τον έχουμε μαζί μας υγιή. Να τα αποδίδουμε λοιπόν τα όποια θαύματα στο έλεος του Θεού για τον συγκεκριμένο άνθρωπο (αλλά και για εμάς) και -ό χ ι- στην προσευχή μας, πράγμα επικίνδυνο, αν και έχει ειπωθεί ότι "πολύ ισχύει δέησις -δ ι κ α ί ο υ- ενεργουμένη".

Είμαστε τόσο δίκαιοι λέτε; Όταν της έλεγαν ότι η προσευχή της θαυματουργούσε, "απλώς ο Θεός έχει υπόψη του ότι κάποια μοναχή προσεύχεται", έλεγε η Αγία Γαβριηλία (Παπαγιάννη). Αυτό ναι.

" Εκείνος που για να πιστέψει στο Θεό ζητά θαύματα, δεν έχει αρχοντιά''

" Εκείνος που για να πιστέψει στο Θεό ζητά θαύματα, δεν έχει αρχοντιά. Για το Θεό αυτό έχει αξία. Να αγαπήσουμε τον Θεό μόνο και μόνο επειδή είναι αγαθός".
(Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

-Απόσπασμα από την σημερινή ευαγγελική περικοπή :
"εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· Ἐὰν μὴ σημεῖα καὶ τέρατα ἴδητε, οὐ μὴ πιστεύσητε. λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλικός· Κύριε, κατάβηθι πρὶν ἀποθανεῖν τὸ παιδίον μου. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Πορεύου· ὁ υἱός σου ζῇ. καὶ ἐπίστευσεν ὁ ἄνθρωπος τῷ λόγῳ ὃν εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπορεύετο. ἤδη δὲ αὐτοῦ καταβαίνοντος οἱ δοῦλοι αὐτοῦ ἀπήντησαν αὐτῷ καὶ ἀπήγγειλαν λέγοντες ὅτι ὁ παῖς σου ζῇ. ἐπύθετο οὖν παρ’ αὐτῶν τὴν ὥραν ἐν ᾗ κομψότερον ἔσχε· καὶ εἶπον αὐτῷ ὅτι χθὲς ὥραν ἑβδόμην ἀφῆκεν αὐτὸν ὁ πυρετός. ἔγνω οὖν ὁ πατὴρ ὅτι ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ ἐν ᾗ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς ὅτι ὁ υἱός σου ζῇ· καὶ ἐπίστευσεν αὐτὸς καὶ ἡ οἰκία αὐτοῦ ὅλη. "

πηγή

Ο Απόστολος Θωμάς δεν κρατά την εμπειρία,γίνεται ο ίδιος μαρτυρία.

Αύριο η ψηλάφηση του αποστόλου Θωμά....
Χρειάζεται μία διευκρίνηση με την λαχτάρα του Θωμά να αγγίξει τις ανοιχτές πληγές του Χριστού μας....
Θέλει να δει τον Αναστημένο Χριστό όχι γιατί δεν πιστεύει στην Ανάσταση αλλά θέλει η εμπειρία της ψηλάφησης να γίνει και δική του ομολογία, μαρτυρία της Αναστάσεως.
Δείτε σε μας τι γίνεται όταν συμβαίνει κάτι θαυμαστό στην ζωή μας,μάς δημιουργείται ένας πειρασμός να το ιδιοποιηθούμε.
Πόσο εύκολα λέμε ο τάδε Άγιος;.......‘’φίλος’’ μου!
Ξέρεις, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο ότι κουβαλώ μια εμπειρία ως λάφυρο
και στο ότι γίνομαι μάρτυρας μιας συνάντησης.
Το λάφυρο ουσιαστικά δείχνει τον αποδέκτη ενώ η μαρτυρία αποκαλύπτει
την εύσπλαχνη παρουσία του Θεού μέσα στην ιστορία του ανθρώπου.

Η θεολογία του θαύματος στην ορθόδοξη παράδοση

Η ερμηνευτική προσέγγιση των Πατέρων της Εκκλησίας και των εκκλησιαστικών συγγραφέων των δέκα πρώτων αιώνων στα θεραπευτικά θαύματα του Χριστού

https://ikee.lib.auth.gr/record/327832/files/GRI-2021-29844.pdf

Αν αυτά συμβαίνουν στο Νερό του Αγιασμού, ας σκεφθούμε τί γίνεται στην Ορθόδοξη Θεία Κοινωνία!

Χρήστος Κλητσινάρης

" Υπέρ του αγιασθήναι το ύδωρ τούτο τη δυνάμει και ενεργεία και επιφοιτήσει του Αγίου Πνεύματος".

Μεταβάλλεται η ύλη; επιδρά αυτή στον άνθρωπο;
Ο Ορθολογισμός της σύγχρονης εποχής δεν μπορεί να το συλλάβει ούτε σαν ερώτημα και το απορρίπτει αμέσως.
Και είναι αλήθεια ότι όπου θεοποιείται και λατρεύεται η Ανθρώπινη Λογική ο Θεός δεν επεμβαίνει. Περιμένει.

Θα σας διηγηθώ μια περιπέτεια μου, μέσα από την οποία πήρα μεγάλο μάθημα.
Το Φθινόπωρο του 2007 κάνοντας κάποιες δουλειές στο χωριό, θέλησα να κόψω μια παλιά σιδεροκατασκευή προκειμένου να την χρησιμοποιήσω κάπου αλλού.
Άνετος και επιπόλαιος δεν φόρεσα ούτε προστατευτικό κράνος, μου φαινόταν πολύ εύκολη δουλειά και ήταν, κρύβοντας όμως έναν κίνδυνο τον οποίο δεν είχα επισημάνει.
Ο σιδηρουργός που πριν χρόνια την είχε κατασκευάσει δεν την είχε κολλήσει καλά σε κάποιο σημείο, με αποτέλεσμα όταν κόπηκε από την μια πλευρά να πέσει και να με χτυπήσει στο κεφάλι.
Δεν ήταν πολύ βαρύ το τραύμα, αλλά είχα φοβερούς πονοκεφάλους, μήνες ολόκληρους δεν μπορούσα ούτε να κοιμηθώ. Οι γιατροί με είχαν γεμίσει παυσίπονα και μου είχαν διαλύσει το στομάχι, επιπλέον μου έλεγαν ότι για χρόνια με κάθε αλλαγή καιρού θα υποφέρω.

Τον Γενάρη του 2008 πονώντας πολύ πάω στο Άγιο Όρος, στον Μακαριστό Γέροντα Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό. 

Γέροντα του λέω πονάω πολύ, υποφέρω.
" Τί κρατάς στα χέρια σου;" με ρωτά. 

" Έναν σκούφο" του απαντώ.

ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Μεταξὺ τῶν χριστιανῶν συχνὰ γίνονται συζητήσεις γιὰ τὴν πίστη καὶ τὰ θαύματα. Ἔχουν καλὴ προαίρεση, χωρὶς ὡστόσο οἱ περισσότεροι νὰ διαθέτουν καὶ τὴν ἀναγκαία πνευματικὴ ἐμπειρία, ἡ ὁποία προφυλάσσει ἀπὸ τὶς ὑπερβολὲς καὶ τὶς πλάνες. Γι’ αὐτὸ πολλὲς φορὲς δημιουργοῦνται ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις γιὰ πρόσωπα καὶ πράγματα.

Κυκλοφοροῦν φῆμες γιὰ ἐνάρετους κληρικοὺς καὶ μοναχούς, ἀλλὰ καὶ γιὰ λαϊκούς, ποὺ ἔχουν ἐξωτερικὰ χαρακτηριστικὰ εὐσέβειας. Χρειάζεται προσοχὴ ἀπέναντι στοὺς συνανθρώπους μας, γιατί δὲν τοὺς γνωρίζουμε εὔκολα κι ἂς τοὺς συναντοῦμε καθημερινά, καὶ φυσικὰ νὰ μὴ δεχόμαστε ὡς ὀρθὲς τὶς πρῶτες ἐντυπώσεις μας ἀπὸ τὶς δραστηριότητές τους. Χρειάζεται χρόνος, στενὴ ἐπικοινωνία καὶ ἀξιόπιστες μαρτυρίες ἄλλων, γιὰ νὰ τοὺς γνωρίσουμε. Καὶ νὰ μὴ λησμονοῦμε ὅτι ἡ πνευματικότητα στοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους εἶναι δυσεύρετη, γιατί καὶ στοὺς καλοπροαίρετους ἀκόμα ὑπάρχει τὸ κοσμικὸ φρόνημα ποὺ ἐμποδίζει τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν. Ἐμπόδιο ἐπίσης εἶναι καὶ ἡ ὑποκρισία ποὺ ἐμφανίζει τὸν ἁμαρτωλὸ ὡς ἐνάρετο!

Η Εκκλησία βλέπει στον «ένδροσο πόκο» του Γεδεών τον τύπο της Υπεραγίας Θεοτόκου

  Θαύματα αναζητούμε οι άνθρωποι στη ζωή μας. Μάλιστα, όσοι πιστεύουμε στον Θεό συχνά έρχεται η στιγμή που θέλουμε την απόδειξη ότι Αυτός και υπάρχει και μας αγαπά. Κυρίως σε δυσκολίες, σε θέματα υγείας, σε κρίσιμα σταυροδρόμια, στις σχέσεις μας με τους άλλους, μοιάζουν τα θαύματα οι μοναδικές λύσεις τις οποίες περιμένουμε. Όταν μάλιστα αυτά δεν έρχονται, θυμώνουμε με τον Θεό, σαν τα παιδιά που μας χάλασαν το χατίρι, και ριχνόμαστε στην απιστία, στην άρνηση, στην απογοήτευση. Βεβαίως, όταν τα θαύματα πρόκειται να μας ωφελήσουν στην πνευματική μας κατάσταση, όταν είναι προς το αληθινό μας συμφέρον που έχει να κάνει με την αιωνιότητα, αλλά και έχουν να κάνουν και με τη βοήθεια προς τους άλλους την οποία τα θαύματα μπορεί να προσφέρουν, ο Θεός διά της Παναγίας και των Αγίων Του τα δίνει. Αρκεί η πίστη μας να μην στηρίζεται στα θαύματα, διότι τότε όσα και να δούμε, πάλι δεν θα ικανοποιηθούμε.

  Στην Παλαιά Διαθήκη, στα χρόνια της ιστορίας του Εβραϊκού λαού που ονομάστηκαν «χρόνια των Κριτών», ο κριτής Γεδεών κλήθηκε από τον Θεό να συγκεντρώσει κάποιον στρατό για να πολεμήσει εναντίον των Μαδιανιτών, εχθρών του ισραηλιτικού λαού. Ο Γεδεών ένιωθε ότι το έργο αυτό θα ήταν δύσκολο και έτσι ζήτησε από τον Θεό ένα θαύμα, ένα σημείο: ήταν καλοκαίρι και είχε κουρέψει τα πρόβατά του. Ενώ παντού υπήρχε ξηρασία, σε ένα ποκάρι μαλλιών από τα πρόβατα θα υπήρχε δροσιά, η οποία θα το νότιζε τόσο πολύ το ποκάρι, που θα ήταν αδύνατον άνθρωπος να το είχε ποτίσει, ενώ το έδαφος γύρω του θα παρέμεινε ξερό.

 Ο Θεός επιτέλεσε το θαύμα και ο πόκος είχε τόση δροσιά, ώστε ο Γεδεών να τον πιέσει και να γεμίσει μία λεκάνη με νερό. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Γεδεών ζήτησε από τον Θεό ο πόκος να στεγνώσει το επόμενο πρωί και όλο το έδαφος γύρω του να είναι γεμάτο δροσιά. Έτσι κι έγινε και ο Γεδεών ανέλαβε τον αγώνα εναντίον των Μαδιανιτών, τους οποίους και κατενίκησε, ελευθερώνοντας τον λαό του Ισραήλ από την τυραννία.

  Η Εκκλησία βλέπει στον «ένδροσο πόκο» του Γεδεών τον τύπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Γι’ αυτό και ο ιερός υμνογράφος του Κανόνος του ακαθίστου Ύμνου, ο άγιος Ιωσήφ, χαιρετίζει την Παναγία ως «πόκον τον ένδροσον, όν Γεδεών, Παρθένε, προεθεάσατο». Η Θεοτόκος έδωσε, εκ Πνεύματος Αγίου, σάρκα στον Θεό που γίνεται άνθρωπος, και Εκείνος ως ένδροσος πόκος κατέρχεται σ’ αυτήν αθόρυβα και ήσυχα, χωρίς να προξενήσει φθορά στην παρθενία της. Γίνεται μάνα η Παναγία και αυτό αποτυπώνεται στον ένδροσο πόκο, αλλά παραμένει παρθένος, και αυτό αποτυπώνεται στο ότι το ποκάρι ξαναγίνεται στεγνό, όπως στο θαύμα του Γεδεών.

Προγραμματισμένο θαύμα... ;;!!

Λένε πολλοί και δυστυχώς και της εκκλησίας άτομα... κατά τ' άλλα:
-Μα καλά, τι είναι το Άγιο Φως; Προγραμματισμένο θαύμα κάθε χρόνο να κατεβαίνει και να ανάβει την κανδήλα και τις λαμπάδες του Πατριάρχη;;;
Και σου απαντώ:
- Η Θεία Κοινωνία τι είναι; Δεν είναι προγραμματισμένο θαύμα κάθε Κυριακή και κάθε φορά που τελείται Θεία Λειτουργία, αμέτρητες φορές μέσα στο χρόνο , να μετουσιώνεται ο άρτος και ο οίνος σε σώμα και αίμα Χριστού;

 Αυτό το πιστεύεις αλλά το Άγιο Φως δεν το πιστεύεις πως είναι Θείο δώρο;
Τότε, δεν πιστεύεις τίποτα. Ο Χριστιανός πιστεύει πως η Χάρη του Θεού όλα τα μετουσιώνει και δεν περιορίζεται πουθενά!

Dionisis Niafas

Σήμερα διψούν για θαύματα όσο ποτέ άλλοτε...

 

Z' ΛΟΥΚΑ-Η ΠΙΣΤΗ ΔΙΝΕΙ ΖΩΗ

Δύο μεγάλα μηνύματα δίνει ὁ Χριστός στούς ἀνθρώπους μέ τά θαύματα πού ἐπιτελεῖ, μετά τήν ἐπιστροφή του ἀπό τή χώρα τῶν Γαδαρηνῶν στήν Καπερναούμ. Τό πρῶτο εἶναι ὁ ἴδιος εἶναι ἡ Ζωή καί δίνει τή ζωή, τόσο τή βιολογική ὅσο καί τήν κοινωνική, ἐνῶ τό δεύτερο εἶναι πώς ἡ πίστη εἶναι προϋπόθεση γιά τό θαῦμα καί ὄχι τό θαῦμα γιά τήν πίστη.

Δώδεκα χρόνια
Δώδεκα χρόνια μιά αἱμορροοῦσα γυναίκα ὑποφέρει. Πέρα ἀπό τόν σωματικό ρῦπο καί τήν ἐξάντληση ἀπό τήν αἱμορραγία, ἡ ἀσθένεια δέν τῆς ἐπιτρέπει νά κάνει παιδιά, δέν τῆς ἐπιτρέπει νά παντρευτεῖ, διότι τότε ἡ ὁ γάμος ἦταν ὁ μοναδικός σκοπός γιά νά ἔχει μιά γυναῖκα νόημα στή ζωή της. Ἡ γυναῖκα πλησιάζει τόν Χριστό μέ τήν συστολή ὅτι εἶναι γιά τόν νόμο καί τούς ἀνθρώπους ἀκάθαρτη. Καί τήν στιγμή πού ἀγγίζει τόν Χριστό, τό κράσπεδο τοῦ ἰματίου του, καί, μάλιστα, κρυφά, ἡ ζωή της ἀλλάζει. Μία στιγμή ἔπρακτης πίστης σβήνει δώδεκα χρόνια δοκιμασίας. Πλέον μπορεῖ νά συμμετέχει στήν κοινωνική ζωή κι αὐτός εἶναι ὁ λόγος, γιά τόν ὁποῖο ὁ Χριστός τήν καλεῖ δημόσια νά φανερωθεῖ. Ἡ πίστη δέν μᾶς ἀφήνει κρυμμένους, ἀλλά μᾶς δίνει τό θᾶρρος νά φανερώνουμε τό πρόσωπό μας καί τίς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ σέ ὅλους καί νά ξεκινοῦμε ἀπό τήν ἀρχή.

Δώδεκα χρονῶν ἦταν καί τό κορίτσι τοῦ ἀρχισυνάγωγου Ἰαείρου. Πάνω πού θά ξεκινοῦσε ἡ δυνατότητά της, καθώς ἔμπαινε στήν ἐφηβεία, νά ζήσει στήν κοινωνία τῆς ἐποχῆς της, νά μπορέσει νά κάνει οἰκογένεια, μία ἀσθένεια τήν ὁδηγεῖ στόν βιολογικό τώρα θάνατο. Καί ὁ Χριστός θά μετρήσει τήν πίστη τῶν γονέων της καί

Έχετε αναρωτηθεί γιατί τα ποσοστά στις ψυχικές ασθένειες, το άγχος, η ταραχή και η ανησυχία σπάει τα κοντέρ...;

Έχετε αναρωτηθεί γιατί τα ποσοστά στις ψυχικές ασθένειες, το άγχος, η ταραχή και η ανησυχία σπάει τα κοντέρ στις διάφορες ομάδες του πληθυσμού;
Έχετε αναρωτηθεί αφού έχουμε τον απόλυτο έλεγχο στα πάντα, πώς φτάνουμε στο σημείο να σπάει το στομάχι μας από την αγωνία και το στρεσάρισμα επειδή κάτι πήγε πολύ λάθος; και μάλιστα όσα και να αποκτήσει ο άνθρωπος;
Έχετε αναρωτηθεί γιατί δεν βρίσκουν οι άνθρωποι ησυχία πουθενά;

Θέλω την προσοχή σας, προκειμένου να καταλάβετε. Γιατί μόλις θα καταλάβετε τι σας λέω, μόλις συνειδητοποιήσετε την πραγματικότητα, θα λευτερωθείτε:
1. Ο σημερινός άνθρωπος συνήθως(μια μεγάλη πλειοψηφία) δεν πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού.
2. Αυτό σημαίνει, πως θεωρεί δεδομένο, ότι τα πάντα εξαρτώνται από την δική του διαχείριση και τις δικές του επιλογές.
3. Όταν κάνει κάποια μικρά σφάλματα, πάλι εσφαλμένα θεωρεί πως μόνος του μπορεί να τα διορθώσει, και πολλές φορές μπορεί να το καταφέρει να τα διορθώσει.
4. Φτάνει όμως κάποια στιγμή που κάποιο σφάλμα, κάποια λάθος κίνηση, κάποια λάθος επιλογή ή στρατηγική, τον οδηγεί σε αυτοεγκλωβισμό, γιατί πολύ απλά είτε δεν ξέρει πώς, είτε δεν μπορεί, δεν έχει διαθέσιμη εφικτή λύση, να διορθώσει κάποιο λάθος...
5. Όταν λοιπόν το λάθος είναι μεγάλο κι επιφέρει μεγάλη φθορά, ταράζεται ο άνθρωπος, μη αποδεχόμενος πως έκανε το λάθος...
6. Δεν μπορεί να αποδεχτεί την πραγματικότητα, είτε γιατί δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι για όλους τα λάθη είναι αναπόφευκτα, είτε γιατί δεν θέλει να αποδεχτεί ότι αυτό το πλάνο που είχε στο μυαλό του δεν μπορεί να προχωρήσει βάσει του δικού του σχεδιασμού...
7. Αυτό λοιπόν, στην καλύτερη, συνήθως ρίχνει τους ανθρώπους σε μια μακρά πορεία με αφετηρία την ελαφριά κατάθλιψη...
8. Υπάρχουν κι άλλες επιπτώσεις, οι οποίες διαφέρουν από περίπτωση σε περίπτωση, κι από χαρακτήρα σε χαρακτήρα...

Κήρυγμα Κυριακής του Παραλύτου- «και πολλοί επίστευσαν επί τον Κύριον»(Πράξ. θ΄ 32-42)

Κήρυγμα Κυριακής του Παραλύτου 

Επί του αποστολικού αναγνώσματος, (Πράξ. θ΄ 32-42)

Αδελφοί μου, Χριστός Ανέστη,

Κυριακή του Παραλύτου σήμερα και τα ιερά κείμενα του ιερού Ευαγγελίου και του ιερού Αποστόλου γέμουν θαυμάτων. Τα θαύματα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ζωή της πρώτης Αποστολικής Εκκλησίας, διότι αποδείκνυε την παρουσία του Θεού εις τον κόσμο. Ενδυνάμωναν την πίστη και αύξαναν τα μέλη της Εκκλησίας.

Στα σημερινά ιερά αναγνώσματα που ακούσαμε αναφέρονται τρία θαύματα. Ένα στο ιερό Ευαγγέλιο και δύο στο Αποστολικό ανάγνωσμα των πράξεων. 

 Το ένα αναφέρεται στο θαύμα του παραλυτικού στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά και τα άλλα δύο στο βιβλίο των Πράξεων υπό του Αποστόλου Πέτρου στην πόλη Ιόππη στην φιλελεήμονα Ταβιθά την οποία ανέστησε, και στην πόλη Λύδδα τον παράλυτο Αινέα. Αυτά τα θαύματα γίνονται αιτία ώστε πολλοί να πιστέψουν εις τον Κύριο «και πολλοί επίστευσαν επί τον Κύριον».

Τα κηρύγματα των Αποστόλων και τα θαύματα τα οποία επιτελούσαν, αυτά ήταν η αιτία ώστε να σχηματίζονται χριστιανικές κοινότητες και κατά τόπους Εκκλησίες όπως λέγονται. Έτσι μεγάλωνε η Εκκλησία του Χριστού και εκραταιούτο. Διότι το θαύμα μας αποδεικνύει την παρουσία του Θεού στην Εκκλησία. Μας δείχνει ότι «ζει Κύριος ο Θεός».

Ανθρώπινος νους δεν χωρά τα θαύματα που επιτελεί ο Ταξιάρχης μας...

  Των αγίων γυναικών Μυροφόρων την εορτή εορτάζουμε, συνάμα δε και τα εγκαίνια πανηγυρίζουμε του Ιερού Ναού των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, του μεγάλου αυτού προσκυνήματος στον Μανταμάδο της Λέσβου...

  Χιλιάδες πιστοί κάθε ηλικίας, συνεχίζοντας μια παράδοση αιώνων, ξεκινούν με τα πόδια την παραμονή της εορτής από κάθε γωνιά του νησιού, καθώς και από το λιμάνι της Μυτιλήνης, ερχόμενοι με το πλοίο απ’ όλη την Ελλάδα, οδοιπορώντας μεγάλες αποστάσεις, φέρνοντας στον Ταξιάρχη του Μανταμάδου, στον πολυαγαπημένο Αρχάγγελο Μιχαήλ, μια λαμπάδα, ένα τάμα, μια προσευχή, μια παράκληση, μια ικεσία, τα δάκρυά τους, ένα μεγάλο ευχαριστώ, μια ταπεινή κατάθεση ειλικρινούς μετανοίας, ελπίδας καί αγάπης στον μεγάλο Προστάτη τους.

  Προσφέροντας μ’ αυτό τον τρόπο, μαρτυρία πίστεως στον Χριστό και Θεό μας, οι ταλαιπωρημένοι από τις μέριμνες του βίου άνθρωποι, αισθανόμενοι οι εν αμαρτίαις ζώντες ότι έχουν αμελήσει τις πνευματικές τους υποχρεώσεις και έχουν αποκλίνει από τον δρόμο της Βασιλείας Του. 

  Δεόμενοι στον Θαυματουργό Αρχάγγελο, που θαυματουργεί τα μέγιστα καί μεσιτεύει στον Μεγαλοδύναμο Θεό, εμφανιζόμενος εν οράμασι και ενυπνίοις, βοηθώντας ανθρώπους πονεμένους, αρρώστους, θλιβομένους, κατατρεγμένους, αδικουμένους. 

 Ανθρώπινος νους δεν χωρά τα θαύματα που επιτελεί ο Ταξιάρχης μας, όταν επιστήμες αδυνατούν να συμβάλλουν στο παραμικρό και γιατροί σηκώνουν τα χέρια ψηλά, όταν κάθε ελπίδα φαίνεται να είναι χαμένη, η ζωή και οι φυσικές δυνάμεις να κλονίζονται. Και όμως η προσευχή και η πίστη κάνουν το θαύμα τους. Νικάται της φύσεως η τάξις. Ο Θεός αποκαλύπτει την Παντοδυναμία Του, την Ύπαρξη καί την Μεγαλοσύνη Του! Αναρίθμητες περιπτώσεις υπερφυών διασώσεων από κινδύνους, αποκατάστασης της σωματικής και ψυχικής υγείας, απαλλαγές παθών και δαιμόνων επιρροές, επιστροφής απολεσμένων ανθρώπων στους κόλπους της Εκκλησίας.

Υπάρχει ένα βιβλίο της Εκκλησίας, το «Ευχολόγιο», το οποίο έχουμε ξεχάσει γιατί είμαστε εκλογικευμένοι και αυτοδικαιωμένοι χριστιανοί.

  Υπάρχει ένα βιβλίο της Εκκλησίας, το «Ευχολόγιο», το οποίο έχουμε ξεχάσει γιατί είμαστε εκλογικευμένοι και αυτοδικαιωμένοι χριστιανοί. Θέλουμε να είμαστε καλοί για να μας προσέξει ο Θεός, να μας κάνει δωρεές, να μας δώσει χαρίσματα κι ό,τι θέλει ο καθένας.

  Οι άνθρωποι στο παρελθόν γνώριζαν ότι δεν είναι καλοί. Οι ευχές του «Ευχολογίου», για όλες τις περιστάσεις, κινούνται σ’ αυτό το δίπολο: 

«Θεέ μου, είμαστε αμαρτωλοί, είμαστε άθλιοι, αλλά Εσύ βοήθησέ μας. Απ’ τη μία η δική μας αθλιότητα, απ’ την άλλη η δική Σου Αγαθότητα. Εκδήλωσέ την σε μας».
Και βλέπουμε ευχή για τα μελίσσια, ευχή για τα μοσχαράκια, ευχή για να ανοίξουμε πηγάδι, ευχή για τους ασθενείς, ευχή για αυτούς που δεν μπορούν να κοιμηθούν, ευχή κατά της βασκανίας. Δεν φορούσαν σκόρδα και ματάκια οι άνθρωποι για να φύγει το μάτι, πήγαιναν στον παπά και τους διάβαζε. Αρρώσταινε το άλογο, το διάβαζε ο παπάς και γινόταν καλά.

  Αυτή είναι η Εκκλησία. Αγκαλιάζει τα πάντα. Διαβάζανε το ευχέλαιο για τις ασθένειες, κάνανε εξορκισμούς, αγιασμό να καθαρίσουν τον τόπο, τους ανθρώπους. Και φεύγανε πολλές δαιμονικές επήρειες που έρχονται από την αδυναμία και τις αμαρτίες μας. Τώρα τα έχουμε ξεχάσει όλα, δεν διαβάζουμε τίποτα, ούτε νιώθουμε ότι τα έχουμε ανάγκη. Κάποτε όλα τα σπίτια πρωτομηνιά θέλανε να κάνουν αγιασμό. Το θεωρούσανε απαραίτητο να αγιαστεί το σπίτι σε κάθε αλλαγή, σε μία ανακαίνιση, συχνά πυκνά. Είχαν μάθει οι άνθρωποι να ζητάνε τη Χάρη του Θεού.

 Εμείς έχουμε μάθει να τα δουλεύουμε με το μυαλό μας. Κι ενώ μπορεί να κρατάμε στο χέρι μεγάλα κομποσχοίνια, το σπίτι μας δεν λιβανίζεται και το καντήλι δεν ανάβει. Σπάνια καλούμε ιερέα. Και τι συμβαίνει; Δεν πάμε πολλές φορές εμείς στην Εκκλησία, δεν βοηθάμε και την Εκκλησία να βγει προς τα έξω. Γιατί η κίνηση της Εκκλησίας να αγκαλιάσει όλη τη ζωή του ανθρώπου ήταν ταυτόχρονα η έξοδός της από τους τοίχους του ναού. Ο παπάς ήταν παρών σε όλη τη ζωή της κοινότητας και ερχόταν μέσω αυτού η Χάρη του Θεού. Και άλλαζε η ζωή, φώτιζε ο τόπος, ερχόταν το Φως της Χάριτος του Χριστού.

Ζητάμε θαύματα κι όμως ο λόγος Του μας αφήνει σχεδόν αδιάφορους

  Μελετώντας αυτό τον καιρό τον βίο του αγαπημένου αγίου Νεκταρίου ένα απόσπασμα μου τράβηξε την προσοχή. Σε αυτό αναγνώρισα την διαχρονικότητα της έφεσης, της βούλησης του ανθρώπου. 

 Λέει λοιπόν ένα από εκείνα τα μοναχικά βραδιά των απολογισμών, προσευχητικά με πόνο και απορία ο άγιος πως: "Τα συγγράμματα του που με τόσο κόπο, ξενύχτια και οικονομικές θυσίες έφερνε στη δημοσιότητα δεν έκαναν τόση εντύπωση, όσο τα σημεία, τα θαύματα που με τη χάρη του Θεού αξιωνόταν να κάνει. Μια θεραπεία από ευχέλαιο, εκδίωξη δαιμονίων...".*

Πολυγραφότατος ο άγιος. Με πολύ κόπο και στερήσεις έφερνε στο φως λόγους γραπτούς, πνευματικούς, ωφέλιμους και παρηγορητικούς για τις ψυχές. Κι όμως οι άνθρωποι τότε, όπως και την εποχή του Χριστού αλλά και στις μέρες μας, λίγο πολύ τους αγνοούμε. Αντίθετα μας κάνει εντύπωση, ελκύει την προσοχή μας, το τρανταχτό, το θαυμαστό, το σημείο, το θαύμα. Ένας σωματικά άρρωστος που γίνεται καλά από έναν καρκίνο, ένας παράλυτος που ξαφνικά περπατάει πάντα θα κλέβει για λίγο την προσοχή μας. Ίσως επειδή είναι κάτι χειροπιαστό, κάτι που το βλέπει το μάτι και το ψηλαφούν τα χέρια. Ίσως επειδή είναι και εύκολο, δεν απαιτεί από εμάς κόπο, αλλαγή στον τρόπο και στη ζωή μας.

Ζητάμε θαύματα κι όμως ο λόγος Του μας αφήνει σχεδόν αδιάφορους. Ζητάμε θαύματα και θαυμάζουμε, αλλά μέσα στη ψυχή δεν αλλάζουμε. Ζητάμε θαύματα,

Ρώτησε κάποιος έναν άγιο άνθρωπο: Πως μπορούμε να κάνουμε θαύματα;

Ρώτησε κάποιος έναν άγιο άνθρωπο: Πως μπορούμε να κάνουμε θαύματα;

Και ο άγιος άνθρωπος απάντησε:

Εάν μάθεις κάποιον να διαβάζει το ευαγγέλιο, έχεις ανοίξει τα μάτια ενός τυφλού.

Εάν μάθεις κάποιον να βοηθά τους αναγκεμένους, έχεις θεραπεύσει ένα παράλυτο.

Εάν μάθεις κάποιον να πηγαίνει στην εκκλησία, έχεις θεραπεύσει έναν ανάπηρο.

Εάν οδηγήσεις κάποιν σε μετάνοια, έχεις αναστήσεις ένα νεκρό.

Τώρα πήγαινε και κάνε θαύματα!

Μητροπολίτης Νιγηρίας Αλέξανδρος

πηγή

Όταν η πίστη συνυπουργεί την επιστήμη!(βίντεο)

   Ἡ ἐποχή μας ἀλαζονεύεται γιά τά πιό ἐκπληκτικά τεχνολογικά ἐπιτεύγματα καὶ τίς πιό “ἐπαναστατικές” ἐπιστημονικές προόδους. Χαίρεται, πού “δημιουργεῖ”. Ὅμως, προχωρεῖ καί πιό πέρα, σέ ἕνα ὑπαρκτικό ἀδιέξοδο.

 Ἐπιχειρεῖ μέ ἀναίδεια νά ἐθίσει τόν κόσμο σέ μιά σχετικοποίηση τοῦ ἀπόλυτου χαρακτήρα τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως, σέ ἕνα θεολογικό συμφυρμό καί ἀγνωστικισμό, μέσα κι ἀπό μιά φιλοσοφοῦσα “προοδευτική” ἀπιστία πρός τά θαυμάσια τοῦ Θεοῦ (εἴτε τά φυσικά εἴτε τά ὑπερφυσικά).
 Θέλει νά παραπείσει, ὡς φαίνεται, τούς ἀνθρώπους πώς τάχα ὅλες οἱ θρησκεῖες ὁδηγοῦν στόν ἴδιο δρόμο, μιᾶς “μεταφυσικής διανοητικῆς ἤ πρακτικῆς ἀνάτασης” πρός κάποιο ἀπροσδιόριστο ὑπερβατικό Ὄν.

 Καί πώς αὐτή ἡ θρησκειακότητα εἶναι μιά συγκοινωνοῦσα ἔκφραση πανανθρώπινου πολιτισμοῦ. Ἄν δέν διακυβευόταν ὁ πολιτικός καί διεθνικός ἀντίκτυπος μιᾶς εὐθείας προσβολῆς τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς πίστης καί πιστότητος (καί τῆς εὐρείας διαχριστιανικῆς ἐπικοινωνίας), ἡ ἀλαζονεία θά πρόβαλε πιό ἀκραία.
***
Ἀπέναντι σ᾿ αὐτό τό εὐθέως εἴτε πλαγίως ἀντιχριστιανικό κλίμα, πού πάντοτε ἀποδεικνυόταν ὁριακά ἀλλοτριωτικό γιά τόν ἄνθρωπο, δέν μᾶς ἀφήνει ὁ Θεός μόνους, μετέωρους, ἀβοήθητους...ἔστω κι ἄν στίς μέρες μας ἐπαναλαμβάνεται ὁ ἀρχαῖος πειρασμός πρός τούς πρωτοπλάστους, ἡ ἀλλοτρίωση ἀπό τοῦ Θεοῦ, ἡ περιφρόνηση τῆς παρουσίας Του·

ἔστω κι ἄν παρωθοῦνται οἱ ἄνθρωποι νά γίνουν ἀμφιβάλλοντες πρός τήν ἀποκάλυψη τοῦ σαρκωμένου Θεοῦ καί ἐπέρχεται σιγά-σιγά ὁ σκοτασμός τοῦ νοός, ἡ ἐμπάθεια τῆς καρδιᾶς, ἡ διάπραξη τῶν ἀνομημάτων, ἡ φίμωση τῆς συνείδησης, ἡ ἀμετανοησία καί ἡ πώρωση τῆς καρδιᾶς·

Κυριακή Ι’ Ματθαίου-Υπάρχει ένα αίτημα όμως το οποίο δεν περνά από την σκέψη των πολλών.

«Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει» (Ματθ. 17, 15)
«Κύριε, σπλαχνίσου τὸν γιό μου, γιατὶ εἶναι ἐπιληπτικὸς καὶ ὑποφέρει»
                                                                           

 Η καταφυγή των ανθρώπων σε περιπτώσεις μεγάλων δοκιμασιών είναι η πίστη. Το βλέπουμε αυτό στα μεγάλα προσκυνήματα, ιδίως κατά τις εορτές. Χιλιάδες άνθρωποι, σε πείσμα των καιρών, των ειρωνευόμενων τον Θεό και την παρηγοριά της πίστης, πηγαίνουν για να εναποθέσουν ελπίδες, να ευχαριστήσουν, να πάρουν δύναμη από τον Χριστό, την Παναγία, του αγίους. Συνήθως τα αιτήματα είναι συγκεκριμένα για τον καθέναν. Ό,τι μας λείπει, ζητάμε. Ό,τι φοβόμαστε μήπως μάς συμβεί, παρακαλούμε να αποτραπεί. Αλλά και η ανάγκη για αιωνιότητα περνά από τις ψυχές μας, η έγνοια ότι έχουμε σφάλει έναντι του Θεού λειτουργεί ως στοιχείο που μας ωθεί να απευθυνθούμε στην πίστη. Η πίστη, άλλωστε, είναι βαθιά ανάγκη του ανθρώπου. Ακόμη και οι σοβαροί ορθολογιστές σέβονται την επιθυμία του πιστού να έχει καταφύγιο και παρηγοριά. Μόνο οι μισαλλόδοξοι, εντός και εκτός δογμάτων, οι επηρμένοι δεν δέχονται αυτή την ανάγκη.

 Υπάρχει ένα αίτημα όμως το οποίο δεν περνά από την σκέψη των πολλών. Είναι αυτό που διατυπώνει ο πατέρας του σεληνιαζόμενου παιδιού στον Χριστό, όταν ο Κύριος κατεβαίνει από το όρος της Μεταμορφώσεως και συναντά έναν λαό που περιμένει το θαύμα, όπως επίσης και διαπιστώνει την αποτυχία των μαθητών Του να το πράξουν. 

Σε άλλες περιπτώσεις, όταν ο Χριστός δεν ήταν παρών και είχε στείλει τους μαθητές Του σε μέρη της Παλαιστίνης για να κηρύξουν στα απολωλότα πρόβατα του οίκου Ισραήλ τον ερχομό της βασιλείας του Θεού, οι μαθητές έκαναν θαύματα. Εδώ, όχι. Άλλαξε η πίστη τους; Λιγόστεψε; Όχι. Έχασαν την χάρη; Θα έλεγε κάποιος ότι εν όψει των παθών του Κυρίου που πλησιάζουν, ο Χριστός θέλει να δείξει στους μαθητές Του ότι όσα θα δούνε στο εξής και αφορούν στον Ίδιο θα γίνουν με την θέλησή Του. Ο Χριστός γιατρεύει, ανασταίνει, διδάσκει, υπομένει, παραδίδει το μυστήριο της Ευχαριστίας, είναι αποφασισμένος να πιει το ποτήριο του πάθους όχι από αδυναμία, αλλά από δύναμη. Θέλει ακόμη να δείξει στους μαθητές Του ότι τα θαύματα δεν γίνονται για επίδειξη, ούτε είναι η πεμπτουσία της πίστης. Ότι τους περιμένει ένας αγώνας εναντίον των δυνάμεων του κόσμου τούτου που κείται εν τω πονηρώ, στον οποίο αγώνα δεν χωρά εγωισμός, επίδειξη, απουσία μέτρου, αλλά μόνο προσευχή, δηλαδή εμπιστοσύνη στον Θεό, και νηστεία, δηλαδή ταπείνωση.

Ο πατέρας διατυπώνει αυτό το εξαιρετικό αίτημα, το οποίο έχει να κάνει με τον καθέναν από εμάς: «Κύριε, ελέησόν μου τον υιόν». Το «ελέησον» ξεκινά από το να ρίξει ο Χριστός το βλέμμα Του στο παιδί, να το σπλαχνισθεί, να μπει στην θέση του πατέρα, να το γιατρέψει, να το γλιτώσει από τον επαπειλούμενο θάνατο, να νικήσει στο πρόσωπο του παιδιού τις δυνάμεις του κακού. Δεν ζητά τον οίκτο του Χριστού ο πατέρας. Δεν είναι κακομοίρης. Ζητά την συμπάθεια, την ευσπλαχνία, την αγάπη, διότι ως πατέρας αγαπά τον υιό του. Και από τον Θεό ζητά ένα σημάδι ότι αυτή η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί από το κακό. Ο οίκτος είναι επίδειξη ανωτερότητας από τον δυνατό προς τον αδύναμο, που δεν καταλήγει στο να κινητοποιήσει τις δυνάμεις του αδύναμου, αλλά απλά ικανοποιεί αιτήματα, κυρίως επιβίωσης. Η συμπάθεια, η ευσπλαχνία, το νοιάξιμο είναι αφετηρία αλλαγής. Και αυτό κάνει ο Χριστός, ανταποκρινόμενος στο «ελέησον».

 Στη διήγηση για το ίδιο περιστατικό του ευαγγελιστή Μάρκου ο Χριστός ζητά από τον πατέρα να έχει πίστη και εκείνος ανταποκρίνεται ζητώντας με την σειρά του από τον Κύριο να τον βοηθήσει στην ολιγοπιστία του. Ο Χριστός κινητοποιεί την δύναμη της πίστης, την οποία ο πατέρας έχει στην καρδιά του. Κινητοποιεί την δύναμη της πίστης που εκφράζεται ως προσευχή και νηστεία, την οποία οι μαθητές έχουν αφήσει στην άκρη, εντυπωσιασμένοι από το χάρισμα της θαυματουργίας που έλαβαν. Και υπενθυμίζει σε όλους μας ότι η ευσπλαχνία Του, το έλεός Του, δεν είναι μαγεία, αλλά προτροπή για αλλαγή εντός μας.

  Όσοι ειρωνεύονται την πίστη, λησμονούν ότι η πίστη είναι δύναμη που αλλάζει τις καρδιές μας. Κινητοποιεί τον εσωτερικό μας κόσμο. Μάς οδηγεί σε αυτοκριτική και αυτογνωσία. Μας κάνει να διαπιστώνουμε τα μέτρα μας. Να εμπιστευόμαστε τον Χριστό, καταβάλλοντας τον δικό μας κόπο, ακόμη και σε καταστάσεις δοκιμασίας που μοιάζουν απελπιστικές. Κυρίως όμως η πίστη είναι επίγνωση ότι υπάρχει ανάσταση και αιωνιότητα, διότι ο Θεός μας αγαπά. Μ’ αυτό το ήθος καλούμαστε οι χριστιανοί να βλέπουμε τον πλησίον μας, όταν έχει την ανάγκη μας. Όχι του οίκτου, αλλά της συμπάθειας και της αγάπης που γίνεται ευκαιρία για συν-κίνηση, συν-οδοιπορία, συνάντηση εν Χριστώ. Αυτό είναι το πρώτο θαύμα στην ζωή της Εκκλησίας, που οδηγεί τους ανθρώπους να παρακαλούν για τα δικά τους πολύ προσωπικά αιτήματα. Και ο Θεός δεν λησμονεί.

π,Θεμιστοκλής Μουρτζανός
21 Αυγούστου 2022

«Εσπλαχνίσθη περί αυτών…»

 Αλλά δεν κατέβηκε και αυτοί δεν πίστεψαν. Άλλοι, ωστόσο, πίστεψαν ακριβώς από το γεγονός πως ο Χριστός δεν κατέβηκε από τον Σταυρό, επειδή μπόρεσαν να νιώσουν όλη τη θεότητα, το απεριόριστο ύψος αυτής της ταπεινώσεως, αυτής της ολοκληρωτικής συγγνώμης ν’ ακτινοβολεί από τον Σταυρό: “Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασιν τι ποιούσιν”.

  Γι’ άλλη μία φορά, τα Ευαγγέλια και η γνήσια Χριστιανική πίστη δεν θεωρούν τα θαύματα ως αποδείξεις που επιβάλλουν την πίστη, αφού αυτό θα στερούσε από τον άνθρωπο ο,τι ο Χριστιανισμός θεωρεί ως το πολυτιμότερο αγαθό, την ελευθερία. Ο Χριστός θέλει τους ανθρώπους να Τον πιστεύουν εκούσια, δίχως τον εξαναγκασμό του θαύματος. 

“Εάν αγαπάτέ με”, λέγει ο Χριστός, “τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε”. Και αγαπούμε τον Χριστό- δυστυχώς, τόσο λίγο – όχι λόγω των θαυμάτων και της παντοδυναμίας Του, αλλά λόγω της αγάπης και της ταπεινώσεώς Του, κι επειδή, όπως αυτοί που τον άκουαν, έλεγαν: “Ουδέποτε ελάλησεν ούτως άνθρωπος, ως ούτος ο άνθρωπος”.

  Ο Χριστός όμως επιτέλεσε θαύματα: το Ευαγγέλιο είναι γεμάτο από ιστορίες για

Στις παλαιότερες εποχές, υπήρχαν άνθρωποι αγιασμένοι, που αγιογραφούσαν εικόνες με πολλή νηστεία και προσευχή

   Στις παλαιότερες εποχές, υπήρχαν άνθρωποι αγιασμένοι, που αγιογραφούσαν εικόνες με πολλή νηστεία και προσευχή. Τι το θαυμαστό, αν ο Θεός βραβεύοντας την αγιότητα αυτών των ανθρώπων, έδωσε θαυματουργικό χάρισμα στα έργα των χειρών τους δηλαδή στις εικόνες που αγιογράφησαν; 

  Θα μπορούσε επίσης η εικόνα που είναι θαυματουργική, να την έχει αγιογραφήσει ο πρώτος τυχών, ωστόσο αυτή στη συνέχεια να έπεσε σε κάποιον Άγιο άνθρωπο, που με τα δάκρυά του, τις χιλιάδες γονυκλισίες και τις προσευχές του και έτσι αυτή η εικόνα μετά από γενεές, να κάνει θαύματα. Είναι άπειρα και άγνωστα τα κρίματα του Θεού.

 π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

πηγή