Και στις σκληρότερες εποχές ο ανθρώπινος αγώνας για κάτι άξιο και αγαπητικό συνεχίζει ακατάβλητος.

Ποτέ από όσο ζω δεν έχω δει τέτοια απαισιοδοξία και απόγνωση για την ανθρώπινη κατάστασή μας. Είναι βέβαια και τα Μέσα που διαδίδουν νυχθημερόν τον θυμό και τη γκρίνια και μολύνουν σοβαρά την ψυχολογική ατμόσφαιρα.
"Δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχουν σχέσεις, δεν υπάρχει ανθρωπιά, δεν υπάρχει σθένος, δεν υπάρχει οικογένεια, δεν είναι πια νέοι οι νέοι..."

Μα εγώ πού ζω; Γιατί γνωρίζω ανθρώπους που μάχονται; Γονείς που δίνουν τα πάντα; Νέους που -πιο ειλικρινείς από ποτέ- μελετούν, δουλεύουν και παλεύουν να φτιάξουν δρόμο; Έρωτες που παθιάζονται; Παππούδες που θυσιάζουν για τα εγγόνια τους την ηρεμία και τις οικονομίες της κουρασμένης τους ηλικίας; Γιατί βλέπω κάποιες φιλίες ακλόνητες; Γάμους που το παλεύουν να αντέξουν παρά τους πειρασμούς; Κούραση, κούραση, αγώνας, περισσότερο απ' τον περιβόητο "καναπέ"; Ανθρώπους που σπουδάζουν μετά τη σύνταξη; Δίψα για ταξίδια, για ταινίες και τραγούδια με νόημα;

Στους αιώνες η ζωή στον κόσμο ονομαζόταν Κοιλάδα του Κλαυθμώνος, ποτέ δεν ήταν τα πράγματα εύκολα και χαρωπά. Φύγαμε από την Εδέμ. Τι να πρωτοαναφέρουμε από τα μαρτύρια παλιότερων καιρών;

Η ζωή δεν είναι η ζωή του φέισμπουκ. Στα κοινωνικά μέσα πολλοί μεταφέρουμε την προσωπική μας ήττα, την δική μας αποτυχία και τη γενικεύουμε σαν ήττα και αποτυχία της κοινωνίας όλης για παρηγοριά μας. Δεν είναι έτσι! Και στις σκληρότερες εποχές ο ανθρώπινος αγώνας για κάτι άξιο και αγαπητικό συνεχίζει ακατάβλητος. Θρήνοι αλλά και γέλια πάντα ο ήχος του κόσμου. Το άλας της γης πάντοτε λίγο, πάντα θαυματουργό. Κάποιοι σέρνουν του κουράγιου την άμαξα και η γη γυρίζει. Υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν σπουδαίοι άνθρωποι, μεγάλες ψυχές, κυρίως ανάμεσα στους αφανείς.

Μάρω Βαμβουνάκη

ΜΗ ΖΗΤΑΣ ΝΕΡΟ ΑΠΟ ΑΔΕΙΑ ΠΗΓΑΔΙΑ

 Νομίζω πως η ωριμότητα δεν είναι τίποτε άλλο από μια βαθιά συμφιλίωση με τα όρια των ανθρώπων. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις, όχι με το μυαλό αλλά με την καρδιά, ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να δώσουν αυτό που δεν κουβαλούν μέσα τους.
Όχι επειδή είναι κακοί ή δεν προσπαθούν αρκετά ή επειδή δεν σε αγαπούν, αλλά επειδή κανείς δεν μπορεί να μοιράσει ψωμί από ένα άδειο καλάθι. Κανείς δεν μπορεί να προσφέρει ασφάλεια όταν ο ίδιος ζει τρομαγμένος. Κανείς δεν μπορεί να προσφέρει ειλικρίνεια όταν δεν αντέχει να αντικρίσει τον εαυτό του. Κανείς δεν μπορεί να προσφέρει εγγύτητα όταν φοβάται την οικειότητα. Κανείς μπορεί να προσφέρει γαλήνη όταν μέσα του μαίνεται ολόκληρος πόλεμος.

Και κάπου εκεί αρχίζει μια διαφορετική μορφή αγάπης. Μια αγάπη που δεν εξιδανικεύει, που δεν προσπαθεί να σώσει, που δεν περιμένει ότι αν αγαπήσει αρκετά θα μεταμορφώσει τον άλλον. Γιατί καμιά αγάπη δεν μπορεί να θεραπεύσει κάποιον που δεν είναι ακόμη έτοιμος να συναντήσει τον εαυτό του.
Και ξέρω ότι οι περισσότεροι προσπαθούμε, ίσως για χρόνια, να εξηγήσουμε, να δείξουμε, να πείσουμε, να κάνουμε τον άλλον να δει, να καταλάβει, να νιώσει, να αγαπήσει με τον τρόπο που αγαπάμε εμείς.

ΤΟ ΡΑΓΙΣΜΕΝΟ ΔΟΧΕΙΟ

Μιὰ γριὰ κινέζα κουβαλοῦσε νερὸ μὲ δύο μεγάλα δοχεῖα, κρεμασμένα ἀπὸ τοὺς ὤμους της. Τὸ ἕνα δοχεῖο ἦταν ἄψογο καὶ μετέφερε πάντα ὅλη τὴν ποσότητα νεροῦ ποὺ ἔπαιρνε. 

Τὸ ἄλλο εἶχε μιὰ ρωγμὴ καὶ στὸ τέλος τῆς μακριᾶς διαδρομῆς ἀπὸ τὸ ρυάκι στὸ σπίτι ἔφθανε μισο-άδειο.
Ἔτσι, γιὰ δύο ὁλόκληρα χρόνια ἡ γριὰ κουβαλοῦσε καθημερινὰ μόνο ἑνάμισι δοχεῖο νερὸ στὸ σπίτι της. Φυσικὰ τὸ τέλειο δοχεῖο ἔνοιωθε ὑπερήφανο ποὺ ἐκπλήρωνε ἀπόλυτα καὶ τέλεια τὸ σκοπό, γιὰ τὸν ὁποῖο εἶχε κατασκευαστεῖ. Τὸ ραγισμένο δοχεῖο ἦταν δυστυχισμένο ποὺ μόλις καὶ μετὰ βίας μετέφερε τὰ μισὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε καὶ ἔνοιωθε ντροπὴ γιὰ τὴν ἀτέλειά του.

Ὕστερα ἀπὸ δύο χρόνια, τὸ ραγισμένο δοχεῖο δὲν ἄντεχε πιὰ τὴν κατάσταση αὐτὴ καὶ ἀποφάσισε νὰ μιλήσει στὴν γριά. 

«Ντρέπομαι τόσο γιὰ τὸν ἑαυτό μου καὶ θέλω νὰ σοῦ ζητήσω συγγνώμη!...».

 «Μὰ γιατί; », ρώτησε ἡ γριά. «Γιὰ ποιό λόγο νιώθεις ντροπή;!...». 

«Ἔ, νά!... Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο τὸ μισὸ νερὸ λόγῳ τῆς ρωγμῆς μου καὶ ἐξαιτίας μου κοπιάζεις ἄδικα καὶ ἐσύ!...».

Τότε λυπούμε το πνεύμα μας! Χάνουμε την ειρήνη μας! Χωριζόμαστε από τον Θεό!

Μιλάς εσύ στον άλλον με χαμόγελο, αυτός σου απαντά άγρια και εσύ, θυμώνεις!
Μεγάλη αφέλεια, χονδρό λάθος!

Λες στον άλλον, σε παρακαλώ... Σκέψου και μένα καμιά φορά!
Εκείνος όμως, δεν σε υπολογίζει!

Τέτοιος άνθρωπος είναι!Τέτοιο μυαλό έχει!Τί περιμένεις ;

Εάν θέλεις να πιεις νερό δεν θα πας σε ξηρό βράχο! Θα πας σε βρύση!
Ας μη ζητάμε κάτι, που δεν μπορεί ο άλλος να μας το δώσει!
Ας μη ζητάμε κάτι, που δεν μπορεί ο άλλος να καταλάβει!
Διότι τότε, χαλάμε την καρδιά μας!
Λυπούμε το πνεύμα μας!
Χάνουμε την ειρήνη μας!
Χωριζόμαστε από τον Θεό!

Γέροντας: Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

πηγή

«Είδες τον αδελφό σου; Είδες Κύριο τον Θεό σου»

  Συνήθως επιλέγουμε ανθρώπους που θα μας ανοίξουν πόρτες. Οι φιλίες και οι κοινωνικές μας σχέσεις βασίζονται συχνά στη χρησιμότητά τους για την επίτευξη των οικονομικών και κοινωνικών μας στόχων.

  Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι με τους οποίους δικτυωνόμαστε και σχετιζόμαστε δεν είναι πρόσωπα (υποκείμενα) αλλά αντικείμενα. Είναι μέσα για την επίτευξη των σκοπών μας. 

 Για έναν αγωνιζόμενο χριστιανό αυτό είναι η ύψιστη μορφή φιλαυτίας και ιδιοτέλειας. Η υποβάθμιση του ανθρώπου σε αντικείμενο ικανοποίησης προσωπικών συμφερόντων. Αρκετοί πιστοί πιστεύουν ότι ομοιάζουν με το Χριστό μέσω της ατομικής τους ζωής ως πιστών. Η ομοιότητα αυτή, όμως, φαίνεται και δοκιμάζεται στον τρόπο που σχετίζομαι με τον συνάνθρωπο.

 «Είδες τον αδελφό σου; Είδες Κύριο τον Θεό σου», συμβουλεύει η εμπειρία των νηπτικών πατέρων της Εκκλησίας.

πηγή

"Κάθε τι τό ἀνθρώπινο ἔχει ἀρχή καί τέλος"

 Ὑπόθεσε ὅτι ἀρρωσταίνεις, ὅτι παθαίνεις σκωληκοειδίτιδα καὶ σὲ πᾶνε γιὰ ἐγχείρησι στο νοσοκομείο. Μετὰ τὴν ἐγχείρηση, μόλις ἀρχίσης νὰ ξυπνᾶς ἀπὸ τὴν νάρκωσι, ἐὰν σὲ ρωτήσουν ποιον ἀγαπᾶς, θὰ πῆς τὸ πρόσωπο ποὺ ἀγαπᾶς περισσότερο. Η πρωτόνοια τοῦ νοῦ σου, ὁ ὁποῖος ἀκόμη δεν διέπεται ἀπὸ τὴν βούλησί σου, θὰ πάη στὸ ἀγαπώμενο πρόσωπο. 

 Ἐὰν αὔριο τὸ πρόσωπο αὐτὸ δὲν σοῦ δώση σημασία, ἐὰν αὔριο ἀντιδράση, ἂν φύγη, ἂν σὲ κατηγορήση, θὰ τὸ μισήσης· θὰ πάψης νὰ τὸ ἔχης μέσα στην καρδιά σου καὶ θὰ ἀναρωτιέσαι: Πῶς ἔγινε αὐτό; Πῶς ἄλλαξα ἐγώ; Τότε, πρῶτον, θὰ ἀνακαλύψης πὼς ἡ ἀγάπη σου δὲν ἦταν γνήσια... Ήταν ἁμαρτωλή; Ὄχι ἀλλὰ δὲν ἦταν κάτι τὸ θεϊκό· ἦταν κάτι τὸ ἀνθρώπινο. "Κάθε τι τὸ ἀνθρώπινο ἔχει ἀρχὴ καὶ τέλος".

Δεύτερον, ἡ ἀγάπη σου αὐτή, ὅπως καὶ τὸ μίσος ἢ ὁ χωρισμὸς ποὺ τώρα μπαίνει, θὰ σοῦ ἀποκαλύψουν τὴν σχετικὴ ἑτεροκρατία ποὺ ὑπάρχει μέσα στὴν ψυχή σου. Θὰ σοῦ ἀποκαλύψουν τὸν ἕτερο νόμο, ὁ ὁποῖος βασιλεύει μέσα στὴν φύσι μας”. Θὰ σοῦ ἀποκαλύψουν πόσο ἀνίσχυροι εἴμαστε καὶ πόσο τὸ ὑποσυνείδητό μας εἶναι ἰσχυρὸ καὶ μᾶς ἀπωθεῖ.

Σκέψεις για τον υποκριτικό ανθρωπισμό

 Ο σκοπός του υποκριτικού ανθρωπισμού πολύ συχνά - ειδικά όταν προέρχεται από την οικοφοβική/προοδευτική πτέρυγα (αριστερή και φιλελεύθερη) - είναι η σκόπιμη εξαπάτηση της κοινής γνώμης.

 Η ατζέντα του σύγχρονου επαγγελματία ευαίσθητου, που κόπτεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα εκείνων που εξυπηρετούν το πολιτικό ή άλλο αφήγημά του, έχει γίνει στις μέρες μας μια εμετική κανονικότητα στη Δύση. Μια κανονικότητα που σιτίζει και προσφέρει απασχόληση σε αναρίθμητους υποκριτές, κοινωνικά παράσιτα, επαγγελματίες «με τον άνθρωπο» και λοιπά υποκείμενα της πάντα επιλεκτικής ευαισθησίας που πληρώνεται αδρά σήμερα.

Βέβαια δεν είναι όλοι ύπουλοι υποκριτές με προσωπική ατζέντα, υπάρχουν και οι καταναλωτές ανθρωπισμού που τον αναπαράγουν άκριτα και αυτοί είναι χιλιάδες. Πράγματι, σε πολλές περιπτώσεις ο υποκριτικός ανθρωπισμός πηγάζει από την αδυναμία, δηλαδή τη συναισθηματική ανωριμότητα, κάποιων ανθρώπων να συμβιβαστούν οι υψηλές ηθικές αξίες ενός φαντασιακού/θεωρητικού κόσμου με τον πραγματικό κόσμο όπου αυτές οι αξίες πολύ συχνά είναι μη βιώσιμες ή ακόμη και ανύπαρκτες.

"Χρόνος άγει εις φως την αλήθειαν"

Η φράση "Χρόνος άγει εις φως την αλήθειαν" είναι αρχαία ελληνική παροιμία που σημαίνει ότι ο χρόνος αποκαλύπτει την αλήθεια. Η φράση αυτή αποδίδεται στον αρχαίο Έλληνα ποιητή και τραγικό Σοφοκλή.
Στις διαπροσωπικές σχέσεις, αυτή η φράση σημαίνει ότι με το πέρασμα του χρόνου, οι αληθινές προθέσεις, τα συναισθήματα και οι χαρακτήρες των ανθρώπων αποκαλύπτονται. Δηλαδή, ο χρόνος φανερώνει αν κάποιος είναι ειλικρινής, αξιόπιστος ή όχι.
Με άλλα λόγια, η φράση αυτή μας θυμίζει ότι η αλήθεια και η γνησιότητα αποκαλύπτονται με το πέρασμα του χρόνου, και ότι οι καλές ή κακές προθέσεις των ανθρώπων γίνονται τελικά εμφανείς.
Εικόνα: Κλεψύδρα, όργανο μετρήσεως του χρόνου στους αρχαίους...

πηγή

Μια Μικρή Ιστορία από τα Αριστουργήματα της Ρωσικής Λογοτεχνίας του Άντον Τσέχωφ

Ένας ηλικιωμένος χωρικός μετέφερε την άρρωστη σύζυγό του στο πίσω κάθισμα της άμαξας, που την τραβούσε ένα αδύναμο άλογο, πηγαίνοντας την σε μια μακρινή πόλη για θεραπεία.

Στο μακρύ ταξίδι, ο άντρας άρχισε να μιλάει, εκμυστηρευόμενος σαν να μιλούσε στον εαυτό του, αλλά ταυτόχρονα παρηγορούσε την άρρωστη σύζυγό του. Ζούσε μαζί του για σαράντα χρόνια, υπομένοντας κακουχίες, μιζέρια και βάσανα - δουλεύοντας ακούραστα στα χωράφια και διαχειρίζοντας μόνη της όλα τα βάρη του σπιτιού.

Ένιωθε ότι ήταν σκληρός μαζί της όλα αυτά τα χρόνια. Συνειδητοποίησε ότι πρέπει να της φέρεται με καλοσύνη και τρυφερότητα, αφήνοντάς την να ακούσει γλυκά και ευγενικά λόγια.

Της είπε ότι την αδίκησε και ότι η ζωή της ήταν άδικη, γιατί ποτέ δεν βρήκε χρόνο στην καθημερινότητά του να της προσφέρει έναν ευγενικό, τρυφερό λόγο, ένα ζεστό χαμόγελο αγνό σαν το νερό ή μια στιγμή τρυφερότητας!

Τα αφήνουμε όλα για αργότερα, αλλά ξεχνάμε ότι το «αργότερα» δεν μας ανήκει.

- Μιλάμε αργότερα.
- Θα σου τηλεφωνήσω αργότερα.
- Τα λέμε αργότερα.
- Θα περπατήσουμε αργότερα.
«Θα σου πω αργότερα».
Τα αφήνουμε όλα για αργότερα, αλλά ξεχνάμε ότι το «αργότερα» δεν μας ανήκει.
Αργότερα, τα αγαπημένα μας πρόσωπα δεν είναι πια μαζί μας.
Αργότερα, δεν τα ακούμε και δεν τα βλέπουμε.
Αργότερα, είναι απλώς αναμνήσεις.
Αργότερα, η μέρα γίνεται νύχτα, η δύναμη γίνεται αβοήθητη,
το χαμόγελο γίνεται μορφασμός και η ζωή θάνατος.
Το «αργότερα» γίνεται «πολύ αργά».

Grigoris Vasileiadis

Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες...

Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες, δεν φαίνεται στα χοντρά πράγματα. Γιατί ο Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου έγινε Άγιος και άφθαρτος; Συγχώρεσε, λέμε, το φονιά του αδελφού του. Γιατί συγχώρεσε το φονιά του αδερφού του όμως; Εάν δεν είχε πνευματική εργασία μέσα του, θα συγχωρούσε το φονιά του αδελφού του; Όχι.
Και ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει πνευματική εργασία, θα φανεί αυτός ο άνθρωπος όχι στα χοντρά-χοντρά πράγματα.
Λένε μερικοί άνθρωποι που πάνε να εξομολογηθούν: "ούτε έκλεψα, ούτε φόνευσα, ούτε μοίχευσα, ούτε πόρνευσα, ούτε κανένα ανδρόγυνο χώρισα, άρα λοιπόν είμαι μια χαρά, τι μου λείπει;".
Η πνευματική ζωή όμως δεν φαίνεται σε αυτά. Η πνευματική ζωή φαίνεται στη λεπτομέρεια. Σε εκείνη την ώρα που θα πεις το δηλητήριό σου στον άλλον άνθρωπο. Κυρίως αυτό το πράγμα!

Ξέρετε, θα καταλάβετε τον εαυτό σας από το στόμα σας. Το στόμα μας είναι αυτό που εκφράζει την καρδιά μας. Είναι το πρώτο πράγμα! Δεν θα δείρεις τον άλλον άνθρωπο, δεν θα τον κλωτσήσεις, δεν θα τον δαγκώσεις, δεν θα τον τσιμπήσεις, τι θα του κάνεις; Θα του πεις λόγια...
Μπορεί να μην του πεις τίποτα το ιδιαίτερα προσβλητικό. Ακόμα και ο τρόπος που θα του το πεις όμως και εκείνη η κουβέντα που είναι τόσο λεπτή αλλά είναι σαν το νυστέρι του χειρούργου που μπήκε και ανοίγει διάπλατα το σώμα σου, έτσι μπορεί να είναι μια κουβέντα.
Και ο πνευματικός άνθρωπος, ιδίως σήμερα, φαίνεται από αυτή τη λεπτομέρεια, από τα λόγια του και μετά από τις ενέργειές του.
Τα λόγια μας είναι αυτά που εκφράζουν το είναι μας, ό,τι έχουμε μέσα μας.Το τι θα πεις, το πως θα το πεις είναι το πρώτο δείγμα της δουλειάς που γίνεται μέσα μας.
Η δουλειά που γίνεται στον κάθε άνθρωπο, η πνευματική εργασία, φαίνεται, κατά την ταπεινή μου άποψη, από τα λόγια του.
Όπως λέει ο Χριστός: "Το περιεχόμενο της καρδίας βγαίνει από το στόμα".

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

youtu.be/DCu219BfwuU

πηγή

Το να μην φιλτράρεις τα λόγια σου δεν σε κάνει ειλικρινή.

Το να μην φιλτράρεις τα λόγια σου δεν σε κάνει ειλικρινή.Αγενή σε κάνει…
Το στόμα δεν σου δόθηκε για να προσβάλλεις και να στεναχωρείς ανθρώπους.
Το στόμα, σου δόθηκε για να παρηγορείς. Για να φιλάς. Για να ανακουφίζεις.
Για να νουθετείς τον άλλον μαλακά. Για να τον καθοδηγείς όταν σου το ζητάει.

Το στόμα σου δόθηκε για να χαμογελάς. Για να τραγουδάς. Για να εύχεσαι. Για να διαβάζεις σοφά και άγια, χιλιοειπωμένα λόγια…

Για αυτό σου δόθηκε το στόμα. Για το καλό. Για το αγαθό.
Για να ειρηνεύεις ψυχές και συνειδήσεις.
Για αυτό το λόγο πρόσεχε, το πως το χρησιμοποιείς.
Το να μην φιλτράρεις τα λόγια σου δεν σε κάνει ειλικρινή.
Αγενή σε κάνει…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Αθόλωτη αγάπη...

Σ'ένα τροπάριο της ακολουθίας του Οσίου Παταπίου η αγάπη, που είχε αποκτήσει ο Άγιος, χαρακτηρίζεται "αθόλωτη"

("Ταπείνωσιν, ἀγρυπνίαν καί σύντονον δέησιν, ἀγάπην ἀθόλωτον, πίστιν, ἐλπίδα κτησάμενος, γέγονας συνόμιλος, ἐπουρανίων Ἀγγέλων, Πάτερ Ὅσιε")

Τί είναι αυτό που "θολώνει",δηλαδή νοθεύει και αλλοιώνει,την αγάπη;Το συμφέρον και η ιδιοτέλεια,υλική ή συναισθηματική.

Έγραφε ο π.Ιωάννης Ρωμανίδης(Θεολογικές Μελέτες,εκδ.2024):

 "Εάν ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για μια ζωή τέλειας ανιδιοτελούς αγάπης,κατά την οποία όλες οι πράξεις του θα κατευθύνονταν προς τα έξω,προς τον Θεό και τον πλησίον,και ποτέ προς τον εαυτό του,τότε είναι φανερό πως η δύναμις του θανάτου και της φθοράς τώρα έχει κάνει αδύνατο το να ζήσει μια τέτοια ζωή τελειότητας.Η δύναμις του θανάτου έχει φέρει μαζί της την επιθυμία της αυτοσυντηρήσεως,τον φόβο και την αγωνία,οι οποίες με την σειρά τους είναι οι κύριες αιτίες που προκαλούν αυτοεπιβεβαίωση,εγωϊσμό, μίσος,ζήλεια και τα όμοια.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ(Κυριακή Ι' Λουκά)

 Ένα από τα αιτήματα της ζωής μας, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η ειρήνη. Είναι ταυτισμένη με τη ζωή, διότι ο πόλεμος μεταξύ των ανθρώπων και των λαών φέρνει θάνατο και καταστροφή. Δεν περιορίζεται όμως μόνο στις διακρατικές σχέσεις.

 Ειρήνη ζητούμε και στην καθημερινότητά μας, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στο σπίτι μας, στην εργασία μας, στην κοινωνία.

 Ειρήνη ζητούμε και στην σχέση με τον εαυτό μας, στον τρόπο που βλέπουμε και αντιδρούμε στα γεγονότα της ζωής, στις προκλήσεις και τους πειρασμούς. Ταυτίζουμε την ειρήνη με την ησυχία, την γαλήνη, τον τρόπο χειρισμού των προβλημάτων μας με κριτήριο την επίλυσή τους χωρίς επιθετικότητα, χωρίς συγκρούσεις, χωρίς να βγαίνει η εικόνα του κακού ότι κυριαρχεί στη διάθεσή μας.

 Ο απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους Εφεσίους, αναφέρει ότι ο Χριστός «είναι η πραγματική ειρήνη, που έκανε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους έναν λαό και γκρέμισε με τον σταυρικό του θάνατο ό,τι σαν τείχος τους χώριζε και προκαλούσε έχθρα μεταξύ τους» (Εφεσ. 2, 14). Ο λόγος αυτός μάς υποδεικνύει ότι η ειρήνη που αναζητούμε, δεν θα έρθει χωρίς το Χριστό στη ζωή μας. Και για να έρθει ο Χριστός, χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τα πρότυπα που έχουμε για τη ειρήνη. Διότι πρωτίστως χρειάζεται να πολεμήσουμε εναντίον της διάσπασης.

Ο Χριστός ενώνει
 Ο Χριστός έγινε η ειρήνη για τον κόσμο γιατί θυσιάσθηκε για να ενωθούν οι άνθρωποι με το Θεό. Η διάσπαση είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, του κακού στις πολλές μορφές του. Η αμαρτία μας υπενθυμίζει ανά πάσα στιγμή τη δύναμη του «εγώ» μας και την ανάγκη αυτό να κυριαρχεί. Αυτό να ικανοποιεί τις επιθυμίες του, ακόμη και εις βάρος των άλλων.

ΣΙΩΠΩ ‘Η ΜΙΛΩ;

«Η σιωπή είναι μυστήριο του μέλλοντος αιώνος. Οι λόγοι είναι όργανο του κόσμου τούτου» (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

Δεν μας είναι εύκολο πάντοτε να μιλούμε. Ιδίως όταν χρειάζεται να επισημάνουμε σημεία της συμπεριφοράς του άλλου, με τον οποίο σχετιζόμαστε, εκεί φοβόμαστε την άρνηση, τη σύγκρουση, τη διάσπαση. Δεν αντέχουμε να βλέπουμε τον άλλο να είναι θυμωμένος μαζί μας. Δεν αντέχουμε να τον βλέπουμε να αρνείται τον λόγο μας. Να θεωρεί πως ό,τι λέμε είναι κατασκευασμένο από τη φαντασία μας, ότι τον αδικούμε, ότι δεν βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας και είμαστε έτοιμοι να φορτώσουμε σε εκείνον κατηγορίες που αρμόζουν σε άλλους ή που δεν είναι, τελικά, τόσο σημαντικές. Έτσι, προτιμούμε τη σιωπή. Προτιμούμε την ησυχία μας. Μπορεί μέσα μας να «βράζουμε». Ωστόσο, δεν θέλουμε να αναλάβουμε το κόστος του λόγου.

 Αυτό συμβαίνει στις σχέσεις του ζευγαριού. Νιώθουμε ότι αν ο άλλος ακούσει από εμάς τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα αναφορικά με τον χαρακτήρα του, τη συμπεριφορά του, τις πράξεις ή, κυρίως, τις παραλείψεις του, τότε θα γκρεμιστούν οι γέφυρες της αγάπης και η σχέση μας θα κλονιστεί. Ακόμη κι αν η συμπεριφορά είναι εντελώς απορριπτέα, όπως σε περιπτώσεις βίας, είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε δικαιολογίες, γιατί δεν θέλουμε να μείνουμε μόνοι μας. 

 Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά. Δεν θέλουμε να χαλάσουμε σ’ αυτά το χατίρι, να τα στενοχωρήσουμε. Έτσι, είναι σύνηθες να αποφεύγουμε τον έλεγχο ή να λάβουμε κάποιες αποφάσεις γι’ αυτά ως ενήλικες που είμαστε, μόνο και μόνο για να μη χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε το σκοτεινιασμένο πρόσωπό τους.

Ο ασκητικός λόγος αναφέρεται στη σιωπή ως μυστήριο του μέλλοντος αιώνος.

"Σήμερα το να είσαι άνθρωπος, ζυγίζεται με τα δάκρυα.."

"Σήμερα το να είσαι άνθρωπος, ζυγίζεται με τα δάκρυα.."

 

Νίκος Καρούζος

Εχθροί είναι αυτοί που μισούμε και όχι αυτοί που μας μισούν[Thom Yorke,RADIOHEAD]

  «Στο σχολείο με λέγαν σαλαμάνδρα επειδή το ένα μου μάτι είναι πιο μικρό από το άλλο. Οι συμμαθητές μου, μου πετούσαν στο κεφάλι τις ποιητικές συλλογές που διάβαζα και τα κορίτσια που μου άρεσαν με χλεύαζαν λέγοντάς μου ότι είμαι loser και ψυχαναγκαστικός.

  Ο πατέρας μου με έλεγε ερπετό και ανίκανο να γοητεύσω μια γυναίκα. Μετά από όλα αυτά, ασχολήθηκα ακόμα περισσότερο με την ποίηση και τη μουσική.

  Αν μου ζητούσαν να συμβουλέψω κάτι τους νέους, θα ήταν να μη φοβούνται τη μοναξιά και να συγχωρούν αμέσως. Εχθροί είναι αυτοί που μισούμε και όχι αυτοί που μας μισούν. Ό,τι επιτυχία έκανα, την οφείλω στα πολύ δύσκολα παιδικά μου χρόνια.
Με λένε Thom Yorke, είμαι πρωτίστως πατέρας και μετά ο τραγουδιστής των RADIOHEAD.”

Από συνέντευξη στο περιοδικό ΠΟΠ & ΡΟΚ, την άνοιξη του 2000.

πηγή

Ήρωας είσαι όχι μόνο στο προσκήνιο αλλά κυρίως στο παρασκήνιο της ζωής.

Τελευταία παρατηρείται ολοένα και περισσότερο η τάση ηρωοποιησης του εαυτού μας.

Μια ασυγκράτητη μανία που μετατρέπεται σε καθημερινό....αυτολιβανισμα.Χάθηκε το ταπεινό φρόνημα και ο γνήσιος και ειλικρινής αγώνας.
Η ψευτοαναγκη αποδοχής, δημιούργησε ανθρώπους..."δήθεν".
Η καθέδρα έπαψε να ομοιάζει με ... σταυρό και θυσία και ενδυθηκε την πορφύρα της εξουσίας και του ... δυνάστη.
Ομως.....
Ήρωας είσαι όχι μόνο στο προσκήνιο αλλά κυρίως στο παρασκήνιο της ζωής.
Ήρωας "εν τω κρυπτω" που ο Θεός σε καθιστά ήρωα και "εν τω φανερώ"
Διότι έρχεται η στιγμή που το παρασκήνιο φωτίζεται και τότε αρχίζουν να πέφτουν σαν αστροπελέκια τα ....."ουαί" !!!
Και οι καθεδρες του κόσμου μετατρέπονται σε ... ερείπια.

π.Γεώργιος Πετράκης

"Η αδικία της δικαιοσύνης"

  Τὸ πιὸ σημαντικὸ ὅμως εἶναι, νὰ ἀποφασίσουμε τί εἶναι ὁ ἄλλος γιὰ μᾶς: εἶναι ἕνας ἕτερος, ἕνας ἄλλος, τὸν ὁποῖο ἀνταγωνιζόμαστε, ἢ εἴμαστε μέλη τοῦ ἴδιου σώματος;
Ἂν εἶναι μέλος μου, θὰ κατηγοροῦσα ποτὲ τὰ μέλη μου;.. 

Ὁ ἄλλος ὑπάρχει γιὰ νὰ τοῦ κάνω δικαστήρια καὶ νὰ τοῦ ἐπιβάλλω ποινὲς ,ἢ ἡ διατάραξη τῆς σχέσης μας εἶναι πόνος καὶ διάθεση γιὰ συμφιλίωση;

Πῶς μπορῶ νὰ κρίνω τὸν ἄλλο καὶ νὰ τοῦ ἀποδώσω εὐθύνες, ὅταν δὲν τὸν γνωρίζω; Μπορῶ νὰ τὸν γνωρίσω; Μπορῶ νὰ γνωρίσω κάποιον, ὅταν δὲν γνωρίζω τὸν ἑαυτό μου;.
Ἂν δὲν ξεκαθαρίσω ποιός εἶμαι, ἀπὸ ποῦ ἔρχομαι καὶ ποῦ πάω, δὲν μπορῶ νὰ δῶ ἀληθινὰ τὸν ἀδελφό μου, οὔτε νὰ ξέρω τί εἶναι αὐτὸς γιὰ μένα.

Μεγαλύτερη ἀδικία δὲν εἶναι πόσο ἔφταιξε ὁ ἀδελφός μου σὲ μένα, ἀλλὰ τὸ ὅτι εἴμαστε χωρισμένοι καὶ διασπασμένοι...
Τὸ νὰ ἐξετάζω ποιός ἔφταιξε καὶ σὲ τί, γιὰ νὰ ἀποδώσω εὐθύνες, ὑπηρετεῖ τελικά τὴ σχέση καὶ τὴν ἑνότητα, ἢ ἰσχυροποιεῖ τὰ τείχη ποὺ μᾶς χωρίζουν καὶ τὴν ἀπόσταση;

π. Βαρνάβας Γιάγκου

περιοδικό "Πειραϊκή εκκλησία "

Ἡ πιό σκληρή μοναξιά...

  Ἡ πιό σκληρή μοναξιά εἶναι νά εἶσαι πλάι στή σύζυγό σου καί νά μή μπορεῖς νά τῆς μεταδώσεις τά αἰσθήματά σου, τήν ἴδια στιγμή πού ἕνα μήνυμα μεταδίδεται ἀπό τή μιά ἤπειρο στήν ἄλλη, νά ὑπάρχουν πολυετῆ μυστικά μεταξύ τῶν συζύγων, νά εἶναι ἄγνωστος κι ἀνύπαρκτος ὁ διάλογος τῶν παιδιῶν μέ τούς γονεῖς, τούς δασκάλους, τούς κληρικούς. Δέν ὑπάρχει πιό ἄγρια μοναξιά ἀπό μιά οἰκογένεια νά κάθεται ὧρες ἀμίλητη μπροστά στήν τηλεόραση. Βρισκόμαστε σέ δύσκολα ἔτη. Ἡ μοναξιά σέ ἔξαρση. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει χαθεῖ. Ὁ Θεός δέν μιλᾶ.

  Μέσα σέ αὐτή τήν ἐρημία τῶν πόλεων, τή φαινομενική σιωπή καί ἀπουσία τοῦ Θεοῦ καλεῖται ὁ ἄνθρωπος νά συνάξει τούς λογισμούς του, νἄλθει στά συγκαλά του, ὅπως λέει ὁ λαός, ν’ ἀφήσει τήν τόση κοσμική δραστηριότητα καί ν’ ἀπέλθει στό προσκυνητάρι του ἄλαλος, γυμνός, νήπιο, γιά νά μπορέσει ὁ Θεός νά τοῦ μιλήσει, νά τόν ντύσει, νά τόν ἀνδρώσει. Ἡ μοναξιά του τότε θά γίνει ἀπελευθερωτική καί θά αἰσθάνεται πλήρης. Μόνο μιά τέτοια ριζική μοναξιά ὁδηγεῖ σέ μιά ριζική σύλληψη τοῦ Θεοῦ, πού καταργεῖ κάθε δισταγμό, ἀμφιβολία καί ταλαιπωρία....

Μωυσέως Αγιορείτου