«Το ευλογημένο καράβι»

 

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΠΕΥΚΟΥ

«Γιάννη, γιατί ἔκοψες τὸν πεῦκο;γιατί; γιατί;»
«Ἀγέρας θάναι» λέει ὁ Γιάννης,καὶ περπατεῖ.

Ἀνάβει ἡ πέτρα, τὸ λιβάδι βγάνει φωτιά·νά βρισκε ὁ Γιάννης μιὰ βρυσούλα,
μιὰ ρεματιά!
Μὲς στὸ λιοπύρι, μὲς στὸν κάμπο νὰ ἕνα δεντρί...Ξαπλώθη ὁ Γιάννης ἀποκάτου δροσιὰ νὰ βρῆ.
Τὸ δέντρο παίρνει τὰ κλαδιά του καὶ περπατεῖ!
«Δὲ θ’ ἀνασάνω» λέει ὁ Γιάννηςˑ«γιατί; γιατί;»
-«Γιάννη, ποῦ κίνησες νὰ φτάσης;»
-«Στὰ Δυὸ χωριά».
-«Κι ἀκόμα βρίσκεσαι δῶ κάτου;Πολὺ μακριά!»
-«Ἐγὼ πηγαίνω, ὅλο πηγαίνω.Τί ἔφταιξα γώ;
Σκιάζεται ὁ λόγκος καὶ μὲ φεύγει,γι’ αὐτὸ εἶμαι δῶ.
»Πότε ξεκίνησα; Εἶναι μέρες...γιὰ δυὸ, γιὰ τρεῖς...Ὁ νοῦς μου σήμερα δὲν ξέρω,
τ’ εἶναι βαρύς».
—«Νὰ μιὰ βρυσούλα, πιὲ νεράκι,νὰ δροσιστῆς».
Σκύβει νὰ πιῆ νερὸ στὴ βρύση,στερεύει εὐθύς.
Οἱ μέρες πέρασαν κι οἱ μῆνες,φεύγει ὁ καιρός·στὸν ἴδιον τόπο εἶν’ ὁ Γιάννης
κι ἂς τρέχη ἐμπρός...
Νὰ τὸ χινόπωρο, νὰ οἱ μπόρες!μὰ ποῦ κλαρί;Χτυπιέται ὀρθὸς μὲ τὸ χαλάζι,
μὲ τὴ βροχή.
«Γιάννη, γιατί ἔσφαξες τὸ δέντρο τὸ σπλαχνικό, πούρριχνεν ἴσκιο στὸ κοπάδι
καὶ στὸ βοσκό;»

Ζαχαρίας Παπαντωνίου-Το πιστό αστεράκι

Ἕν᾿ ἀστεράκι περπατεῖ κοντὰ στὸ ἀχνὸ φεγγάρι
Μὰ νὰ τὸ φτάσει, ἂς ἤξερα, δὲ θέλει; δὲ μπορεῖ;
Καὶ στὴ μεγάλη δόξα του καὶ στὴ λειψή του χάρη
Σὰν τὴν ἀγάπη στέκει ἐκεῖ, σωπαίνει καὶ θωρεῖ.

Παίζουν μαζὶ στὰ σύννεφα καὶ λάμνουν στὸν αἰθέρα
Ποιὰ δύναμη τὸ μάχεται καὶ πίσω τὸ κρατεῖ
Κοντά του ὅσο νὰ καίγεται, μὰ πάλι τόσο πέρα
Ποὺ τὸν καϋμό του εἶν᾿ ἀρκετὸ νὰ μὴ μπορεῖ νὰ εἰπῇ;

Οἱ ἀνθρῶποι λένε: ἀπ' τὸν καϋμό μια νύχτα θὰ πεθάνη,
Κερὶ θὰ σβήση καὶ καπνὸς στὸ χάος θὲ νὰ χαθῆ.
Καὶ τ' ἀστεράκι πάντα ζῆ καὶ περισσὰ τοῦ φτάνει
Νἆναι μπροστὰ στὸ μέγα φῶς καὶ νὰ τὸ ἀκολουθή!

Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Το πιστό αστεράκι,
από την ποιητική του συλλογή "Τα Θεία Δώρα", Αθήνα, 1932

Ζαχαρίας Παπαντωνίου, "Η Προσευχή του ταπεινού"

Κύριε, σὰν ἦρθεν ἡ βραδιά σοῦ λέω τὴν προσευχή μου.
Ἄλλη ψυχὴ δὲν ἔβλαψα στὸν κόσμο ἀπ᾿ τὴ δική μου.
Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ πλήγωσαν ἦταν ἀγαπημένοι.
Τὴν πίκρα μου τὴ βάστηξα. Μοῦ δίνεις καὶ τὴν ξένη.
Μ᾿ ἀπαρνηθῆκαν οἱ χαρές. Δὲν τὶς γυρεύω πίσω.
Προσμένω τὰ χειρότερα. Εἶν᾿ ἁμαρτία νὰ ἐλπίσω.
Σὰν εὐτυχία τὴν ἀγαπῶ τῆς νύχτας τὴ φοβέρα.
Στὴν πόρτα μου ἄλλος δὲν χτυπᾷ κανεὶς ἀπ᾿ τὸν ἀγέρα.
Δὲν ἔχω δόξα. Εἶν᾿ ἥσυχα τὰ ἔργα ποὺ ἔχω πράξει.
Ἄκουσα τη γλυκειὰ βροχή. Τὴ δύση ἔχω κοιτάξει.
Ἔδωκα στὰ παιδιὰ χαρές, σὲ σκύλους λίγο χάδι.
Ζευγᾶδες καλησπέρισα ποὺ γύριζαν τὸ βράδυ.
Τώρα δὲν ἔχω τίποτα νὰ διώξω ἢ νὰ κρατήσω.
Δὲν περιμένω ἀνταμοιβή. Πολύ ’ναι τέτοια ἐλπίδα.
Εὐδόκησε ν᾿ ἀφανιστῶ, χωρὶς νὰ ξαναζήσω...
Σ᾿ εὐχαριστῶ γιὰ τὰ βουνὰ καὶ γιὰ τοὺς κάμπους ποὺ εἶδα.

Ζαχαρίας Παπαντωνίου, "Η Προσευχή του ταπεινού", από την ποιητική του συλλογή "Τα Θεία Δώρα", 1932.
•
 Στη συγγραφική παραγωγή του Ζαχαρία Παπαντωνίου παίζει μεγάλο ρόλο το θρησκευτικό στοιχείο και σε πολλά έργα του γίνεται καταφανής η γνώση του και το ενδιαφέρον του για τα θρησκευτικά ζητήματα.
Η φωτογραφία* της σημερινής ανάρτησης είναι στιγμιότυπο από το πρώτο ταξίδι του Ζαχαρία Παπαντωνίου στο Άγιο Όρος, στις αρχές του 1930 με δύο ακόμη φίλους του.
Πάνω αριστερά απεικονίζεται ο ποιητής ανάμεσα σε καλογεροπαίδια του Αγίου Όρους.
Το 1934 εκδίδει το οδοιπορικό σύγγραμμα με τίτλο "Άγιον Όρος" που εμπεριέχει τις εντυπώσεις και τα βιώματά του από το συγκεκριμένο ταξίδι του.
Όποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο επισυνάπτουμε τον σύνδεσμο από την ιστοσελίδα της Ανοικτής Βιβλιοθήκης όπου μπορείτε να το κατεβάσετε σε μορφή pdf.
https://www.openbook.gr/agion-oros-zacharias-papantoniou/
*Πηγή της φωτογραφίας αποτελεί το τεύχος 319 του περιοδικού ''Νέα Εστία'' που κυκλοφόρησε την 1 Απριλίου του 1940. Ολόκληρο το τεύχος ήταν αφιερωμένο στον Ζαχαρία Παπαντωνίου.
πηγή

Τό εὐκολώτερο πρᾶγμα στόν κόσμο εἶναι νά χαλάσης τό καλό ἔργο. Τό δυσκολώτερο νά τό φτιάσης.

Ἡ φωλιὰ ἀντιστάθηκε λίγο. Ἡ περίπλοκη τέχνη της, ἡ ἀνιστόρητη σοφία της, ἡ λεπτὴ κλωνιά της δεν ἤθελαν νὰ σβήσουν ἀδιαμαρτύρητα. Ἔκαμαν στὴν ἐπίθεση τοῦ Τρίκα τὴ μικρὴ ἐκείνη ἀντίσταση ποὺ ἀφήνουν τ’ ἀγαθὰ καὶ τὰ ὡραῖα πράγματα, μάταια, ἔτσι γιὰ τὴν τιμὴ τῆς ὀμορφιᾶς! Μὰ ἦταν τόσο μικρὴ ἡ ἄμυνα, ποὺ δὲν ξόδεψε τίποτα ἀπὸ τὴν ἄγρια δύναμη τῶν χεριῶν του ὁ Τρίκας. Ἦταν περιττή. Ἔτσι δὰ ἔκαμε κ’ ἡ φωλιὰ σκόρπισε. Τὸ εὐκολώτερο πρᾶγμα στὸν κόσμο εἶναι νὰ χαλάσης τὸ καλὸ ἔργο. Τὸ δυσκολώτερο νὰ τὸ φτιάσης.
[...]
— Φταῖμε κ’ ἐμεῖς οἱ δυό..., ξανάρχισε. Γιατί νὰ μὴν τὸν κρατήσωμε;
— Ἔλα τώρα, Διαμαντή. Εἶν’ ἀδύνατο, νὰ δίνωμε ἀκόμα λόγο γιὰ ἕνα ἀσυλλόγιστο λάθος, καϊμένε!
— Ναί, τὸ σκέφτηκα πολλὲς φορές. Γιατί δὲν κρατήσαμε τὸν Τρίκα, ὅταν πήγε νὰ τὴ χαλάση;
— Μὰ ἦταν χειροδύναμος! Κ’ ἔπειτα εἴμαστε παιδιά. Τί ξέρουν τὰ παιδιά;
— Δὲν εἶναι δικαιολογία... Ὅπως ἔγινε τὸ κακό, μποροῦσε νὰ γίνη τὸ καλό. Σκέψου ἄν, στὴ θέση αὐτοῦ τοῦ φόνου, εἴχαμε μιὰν ἀγαθή πρὰξη νὰ θυμηθοῦμε! Τί διαφορετικὸ πράμα! Σὲ ρωτῶ. Πές μου. Γιατί μιὰ κακὴ πράξη κι ὄχι μιὰ καλή;

Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Τὸ ἀθάνατο πουλί (απόσπασμα), Διηγήματα, 1927

πηγή