Η θυσία της Ελένης Γκατζογιάννη αποτελεί φάρο μνήμης και υπενθύμιση της βαρβαρότητας που έζησε ο λαός μας.

Στις 28 Αυγούστου 1948, η Ελένη Γκατζογιάννη, μια Ελληνίδα μάνα πρότυπο από το χωριό Λια της Θεσπρωτίας, εκτελείται από τις δυνάμεις του λεγόμενου «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος»... Κομμουνιστές.

Εν τη απουσία του συζύγου της, που εργαζόταν στην Αμερική, η Ελένη σήκωσε μόνη της το βάρος της οικογένειας και την ανατροφή των τριών παιδιών της.
Όταν οι κομμουνιστές αντάρτες επιχείρησαν να στρατολογήσουν τα αγόρια του χωριού μέσω του παιδομαζώματος, η ίδια αντιστάθηκε. Προσπάθησε να φυγαδεύσει τον γιο της Νίκο μαζί με άλλους νέους εκτός της περιοχής, όμως το σχέδιο της αποκαλύφθηκε.

Συνελήφθη, βασανίστηκε φρικτά και τελικά εκτελέστηκε από τους κομμουνιστές, αφήνοντας πίσω της ένα παράδειγμα αυτοθυσίας και μητρικής αγάπης.
Η θυσία της Ελένης Γκατζογιάννη αποτελεί φάρο μνήμης και υπενθύμιση της βαρβαρότητας που έζησε ο λαός μας.

Η μορφή της εμπνέει τον αγώνα για Ελλάδα ελεύθερη, εθνικά υπερήφανη, απαλλαγμένη από τις ξένες και αντεθνικές ιδεολογίες που αιματοκύλισαν τον τόπο.
Ψάξτε και δείτε την ταινία ”Ελένη»
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ.ΑΘΑΝΑΤΗ.

πηγή

Αυτό που η Δύση Ακόμα Δεν Καταλαβαίνει: Το Πραγματικό Πυρήνα του Κομμουνισμού: Το Συστημικό Ψέμα

Η πλειοψηφία των ανθρώπων στη Δύση πιστεύει ότι κατανοεί τον κομμουνισμό. Φαντάζονται ουρές για ψωμί, γκουλάγκ, αποτυχημένα πενταετή σχέδια και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Το αντιμετωπίζουν ως μια ξεπερασμένη οικονομική θεωρία – ένα πείραμα που απέδειξε ότι η κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας δεν λειτουργεί. Υπόθεση κλειστή, η ιστορία προχώρησε.
Αυτή η παρεξήγηση μπορεί να είναι η πιο επικίνδυνη διανοητική αποτυχία της εποχής μας.

Ο κομμουνισμός δεν υπήρξε ποτέ πρωτίστως ένα οικονομικό σύστημα. Η οικονομία ήταν η επιφάνεια. Κάτω από αυτήν κρυβόταν κάτι πολύ πιο ύπουλο: μια ολική, συστημική, θεσμοθετημένη δέσμευση στο ψέμα. Όχι περιστασιακή ανηθικότητα. Όχι προπαγάνδα ή στρίψιμο της αλήθειας με την καθημερινή έννοια. Κάτι βαθύτερο – ένας πολιτισμικός πόλεμος ενάντια στην ίδια την αλήθεια, που διεξαγόταν μέσα από κάθε θεσμό, κάθε αίθουσα διδασκαλίας, κάθε εφημερίδα, κάθε συνομιλία, μέχρι που η ίδια η πραγματικότητα να γίνει διαπραγματεύσιμη και το ψέμα να γίνει ο αέρας που αναπνέουν οι άνθρωποι.

Οι Λέξεις που Μας Λείπουν
Η πολωνική γλώσσα, πλάθοντας δεκαετίες ζωής κάτω από αυτό το σύστημα, παρήγαγε λέξεις για αυτό το φαινόμενο που τα αγγλικά απλά δεν μπορούν να ανταγωνιστούν:
Zakłamanie [zah-kwah-MAH-nyeh] – μια κατάσταση ολικής, διαπεραστικής, κοινωνικά ενσωματωμένης ψευδούς, μια συνθήκη στην οποία ολόκληρη η κοινωνία είναι κορεσμένη με ψέματα τόσο βαθιά ώστε η αλήθεια να γίνει σχεδόν απρόσιτη.
Obłuda [ob-woo-dah] – μια βαθιά, επιδεικτική υποκρισία, το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που διακηρύσσεται και αυτό που πράγματι εφαρμόζεται, η μάσκα που φοριέται τόσο καιρό που αρχίζει να μοιάζει με πρόσωπο.

Ο π. Γεώργιος επανελάμβανε την φράση: «ο Θεός να σας συγχωρήσει», κάτι που εξαγρίωνε τους συμμορίτες

Ο π. Γεώργιος Λαθουράς γεννήθηκε στο Καλέντζι Ευβοίας το 1890. Ήταν γιος Ιερέως. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Κριεζών και έπειτα στο Ελληνικό Σχολείο Αλιβερίου, όπου εγκατεστάθηκε με την οικογένειά του. Ύστερα, πήγε στην Αθήνα, όπου παρηκολούθησε μαθήματα Βυζαντινής Μουσικής. Το 1918, αφού τελείωσε την θητεία του στο Πολεμικό Ναυτικό, χειροτονήθηκε Ιερέας και τοποθετήθηκε ως εφημέριος στο Ζαπάντι Ευβοίας. Το 1919, μετετέθη στο Καλέντζιο, όπου διεδέχθηκε τον πατέρα του στὰ εφημεριακά του καθήκοντα και συγχρόνως υπηρέτησε ως γραμματοδιδάσκαλος. Μετά από είκοσι έτη, τοποθετήθηκε ως εφημέριος στην ενορία Καρέβου του Αλιβερίου.

Στα τέλη Μαΐου 1944, όταν βρισκόταν με τον γιο του στο χωράφι, εμφανίστηκαν αντάρτες του Ε.Λ.Α.Σ. και τους κάλεσαν να τους ακολουθήσουν. Στον δρόμο, με υποσχέσεις και απειλές παρότρυναν τον π. Γεώργιο να ασπασθεί τις αρχές του Κομμουνισμού και να βοηθήσει στην επικράτησή του. Εκείνος όμως, ηρνείτο και τους ήλεγχε. Γι αυτό τον λόγο τον βασάνιζαν. Κατά την διάρκεια του μαρτυρίου του, ο π. Γεώργιος επανελάμβανε την φράση: «ο Θεός να σας συγχωρήσει», κάτι που εξαγρίωνε τους συμμορίτες τόσο ώστε τρύπησαν το κρανίο με ξιφολόγχη για να κάνουν να τους βρίσει και να βρουν αφορμή να τον βασανίσουν σκληρότερα.

Στις 25 Αυγούστου 1944, τον οδήγησαν στη χαράδρα Στρογγυλή Λάκκα, στο χωριό Κούτρολο Μετοχίου και, όταν έφθασαν σε ένα έρημο μέρος, ανάγκασαν τον π. Γεώργιο να σκάψει ο ίδιος τον τάφο του. Έπειτα, τον κατακρεούργησαν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο.

Οι ενορίτες του βρήκαν και έθαψαν με ευλάβεια το λείψανό του. Σε ενάμισι χρόνο, όταν έγινε η ανακομιδή των οστών του από την οικογένειά του, βρέθηκε ένα σημειωματάριο πάνω του, όπου είχε σημειώσει τις ημερομηνίες και τα χωριά, στα οποία τον είχαν σύρει οι συμμορίτες

πηγή

Κ.Κ.Ε.«Το κόμμα του λαού»!!!

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΝΑΟΥΣΑ 1949).

Φωτογραφία της 16-01-1949 η οποία εμφανίζει την ολοκληρωτική καταστροφή των νηματουργείων «ΚΥΡΤΣΗ-ΚΟΚΚΙΝΟΥ» της πόλης της Νάουσας από τους κομμουνιστές του ‘’ΔΣΕ’’, κατά την περίοδο της κατάληψης της πόλης από τους ίδιους από την 11 έως 15-1-1949. Η καταστροφή όλων των εργοστασίων από τους συμμορίτες του ΄΄ΔΣΕ’’ είχε προκαλέσει αλγεινή εντύπωση ακόμη και στους απλούς συμμορίτες του ‘’ΔΣΕ’’, οι οποίοι όταν εξέφρασαν την απορία στον Πολιτικό Επίτροπο Νίκο Μπελογιάννη γιατί εμείς ως κομμουνιστές καταστρέφουμε τα εργοστάσια, όταν αυτό θα επιφέρει την ανεργία σε όλους τους εργαζόμενους, ο Μπελογιάννης εντελώς κυνικά τους απάντησε, πως αυτός είναι ένας λόγος για να τους αναγκάσουμε να ανέβουν μαζί μας στο βουνό.

Σύμφωνα με τις επίσημες εκθέσεις των κρατικών αρχών και τις καταγραφές τοπικών ιστορικών, ο ΔΣΕ αποχώρησε από τη Νάουσα οδηγώντας προς το βουνό (Βέρμιο) περίπου 600 έως 1.000 άτομα από τον τοπικό πληθυσμό.

15/8/1944. Ανήμερα της Παναγίας οι «Αντιστασιακοί» του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ έσφαξαν 23 αθώους αμάχους -παιδιά, γυναίκες και άνδρες- από τη Μιδέα (Γκέρμπεσι) Αργολίδος!

Το 24ο υποψήφιο θύμα, ο Θωμάς Γεώργας, τους ξέφυγε με μαχαίρι καρφωμένο στην πλάτη, και μάθαμε τους σφαγείς και τον τρόπο που έσφαζαν τους άνδρες. Ο Γεώργας γλύτωσε, γιατί λογω της εορτής φορούσε καινούργια και καθαρά ρούχα που τα ήθελαν οι σφαγείς. Γι αυτό του έλυσαν τα χέρια για να μπορεί να τα βγάλει!!

Ο σαδισμός και η απάνθρωπη σκληρότητα που έδειχναν οι σφαγείς προς τα θύματά τους από τη σύλληψή τους μέχρι τη θυσίας τους, πραγματικά ανατριχιάζουν. Είναι να απορεί κανείς γιατί καλύφθηκαν με πέπλο λήθης, αντί να γίνουν γνωστά και παραδείγματα προς αποφυγή στις επόμενες γενεές.

Το γεγονός. 
«Παραθέτω ένα απόσπασμα από τη μαρτυρία που μου έδωσε ο Χρῆστος Ὑψηλάντης, του οποίου δολοφόνησαν και τους δυό γονείς: «...Ανήμερα τῆς Παναγίας,μετά τό φαγητό, τό μεσημέρι, ἔρχονται δυό χασάπηδες μέ αὐτόματα. Ὁ ἕνας ἦταν ὁ Δημήτρης Κοῦρος ἀπό τό Ἄργος καί ὁ ἄλλος ὁ Βαγγέλης Τσέπης ἀπό τήν Ἁγία Ἐλεοῦσα Ναυπλίου. Βγῆκε ἡ μάνα μου. Ἦταν ξυπόλητη. Πῆγε καί φόρεσε κάτι πρόχειρα παπουτσάκια. Κατέβηκε καί ὁ πατέρας μου.
Λένε: «Ποῦ θά πᾶμε;».
-«Δέν εἶναι τίποτα, σᾶς θέλουν γιά μικρή ἀνάκριση καί θά γυρίσετε», τούς λένε αὐτοί.
Πρίν φύγουν, ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς ρώτησε πού βρίσκεται ὁ ἐξάδελφός μου ἀπό τό Ἄργος, ὁ Τάσος Ὑψηλάντης. Στείλανε ἕναν καί τόν φώναξε ἀπό τό σπίτι πού ἤτανε καί τόν πήρανε κι αὐτόν. Θά ἤτανε 24-26 ἐτῶν».

Ὁ Χρῆστος Ὑψηλάντης συνεχίζει τή διήγησή του: «Πηγαίνουν μετά καί παίρνουν καί τούς θείους μου Παναγιώτη καί Ἠλία, καθώς καί τή θεία μου τή Μαριώ. Βρήκανε ἐκεῖ καί κάποιον ξένο, ἐπισκέπτη ἀπό τό χωριό Μάνεση καί τόν πήρανε κι αὐτόν.
Ἔτσι, ἡ κουστωδία τῶν ὑποψηφίων θυμάτων ἀποτελεῖτο ἀπό 7 ἄτομα, 5 ἄνδρες καί 2 γυναῖκες.
Τούς γονεῖς μου καί τούς ἄλλους κρατούμενους τούς πῆγαν σέ ἕναν μικρό οἰκισμό, τήν Ἀμυγδαλίτσα, στήν ἐκκλησία τῆς Παναγίας. Ἐκεῖ τούς «δικάσανε» δῆθεν καί καταδικάσανε σέ θάνατο τούς 6, ἐνῶ τόν ἕβδομο, τόν ξένο ἀπό τό Μάνεση, τόν ἄφησαν νά φύγει. Αὐτός μᾶς εἶπε ἀργότερα τί ἔγινε.Τούς 6, τούς ἔδεσαν ἀνά δυό καί τούς πῆγαν λίγο πιό ἔξω καί τούς ἔσφαξαν τό ἴδιο βράδυ.
Μάλιστα, ὁ ἕνας ἀπό τούς χασάπηδες ἀπό τό Ἄργος πού τούς ἔσφαζε, ὁ Κοῦρος, ἔλεγε γιά τόν ξάδερφό μου τόν Τάσο Ὑψηλάντη:
- «Μέ παρακαλοῦσε νά μήν τόν πονέσω κι ἐγώ τοῦ ἄνοιξα τήν καρωτίδα καί τόν ἄφησα νά ξεματωθεῖ σιγά-σιγά»![...]

Ὅταν εἶχε πιά σκοτεινιάσει, δέν εἶδα ὅτι πῆγαν ἄλλοι τῆς ΟΠΛΑ καί πῆραν τόν θεῖο μου τόν Κώστα Ὑψηλάντη καί τή γυναίκα του. Πήραν τότε και δεύτερη ομάδα, σύνολο 18 άτομα. Ήταν και η οἰκογένεια τοῦ Γιάννη τοῦ Ράπτη, η γυναίκα του καί τά δυό μικρά παιδιά του. [...] Πῆραν τόν Θωμᾶ Γεώργα, πῆραν τή μάνα του, δυό ἀδελφές του καί τόν μικρό ἀδερφό του 13 χρόνων.
Ἡ μιά ἀδερφή του εἶχε πρόβλημα μέ τά πόδια της, δέν μποροῦσε νά περπατήσει καλά καί πῆραν ἕνα γάϊδαρο καί τήν ἔβαλαν ἐπάνω γιά νά τήν πᾶνε κι αὐτήν νά τήν σφάξουνε!

2 Αυγούστου 1943-Η Σφαγή της Γλύνας

 Σαν σήμερα, στις 2 Αυγούστου 1943, γράφτηκε μία από τις πιο αιματηρές σελίδες της ιστορίας της Βορείου Ηπείρου: η Σφαγή της Γλύνας.

Ένοπλοι Αλβανοί εθνικιστές, με τη συνδρομή των ιταλικών κατοχικών δυνάμεων, εισέβαλαν στο χωριό, λεηλάτησαν και πυρπόλησαν σπίτια και συνέλαβαν δεκάδες κατοίκους, πολλοί από τους οποίους ήταν ανήλικοι. Στη συνέχεια, τους οδήγησαν στον λάκκο της Μέλενης, όπου τους εκτέλεσαν με πολυβόλα.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γεωργίου Γκίκα, αυτόπτη μάρτυρα που σώθηκε την τελευταία στιγμή, πίσω από το έγκλημα υπήρξε και κρυφή συνεργασία με το κομμουνιστικο ΕΑΜ. Κατά την ίδια μαρτυρία, οι κάτοικοι στοχοποιήθηκαν επειδή είχαν αρνηθεί να ενταχθούν στις κομμουνιστικές οργανώσεις της εποχής, διατηρούσαν έντονο ελληνικό εθνικό φρόνημα και ανήκαν στο ΜΑΒΗ.

Ανάμεσα στα θύματα βρίσκονταν παιδιά μόλις 14 και 15 ετών, αδέλφια και νέοι από τη Γλύνα και τη Βραχογοραντζή. Ελάχιστοι κατάφεραν να επιζήσουν.

Η εκδίκηση για αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα ήρθε 51 χρόνια αργότερα, το 1994, όταν η νεοσύστατη ΜΑΒΗ, έχοντας —σύμφωνα με σχετικούς ισχυρισμούς— τη στήριξη του «βαθέος ΠΑΣΟΚ», επιτέθηκε σε αλβανικό στρατιωτικό φυλάκιο, σκοτώνοντας δύο στρατιώτες και τραυματίζοντας αρκετούς ακόμη. Κατά τις ίδιες αναφορές, η επίθεση προκάλεσε πανικό στο στρατόπεδο, με τους στρατιώτες να τρέπονται σε φυγή μέσα στη νύχτα, ορισμένοι ακόμη και χωρίς τα ρούχα τους.
Τιμή και δόξα στα παλικάρια της Γλύνας.Αιωνία η μνήμη τους.

Πηγή μαρτυρίας: Γεώργιος Γκίκας, «Λαϊκό Βήμα», 15 Ιουλίου–1 Αυγούστου 2008.

27/7/1944. Οι κομμουνιστές της ΟΠΛΑ δολοφόνησαν τον ιερέα Ευάγγελο Καραμήτρο!

Ο Ευάγγελος Καραμήτρος ήταν ιερέας στο χωριό του Πέτρινο Καρδίτσας. Υπέπεσε σε δύο μεγάλα παραπτώματα για του κομμουνιστές πατριώτες του.

1. Αρνήθηκε να γίνει υπεύθυνος της ΕΤΑ (Επιμελητεία του Αντάρτη), να συγκεντρώνει τρόφιμα να συτίζονται τα «παληκάρια» του ΕΛΑΣ και τα μέλη του ΕΑΜ.
2. Απηγόρευσε στα κορίτσια του να συμμετάσχουν στην ΕΠΟΝ και στις «εύθυμες βραδυές» της οργάνωσης!

Μέλη της ΟΠΛΑ πήραν τον ιερέα από το σπίτι του τη νύχτα της 26ης Ιουλίου 1944, «για μια μικρή ανάκριση από τον καπετάνιο» και δεν επέστρεεψε ποτέ. Μετά την απελευθέρωση έμαθε η οικογένειά του ότι ο ιερέας δολοφονήθηκε την επομένη, μετά από άγριο βασανισμό, σε σχετική απόσταση από το χωριό του.

Αυτά τα εγκλήματα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ φαίνεται ότι ήταν μέρος της «ηρωικής αντίστασης» που τους αναγνώρισε η Ελληνική κυβέρνηση 40 χρόνια αργότερα.

Πηγή: «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-1949»

«Κοκοβούνι Φενεού – Ο Γολγοθάς των Αθώων», του Κωνσταντίνου Καπέλλου

Βιβλιοκρισία από τον Δρ Δημήτριο Ν. Γκέλη

Στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στον Φενεό της ορεινής Κορινθίας, τελείται κάθε χρόνο μνημόσυνο για τις ψυχές των μοναχών της Μονής και των εκατοντάδων χωρικών και πολιτών που σφαγιάστηκαν από τους αντάρτες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ τον Ιούλιο του 1944, με τα πτώματά τους να ρίχνονται στο βάραθρο του Φενεού. Το μνημόσυνο τελείται ανελλιπώς από συγγενείς των σφαγιασθέντων, τους οποίους εκπροσωπεί ο Σπύρος Φράγκος από την Αργολίδα.

Στο Μοναστήρι διατίθεται δωρεάν η Β΄ έκδοση (2026) του βιβλίου του Κωνσταντίνου Καπέλλου με τίτλο «Κοκοβούνι Φενεού – Ο Γολγοθάς των Αθώων».
Πρόκειται για αυτοέκδοση του συγγραφέα, ο οποίος περιγράφει τα γεγονότα που έζησε ως παιδί που έχασε σχεδόν όλη του την οικογένεια. Το έργο, εικονογραφημένο, εκτείνεται σε 448 σελίδες και συνιστά ένα οδυνηρό χρονικό μνήμης. Η ιστορία συντίθεται από τη συρραφή μικροϊστοριών που καταθέτουν αυτόπτες μάρτυρες των γεγονότων. Ο Κωνσταντίνος Καπέλλος αφιερώνει το βιβλίο του στη μνήμη των αδικοσφαγμένων γονέων του, των αδελφών του Δημητρίου (δασκάλου), Γρηγορίου (δικηγόρου), Αθανασίου (ανθυπιάτρου) και των λοιπών Ελλήνων αδελφών μας, που δολοφονήθηκαν από στυγνούς δράστες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ.

Σωροί από σκελετούς στο βάραθρο του Φενεού/πηγή

Με τεκμηριωμένες λεπτομέρειες περιγράφει τα γεγονότα και τους πρωταγωνιστές των σφαγών. Οι άνθρωποι που σφαγιάστηκαν στο Κοκοβούνι του Φενεού δεν ανήκαν σε κάποια κομματική παράταξη. Οι κομμουνιστές τούς κατηγόρησαν ως δοσίλογους και αντιδραστικούς — άδικες και σκόπιμες κατηγορίες. Πώς ήταν δυνατόν να είναι δοσίλογοι άνθρωποι που ζούσαν σε χωριά όπου δεν πάτησαν οι κατακτητές, ούτε φιλοξενούσαν κατακτητές;

Κατηγορήθηκαν ως αντιδραστικοί όσοι υπερασπίστηκαν τα ιερά και τα όσια των Ελλήνων, δεδομένου ότι οι κομμουνιστές ήταν άθεοι και άθρησκοι. Κατηγορήθηκαν επίσης επειδή αρνήθηκαν να παραδώσουν τα παιδιά τους για κατάταξη στον ΕΛΑΣ. Γι' αυτό έπρεπε να δολοφονηθούν. Μεταξύ των θυμάτων ήταν και έξι από τους οκτώ μοναχούς του Μοναστηριού.

Η παρέλευση του χρόνου βοηθά στη λήθη των δυσάρεστων γεγονότων. Όμως αυτοί που δεν μπορούν να ξεχάσουν είναι οι συγγενείς των σφαγμένων, τους οποίους οι απαίσιοι φονιάδες των συμμοριτών του ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ στέρησαν τα προσφιλή τους πρόσωπα. Είναι τα παιδιά εκείνων που ποτέ δεν είδαν τη μάνα τους να βγάζει τα μαύρα ρούχα. Είναι εκείνοι που ποτέ δεν είπαν τη λέξη «πατέρας». Είναι εκείνοι που ποτέ δεν φώναξαν την πιο γλυκιά λέξη, «Μάνα». Είναι εκείνοι που δεν ένιωσαν το χάδι και την αγάπη του παππού και της γιαγιάς. Είναι εκείνοι που δεν ξανάδαν αδελφούς και αδελφές, ούτε έπαιξαν μαζί τους. Είναι εκείνοι που μέχρι το τέλος της ζωής τους θα βασανίζονται από ένα τεράστιο «γιατί». Είναι εκείνοι που ποτέ δεν μπόρεσαν να επουλώσουν τις πληγές που άλλοι ομοεθνείς, στυγεροί δολοφόνοι, τους προξένησαν. Είναι εκείνοι που ποτέ δεν μπόρεσαν να κλάψουν πάνω στο άψυχο σώμα των δικών τους.

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΑΘΗΝΑ – ΠΑΓΚΡΑΤΙ 1944).

 Στην φωτογραφία διακρίνεται ο ιερέας Χαραλαμπόπουλος Παναγιώτης ο οποίος γεννήθηκε στην Αναστάσοβα (σημερινή Ανάσταση) των Καλαβρύτων το 1907, και ο οποίος στην Κατοχή χειροτονήθηκε Ιερέας και εφημέρευσε στο χωριό του για ενάμιση χρόνο, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.

 Κατά την περίοδο της κατοχής ήρθε σε σύγκρουση με τον τοπικό ΕΑΜ\ΕΛΑΣ καθώς καταδίκαζε δημόσια με πύρινα λόγια στα κηρύγματά του για τα εγκλήματα που διέπρατταν οι κομμουνιστές κατά της τοπικής κοινωνίας, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να στοχοποιηθεί από τους τοπικούς κομμουνιστές ως ‘’αντιδραστικός’’, και να δεχτεί απειλές για την ζωή του. Έτσι η τοπική Μητρόπολη το 1944 τον μετέθεσε-φυγάδευσε στην Αθήνα όπου και εφημέρευσε στο Παγκράτι υπαγόμενος στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

 Παρά την μετακίνησή του στην Αθήνα, το ΕΑΜ\ΕΛΑΣ Καλαβρύτων ενημέρωσε τους συντρόφους τους στο Παγκράτι για το ποιόν του ιερέα, και έτσι στις 19 Ιουλίου 1944, αν και ακόμη η Αθήνα ήταν υπό Γερμανική κατοχή, ανενόχλητοι οι κομμουνιστές της ΟΠΛΑ συνέλαβαν τον π. Παναγιώτη, και όπως είναι γνωστό από την ιστορία και από τα γεγονότα που ακολούθησαν στα Δεκεμβριανά του 1944, το Παγκράτι υπήρξε βασικό προπύργιο του ΕΑΜ\ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και της ΟΠΛΑ.

 Ο ιερέας μεταφέρθηκε βιαίως στην περιοχή του άλσους Παγκρατίου, (ΠΡΟΣΟΧΗ) και εδώ ξεκινάνε τα μαρτυρικά και απάνθρωπα βασανιστήρια που υπέστη ο ιερέας.

Τρεις φορές τον κρέμασαν από το δέντρο, αλλά και τις τρεις φορές έσπασε το σκοινί. Εξαγριωμένοι οι βασανιστές του που ‘’κάποιος’’ τον προστάτευε, του έβγαλαν τα μάτια και τα δόντια, του έγδαραν το πρόσωπο για να του βγάλουν την γενειάδα, και στο τέλος τον σκότωσαν τρυπώντας τον με ξιφολόγχη. Για τρεις ημέρες οι εγκληματίες δεν άφησαν κανέναν να τον πλησιάσει από τους ενορίτες του για να τον θάψουν, παρά την τέταρτη ημέρα έδωσαν την άδεια να τον μαζέψουν, και τελικά να θάψουν το ιερό του λείψανο του.

 (Πηγή: Βοβολίνη Κωνσταντίνου Α., Η Εκκλησία εις τον αγώνα της ελευθερίας (1453 – 1953), Εκδότης Παναγιώτης Αθ. Κλεισιούνης, Αθήναι 1952)

Μιλάτε για δοσιλογισμό εσείς;;;

ΜΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑ σε σχόλιο κάτω από εκπομπή μου (με το ψευδώνυμο..."κολλητος μπαλαντες") επί λέξει:
"Το μεγα λαθος του ΚΚΕ ειναι που δεν καθαρισε τους δοσιλογους. και να λενε μαλ----ς σημερα"!!!
ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΏ:
"Θες να μιλήσουμε για το ποιοι ήταν οι δοσίλογοι ε;;; Ας πάρουμε μία ιδέα:
- Τόν Ἰανουάριο τοῦ 1943, ΕΑΜ καί SNOF ὑπέγραψαν στίς Καρυδιές Ἐδέσσης σύμφωνο: «Περί δημιουργίας Αὐτόνομου Μακεδονικοῦ Κράτους».

- Στίς 12 Ἰουλίου 1943 τό ΚΚΕ μέ ἐκπρόσωπο τόν Γ. Ἰωαννίδη καί τό Κ. Κ. Βουλγαρίας μέ ἐκπρόσωπο τόν Δασκάλωφ ὑπέγραψαν τό “Σύμφωνο τοῦ Πετριτσίου”:
«Περί Ἀνεξάρτητης Μακεδονίας καί διεξόδου Βουλγαρίας στό Αἰγαῖο».

- Στίς 30 Ἀπριλίου 1944 ὁ Δ/τής τῆς 8ης “Μεραρχίας” τοῦ ΕΛΑΣ Τσάκωνας, ὑπέγραψε στήν Ἄνω Κολλίνα Λακωνίας σύμφωνο μέ τίς Γερμανικές ὑπηρεσίες ἀσφαλείας «γιά μή παρενόχλησή τους κατά τήν ἀποχώρησή τους ἀπό τήν Ἑλλάδα».

- Στίς 13 Αὐγούστου 1944 τό ΚΚΕ ἔδιδε ἐντολή πρός τόν ΕΛΑΣ νά ἀποφεύγη τήν σύγκρουση μέ τούς Γερμανούς.

- Στίς 1 Σεπτεμβρίου 1944 ὁ καπετάν Κίτσος τοῦ ΕΛΑΣ καί ὁ Γερμανός Ταγματάρχης Ἔρικ Φένσκε ὑπέγραψαν στό Λειβάδι Θεσσαλονίκης σύμφωνο «γιά ἐλεύθερη διέλευση τῶν ὑποχωρούντων Γερμανῶν, μέ τόν ὄρο παράδοσης τοῦ βαρέως ὁπλισμοῦ τους στόν ΕΛΑΣ»!

- Στίς 20 Σεπτεμβρίου 1944 ὁ ΕΛΑΣ καί ἡ ΠΕΕΑ (Αὐγερινός καί Στασινόπουλος), ὑπέγραψαν στό Μελισσοχώρι Μακεδονίας σύμφωνο μέ τό Κ. Κ. Βουλγαρίας (Φιλίπποβιτς καί Γιούνωφ) γιά ἀνεφοδιασμό, βοήθεια καί ἔνταξη μονάδων τοῦ Βουλγαρικοῦ Στρατοῦ στόν ΕΛΑΣ μέ ἀντάλλαγμα δημιουργία “αὐτόνομης” Μακεδονίας!

Μετά από αυτά έχετε το θράσος και μιλάτε;;;
Δεν λερώσατε αρκετά τα χέρια σας με αθώο ελληνικό αίμα, θέλατε και άλλο;; Που το παίζατε εκ του ασφαλούς "απελευθερωτές";; O "ηρωϊκός" ΕΛΑΣ ἀπέβλεπε στήν κατάληψη ὅλων τῶν πόλεων πού ἐκκένωναν οἱ Γερμανοί ὡς δῆθεν “ἐλευθερωτής” καί στήν οὐσία ὡς νέος κατακτητής, μέ “ἀνταρτοδικεία” καί φρικαλέα ἐγκλήματα:
Στίς 4 Σεπτεμβρίου οἱ Γερμανοί ἀπεχώρησαν ἀπό τόν Πύργο. Καί στίς 8 Σεπτεμβρίου τόν κατέλαβε ὁ ΕΛΑΣ, ἐκτελώντας 525 ἰδιῶτες καί στρα­τιωτικούς.
Στίς 6 Σεπτεμβρίου οἱ Γερμανοί ἐκκένωσαν τήν Καλαμάτα.

Στρατής Μυριβήλης: «Δεν υπάρχουν Έλληνες κομμουνιστές. Όταν κανείς γίνει συνειδητός κομμουνιστής παύει νά ’ναι Έλληνας».

 

Από ανθρώπους των γραμμάτων, σίγουρα όλοι έχετε ακούσει τον Ρίτσο, τον Βάρναλη, άντε και τον Λειβαδίτη. Τον Μυριβήλη, τον Παλαμά, τον Βαλαωρίτη, τον Καραγάτση και άλλες μορφές των ελληνικών γραμμάτων, λίγοι τους έχουν ακουστά. Βλέπετε, δεν ήταν αριστεροί, κι όποιος δεν είναι αριστερός στην σύγχρονη Ελλάδα, τον τρώει το μαύρο σκοτάδι της λησμονιάς.

Σαν σήμερα, το 1890, στην Συκαμιά της Λέσβου, γεννήθηκε ο Στρατής Μυριβήλης. Συμμετείχε εθελοντικά στους αγώνες της εθνικής ολοκλήρωσης το 1912-1913, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και στην Μικρασιατική εκστρατεία. Μετά την καταστροφή, εγκαταστάθηκε στο νησί του, κι άρχισε να γράφει στις τοπικές εφημερίδες, πεζογραφήματα, ποιήματα, άρθρα και χρονογραφήματα.

Το 1932, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου συνεργάστηκε με όλες τις μεγάλες εφημερίδες της εποχής («Καθημερινή», «Ακρόπολις», «Πρωία», «Απογευματινή» κ.α.), με λογοτεχνικά περιοδικά («Θεατής», «Νέα Εστία», «Ελληνική Δημιουργία» κ.λπ.) και με τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών, ενώ συνέγραψε δεκάδες λογοτεχνικά βιβλία. Εργάστηκε επίσης, ως διευθυντής στην Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Ακαδημίας Αθηνών και τιμητικό μέλος του Διεθνούς Ινστιτούτου Γραμμάτων και Τεχνών, ενώ τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας (1940) και τον Σταυρό του Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος του Γεωργίου Α΄ (1959).

Στα δύσκολα χρόνια που πέρασε η Ελλάδα, μετά το 1944, ο Μυριβήλης δεν σιώπησε, αλλά πήρε σαφή θέση υπέρ των εθνικών δυνάμεων της χώρας. Μάλιστα, συνέγραψε και το υπέροχο βιβλίο «Ο κομμουνισμός και το παιδομάζωμα», γι’ αυτό το τρομερό έγκλημα κατά του μέλλοντος της ελληνικής φυλής.

Παρακάτω, θα παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από ομιλία που παρέθεσε ο μέγας αυτός λογοτέχνης, το 1948. Συνιστώ να το διαβάσετε με προσοχή, καθώς σχεδόν όλα αυτά που είπε τότε, ισχύουν και σήμερα.

Για την ανθελληνική φύση του κομμουνισμού:

«Δεν υπάρχουν Έλληνες κομμουνιστές. Όταν κανείς γίνει συνειδητός κομμουνιστής παύει νά 'ναι Έλληνας. Γι’ αυτό και το κόμμα λέγεται Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας και όχι Ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα».

Για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν σε βάρος του ελληνικού λαού:

ΠΟΣΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ;

Υπήρξε πρόσφατα ένας ενδιαφέρων διάλογος ανάμεσα στον  Γιάννη Μπουγά και τον Μ. Χαραλαμπίδη, με αφορμή το βιβλίο του τελευταίου «ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ». Πρόκειται για μια συζήτηση πολιτισμένη και χωρίς ιδιαίτερες οξύτητες, με κεντρικό θέμα το ζήτημα του δοσιλογισμού στην Ελλάδα.

Ο όρος «δωσίλογος» ασφαλώς επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες, οι οποίες αναδείχθηκαν και κατά τη διάρκεια του διαλόγου. Μπορεί να αναφέρεται σε στρατιωτική, οικονομική ή πολιτική συνεργασία με τον κατακτητή, ίσως ακόμη και σε άλλες μορφές συμπεριφοράς. Πέρα όμως από την οντολογική και εννοιολογική προσέγγιση, υπάρχει και μια απλούστερη –και ενδεχομένως πιο διαφωτιστική– στατιστική προσέγγιση: τι συνέβη με τους δωσίλογους στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες μετά την απελευθέρωση;

Στη μεγάλη λοιπόν Γαλλία, η οποία γνώρισε εκτεταμένη συνεργασία με το ναζιστικό καθεστώς, η κυβέρνηση του Ντε Γκωλ επέβαλε χιλιάδες θανατικές καταδίκες, από τις οποίες εκτελέστηκαν τελικά περίπου 750 άτομα.

Στη Ρουμανία, η οποία βρέθηκε υπό τον έλεγχο του Κόκκινου Στρατού το 1944–45 και όπου κατά τη διάρκεια του πολέμου διαπράχθηκαν ασύλληπτα εγκλήματα, με αποκορύφωμα την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Εβραίων, ενώ μεραρχίες της πολέμησαν με τους ναζί στο ανατολικό μετοχο, οι εκτελέσεις δωσίλογων περιορίστηκαν σε μερικές εκατοντάδες.

Στην μεγάλη Ιταλία, η οποία δεν υπήρξε απλώς συνεργάτης αλλά βασικός συστατικός σύμμαχος της ναζιστικής Γερμανίας, οι μεταπολεμικές εκτελέσεις φασιστών και συνεργατών του καθεστώτος υπολογίζονται σε 10.000 έως 15.000 άτομα.

Αν ακολουθήσουμε τις αναλογίες που προκύπτουν από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με μέγεθος και πολύ διευρυμένο ρόλο συνεργασίας σε σχέση με την μικρή ηρωική Ελλάδα, οι εγχώριοι δωσίλογοι που θα άξιζαν εκτέλεσης ήταν μερικές, λίγες ετατοντάδες.

Οι πολλές δεκάδες χιλιάδες που εκτέλεσε το ΚΚΕ σε όλη τη χώρα κατά την ανταρσία της περιόδου 46-49 και στα προεόρτια της ΔΕΝ ήταν δωσίλογοι. Ήταν ο καθένας που βρέθηκε στο δρόμο τους, και δεν ήθελε να στρατευτεί στην ιδέα της σταλινικής δικτατορίας, που ήταν ό ένας και μόνος στόχος που τους ενδιέφερε. Και ήταν αρκετοί ακόμα που δε βρέθηκαν καν στο δρόμο τους, αλλά εκτελέστηκαν για λόγους οικογενειακής ευθύνης.

Η αναγωγή όλων αυτών στην κατηγορία του «δωσίλογου» δεν συνιστά ιστορική ερμηνεία αλλά ιστορική στρέβλωση, ύβρη και ανηθικότητα και κυρίως συνιστά άλλοθι ανείπωτης βίας και ασύλληπτων εγκλημάτων. Ενώ λειτούργησε ως ευκαιρία και για τους πραγματικούς δωσίλογους, οι οποίοι χάθηκαν εύκολα μέσα σε μια μεγάλη και αδιαφοροποίητη μάζα ανθρώπων που έτρεχε να ξεφύγει από τους άγγελους του Στάλιν.

Βρέθηκαν τα οστά 23 πολιτικών κρατουμένων σε κομμουνιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης

 Το κομμουνιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης της  Salcia ,κοντά στην Μπραΐλα της Ρουμανίας λειτούργησε για δώδεκα χρόνια.Εκεί βρήκαν τον θάνατο τουλάχιστον 1500 άτομα μετά από φριχτά βασανιστήρια.

Αυτές τις ημέρες,με την συνδρομή μονών και ιδιωτών αλλά και την στήριξη του επισκόπου Γαλατσίου και Κάτω Δούναβη κ.κ.Κασσιανού,βρέθηκαν τα οστά 23 πολιτικών κρατουμένων.

πηγή

Υπήρξαν πολλοί που αψήφησαν το ''φίμωμα'' του Θεού στη Σοβιετική Ένωση.

 Ο Λένιν, απηυδισμένος από την πεισματική άρνηση του ρωσικού λαού να υιοθετήσει τον αθεϊσμό με τη θέληση του κατά φυσικό τρόπο μετά τη Ρωσική Επανάσταση, τον επέβαλε, υποστηρίζοντας -σε μία επιστολή του Μάρτη του 1922- ότι η «παρατεταμένη χρήση της βαναυσότητας» ήταν το αναγκαίο μέσο για την επίτευξη του επιθυμητού στόχου.

  Μία περαιτέρω διακριτική εφαρμογή αυτής της ασφαλούς προσέγγισης κατά τη σταλινική περίοδο εξασφάλισε ότι ο επίσημος αθεϊσμός της Σοβιετικής Ένωσης δεν θα στιγματιζόταν από καμία ατυχή παλινδρόμηση στην επικράτεια της θρησκευτικής πίστης. Η έκδοση της Pravda του Δεκεμβρίου του 1927 -τουτέστιν, του ιδεολογικού εντύπου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης- διαπόμπευσε τη θρησκεία ως τον ταξικό εχθρό του προλεταριάτου και του σοσιαλισμού. Έπρεπε να εξαλειφθεί.

26/5/1944. Το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΕ τον ιερέα Δημήτριο Ν. Γκέλη του Αγγελοκάστρου Κορινθίας

Το φριχτό έγκλημα εγινε στα Δίδυμα Αργολίδας, και ενώ οι σφαγείς ήσαν εν σπουδή γιατί έφθαναν οι Γερμανοί με το Τάγμα Ασφαλείας Κορίνθου σε «παγανιά» που είχαν ξεκινήσει από Άργος, Ναύπλιο και Κόρινθο και έφθασαν μέχρι τις Σπετσες.

Ακολουθεί Απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ Δημητρίου Ν. Γκέλη (MD, ORL, DDS, PhD) «Αυτός Που Βαφτίστηκε Τρεις Φορές» με περιγραφή του μαρτυρίου:
«Ο ιερέας συνελήφθη στο Αγγελόκαστρο στις 10 Απριλίου 1944 (Μεγάλη Δευτέρα) από τους αντάρτες κομμουνιστές με την κατηγορία του «αντιδραστικού» και του «συνεργάτου» των Ιταλών. Η αλήθεια όμως είναι ότι η αιτία της σφαγής του ήταν η σθεναρή αντίσταση και αντιμετώπιση των «ινστρουχτόρων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που συχνά επισκέπτονταν το Αγγελόκαστρο και τους αντέκρουε, προσπαθώντας να διαφυλάξει τη χριστιανική πίστη των χωριανών του.

Οι κατηγορίες ήταν ψευδείς, διότι δεν υπήρξε ποτέ μόνιμη μονάδα Ιταλών στρατιωτών στο Αγγελόκαστρο, ώστε κάποιος χωρικός να συνεργαστεί μαζί τους. Οι Ιταλοί ανέβαιναν στο Αγγελόκαστρο μόνο για να κάνουν πλιάτσικο και να συνεργαστούν με τους μόνιμους συνεργάτες τους που ήταν οι μπακάληδες και ο μυλωνάς του χωριού, για να προμηθευτούν άλευρα.

Αφού τον συνέλαβαν, τον πέρασαν από «λαϊκό δικαστήριο», οι άνθρωποι που τους είχε βαφτίσει και παντρέψει, τον καταδίκασαν εις θάνατον και τον έστειλαν στα Δίδυμα Αργολίδος, όπου διατηρούσαν στη «Μικρή Σπηλιά» Στρατόπεδο Μελλοθανάτων, όπου γίνονταν οι σφαγές. Στο στρατόπεδο μελλοθανάτων της «Μικρής Σπηλιάς» ήταν καταδικασμένοι και κρατούνταν άλλοι 39 Αγγελοκαστρίτες χωρικοί, «αντιδραστικοί» και αυτοί.

Στις 26 Μαΐου τα χαράματα άρχισε το μαρτύριο . Ο σφαγιάς χρησιμοποίησε μεγάλο χασαπομάχαιρο. Μετά τον Αποκεφαλισμό, σύμφωνα με τους παρόντες συγχωριανούς, που γλύτωσαν τη σφαγή, το σώμα του ιερέα βάδισε περί τα 40 μέτρα όρθιο και έβγαινε από μέσα του ένα βαθυγάλαζο φως, που έγινε ορατό, διότι δεν είχε ανατείλει ο ήλιος, ακόμη. Αυτό προκάλεσε δέος στους μελλοθανάτους, που περίμεναν καρτερικά να έλθει η σειρά τους. Ακολούθησε σφαγή και άλλων μελλοθανάτων κατοίκων τις τότε Αργολιδικορινθίας.

Η δολοφονία του ιερέα Νικολάου Καράπα από τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΕΥΒΟΙΑ 1944).
 Στην αριστερή φωτογραφία διακρίνεται ο π.Νικόλαος Καράπας ο οποίος γεννήθηκε στο Μετόχι Διρφύων Εύβοιας το 1886. Ο εν λόγω ιερέας υπηρετούσε ως εφημέριος και δάσκαλος στο χωριό Αττάλη Χαλκίδος, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος, όταν στις 24 Μαΐου 1944 τον συνέλαβαν οι κομμουνιστές μαζί με την πρεσβυτέρα του την Σωτηρία και τα πέντε παιδιά τους, τον Σωκράτη, την Αικατερίνη, την Ζαφειρία, τον Φώτη και τη Ζωή. 

 Τους οδήγησαν όλους μαζί στην Στενή Δίρφυος, όπου ήταν το αρχηγείο των συμμοριτών. Εκεί τους φυλάκισαν και τους βασάνισαν χωριστά καθώς είχαν θεωρηθεί από τον ΕΑΜ\ΕΛΑΣ ως αντιδραστικοί, καθώς κανένα από τα παιδιά δεν εντάχθηκε είτε στην ΕΠΟΝ, είτε στον ΕΛΑΣ, και επιπλέον διότι ο πατέρας ιερέας είχε αρνηθεί αρκετές φορές να τους ενισχύσει οικονομικά και υλικά μέσω της εκκλησίας, αλλά και να παροτρύνει τους πιστούς να στηρίξουν τους άθεους κομμουνιστές, όπως τους αποκαλούσε.

 Έτσι την 1η Ιουνίου 1944 άντρες της ‘’ΟΠΛΑ’’ (κομμουνιστική παραστρατιωτική εγκληματική οργάνωση) πήραν τον π.Νικόλαο, και με την ψευδή κατηγορία που του προσάψαν της «προδοσίας του αγώνος», τον μετέφεραν εν αγνοία της υπόλοιπης οικογένειας σε κοντινό δάσος στην θέση Αγία Θέκλα (Λάμαρη) και τον σκότωσαν με ρόπαλα και αγροτικά εργαλεία. 

 Μετά από μια βδομάδα την 08-06-1944 μετέφεραν στην περιοχή Κούτουρλα κοντά στο χωριό τους τον μεγάλο γιο του ιερέα, τον 18χρονο Σωκράτη (διακρίνεται στην δεξιά φωτογραφία), και τον κατακρεούργησαν με μαχαίρια και λόγχες. 

Όταν η αθεΐα γίνεται μισαλλοδοξία

Αφιερωμένο στους Νεομάρτυρες

Θα διαβεί η θύελλα από τη ρωσική τη γη

Αμαρτίες του λαού ο Θεός θα τις συγχωρήσει

Η θεία του σταυρού Του ομορφιά θα αναφανεί

Στις εκκλησίες του Θεού τους θόλους να φωτίσει

Στην Αγία μας απ’ άκρη σε άκρη τη Ρωσία

Τα σήμαντρα το καινούριο κάλεσμα θα ηχήσουν

Απ το βαθύ λήθαργο – τη δικιά μας την αμαρτία

Στο σωτήριο δρόμο τα παιδιά της να βαδίσουν

Η πίστη όλους θα ενώσει μέσα στην Εκκλησία

Κι οι άγιες μονές στον κόσμο πάλι θα ανοίξουν

(του στάρετς Σεραφείμ της Βύριτσα 1866-1949)

Στις 31 Οκτωβρίου 1917 στη Τσαρσκογιε Σελό ο π. Ιωάννης Κοτσούρωφ δολοφονήθηκε έξω από τον καθεδρικό ναό, γιατί έκανε λιτανεία και δέηση υπέρ της ειρήνης… Ήταν ο πρώτος νεομάρτυρας.

Την Τρίτη του Πάσχα του 1918 θάφτηκε ζωντανός σε τάφο που έσκαψε με τα ίδια του τα χέρια ο Αρχιεπίσκοπος του Περμ Ανδρόνικος.

Την ίδια περίοδο στην Αγία Πετρούπολη συνελήφθησαν σαράντα ιερείς την ώρα που λειτουργούσαν. Οδηγήθηκαν στο κοιμητήριο του Σμόλενσκ και θάφτηκαν ζωντανοί με άμφιά τους.

Στις 29 Ιουνίου του 1918 έριξαν στον ποταμό Τούρα τον επίσκοπο του Τομπόλσκ Ερμογένη, αφού πρώτα του έδεσαν στον λαιμό μια τεράστια πέτρα εξηντα δύο κιλών.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1918 τουφεκίστηκε ο εφημέριος του ναού της Παναγίας του Καζάν Πετρούπολης, π. Φιλόσοφος Ορνάτσκι μαζί με τους δυο γιους του. Ήταν άνθρωπος με βαθιά πίστη και μεγάλη φιλανθρωπική δραστηριότητα και είχε οργανώσει πολλά παιδιά ιδρύματα.

Την ίδια μέρα μαρτύρησαν ο επίσκοπος Σελεγκίνσκ Εφραίμ, και ο πρωθιερέας Ιωάννης, πνευματικό παιδί του π. Ιωάννη της Κρονστάνδης.

Οι αντάρτισσες του «ΔΣΕ» και ο πνιγμός των μωρών τους!.

(Απόσπασμα από το εργο του Ιωάννη Μπουγά «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-49»)

«..Οι πιστές στον κομμουνισμό πρώην αντάρτισσες, συνήθιζαν να λένε για τις σχέσεις τους με τους άνδρες αντάρτες: «στο βουνό ήμασταν σαν αδέρφια». Η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ διαφορετική. Είναι γεγονός ότι η ηγεσία του «ΔΣΕ» είχε ορίσει προφορικούς και γραπτούς κανόνες καλής συμπεριφοράς προς τις γυναίκες. Τι όμως συνέβαινε στην πράξη, είναι μια άλλη ιστορία. Κατ΄αρχήν, δεν απαγορευόταν η δημιουργία σχέσεων μεταξύ ανταρτών και ανταρτισσών, αλλά επεβάλετο η επισημοποίηση των σχέσεων με γάμο που εκτελούσε ο στρατιωτικός διοικητής. Οι εγκυμοσύνες αποθαρρύνονταν, αλλά συχνά συνέβαιναν. Η πρώτη επιλογή ήταν έκτρωση, ιδιαίτερα όταν η σχέση ήταν παράνομη. Από τη Μακεδονία και τη Θράκη, οι γυναίκες που έμεναν έγκυες, και δεν υπήρχε ιατρός για έκτρωση ή δεν την ήθελαν, στέλνονταν στη Γιουγκοσλαβία ή τη Βουλγαρία να γεννήσουν. Οι πιο πολλές άφηναν εκεί τα παιδιά τους και επέστρεφαν στις Μονάδες τους.

Όμως, προώθηση σε αυτές τις χώρες δεν μπορούσε να γίνει για γυναίκες από τις άλλες περιοχές της χώρας, οι οποίες αναγκάζονταν να κρατούν τα παιδιά τους στο βουνό. Τα παιδιά όμως έκλαιγαν και πρόδιδαν τη θέση τους, όταν τις Μονάδες τους τις πλησίαζε ο Στρατός. Δεν ήταν λίγα τα περιστατικά που αντάρτισσες μητέρες πιέστηκαν από τους συντρόφους τους να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους ή να τα πνίξουν».

Πνιγμός μωρών είχε συμβεί πολλές φορέςς το 1948-49. Ο λόγος που έπνιγαν τα μωρά ήταν γιατί με το κλάμα τους θα πρόδιδαν τη θέση τους στον Στρατό.
Στην Κατοχή, το 1943-44, σκότωναν ηλικιωμένους κρατουμένους τους όταν πλησίαζαν οι Γερμανοί, για να μην τους βρουν και τους ελευθερώσουν.
Το 1948-49, έπνιγαν τα μωρά για να μην προδώουν τη θέση τους!

Το λογοτεχνικό βιβλίο, από το οποίο είναι το απόσπασμα που ακολουθεί, είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Στη συνέχεια παρατίθενται αποσπάσματα Αναφορών Στρατιωτικών Μονάδων.

.Απόσπασμα από το βιβλίο του Λογοτέχνη Μιχαήλ Περάνθη «Η Μάχη της Ρούμελης», σελις 34

"...Τό απόγευμα, επιστρέφει άπό την ανιχνευτική περιπολία της μιά διμοιρία. Οι φαντάροι είναι συγκινημένοι και μιλούν διαρκώς για τό περιστατικό πού τους έτυχε.

Τα φριχτά βασανιστήρια και η δολοφονία του ιερέα Γιάννη Γκιόκα(1943)*

Την άνοιξη του 1944, οι Γερμανοί κρέμασαν τον Μαγουλά, ο οποίος ήταν διαφωτιστής, στέλεχος του ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο). Η κρεμάλα στήθηκε έξω από το ξενοδοχείο του Στίκα. Είχε μαζευτεί πολλοί κόσμος.Σε κάποια στιγμή, δύο Γερμανοί στρατιώτες φέρνουν σέρνοντας έναν μικρόσωμο άνθρωπο που του είχαν δέσει τα χέρια πίσω και κρατούσαν ένα στειλιάρι που περνούσε κάτω από τη μασχάλη του ενός χεριού και έβγαινε στην άλλη.
Δεν μπορούσε να σταθεί μόνος του, γιατί του είχαν σπάσει τα πόδια, όταν τον έπιασαν, μετά την προσπάθειά του να δραπετεύσει. Δεν φορούσε παπούτσια, παρά μόνο δύο χοντρές πλεκτές μάλλινες κάλτσες και ήταν έντονα τα σημάδια των βασανιστηριών που είχε περάσει. Μερικοί Γερμανοί με τις φωτογραφικές τους μηχανές απαθανάτιζαν τον γεγονός, ενώ άλλοι στα μπαλκόνια των ξενοδοχείων Στίκα και Δεμερούτη χασκογελούσαν παρακολουθούντας το θέαμα.
Του πέρασαν τη θηλιά στο λαιμό, τράβηξαν το σκοινί και κρεμάστηκε. Του κρέμασαν στο λαιμό και μια πινακίδα που έγραφε:
«Έχω σκοτώσει 300 Έλληνες και εβασάνιζα τον ελληνικό λαό».
Έμεινε εκεί κρεμασμένος τρεις μέρες.
Μαζί με τον Μαγουλά κρεμάσανε και κάποιο Θάνο, ο οποίος πριν πεθάνει φώναξε:
«Κατάρα στους προδότες».
Πηγή: "ΤΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ (1940-1960)", ΣΤΑΜΑΤΗ ΝΙΚΟΛΗ.»

Ακολουθούν λιγα από το έργο μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ», ΤΟΜΟΣ Β΄»:

«Ὁ Γεώργιος Μαγουλᾶς (καπετάν Λευτέρης) καταγόταν ἀπό τόν Πειραιά, ἀλλά τήν περίοδο τῆς Κατοχῆς μετακόμισε στό Βασιλικό Κορινθίας, ἀπό ὅπου καταγόταν ἡ σύζυγός του, δασκάλα καί φανατική κομμουνίστρια. Ὁ Μαγουλᾶς ἄρχισε τή δράση του ἀπό τό ΕΑΜ Κιάτου ὡς ὑπεύθυνός της ΕΤΑ, πού τοῦ ἔδωσε τή δυνατότητα να ἀσκεῖ βία καί νά κάνει πλιάτσικο ἐν ὀνόματι τοῦ «ἀγώνα». Γιά νά ἀποφύγει τή σύλληψη μετακόμισε στό βουνό καί ἐξελίχθηκε σέ σκληρό βασανιστή, βιαστή καί σφαγέα τῆς ΟΠΛΑ. Ἀνῆκε στή δύναμη τοῦ Φρουραρχείου 8 τῶν Τρικάλων, ἀλλά συνήθως βρισκόταν στή Μεγάλη Βάλτσα.

Στίς 4 Μαρτίου 1944 κοιμόταν σ᾽ ἕνα σπίτι στά Κάτω Τρίκαλα μέ ἄλλα 4 μέλη τῆς ΟΠΛΑ, χωρίς νά λάβουν μέτρα προστασίας καί πιάστηκαν στόν ὕπνο ἀπό τούς Γερμανούς. Ὁ Μαγουλᾶς κατόρθωσε νά τούς ξεφύγει, ἀλλά τήν ἑπομένη τόν συνέλαβαν πάλι κοντά στό χωριό Σκουπαίϊκα (νῦν Καλλιθέα), γιατί τόν ἀναγνώρισαν τά σκυλιά τους. Μετά λίγες ἡμέρες, οἱ Γερμανοί τούς κρέμασαν στό Ξυλόκαστρο (στήν τοποθεσία Πεντάδρομο)».

Ένα από τα θύματά του ήταν ο ιερέας Γιάννης Γκιόκας , μέλος της πατριωτικής Οργάνωσης αντίστασης «Ἐθνικό Κομμιτάτο Ἑλλήνων Πατριωτῶν» του Ξυλόκάστρου. Λεει η κόρη του Γιάννα Καρυωτάκη:
«Τότε πού τόν ἔπιασαν ἐμεῖς εἴμασταν πολύ μικρά.[...]

29/3/44. Η ΦΡΙΚΤΗ ΣΦΑΓΗ τοῦ ἱερέα τῆς Στιμάγκας Νικολάου Μπερτσεκᾶ από τον ΕΛΑΣ!

Η ΣΤΙΜΑΝΓΚΑ Κορινθίας ήταν μετά τον ΦΕΝΕΟ το μεγαλύτερι Σφαγείο του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο το 1943-44!

Ἡ ἀειθαλής θυγατέρα του, η Βασιλική Νικ. Μπερτσεκᾶ*, γεννηθεῖσα τό 1925, μοῦ εἶπε:
«Ὅταν ἄρχισαν νά φθάνουν στή Στιμάγκα καθημερινά κρατούμενοι, νά κλείνονται στό σχολεῖο καί μετά νά ὁδηγοῦνται στό Καμάρι γιά σφαγή, ἕνας πού ἐξανέστη καί ἄρχισε νά καλεῖ δημόσια τά στελέχη τοῦ ΕΑΜ νά συνετιστοῦν καί νά σταματήσουν αὐτήν τήν ἀπαράδεκτη κατάσταση, ἦταν ὁ ἱερέας τοῦ χωριοῦ, ὁ πατέρας μου Νικόλαος Μπερτσεκᾶς.

Ὁ πατέρας μου εἶχε ζήσει 8 χρόνια στήν Ἀμερική. Ὅταν γύρισε διορίστηκε δάσκαλος στό Ἑλληνοχώρι, ἀλλά ὁ Μητροπολίτης Κορίνθου τόν ἔπεισε νά γίνει παπάς. Πῆγε στήν Ἱερατική Σχολή στήν Τρίπολη, χειροτονήθηκε παπάς καί ἦρθε ἐδῶ στή Στιμάγκα. Στήν πείνα τῆς Κατοχῆς ἔτρεχε παντοῦ νά βρεῖ τρόφιμα γιά συσσίτια γιά τά παιδιά τοῦ χωριοῦ. Πήγαινε καί ζητιάνευε, στήν Κόρινθο στόν ἔπαρχο Πανούση, στή Μητρόπολη στόν Δεσπότη, καί σέ ἄλλους.

«Πεινάει τό ποίμνιό μου!», ἔλεγε.
Ὅταν ἄρχισαν ἐδῶ οἱ σφαγές δέν μποροῦσε νά τό χωρέσει ἡ ψυχή του. Μιά ἡμέρα, κάτω ἀπό τό σπίτι μας βρῆκε μιά πλάτη ἀνθρώπου καί τήν ἔτρωγαν τά σκυλιά. Τήν πῆρε καί τήν ἔθαψε καί μετά ἦρθε μέσα στό σπίτι καί ἔκλαιγε. Ἔλεγε: «ἐγκληματίες, ἐγκληματίες, σφάζετε τούς χριστιανούς!». Τό εἶπε καί στήν ἐκκλησία καί τόν ἄκουσε ὁ δάσκαλος τοῦ χωριοῦ ὁ Ποῦλος, ἕνας κομμουνιστής ἀπό τίς Κρῆνες, ὁ ὁποῖος ἐκείνη τήν ἡμέρα καθόταν στόν Δεσποτικό θρόνο.

Ὁ πατέρας μου τόν κάκισε:
- «Κατέβα ἀπό ἐκεῖ, δέν εἶναι ἡ θέση σου ἐκεῖ. Σφάζετε τούς ἀνθρώπους καί τούς πετᾶτε καί τούς τρῶνε τά σκυλιά. Γιατί τά κάνετε αὐτά; ».
Ὁ Ποῦλος τοῦ εἶπε:
- «Παπά πρόσεχε, γιατί ἄλλη Κυριακή δέν πρόκειται νά λειτουργήσεις!».
Ὅταν ἦρθε στό σπίτι, μοῦ εἶπε:
- «Κικίτσα μου, ἔλα δῶ νά σοῦ πῶ. Ἐμένα θά μέ σκοτώσουνε!».
- «Πατέρα φύγε, πήγαινε στή Μητρόπολη».
- «Παιδί μου δέν προλαβαίνω πιά. Ἄν φύγω θά σκοτώσουν ὅλους ἐσᾶς». (σ.σ. γνώριζε την Αρχή της Οικογενειακής Ευθύνης ο ιερέας)
Ἐκείνη τή χρονιά τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἦταν Σάββατο καί λειτούργησε στό ἐξωκκλήσι τῆς Εὐαγγελίστριας, μίλησε μετά καί εἶχε πεῖ:
- «Ζήτω τό Ἔθνος», «Ζήτω ὁ Στρατός!»..

Τήν Κυριακή, στίς 26 Μαρτίου τοῦ 1944, λειτούργησε κανονικά στό χωριό. Τό βράδυ εἶχε πάει στό σπίτι τοῦ Μπακόγιαννη νά βαφτίσει ἕνα παιδάκι τοῦ Κώστα Κούμπουλα. Αὐτοί, οἱ Στιμαγκιῶτες κομμουνιστές εἴχανε πιάσει τά στενά γύρω ἀπό τό σπίτι, τόν παρακολουθούσανε μέ τά φανάρια, ὅπως πιάσανε τόν Χριστό.