Βλέπουν οι νέοι μας την Ορθοδοξία σαν… ούφο; - Απαντήσεις στους ισχυρισμούς του π. Βασιλείου Θερμού

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΔΡΩΝΗΣ

Ισχύει πράγματι ότι οι ορθόδοξοι ναοί μας, αδειάζουν και ότι οι σημερινοί νέοι βλέπουν την Εκκλησία σαν… ούφο; Αυτά υποστηρίζει σε ένα – μάλλον καταστροφολογικό άρθρο του - ο γνωστός ιερέας, π. Βασίλειος Θερμός, προκαλώντας έντονες συζητήσεις στο διαδίκτυο.

Πραγματικά, εάν κανείς προσγειωνόταν με… ούφο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι η Ορθοδοξία έχει σχεδόν ξοφλήσει! Είκοσι αιώνες πολέμων, διωγμών, επιδρομών, αιρέσεων και κατακτητικών ζυγών δεν κατάφεραν να στερήσουν ούτε δράμι από την αιώνια δόξα της Ορθοδοξίας και ξαφνικά τώρα ανακαλύψαμε ότι… χανόμαστε!

Πάμε όμως να δούμε τα - αλλού προβληματικά και αλλού ακατανόητα - σημεία στο άρθρο του πατρός Θερμού:
«Γιατί ο λαός εγκαταλείπει σταδιακά την Εκκλησία; Μήπως διότι η Εκκλησία μας, όπως είναι τώρα, αποτελεί απλώς ένα απομεινάρι του παρελθόντος; Μήπως επειδή δεν υπάρχει η βούληση να αλλάξει;».

Πάτερ μου καλέ, αποκαλείτε απομεινάρι του παρελθόντος την Εκκλησία; Τι είναι η Εκκλησία κατά την άποψη σας, κοινωνικό ίδρυμα που το μάρκετινγκ του βγήκε εκτός μόδας; Μουσείο που ξέχασε να κάνει ανακαίνιση; Είναι δυνατόν να εκφραζόμαστε έτσι για το ιερό οικοδόμημα ενός εσταυρωμένου Χριστού που κρατάει στο χέρι του το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας; Δηλαδή η ευαγγελική αλήθεια ότι: «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», δεν ισχύει; Δεν μας τα είπε καλά ο Παύλος;

Που ακριβώς είδατε πάτερ να εγκαταλείπει ο λαός την Εκκλησία; Διότι εμείς παρατηρούμε το ακριβώς αντίθετο: τα εκκλησιάσματα να πυκνώνουν και μάλιστα να προσελκύουν όλο και περισσότερο νέο κόσμο. Εκτός και αν εννοείτε τους ναούς σε περιοχές που μαστίζονται από τη δημογραφική κρίση, οπότε η αιτία της ερήμωσης είναι άλλη.

Εμείς βλέπουμε ότι στις προσκυνήσεις ιερών εικόνων και στις ιερές πανηγύρεις γίνεται το αδιαχώρητο. Η σειρά του (καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Παϊσίου έγινε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Η ταινία του (επίσης καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Νεκταρίου προσέγγισε τα 400.000 εισιτήρια εν μέσω πανδημίας, κατατασσόμενη στις κορυφαίες κινηματογραφικές επιτυχίες του 21ου αιώνα.

Γενιά Gen Z. Η γενιά που μεγάλωσε ψηφιακά και κατέρρευσε υπαρξιακά

Η γενιά Gen Z. Είναι όσοι γεννήθηκαν από τα τέλη δεκαετίας 1990 έως τις αρχές της δεκαετίας 2010. Είναι η πρώτη γενιά στην ιστορία που μπορεί να επικοινωνεί με όλο τον πλανήτη μέσα σε δευτερόλεπτα. Δυσκολεύεται όμως να κοιτάξει έναν άνθρωπο στα μάτια. Μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στις οθόνες. Με «φίλους» παντού, αλλά χωρίς πραγματική συντροφιά. Με likes, αλλά χωρίς ουσιαστική επιβεβαίωση. Με διαρκή και on line «σύνδεση», αλλά με τρομακτική εσωτερική μοναξιά...

❕Η συνέχεια εδώ: epomenimera.gr/

Μια γενιά χωρίς αύριο – και ένα σύστημα που τη θέλει έτσι...

Γεώργιος Αποστολάκης

Η έρευνα για τους νέους δεν είναι απλώς κοινωνικό ρεπορτάζ. Είναι πολιτικό κατηγορητήριο.
Ναι, η ευθύνη βαραίνει την παρούσα κυβέρνηση. Αλλά το πρόβλημα δεν άρχισε χθες. Και δεν είναι μόνο κυβερνητικό. Είναι συστημικό.
Η σημερινή νεότητα δεν «προσποιείται πως ζει» επειδή είναι αδύναμη. Προσποιείται γιατί το μοντέλο ζωής που της παραδόθηκε είναι εσωτερικά άδειο.

Η κυβέρνηση και η κυνική κανονικοποίηση της ανασφάλειας
Η σημερινή εξουσία διακηρύσσει «σταθερότητα». Ποια σταθερότητα; Να τι «δίνει» στους νέους: Εργασία χωρίς διάρκεια. Στέγη χωρίς ιδιοκτησία. Μισθούς χωρίς αγοραστική δύναμη. Οικογένεια χωρίς οικονομική βάση.
Η πολιτεία δεν εξασφάλισε στους νέους προοπτική. Τους εξοικείωσε με την ιδέα ότι η επισφάλεια είναι φυσική κατάσταση. Αντί για κοινωνικό συμβόλαιο, έχουμε κοινωνικό survival.
Και όταν μια κυβέρνηση αποδέχεται ότι ο 30χρονος θα ζει σαν φοιτητής και ο 35χρονος θα φοβάται να κάνει παιδί, τότε δεν διαχειρίζεται κρίση. Αναπαράγει κρίση.
Αλλά το πρόβλημα είναι βαθύτερο από μια κυβέρνηση

Ας είμαστε ειλικρινείς: Η κρίση της νεότητας είναι προϊόν ενός ολόκληρου πολιτισμού.
Ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν παράγει κοινότητες. Παράγει καταναλωτές. Δεν παράγει οικογένειες. Παράγει μονάδες αγοράς. Δεν παράγει συλλογικό σκοπό. Παράγει προσωπικά project.

Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο εύκολα αλλάζει μια κοινωνία χωρίς καν να το καταλάβει.(Σκέψεις για το «Χάλοουϊν»)

 Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο εύκολα αλλάζει μια κοινωνία χωρίς καν να το καταλάβει. Όχι μέσα από νόμους ή κρίσεις αλλά μέσα από τις γιορτές της. Γιατί οι γιορτές δεν είναι απλώς διασκέδαση. Είναι παιδεία, είναι πολιτισμός, είναι τρόπος ζωής. Κι όταν αλλάζουν οι γιορτές, αλλάζει και ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο.

 Τα τελευταία χρόνια, τέτοιες ημέρες, βλέπω να πληθαίνουν οι μάσκες, οι κολοκύθες, οι σκελετοί, οι νυχτερίδες. Βλέπω όλο και περισσότερα μικρά παιδιά να χαμογελούν κάτω από προσωπεία μάγισσας ή φαντάσματος, χωρίς να καταλαβαίνουν τι φορούν, τι παίζουν. 

 Κι ακούω γονείς να λένε «μα δεν πειράζει, παιχνίδι είναι» ή «δεν μπορώ να του χαλάσω το χατίρι».

 Μα αν το παιχνίδι αυτό συνηθίζει την ψυχή στο σκοτάδι και στο φόβο, δεν είναι αθώο. Κι αν ζημιώνει την ψυχή του παιδιού, τότε γίνεται ευθύνη μας. Γιατί ό,τι τραυματίζει την παιδική ψυχή δεν είναι παιχνίδι. Είναι κουλτούρα σκοτεινή, ασυνείδητη. Κι αν χαθεί η ευαισθησία της ψυχής στην ηλικία της αθωότητας, ύστερα δύσκολα ξανακερδίζεται.

 Το λεγόμενο «Χάλοουϊν», που ήρθε τα τελευταία χρόνια και στη χώρα μας, δεν είναι μια ακόμη απλή δυτική συνήθεια. Είναι μεταμφίεση ενός παλαιού παγανιστικού τελετουργικού, του «Samhain» που τιμούσε.. «τα πνεύματα των νεκρών». Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής άναβαν φωτιές για να διώξουν το κακό, πίστευαν ότι οι ψυχές των νεκρών «περπατούν» ανάμεσά τους και προσπαθούσαν να.. «εξευμενίσουν τα πνεύματά τους». Αργότερα, η Δύση προσπάθησε να το καλύψει, τοποθετώντας την εορτή των Αγίων Πάντων στην ίδια ημερομηνία. Όμως το πνεύμα του παρέμεινε αμετάβλητο. Ένα πνεύμα σκοτεινό, που εξυμνεί τον φόβο και τη μαγεία αντί για τη χαρά, τη ζωή, το φως και την Ανάσταση.

Η Ορθοδοξία, όμως, η ελληνορθόδοξη παράδοση, δεν έχει καμία σχέση με τέτοιες «τελετές του φόβου». Γιατί εμείς δεν «εξευμενίζουμε τα πνεύματα». Κοινωνούμε με Το Άγιο Πνεύμα. Δεν αναζητούμε τους νεκρούς στα σκοτάδια. Προσευχόμαστε γι' αυτούς υπό το φως της Αναστάσεως. Δεν φοράμε μάσκες για να διώξουμε το κακό. Καλούμαστε να τις βγάλουμε όλες, μπροστά στον Χριστό, για να Τον αντικρίσουμε πρόσωπο με πρόσωπο.

Το «Χάλοουϊν», χωρίς να το καταλαβαίνουμε, επιχειρεί να συσκοτίσει την ορθόδοξη θεώρηση του θανάτου. Γιατί ενώ ο Χριστός μάς δίδαξε ότι ο θάνατος είναι πέρασμα προς τη Ζωή, η κουλτούρα του τον παρουσιάζει ως παιχνίδι, ως θέαμα, ως κάτι που προκαλεί γέλιο. Ο θάνατος, όμως, στην Ορθοδοξία δεν είναι παιχνίδι. Είναι μυστήριο, είναι πέρασμα, είναι αναμονή της κοινής Ανάστασης.

 «Ου θέλομεν υμάς αγνοείν περί των κεκοιμημένων», γράφει ο Απόστολος Παύλος στην Α' προς Θεσσαλονικείς επιστολή του, «ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα», δηλαδή, ο Χριστιανός στέκεται απέναντι στον θάνατο με ελπίδα και θάρρος και σίγουρα όχι με ειρωνεία. Γιατί όταν ο άνθρωπος γελά με τον θάνατο, χωρίς την πίστη της Αναστάσεως, δεν γίνεται ελεύθερος, όπως νομίζει. Γίνεται απλώς πιο μόνος και τελικά απελπισμένος.

Γιά κάθε παιδί πού πέφτει νεκρό ἀπό ἀλκοόλ ἢ ναρκωτικά, πρέπει νά ντρέπεται μιά κοινωνία πού στήν προσπάθειά της νά «σπάσῃ τά στερεότυπα», ἔχει σαπίσει…

Σάπισε ἐπειδὴ στὸ ὄνομα ἑνὸς «δικαιωματισμοῦ», ἔδωσε τὴν δυνατότητα στὰ μὲν ἀνήλικα παιδιὰ νὰ ζοῦν ἀνεξέλεγκτα καὶ νὰ φέρονται σὰν μεγάλοι χωρὶς τὶς ἀντίστοιχες εὐθύνες, στὸν δὲ ἀκατάλληλο «γονέα» ἐν ὀνόματι τῆς προοδευτικότητος» νὰ ἀφήνη ἀσύδοτο τὸ παιδί του, μιᾶς καὶ βολεύει, προκειμένου νὰ ζήσῃ κι αὐτὸς τὴν ζωή του…
Εἶναι ἀσύλληπτο τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ μέσος Ἕλληνας σήμερα πιστεύει ὅτι εἶναι φυσιολογικὸ γιὰ ἕνα κορίτσι δεκαέξι ἐτῶν νὰ πηγαίνῃ μὲ τοὺς φίλους του γιὰ ποτὰ στὸ Γκάζι…
Μὰ ποιὰ μάνα δὲν ἀνησυχεῖ; Ποιὸς πατέρας δὲν φοβᾶται τὶ μπορεῖ νὰ συμβῇ; Εἴμαστε σοβαροί; Ἀπὸ πότε οἱ γονεῖς κοιμοῦνται ἥσυχοι ὅταν τὸ ἀνήλικο παιδί τους γυρίζει μὲ παρέες τὰ ξημερώματα στὰ μπάρ;;;;
Ξεκάθαρα, τὴν μεγαλύτερη εὐθύνη μακρὰν ἔχει ἡ οἰκογένεια…
Τὰ ὑπόλοιπα ἁπλῶς ἐπιβεβαιώνουν ὅτι ψευτοζοῦμε σὲ ἕναν ρυπαρὸ ἀξιακὸ βοῦρκο... Σχολεῖα ποὺ διδάσκουν στὰ παιδιὰ ἤδη ἀπ’τὸ δημοτικὸ ὅτι ἔχουν μόνον δικαιώματα καὶ ποτὲ ὑποχρεώσεις, ἀρχὲς ποὺ δὲν ἐλέγχουν ποιὸς πουλάει τὶ καὶ σὲ ποιόν…
Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ὅλα ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ μπροστὰ στὸν ξεπεσμὸ τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας, στὸν ρόλο τῆς ΜΗΤΕΡΑΣ, ποὺ ἦταν, εἶναι καὶ ὀφείλει νὰ παραμένῃ ἐς ἀεὶ ὁ στυλοβάτης τοῦ σπιτιοῦ.

Αν ήμουν ο διάβολος δεν θα ερχόμουν χρησιμοποιώντας βία αλλά ευκολία.

   “Αν ήμουν ο διάβολος δεν θα ερχόμουν χρησιμοποιώντας βία αλλά ευκολία. Θα τους έδινα ό,τι θέλουν, και ό,τι έχουν ανάγκη, θα τους έκανα να νιώθουν ομοιογενείς αλλά εντελώς μόνοι, θα τους έκανα να ψυχαγωγούνται διαρκώς αλλά να είναι σιωπηλά κενοί, θα θόλωνα τις γραμμές μεταξύ της αλήθειας και της άποψης, μέχρι που τίποτα να μην σήμαινε κάτι. 

Θα τους δίδασκα να κυνηγάνε την ντοπαμίνη (ευχαρίστηση) και όχι τον σκοπό, να λατρεύουν τον εαυτό τους αλλά να μισούν αυτό που είναι.

Δεν θα τους κατέστρεφα με πόλεμο, αλλά θα τους κατέστρεφα με την απάθεια κρατώντας τους αποπροσανατολισμένους και “μουδιασμένους” απλά να σκρολάρουν στα κινητά τους, διαρκώς να σκρολάρουν. 

Θα διέλυα την οικογένεια επαναπροσδιορίζοντάς την, κάνοντας τους πατεράδες προαιρετικούς, τις μητέρες εξουθενωμένες και τα παιδιά μπερδεμένα. Θα έδινα στα παιδιά ένα τηλέφωνο πριν ακόμα προλάβουν να πουν τις πρώτες τους λέξεις και θα παρακολουθούσα τα μυαλά τους να σαπίζουν αργά, γλυκά, ήσυχα και το πιο εκπληκτικό από όλα δεν θα ήξεραν ποτέ πως είμαι εγώ! Θα το ονόμαζαν ελευθερία!”

πηγή

ΜΙΑ ΓΕΝΙΑ ΑΠΑΘΕΙΑΣ

Στη δεκαετία του ’80 του προηγούμενου αιώνα δέσποζε ο όρος « αλλοτρίωση», ως αποξένωση από τον συνάνθρωπο, ως «απάθεια» και ενασχόληση μόνο με τον εαυτό μας. Μία σειρά κινημάτων εθελοντικών και ακτιβιστικών προσπάθησε να ανατρέψει αυτή τη στάση ζωής. Από την άλλη, ο ατομοκεντρισμός, ο οποίος θριάμβευσε εις βάρος της συλλογικότητας, με γνώμονά του την μετοχή στα αγαθά του πολιτισμού, τα οποία έχουν ως βάση τους τον κόσμο και το παρόν, έδωσε νέα ώθηση στην «απάθεια», με αποτέλεσμα αυτή να επικρατήσει σαρωτικά. Η εικονική πραγματικότητα, η ενασχόληση του ανθρώπου με τον δικό του κόσμο μέσα από το Διαδίκτυο και το κινητό τηλέφωνο επέτεινε αυτό το αίσθημα. Είμαστε τόσο απορροφημένοι από όσα βλέπουμε, από όσα μπορούμε να παίξουμε, από όσα μπορούμε να σκρολάρουμε, με αποτέλεσμα ο διπλανός μας να μην έχει καμία σημασία για μας.

Αυτό το βλέπουμε σε ένα μεγάλο ποσοστό στη νέα γενιά. Παιδιά που δυσκολεύονται να διακρίνουν το καλό από το κακό, που αισθάνονται ότι ο κόσμος αφορά στους μεγάλους και όχι σε αυτά, που νιώθουν ότι πρέπει να τα έχουν όλα χωρίς να χρειάζεται να εκτιμήσουν τον κόπο των μεγαλυτέρων, των γονιών τους, των δασκάλων τους, αλλά και εκείνων που αγωνίζονται να τους δείξουν δρόμους, σχηματίζουν μία νέα πλειοψηφία: αυτή που δεν πιστεύει σε τίποτα συλλογικό, που δεν αισθάνεται την ανάγκη να κρίνει και να διακρίνει την αλήθεια, που αρκείται στο να υπάρχει.

Νεολαία – SOS: Ανήλικοι αποδρούν με το αλκοόλ από τον διαταραγμένο κόσμο που τους ετοιμάσαμε

Ελευθέριος Ανδρώνης

Πόσο στενάχωρο είναι αυτό το σημείο των καιρών μας! Στις άγιες μέρες των Χριστουγέννων και στο κατώφλι του νέου χρόνου, αντί να καμαρώνουμε για μια νεολαία με όνειρα για ζωή, έχουμε χιλιάδες ανήλικους να τρεκλίζουν από το αλκοόλ στα κέντρα διασκέδασης.

Μάστιγα γίνεται η χρήση αλκοόλ από ανήλικους, που έρχεται σε συνάφεια με την εκτίναξη της χρήσης ψυχοφαρμάκων και την καταφυγή σε ψυχολόγους και ψυχιάτρους.

Παιδιά με τσακισμένο ηθικό που υποδέχτηκαν το νέο έτος με μια άρνηση της πραγματικότητας, με μια αποδοκιμασία του κόσμου που τους ετοιμάσαμε, με μια κραυγή βοήθειας για τα αδιέξοδα που τους φέραμε, με μια ανάγκη απόδρασης από την πνευματική φυλακή που τα καταδικάσαμε.

Ατελείωτα τα περιστατικά μέθης ανηλίκων στις γιορτές που περάσανε. Παιδιά 13 – 14 χρονών δηλητηριάζονται με τα ποτά και φτάνουν ακόμα και να διασωληνωθούν σε ημικωματώδη κατάσταση με τη ζωή τους να κινδυνεύει. Ο βωμός της ασφάλτου θερίζει δεκάδες ζωές μεθυσμένων παιδιών που πατούν γκάζι ολοταχώς για τον τάφο. Πιο εύκολα βρίσκουν οι Αρχές τους ανεύθυνους γονείς για να τους συλλάβουν, παρά εκείνα τα ταλαίπωρα παιδιά που ενδόμυχα παρακαλούν για λίγη σημασία και δεν την βρίσκουν.

Δεν αποτελεί έκπληξη αυτό που συμβαίνει, αλλά νομοτελειακό πλήρωμα των εγκλημάτων μας. Το κράτος φόρτωσε στους ώμους των παιδιών όλα τα βάρη του διεστραμμένου μας κόσμου, και τώρα απορεί δήθεν γιατί «κλατάρουν».

Από το δημοτικό το παιδί εκπαιδεύεται να «δείχνεται», πρέπει να «αρέσει», πρέπει να κάνει τη «διαφορά», πρέπει να εξερευνήσει νοσηρούς «προσανατολισμούς», πρέπει να επιδιώκει σε βαθμό υστερίας τα υλικά «θέλω» του, πρέπει να μετράει το μπόι του σε «likes» και «views», πρέπει να ανακαλύπτει λόγους για να διαχωρίζεται από τους υπόλοιπους και ποτέ να ενώνεται. Πρέπει να μάθει στο πρόχειρο, το γρήγορο, το έτοιμο, το ακούραστο, το εφήμερο, το ρηχό, το απροβλημάτιστο, το απατηλό.

Παίδων «Αγία Σοφία»: ΣΟΚ με την ψυχική υγεία των ανηλίκων – Τουλάχιστον 2 απόπειρες αυτοκτονίας τη μέρα – 570 περιστατικά σε ένα χρόνο!

Παντελής Λαμψιώτης

Απόλυτο σοκ προκαλούν τα όσα αποκάλυψε η διευθύντρια της Εντατικής του Παίδων «Αγία Σοφία», Χαρίκλεια Μπαρμπαρέσου, για την καταστροφή της ψυχικής υγείας των ανήλικων παιδιών στην Ελλάδα.

Όταν στην περίοδο της πανδημίας όλοι οι «ειδικοί» που είχε επιστρατεύσει η κυβέρνηση υποστήριζαν τα lockdown, υπήρχαν λίγοι επιστήμονες όπως πχ. ο κορυφαίος καθηγητής Ιωάννης Ιωαννίδης, που προειδοποιούσε με στατιστικές προβολές ότι οι συνέπειες των lockdown τα επόμενα χρόνια θα είναι πολύ χειρότερες από το όποιο όφελός τους. Μία από αυτές τις συνέπειες ήταν και η επιδείνωση της ψυχικής υγείας, με μαζικά φαινόμενα κατάθλιψης και αυτοκτονικών ιδεασμών.

Όπως ξέρουμε όμως, η κυβέρνηση και οι «ακαταδίωκτοι» δεν άκουσαν ποτέ αυτές τις προειδοποιήσεις γιατί προείχε γι’ αυτούς να προωθήσουν τα deals με τα σκευάσματα των big pharma. Στην ψυχική βλάβη που προκάλεσαν οι εγκλεισμοί και τα αυστηρά μέτρα στα σχολεία, ήρθε να προστεθεί και η καταστροφή της παιδείας επί Κυριάκου Μητσοτάκη, με woke προγράμματα σεξουαλικής προπαγάνδας που διαφθείρουν την αθωότητα των παιδιών σε όλο και μικρότερες ηλικίες.

Αν προσθέσουμε στα παραπάνω τoν εθισμό με τα κινητά, τη φρενίτιδα με τα social media, την προβολή ακατάλληλων προτύπων από media και κρατικούς φορείς, την προβολή της βίας που πυροδοτεί τα φαινόμενα bullying, αλλά και τη φτώχεια στην οποία βυθίζονται χιλιάδες οικογένειες, έχουμε ολόκληρο το μείγμα της «επιδημίας» κατάθλιψης που χτυπάει αλύπητα τα σημερινά ελληνόπουλα.

Μητροπολίτης Μόρφου: Στην εποχή μας είναι τόση η ένταση της μαγείας όσο δεν υπήρξε σε καμία άλλη εποχή.

 Ερώτηση κυρίας: εμείς που άθελα μας γινόμαστε δέκτες είτε μέσα από τα θεάματα της τηλεόρασης είτε από άλλα πράγματα όλων αυτών των θεαμάτων (δαιμονικών) κατά πόσο επηρεαζόμαστε στα σπίτια μας και τι μπορούμε να κάνουμε;

Μητροπολίτης Μόρφου: Οφείλω να σας πω ότι επηρεάζεστε πάρα πολύ. Οφείλω να σας πω ότι στην εποχή μας είναι τόση η ένταση της μαγείας όσο δεν υπήρξε σε καμία άλλη εποχή. Ζούμε μίαν εποχή αποστασίας από τον αληθινό Τριαδικό Θεό. Εάν λάβουμε υπόψη και ένα σύγχρονο φαινόμενο που είναι παγκόσμιο, πέραν της μαγείας, η μετανάστευση. Όλοι αυτοί οι νόμιμοι και οι παράνομοι εργάτες. Δεν είναι μόνον η τηλεόραση και αυτό (δείχνει το κινητό). Είναι οι άνθρωποι τους οποίους φέρνουμε στο σπίτι μας για να προσέχουν τη γριά μητέρα μας, τη γιαγιά μας, τα περιβόλια μας να τα καλλιεργούν, ταις δουλειές μας, να τους έχουμε είτε σαν βοηθούς είτε ακόμα χειρότερα σαν δούλους. Σκεφτήκατε ότι αυτοί οι άνθρωποι που έρχονται είτε από την Ασία, είτε από την Αφρική, είτε τη Λατινική Αμερική, είτε και από τα Βαλκάνια. Ρουμάνοι, Βούλγαροι, Ρώσοι ότι κουβαλούν μαζί τους και ταις συνήθειές τους τις ειδωλολατρικές;

Μόλις αδικήσεις την Φιλιππινέζα στο μισθό της ή της θυμώσεις γιατί δεν έκανε καλά τη δουλειά της, αυτή θα σου πει “yes madam, excuse me” (ναι κυρία, συγχωρέστε με) και θα πάει στο δωμάτιό της, θα βάλει τα είδωλά της, τα οποία έχει κρυμμένα, μικρά αγαλματάκια που μπορεί απ’ έξω να φαίνεται η Παναγία και από μέσα να είναι το είδωλο. Θα γονατίσει και θα κάνει προσευχές με κατάρες.
Εμείς έχουμε έτσι περιπτώσεις τώρα. Που η οικιακή βοηθός επροκάλεσε εις την madam πολλές παρενέργειες δαιμονικές.

Λοιπόν και η συχνή όρασης βίντεο ααα... τα τηλεπαιχνίδια. Μου είπε ένας μην ξεχάσεις να πεις για τα παιχνίδια τα οποία είναι γεμάτα με δαιμονικές μορφές και τα βλέπουν όχι μόνον τα παιδιά και οι έφηβοι και οι μεγάλοι. Για να γεμίσουν τον κενόν τους χρόνο και χώρο. Και όταν δείτε ταις μορφές αυτές που συμμετέχουν εις τα παιχνίδια είναι όλες άσχημες, τερατώδη.

Θυμούμαι τον Άγιο Παΐσιο που εζούσε τότε επί της γης και τώρα ζει εν της ουρανής. Παναγία μου προχθές σε μιάν σε έναν εξορκισμό ξέρετε τι εφώναζε η δαιμονισμένη; “Tούτος ο κοντοστούπης, ο γέρος από το Όρος, o Παΐσιος και ο άλλος ο δικός σου ρε ο παστόρεγγας ο Ιάκωβος κρατούν σερκές είναι οι γίγαντες του ουρανού και ό,τι χτίζουμε εμείς οι δαίμονες χαλούμαστο τούτοι”. Σκεφτήκατε να μην έχουμε Παΐσιον, Ιάκωβον τι θα γινόμαστε; Kαι Σάββα Αχιλλέως τον δαιμονοδιώκτη; Kαι μόνο το όνομα του να ακούσουν τρέμουν.

Αλλ’ αυτή η επανάσταση σκοτώνει βαθιά...

«Τι κόσμος! να σκοτώνης με χαρά, φονιά
Και να γεννάς, μητέρα, με μαρτύριο!».

Έτσι σκοτώνουν την Πίστη, την Παιδεία, την Ιστορία, την Οικογένεια, την Ευγένεια, τη Φιλία, την Αγάπη, την Πατρίδα, τα Φύλα, ακόμη και τα φύλλα των δέντρων σκοτώνουν με χαρά· τα όσα εσείς, πατέρες και μητέρες, γεννάτε με καθημερινό μαρτύριο.

Δύσκολο να βρεις σ’ ένα μόνο δίστιχο, τι συμβαίνει στον τόπο μας, εδώ και δεκαετίες. Αλλά, φαίνεται, σ’ έναν στίχο παλιό του Παλαμά μπορείς να ερμηνεύσεις τι συμβαίνει σήμερα, που μάλλον συνέβαινε και τότε, αλλ’ σ’ αγνό σκοτωμό ακόμη.
Σκοτώνουν με χαρά· στην επανάστασή τους. Τίποτε όμως το πρωτότυπο απ’ όσα ξέρουμε απ’ άλλες επαναστάσεις με την ίδια χαρά και τους φόνους.
Αλλ’ αυτή η επανάσταση σκοτώνει βαθιά.

Άλλη μια σχολική χρονιά ξεκίνησε· κι είναι έξω τα παιδιά σας να μαθαίνουν τα σκοτωμένα πράματα με την ελπίδα ότι το δικό σας μαρτύριο αυξάνει, γίνεται ανείπωτο, ακόμη μεγαλύτερο για να γεννάει περισσότερη ζωή απ’ όσο σκοτωμό με χαρά εμπνέεται να έχει η εποχή· κι ίσως σας χρειαστεί αυτό το δίστιχο στους φετινούς πολέμους
«Τι κόσμος! να σκοτώνης με χαρά, φονιά
Και να γεννάς, μητέρα, με μαρτύριο!».

Άλλο κάτι δεν έχω να σας προσφέρω ·
Έστω ρίξτε ποίηση.

Κ.γ.Π. / Πηγή

Τα Σύμβολα, η δύναμη τους και οι συνέπειες αποκαθήλωσής τους

Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιος

Με υπότιτλο «ο πιό καλός ο μαθητής πάει με Σταυρό» εκπομπή τηλεοπτικού σταθμού, σε ρεπορτάζ για τις Πανελλήνιες εξετάσεις, βρίσκεται έξω από Γενικό Λύκειο της Θεσσαλονίκης (Πυλαία). Εκεί ο δημοσιογράφος «10΄ πριν τις εξετάσεις», όπως αναφέρει, συναντά ένα υποψήφιο, τον Παναγιώτη. Αυτό που προκάλεσε το ενδιαφέρον του δημοσιογράφου και τον διάλογο που ακολούθησε με τον Παναγιώτη, ένας μεγάλος (ξύλινος) Σταυρός που ο Παναγιώτης φορούσε, είχε κρεμάσει στον λαιμό του.

Ακολουθεί ο εξής διάλογος: Δημοσιογράφος:

 «…. Πως το σκέφτηκες αυτό και πήρες ένα μεγάλο Σταυρό;». 

Παναγιώτης: «… Ένας μεγάλος Σταυρός δείχνει μεγάλη πίστη, μεγάλη ετοιμότητα για τις πανελλαδικές και γενικά, βοηθάει, πιστεύω περισσότερο.». 

Ακολουθεί σύντομος διάλογος με τους παρουσιαστές της εκπομπής και ένας από αυτούς λέει στον δημοσιογράφο που παίρνει την συνέντευξη, με ύφος που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως:

 «.. Για ρώτα τον μήπως θέλει να γίνει Μητροπολίτης;» 

Ακολουθεί σχολιασμός ανάμεσα στους παρουσιαστές της εκπομπής, τον δημοσιογράφο και τον Παναγιώτη και ο Παναγιώτης, λέει: 

«… Για να γράψουμε καλά θέλουμε και την βοήθεια του Θεού.» 

Πριν ο Παναγιώτης ολοκληρώσει την πρόταση-σκέψη του, αναφορικά με τον Θεό και την πίστη, τον διακόπτει δημοσιογράφος από το στούντιο και λέει στον συνάδελφο της που παίρνει την συνέντευξη:

 «Ναι, ναι, ναι… Για ρώτα τον τι πιστεύει ότι θα πέσει, ποιά είναι τα sos;». Ακολούθως σύντομη συζήτηση ανάμεσα στον Παναγιώτη, τον δημοσιογράφο και τους μετέχοντες της εκπομπής από το στούντιο. Στην συζήτηση αυτή λέει ο δημοσιογράφος που παίρνει την συνέντευξη στον Παναγιώτη: 

«Λόγω της πίστης σου έχεις κάποια Θεία έμπνευση; ρωτάνε από το κοντρόλ». Απαντά ο Παναγιώτης: «Αυτό είναι αυτονόητο». 

Επανέρχεται ο δημοσιογράφος: «Δηλαδή σου χει έρθει κάποιο μήνυμα τί θα πέσει;». 

Απαντά ο Παναγιώτης: «Δεν θα μαρτυρήσω».

Είναι προφανές ότι ο τελευταίος αυτός διάλογος του δημοσιογράφου με τον Παναγιώτη δεν παρερμηνεύεται απλώς, αποτελεί σαφέστατα ειρωνεία σε ό,τι αφορά την πίστη του παιδιού αυτού και το θάρρος του να βεβαιώνει, δημόσια και με παρρησία, την σχέση του με τον Θεό και την πίστη. Τον λόγο παίρνουν οι δημοσιογράφοι από το στούντιο και κάποιος από αυτούς ψελλίζει: «αυτά είναι αστεία», χωρίς όμως να διευκρινίζει τι εννοεί ως «αστεία»; Την ομολογία και μαρτυρία πίστης του Παναγιώτη ή την ειρωνεία και το ύφος του δημοσιογράφου; Ακολουθεί συζήτηση στο πάνελ του στούντιο, όπου οι συμμετέχοντες, συζητώντας μεταξύ τους λένε, ανάμεσα σε άλλα: «Αν δεν έχεις διαβάσει δεν υπάρχει επιφοίτηση Αγίου Πνεύματος», συμπληρώνοντας έτερος, (με χαμόγελα): «Ακόμα και τον μεγάλο Σταυρό να πάρεις που κουβάλαγε ο Χριστός στον Γολγοθά, δεν έχεις τύχη. Χρειάζεται να έχεις διαβάσει».

Προσεγγίζοντας τους διαλόγους αυτούς, με την επιεικέστερη και πιο

"ΚΆΤΩ ΤΑ ΞΕΡΆ ΣΑΣ ΑΠΌ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ...."

ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΟΥ να είσαι ή να μην είσαι ομοφυλόφιλος και υποχρέωση δική μου και του κράτους να σε υπερασπιστούμε από αθέμιτες παρεμβάσεις στην προσωπική και ιδιωτική σου ζωή, από δυσμενείς διακρίσεις και ρατσιστικές συμπεριφορές.
ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΟΥ να συζείς με όσες, όσους, όποιες και όποιους θέλεις και θέλουν, με την προϋπόθεση ότι όλες και όλοι αυτοί είναι ΕΝΗΛΙΚΟΙ ΜΕ ΣΩΑΣ ΤΑΣ ΦΡΕΝΑΣ και συναινούν εθελοντικώς.
ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΟΥ επίσης να αισθάνεσαι έρωτα, αγάπη και στοργή για ένα θάμνο, ένα χαλί, μια προβατίνα ή μια γουρούνα, μια κερασιά, δύο ταβέρνες, τρία λεωφορεία, μία σκύλα, ένα καγκουρό και δύο γάτους.
ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΟΥ να συμμετέχεις και να διοργανώνεις ομαδικές συνάξεις ενηλίκων, προς αναζήτηση πασών των συγκινήσεων και να ανιχνεύεις και να ανιχνεύεσαι και βεβαίως να πειραματίζεσαι κάθε πιθανού τρόπου σαρκικής ηδονής.
ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΟΥ να θεωρείς ως φυσιολογική κάθε επιλογή σου, κάθε ατύχημα ή παρέκκλιση ή απόκλιση της φύσης, κάθε ανωμαλία και κάθε βίτσιο σου που δεν στρέφεται εναντίον ζώων ανηλίκων και ανθρώπων με ειδικές ανάγκες.
ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΟΥ να μας θεωρείς εμάς τους υπόλοιπους σαν φασίστες, ομοφοβικούς, ρατσιστές, εθνικιστές, οπισθοδρομικούς, αντιδημοκράτες, ταλιμπάν, μεσαιωνικούς και ότι άλλον χαρακτηρισμό εμπνευστείς.
ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΟΥ να γράφεις και να λες και να προπαγανδίζεις ότι θέλεις, όπου θέλεις και σε όποιους θέλουν να σε διαβάζουν και να σε ακούν.
ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΟΥ να θεωρείς σαν τέχνη και θέατρο ανθρώπους να συνουσιάζονται δημοσίως, να κοπρίζουν δημοσίως, να κοπρολαγνίζονται, να χοροπηδούν ημίγυμνοι και να πάλλονται τα ψεύτικα πέη τους.
ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΟΥ να νομίζεις ότι είσαι άνδρας εγκλωβισμένος στο σώμα γυναίκας ή γυναίκα εγκλωβισμένη στο σώμα άνδρα. Να ζητήσεις στήριξη από το κράτος για να απεγκλωβιστείς, να απελευθερωθείς και να βρεις το βιολογικό σου φύλο.
ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΟΥ να είσαι περήφανος και να πηγαίνεις στις παρελάσεις περηφάνιας και να αλλάξεις το φύλο σου όσες φορές θέλεις. Με ή χωρίς ιατρικές επεμβάσεις.
ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΟΥ να βαφτίζεις και να εμφανίζεις για τον εαυτόν σου και τους ομοίους σου, ως πηγή πνευματικής και καλλιτεχνικής έμπνευσης και δημιουργίας τα πάθη σου και άπαντες τους τρόπους που εσύ κι αυτοί ηδονίζονται.
ΔΙΚΑΊΩΜΆ ΣΟΥ επίσης είναι να βρίζεις, να λοιδορείς, να κουτουλάς τους τοίχους, να χτυπάς τα πόδια σου κάτω, να σχίζεις τα ρούχα σου, να τραβάς τα βιζιά σου, να βάλλεις τα βρακιά σου πάνω στα κάγκελα και να βγάζεις αφρούς από το στόμα σου με την γλώσσα έξω.
ΔΙΚΑΊΩΜΆ ΣΟΥ ακόμα το να πιστεύεις ότι δύο μαντράχαλοι με εφτά οκάδες μούσια ή δύο "μπάρμπυ" μπορούν να γεννήσουν και να συνεισφέρουν στην διαιώνιση του ανθρωπίνου είδους
ΌΜΩΣ ...
ΌΜΩΣ ΔΕΝ ΈΧΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΊΩΜΑ να απαιτείς να σε καθιερώσουμε και ως

Η ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟΥ

 

πηγή

Ο Δ. Νατσιός στη Βουλή για τον διαδικτυακό εθισμό των νέων Γυμνασίου-Λυκείου

Προς τον κ. Υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού ("Επίκαιρη ερώτηση")

ΘΕΜΑ: Διαδικτυακός εθισμός των νέων Γυμνασίου-Λυκείου

Ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων

Το άρθρο 21 παρ.3 του Συντάγματος προβλέπει ότι «το Kράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας». Σήμερα αντιθέτως προς τις επιταγές του Συντάγματος, είμαστε όλοι θεατές ενός νοσηρού περιβάλλοντος στο οποίο μεγαλώνουν οι έφηβοί μας. Το αποτέλεσμα συνοψίζεται σε δύο σκέλη:

(Α) Βλέπουμε μετάλλαξη της συμπεριφοράς των εφήβων, που μεταφράζεται σε παραβατικές συμπεριφορές υψηλότατης συχνότητας αλλά και πρωτόγνωρης βαναυσότητας, σε εκτεταμένα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης, αλλά και σε γενική έλλειψη σεβασμού προς τον νόμο, τους θεσμούς και τον ίδιο τον συνάνθρωπο.

Μόνο τον μήνα Σεπτέμβριο, η αστυνομία προχώρησε σε 1.353 συλλήψεις ανηλίκων σε όλη τη χώρα, που περιλαμβάνουν οπλοφορία, ναρκωτικά, σωματικές βλάβες, και 17 βιασμούς, πρωτάκουστα δεδομένα για τον πολιτισμό μας.

(Β) Διαπιστώνουμε πνευματική λοβοτόμηση και αχρήστευση των ικανοτήτων των εφήβων, που σηματοδοτείται από απόσπαση προσοχής, υψηλά ποσοστά λειτουργικού αναλφαβητισμού, αυξανόμενες μαθησιακές δυσκολίες, κακές βαθμολογίες στους εισακτέους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πρόκειται για μία ωρολογιακή βόμβα στην κοινωνική μας συνοχή, την ποιότητα δημοκρατίας και την ποιότητα ζωής των επομένων γενεών, αφού σε λίγα χρόνια, αυτοί οι νέοι θα είναι στρατιώτες, γονείς, δάσκαλοι, παραγωγοί, τεχνίτες, ψηφοφόροι, κυβερνήτες.

Μία μεγάλη εστία του προβλήματος είναι ο διαδικτυακός εθισμός των εφήβων, η εξάρτηση από τις οθόνες, η «ηλεκτρονική μορφίνη» όπως ονομάζεται.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρία η διάγνωση στους εφήβους συνυφαίνεται με κριτήρια όπως: αντικοινωνική συμπεριφορά, απόρριψη της πραγματικότητας, αδιαφορία για την μάθηση και την επαγγελματική

Δέν εἶδαν τό μυστήριο τῆς ζωῆς μέ σεβασμό....

Φοβοῦμαι γενικῶς ότι ἡ ἀνθρωπότητα ἡ σημερινή πῆγε πολύ πιό πέρα ἀπό τόν ἄσωτο.
Ὅταν συζητᾶς μέ ἕναν νέο σήμερα, διαπιστώνεις ὅτι ὄχι ἁπλῶς ἔκανε πολλά πράγματα, ὄχι ἁπλῶς ἔφθειρε τόν ἑαυτό του, τόν ἔχει τσακίσει, τόν ἔχει σμπαραλιάσει τόν ἑαυτό του, ἀλλά εἶναι διαλυμένος ὡς ὕπαρξη, ἔχασε τήν ταυτότητά του.
Δέν ξέρει: ὑπάρχει, δέν ὑπάρχει;
Δέν ξέρει τί σημαίνει, ἄς ποῦμε, νά εἶναι κανείς ἄνθρωπος, νά ἔχει ὀντότητα, νά μπορεῖ νά πεῖ ἕνα ὄχι, νά μπορεῖ νά πεῖ ἕνα ναί· τίποτε.
Αὐτό ἔπαθαν τά παιδιά σήμερα. Χύμηξαν στή ζωή. Δέν εἶδαν τή ζωή μέ σεβασμό.
Δέν εἶδαν τό μυστήριο τῆς ζωῆς μέ σεβασμό καί ἀπό ἀπόσταση, ὅπως πρέπει νά κάνει τό λογικό ὄν, ἀλλά χύμηξαν καί ἀπόλαυσαν τή ζωή κατά ἕναν τέτοιο τρόπο, πού τήν ξεπουπούλιασαν καί μαζί μέ τό ξεπουπούλιασμα τῆς ζωῆς ξεπουπούλιασαν καί τόν ἑαυτό τους.

Μέ πόσα παιδιά καθόμαστε καί λέω:
«Τί νά σοῦ κάνω τώρα, παιδί μου, τί νά σοῦ κάνω; Τό μόνο πού σοῦ μένει εἶναι, ἄν μπορεῖς, νά κάνεις αὐτό τουλάχιστον.
Πές ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· ῾῾Τά ἔκανα θάλασσα. Δέν ξέρω τίποτε. Δέν ξέρω τί μοῦ γίνεται, ἀλλά βρῆκα ἐδῶ ἕναν ἱερέα πού ἔχει τή διάθεση νά μέ ἀκούσει᾿᾿.
Καί κάθισε ἐδῶ καί ἄκου. Ἄκου.
Σιγά-σιγά, σιγά-σιγά θά βρεῖς τόν ἑαυτό σου, θά ξαναφτιάξει ὁ ἑαυτός σου, καί μετά ὡς ἐλεύθερο ὄν νά δώσεις τόν ἑαυτό σου στόν Θεό.Ἀλλιῶς, δέν θά βροῦμε καμιά ἄκρη».

Από ομιλία π.Συμεών Κραγιοπούλου.
( Η Φωτό στην Ερυθρά θάλασσα .Σήκωσε το ένα χέρι να εξηγήσει κάτι , σήκωσε κ το άλλο κ ο φακός τον έπιασε...κρυφίως πάντα )

πηγή

ΜΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

  

Η μαζική δολοφονία των συμμαθητών του από τον 14χρονο στο σχολείο του Βελιγραδίου είχε ως αιτία την μίμηση του περιεχομένου των διαδικτυακών ηλεκτρονικών παιχνιδιών, στα οποία ήταν εθισμένος. Πέρα από την όποια ψυχολογική του κατάσταση, εκτός του ότι ήταν εκπαιδευμένος από τον πατέρα του στην χρήση όπλων, η αποξένωσή του από την κοινωνικότητα της αγάπης, της φιλίας, του μοιράσματος της ζωής, διότι ο όποιος ελεύθερος χρόνος του ήταν δοσμένος στην οθόνη και στο πληκτρολόγιο, είναι ένα ακόμη σημάδι ότι πορευόμαστε σε έναν κόσμο στον οποίο ο άνθρωπος γίνεται ολοένα και περισσότερο άτομο που λειτουργεί με κριτήριο τον εαυτό του, την απόλαυσή του, κυρίως όμως την μίμηση του κακού, αφού αυτό γίνεται η ζωή.

  Δεν είναι θέμα κινδυνολογίας, ούτε γκρίνιας. Ούτε είναι εύκολο να υπάρξει αναστροφή σε μια πορεία στην οποία λείπει από την καθημερινότητά μας η ποιότητα της ανθρώπινης επαφής, η έγνοια για τον άλλον, η συζήτηση γονέων και παιδιών, αυτό που λέμε "κοινωνία", αλληλεπίδραση προς το αγαθό, ό,τι δηλαδή έρχεται μέσα από το κοινοτικό πνεύμα, αυτό του ότι "υπάρχω και για σένα και υπάρχεις και για μένα". Το δυσκολότερο είναι πως στην προσπάθειά μας να ελέγξουμε απόλυτα την ζωή μας, να ρυθμίσουμε τις λεπτομέρειές της, να την απαλλάξουμε από την ανία που θεωρούμε ότι αλλιώς επέρχεται, δεν αφήνουμε περιθώριο στο απροσδόκητο, στην έκπληξη, στην χάρη του Θεού να της δώσει ένα αλλιώτικο νόημα αγάπης.

  Ο άνθρωπος που βρίσκεται σε πλήξη και ανία δεν μπορεί να εκτιμήσει τη γιορτή.

«Φέρετε αυτόν προς Με».

  Μελετώντας το ευαγγέλιο της σημερινής ημέρας, είδα στην περίπτωση του νέου που μας παρουσιάζει, το δράμα της νέας γενιάς του καιρού μας.

 Υπάρχει άραγε κάποιος που διαφωνεί πως οι νέοι σήμερα, πέφτουν πότε στη φωτιά για να καούν και πότε στο νερό για να πνιγούν, όπως ο νέος της ευαγγελικής περικοπής; Πέφτουν και καίγονται στη φωτιά των παγίδων και των προτύπων της εποχής μας. Ρίχνονται στα νερά της απογοήτευσης, ναυαγοί χωρίς ελπίδα. Μεταβάλλονται σε σωματικά και ψυχικά ερείπια από το σύγχρονο «άλλαλο πνεύμα» των ναρκωτικών, στα οποία τους στρέφει η κρίση που διέρχεται ο πολιτισμός μας. Στο όνομα δήθεν της ελευθερίας, ποδοπατούν ιδανικά, αμφισβητούν αξίες.

 Το πρόβλημα είναι πραγματικά μεγάλο και πολύπλοκο κι αυτό δεν το λέω μόνον εγώ αλλά και οι κοινωνιολόγοι, οι ψυχολόγοι, οι εκπαιδευτικοί, ορισμένοι εκκλησιαστικοί ταγοί, οι οποίοι αναγνωρίζουν το πρόβλημα, αναζητούν κάποια λύση, παίρνουν μέτρα για την περιστολή του. Ωστόσο, η ηθική αρρώστια προχωράει, η κρίση γίνεται όλο και πιο μεγάλη από μέρα σε μέρα και μαζί και η αγωνία για το μέλλον.

Όμως, αν αναλύσουμε το ευαγγέλιο σύμφωνα με το παραπάνω περιστατικό, δεν θα δούμε ανάγλυφα μόνο το πρόβλημα. Θα δούμε και τη λύση που είναι η πιο αποτελεσματική στο σημερινό αδιέξοδο.

 Ποια είναι αυτή; Η απάντηση Του Χριστού στην παράκληση του δυστυχισμένου πατέρα του νέου της περικοπής:
«Φέρετε αυτόν προς Με».

Μέσα σ' αυτές τις τέσσερις λέξεις, βρίσκεται η λύση του προβλήματος. 

Πρίν πλησιάσει Τον Χριστό πολλές πόρτες είχε χτυπήσει ο συγκεκριμένος πατέρας ζητώντας βοήθεια. Άπειρα μέσα είχε μεταχειριστεί για να χαρίσει την υγεία στον γιό του, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Μόλις όμως εκτελεί την παραγγελία που του δίνει ο Χριστός και οδηγεί σ' Εκείνον το παιδί του, βρίσκει αυτό που τόσα χρόνια αναζητούσε. Ο νεός θεραπεύεται, γίνεται καινούργιος άνθρωπος!

 «Φέρετε αυτούς προς με», λέει και σήμερα για τους νέους ο Χριστός, σε γονείς, αρχιερείς, πνευματικούς, κατηχητές, παιδαγωγούς. 

«Βοηθήστε τους να με συναντήσουν».

Είμαστε έτοιμοι να υιοθετήσουμε "μαγικές λύσεις". Δεν νιώθουμε ότι η ζωή θέλει κόπο.

 

Στην εποχή του life coaching και της θετικής σκέψης οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από συνταγές, από πρακτικές λύσεις. Όσο λιγότερο σκεφτόμαστε, τόσο το καλύτερο! Αν, μάλιστα, πετύχουμε κάποιον ξεχωριστό "συνταγολόγο", τότε είμαστε πολύ ευχαριστημένοι. Συρρέουμε, διαβάζουμε, είμαστε έτοιμοι να υιοθετήσουμε "μαγικές λύσεις". Δεν νιώθουμε ότι η ζωή θέλει κόπο. Ότι αν δεν έχεις έναν οραματισμό, αν δηλαδή δεν έχεις σκοπό κάπου να οδηγηθείς, να έχεις μία στάση ζωής η οποία θα σε βοηθήσει στις δυσκολίες σου, αλλά και θα σου δώσει ένα διαφορετικό μέτρο στην όποια χαρά, ώστε να μπορέσεις να την διακρίνεις από την ευχαρίστηση που κρατά λίγο και μαραίνεται ως άνθος, τότε, στην πραγματικότητα, όσες συνταγές και να ακολουθήσεις, δεν θα μπορέσεις να πατήσεις στα πόδια σου, να βρεις αληθινή πορεία.

  Για να γίνει κάτι τέτοιο προφανώς και χρειάζεται κάποιος ή κάποια να σου σταθεί, να σε ακούσει, να σε συμβουλέψει. Εντός μας όμως χρειάζεται να νιώσουμε πως ό,τι κι αν λάβουμε, αν δεν το υιοθετήσουμε και δεν το παλέψουμε, δεν θα πετύχουμε κάτι. 

  Παράλληλα, οφείλουμε να σκεπτόμαστε πως ό,τι κι αν έχουμε στον νου μας, όποια συνταγή κι αν μας δοθεί, η ελευθερία του συνανθρώπου μας είναι το κλειδί. Οι γονείς μπορεί να ακούσουν από ειδικούς τις πιο εξαιρετικές προτάσεις, όμως το παιδί τους να μη θέλει τίποτε να εφαρμόσει. 

Αυτός ο ωκεανός καταστροφολογίας τσακίζει ψυχικά όποιον άνθρωπο δεν διαθέτει πνευματικές άμυνες.

Ελευθέριος Ανδρώνης

 ''Δραματική αύξηση στις αυτοκτονίες: «Αόρατοι» οι αυτόχειρες μπροστά σε μια φοβισμένη κοινωνία που κυνηγάει τη σκιά της καλοπέρασης''
Είναι ολοφάνερο πως η διετία μιας καταστροφικής διαχείρισης της πανδημίας αφήνει το θανάσιμο αποτύπωμα της στην κοινωνία, έτσι όπως προειδοποιούσαν κάποιες μεμονωμένες φωνές που αντιτάχθηκαν στα παρανοϊκά μέτρα που λειτούργησαν ως ολετήρας της δημόσιας υγείας.

  «Δεν υφίσταται υγεία χωρίς ελευθερία», φωνάζαμε πολλοί από τότε, απέναντι σε ένα απολυταρχικό σύστημα με «κώφωση» που συμπεριφερόταν σαν η υγεία του ανθρώπου να εξαρτάται αποκλειστικά από ένα και μόνο «τσίμπημα» από την πραμάτεια των «Μπουρλά», ακόμα και αν αυτό προϋπέθετε ότι θα καταπατηθεί η αξιοπρέπεια του, θα γίνει φυλακή ο τρόπος ζωής του, θα εξανεμιστεί η ιδιωτικότητα του, θα παραβιαστούν τα συνταγματικά και ανθρώπινα δικαιώματα του, θα γίνει ένας απρόσωπος κωδικός με «προνόμια» ελευθερίας και επιδόματα ψηφιακής επαιτείας.

  Η βιομηχανία τρόμου δούλευε και συνεχίζει να δουλεύει υπερωρίες. Φόβος για τις μεταλλάξεις του κορωνοϊού, φόβος για άλλες «εξωτικές» ιώσεις, φόβος για την κρίση ενέργειας, φόβος για παγκόσμιο πόλεμο, φόβος για επισιτιστική κρίση, φόβος για την «κλιματική κρίση», φόβος για επερχόμενες «μετεωρολογικές βόμβες», φόβος για τα ελληνοτουρκικά. Μια ολόκληρη ατζέντα τρομοκρατίας, σε non – stop μετάδοση.
Είναι απολύτως λογικό και βέβαιο πως όλη αυτός ο ωκεανός καταστροφολογίας και καταπίεσης θα τσακίσει ψυχικά όποιον άνθρωπο δεν διαθέτει πνευματικές άμυνες.