ΠΟΤΕ ΙΣΧΥΕΙ ΤΟ «ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ Η ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΗΓΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΤΟ ΕΜΟΝ ΟΝΟΜΑ»;

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

  Ἡ παρερμηνεία τῶν Γραφῶν ἀποτελεῖ διαχρονικὸ χαρακτηριστικὸ τῶν αἱρετικῶν ὁμάδων, οἱ ὁποῖες ἀπομονώνουν χωρία γιὰ νὰ στηρίξουν τὴν ἀτομική τους πλάνη. Μία ἀπὸ τὶς πλέον διαδεδομένες παρεξηγήσεις ἀφορᾶ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου γιὰ τὴν παρουσία Του ἀνάμεσα σὲ «δύο ἢ τρεῖς».

  Ἐνῶ οἱ Προτεστάντες καὶ οἱ Πεντηκοστιανοὶ ἐκλαμβάνουν αὐτὴ τὴν παρουσία ὡς μία αὐτόματη, σχεδὸν μηχανικὴ συνέπεια κάθε συνάθροισης, ἡ πατερικὴ σοφία θέτει ὡς ἀπαράβατο ὅρο τὴν πνευματικὴ προϋπόθεση καὶ τὴν ἐκκλησιολογικὴ συνέπεια. 

Ὁ Μέγας Βασίλειος, ξεκαθαρίζει ὅτι ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι μαγικὴ πράξη, ἀλλὰ καρπὸς ὑπακοῆς στὸ θέλημά Του.
Ἐπειδὴ ὁ Κύριος εἶπεν· «ὅπου εἶναι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἶμαι ἐν μέσῳ αὐτῶν», πῶς θὰ ἀξιωθῶμεν τούτου;

ΑΠΟΚΡΙΣΗ
 Οἱ συναχθέντες εἰς τὸ ὄνομα κάποιου ὀφείλουν ὁπωσδήποτε νὰ γνωρίζουν τὸν σκοπὸν αὐτοῦ ποὺ τοὺς συνήγαγε καὶ νὰ ἑτοιμάζωνται πρὸς αὐτὸν τὸν σκοπόν, διὰ νὰ ἀξιωθοῦν τῆς χάριτος τῆς πρὸς αὐτὸν εὐαρεστήσεως καὶ διὰ νὰ μὴ ὑποπέσουν εἰς τὴν κρίσιν ποὺ προκαλεῖ ἡ κακία ἢ ἡ ἀμέλεια. 

ΜΕ ΠΟΣΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἤδη ἐξετάσαμε προηγουμένως ὅσα ἀφοροῦν τοὺς λογισμούς, ἀλλὰ δὲν διευκρινίσαμε μὲ πόσους τρόπους οἱ πονηρὲς σκέψεις φυτρώνουν δίπλα στοὺς ὀρθοὺς λογισμούς, κρίναμε δίκαιο νὰ προσθέσουμε τώρα κι αὐτό, ὥστε ἡ ἐξέταση αὐτοῦ τοῦ μέρους νὰ εἶναι ἐντελῶς ὁλοκληρωμένη.

Δύο εἶναι λοιπὸν οἱ τρόποι, μὲ τοὺς ὁποίους οἱ ἀπρεπεῖς σκέψεις ἐνοχλοῦν τοὺς ὀρθοὺς λογισμούς· εἴτε ὅταν ἡ ψυχὴ περιπλανιέται ἐξαιτίας τῆς δικής της ἀμέλειας σὲ πράγματα ποὺ δὲν πρέπει καὶ συναντᾶ παράλογες φαντασίες τὴ μία μετὰ τὴν ἄλλη, εἴτε ἀπὸ ἐπιβουλὴ τοῦ διαβόλου ποὺ προσπαθεῖ νὰ παρουσιάζει στὸν νοῦ παράλογα πράγματα καὶ νὰ τὸν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴ μελέτη καὶ τὴν ἐξέταση τῶν ἀξιέπαινων πραγμάτων.

Ὅταν λοιπὸν ἡ ψυχή, ἀφοῦ χαλαρώσει τὴν πυκνότητα καὶ τὴν ἔνταση τοῦ νοῦ, φέρνει στὴ μνήμη της ὅποιες ἀναμνήσεις τύχει καὶ τυχαία πράγματα, τότε ὁ λογισμός, καθὼς παρασύρεται χωρὶς παιδεία καὶ γνώση πρὸς αὐτὰ τὰ πράγματα ποὺ θυμήθηκε, καὶ καθὼς ἀσχολεῖται μὲ αὐτὰ περισσότερο, περνᾶ ἀπὸ τὴ μία πλάνη στὴν ἄλλη σὲ μεγάλες ἀποστάσεις καὶ καταλήγει πολλὲς φορὲς σὲ αἰσχρὲς καὶ παράλογες σκέψεις. Ἀλλὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν ἀμέλεια καὶ τὴ διάχυση τῆς ψυχῆς πρέπει νὰ τὴ διορθώνουμε μὲ πιὸ πυκνὴ καὶ πιὸ προσεκτικὴ ἐπαγρύπνηση τοῦ νοῦ καὶ νὰ τὸν ἐπαναφέρουμε, ἀπασχολώντας τον συνεχῶς μὲ τὴ μελέτη τῶν καλῶν πραγμάτων στὸ παρόν.

Ὅταν ὅμως ὁ διάβολος ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπιβουλευθεῖ καὶ προσπαθεῖ μὲ μεγάλη σφοδρότητα, σὰν πύρινα βέλη, νὰ ρίξει τοὺς δικούς του λογισμοὺς στὴν ψυχὴ ποὺ ἡσυχάζει καὶ ἠρεμεῖ, καὶ νὰ τὴν ἀνάψει ξαφνικά, δημιουργώντας μακροχρόνιες καὶ δυσεξάλειπτες ἀναμνήσεις αὐτῶν ποὺ ρίχτηκαν μέσα της μία φορά, τότε πρέπει μὲ νήψη καὶ πιὸ ἔντονη προσοχὴ νὰ ἀποφεύγουμε τέτοιες ἐπιβουλές, ὅπως ἀκριβῶς ἕνας ἀθλητὴς μὲ πολὺ προσεκτικὴ φύλαξη καὶ ταχύτητα τοῦ σώματος ἀποφεύγει τὶς λαβὲς τῶν ἀντιπάλων, καὶ νὰ ἀφήνουμε τὰ πάντα στὴν προσευχὴ καὶ στὴν ἐπίκληση τῆς βοήθειας ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ καταλυθεῖ ὁ πόλεμος καὶ νὰ ἀποτραποῦν τὰ τοξεύματα.

Γιατί αὐτὸ μᾶς δίδαξε ὁ Παῦλος λέγοντας: «Πάνω ἀπ’ ὅλα νὰ πάρετε τὴν ἀσπίδα τῆς πίστεως, μὲ τὴν ὁποία θὰ μπορέσετε νὰ σβήσετε ὅλα τὰ πύρινα βέλη τοῦ πονηροῦ». Κι ἂν λοιπὸν ἀκόμη καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν προσευχῶν ὑποβάλλει τὶς πονηρὲς φαντασίες, ἂς μὴν σταματᾶ ἡ ψυχὴ νὰ προσεύχεται, οὔτε νὰ νομίζει ὅτι εἶναι δικά της δημιουργήματα οἱ πονηρὲς σπορὲς τοῦ ἐχθροῦ καὶ οἱ φαντασίες τοῦ πολυμήχανου θαυματοποιοῦ· ἀλλὰ ἀφοῦ σκεφτεῖ ὅτι ἡ φαντασία τῶν παράλογων σκέψεων προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀναίδεια τοῦ ἐφευρέτη τῆς πονηρίας, ἂς ἐντείνει περισσότερο τὴν προσπάθεια καὶ ἂς παρακαλεῖ τὸν Θεὸ νὰ διασκορπιστεῖ γιὰ χάρη της τὸ πονηρὸ τείχος τῆς μνήμης τῶν ἄτοπων λογισμῶν, ὥστε χωρὶς ἐμπόδια, μὲ τὴν ὁρμὴ τοῦ νοῦ, νὰ περνᾶ πρὸς τὸν Θεὸ ἀμέσως καὶ γρήγορα, χωρὶς νὰ διακόπτεται πουθενὰ ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τῶν πονηρῶν σκέψεων.

Κι ἂν ἀκόμη ἐντείνεται αὐτὴ ἡ ἐπήρεια τῶν λογισμῶν ἐξαιτίας τῆς ἀναίδειας ἐκείνου ποὺ μᾶς πολεμᾶ, οὔτε τότε πρέπει νὰ ἀπελπιζόμαστε οὔτε νὰ ἀφήνουμε τοὺς ἀγῶνες μισοτελειωμένους, ἀλλὰ νὰ ὑπομένουμε μέχρις ὅτου ὁ Θεός, βλέποντας τὴ δική μας ἔνσταση, στείλει τὸ φῶς τῆς χάριτος τοῦ Πνεύματος, ἡ ὁποία καὶ τὸν ἐπίβουλο θὰ τρέπει σὲ φυγή, καὶ τὸν νοῦ μας θὰ καθαρίζει καὶ θὰ τὸν γεμίζει μὲ θεῖο φῶς, προσφέροντας στὸν λογισμὸ τὴ δυνατότητα νὰ λατρεύει τὸν Θεὸ μὲ εὐφροσύνη μέσα σὲ ἀκύμαντη γαλήνη.

Μνήσθητι,Κύριε...

Από τη Θεία Λειτουργία του ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ἔτι σοῦ δεόμεθα· 

Μνήσθητι, Κύριε, τῆς Ἁγίας σου Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀπὸ περάτων ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης, καὶ εἰρήνευσον αὐτήν, ἣν περιεποιήσω τῷ τιμίῳ Αἵματι τοῦ Χριστοῦ σου, καὶ τὸν ἅγιον Οἶκον τοῦτον στερέωσον μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος· 

Μνήσθητι, Κύριε, τῶν τὰ Δῶρά σοι ταῦτα προσκομισάντων, καὶ ὑπὲρ ὧν, καὶ δι' ὧν, καὶ ἐφ' οἷς αὐτὰ προσεκόμισαν· 

Μνήσθητι, Κύριε, τῶν καρποφορούντων, καὶ καλλιεργούντων ἐν ταῖς ἁγίαις σου Ἐκκλησίαις καὶ μεμνημένων τῶν πενήτων. Ἄμειψαι αὐτούς τοῖς πλουσίοις σου καὶ ἐπουρανίοις χαρίσμασι, χάρισαι αὐτοῖς ἀντὶ τῶν ἐπιγείων, τὰ ἐπουράνια, ἀντὶ τῶν προσκαίρων, τὰ αἰώνια, ἀντὶ τῶν φθαρτῶν, τὰ ἄφθαρτα.

 Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ἐν ἐρημίαις, καὶ ὄρεσι, καὶ σπηλαίοις, καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. 

Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ἐν παρθενίᾳ, καὶ εὐλαβείᾳ καὶ ἀσκήσει, καὶ σεμνῇ πολιτείᾳ διαγόντων.

 Μνήσθητι, Κύριε, πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας, οὓς ἐδικαίωσας βασιλεύειν ἐπὶ τῆς γῆς. Χάρισαι αὐτοῖς βαθεῖαν καὶ ἀναφαίρετον εἰρήνην, λάλησον εἰς τὴν καρδίαν αὐτῶν ἀγαθὰ ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας σου καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ σου, ἵνα ἐν τῇ γαλήνῃ αὐτῶν ἤρεμον καὶ ἡσύχιον βίον διάγωμεν, ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι. Τοὺς ἀγαθούς, ἐν τῇ ἀγαθότητί σου διατήρησον. Τοὺς πονηρούς, ἀγαθοὺς ποίησον ἐν τῇ χρηστότητί σου. 

Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ περιεστῶτος λαοῦ, καὶ τῶν δι' εὐλόγους αἰτίας ἀπολειφθέντων, καὶ ἐλέησον αὐτοὺς καὶ ἡμᾶς, κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου.Τὰ ταμεῖα αὐτῶν ἔμπλησον παντὸς ἀγαθοῦ, τὰς συζυγίας αὐτῶν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ διατήρησον, τὰ νήπια ἔκθρεψον, τὴν νεότητα παιδαγώγησον, τὸ γῆρας περικράτησον, τοὺς ὀλιγοψύχους παραμύθησαι, τοὺς ἐσκορπισμένους ἐπισυνάγαγε, τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε, καὶ σύναψον τῇ Ἁγίᾳ σου Καθολικῇ, καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ. 

Ἄν εἶναι συμφορά στόν τυφλό νά μή βλέπει αὐτό τόν ἥλιο, πόση συμφορά εἶναι στόν ἁμαρτωλό νά στερηθεῖ τό ἀληθινό Φῶς;"

"Ἄν τά πρόσκαιρα εἶναι τέτοια, τί θά εἶναι τά αἰώνια;

Ἄν τά ὁρατά εἶναι τόσο ὡραῖα, πόσο ὡραῖα εἶναι τά ἀόρατα;

Ἄν τοῦ οὐρανοῦ τό μέγεθος ὑπερβαίνει τά μέτρα τῆς ἀνθρωπίνης διανοίας,
τῶν αἰωνίων τήν φύσιν ποιός νοῦς θά μπορέσει νά τήν ἐξιχνιάσει;

Ἄν αὐτός ὁ φθαρτός ἥλιος εἶναι τόσο ὡραῖος, τόσο μεγάλος,πού στολίζει τήν κτίση,
ἄν αὐτόν δέν χορταίνει κανείς νά τόν βλέπει, ποιός πρέπει νά εἶναι στό κάλλος ὁ ἥλιος
τῆς δικαιοσύνης;

Ἄν εἶναι συμφορά στόν τυφλό νά μή βλέπει αὐτό τόν ἥλιο, πόση συμφορά εἶναι στόν ἁμαρτωλό νά στερηθεῖ τό ἀληθινό Φῶς;"

Μ.Βασίλειος, Ἑξαήμερος,6:1

Εάν στην Εκ­κλη­σία μοί­ρα­ζαν χρυ­σό...

Εάν στην Εκ­κλη­σία μοί­ρα­ζαν χρυ­σό, δεν θα μου έλε­γες θα έρθω αύ­ριο στην Εκ­κλη­σία, αλλά θα ερ­χό­σουν σή­με­ρα στην Εκ­κλη­σία τρέ­χον­τας! Επει­δή όμως δεν σου προ­σφέ­ρει ο με­γά­λος Δω­ρη­τής ''ύ­λη'', αλλά κα­θα­ρό­τη­τα ψυ­χής, πλά­θεις ένα σωρό δι­καιο­λο­γί­ες και προ­φά­σεις για να μην πας στην Εκ­κλη­σία, ενώ έπρε­πε να προ­στρέ­ξεις να πά­ρεις το Δώρο αυτό.

Μέγας Βασίλειος

Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ

 Ο σπουδαίος αυτοκράτορας Βασίλειος ο Β΄, κατά την διάρκεια της βασιλείας του οποίου η Αυτοκρατορία γνώρισε την μεγαλύτερη δύναμή της, παρήγγειλε και πλήρωσε τον εξωραϊσμό του ναού της Αγίας Σοφίας στην Αχρίδα (αρχές του 11ου αιώνα).

  Η αυτοκρατορική χορηγία εκφράστηκε με μια ωραία παράσταση στο Ιερό Βήμα του ναού, αντί για κάποια επιγραφή. Εικονίστηκε ο συνώνυμος άγιος του αυτοκράτορα, ο άγιος Βασίλειος της Καισάρειας, λειτουργός μπροστά από μια Αγία Τράπεζα με μαρμάρινο κιβώριο και αυτοκρατορικό πολύτιμο πορφυρογάλανο κάλυμμα.

  Πάνω στην Αγ. Τράπεζα διακρίνεται το Ευαγγέλιο σε πλάγια θέση, όπως τοποθετείται μέχρι σήμερα μετά τον Χερουβικό Ύμνο, ένα ασημένιο Ποτήριο και όμοιος Δίσκος με ένα ολόκληρο προσφοράκι με σφραγίδα σταυρού χωρίς γράμματα. Πίσω του δύο υποδιάκονοι ριπίζουν τα δώρα με δύο ριπίδια-εξαπτέρυγα στα χέρια. Κάτω από τα τίμια δώρα δεν υπάρχει αντιμήνσιο, αντίθετα με την σημερινή συνήθεια. Ο Ιεράρχης φοράει απλά ολόλευκα άμφια με χρυσοκεντημένα επιμάνικα και επιγονάτιο. 

«Από τον Ιπποκράτη στον Μέγα Βασίλειο»

Αρχιμ. Ειρηναίου Λαφτσή

[...] Ο Ιπποκράτης καθιέρωσε την επικοινωνία με τον ασθενή. Δίδασκε στους μαθητές του να μιλούν με τους ασθενείς, να καταγράφουν το ιστορικό τους και να κερδίζουν την εμπιστοσύνη τους. Αυτό είναι μέρος της θεραπείας. Για τον Ιπποκράτη η νοσολογία στηρίζεται σε μία τριαδική αρχή: άρρωστος-αρρώστια-γιατρός. Δεν παρέλειψε να τονίσει τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της ιατρικής, αλλά και σε ότι αφορά τους γιατρούς δίδαξε για τη ρευστότητα των γνώσεων, τη σχετικότητα των διαγνώσεων και το περιορισμένο των ιατρικών δυνατοτήτων.

 Ο Ιπποκράτης επηρεασμένος από τη φιλοσοφία του μεγάλου Σωκράτη, που ήταν και σύγχρονός του, θεώρησε ότι ολοκληρωτική θεραπεία δεν είναι μόνο του σώματος, αλλά και της ψυχής. Στο έργο του Πλάτωνα «Διάλογος με τον Χαρμίδη» ο νέος παραπονείται στον Σωκράτη ότι ταλαιπωρείται από ισχυρούς πονοκεφάλους και μ’ αυτήν την αφορμή αναπτύσσει στους συνομιλητές τους ποια ιατρική αγωγή είναι άριστη. Σύμφωνα με τον Σωκράτη είναι αδύνατον να θεραπεύσει ο γιατρός το σώμα ενός ασθενή πλήρως εάν δεν διαγνώσει και από τι πάσχει η ψυχή, δηλ. αν δεν επικοινωνήσει, αν δεν τον εμπιστευθεί ο ασθενής και εάν δεν κατανοήσει τον ψυχικό του κόσμο και τον τρόπο σκέψης του. 

Χαρακτηριστικά λέει ο Σωκράτης ότι «…δεν μπορείς να θεραπεύσεις το μερικό, αν δεν δεις το ολικό»[1]. Στο έργο αυτό ο Σωκράτης καταλήγει ότι όταν η ψυχή διαμέσου ενός φιλικού και ωραίου λόγου ζεσταθεί και θεραπευθεί, τότε ολόκληρο το σώμα μαζί με το πάσχον όργανο μπορεί να θεραπευθεί.

 Αυτήν την φιλοσοφική άποψη του Σωκράτη ασπάσθηκε ο Ιπποκράτης στην άσκηση της ιατρικής του επιστήμης. Για τον Ιπποκράτη αντικείμενο της προσοχής και του ενδιαφέροντος του γιατρού δεν είναι αποκλειστικά η εξέταση των συμπτωμάτων της δυσλειτουργίας ενός οργάνου, αλλά η δυσλειτουργία ολόκληρου του ανθρώπου. Άρα για τον Ιπποκράτη ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως ψυχοσωματική οντότητα.

 Αυτήν ακριβώς την ιπποκρατική ιατρική φιλοσοφία ασπάζονται και οι χριστιανοί ιατροί από τον 4ο αιώνα κι έπειτα με πρώτο τον Μέγα Βασίλειο. Ο χριστιανισμός ντύνει την ιατρική τέχνη των μεγάλων ελλήνων ιατρών με τον μανδύα της αγάπης και της φιλανθρωπίας. Η νέα χριστιανική διδασκαλία θεωρεί τον πάσχοντα ιερό πρόσωπο και τον ταυτίζει με τον Χριστό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία από μέρους της Εκκλησίας ξενώνων, νοσοκομείων, ιατρικών σχολών και ιατρικής δεοντολογίας.

 Πρώτος ο Μέγας Βασίλειος χτίζει συγκρότημα προνοιακών και νοσοκομειακών ιδρυμάτων που ονομάστηκε «Βασιλειάδα».

Η κό­λα­ση δεν μπο­ρεί να γί­νει ελ­κυ­στι­κή, οπό­τε ο διά­βο­λος...

"Η κό­λα­ση δεν μπο­ρεί να γί­νει ελ­κυ­στι­κή, οπό­τε ο διά­βο­λος κά­νει ένα ελ­κυ­στι­κό δρό­μο προς τα εκεί..."

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

πηγή

Οἱ ἡμέρες τῆς ζωῆς μας βιάζονται καί δέν περιμένουν τόν ὀκνηρό νά διορθωθεῖ.

 Μήν ἀφήνεις νά διαμορφώνονται πονηρὲς ἰδέες στό μυαλό σου τίς ὦρες τῆς ἀναπαύσεως καί μὴν δίνεις ἄφθονο πλοῦτο στίς ἀνέσεις σου, ἀλλὰ στήν ψυχή σου.
Οἱ ἡμέρες τῆς ζωῆς μας βιάζονται καὶ δέν περιμένουν τὸν ὀκνηρὸ νά διορθωθεῖ.

Μέγας Βασίλειος

Δύο ασυνήθιστες τοιχογραφίες των κορυφαίων ιεραρχών

  Στα 1295 ο Μέγας Εταιριάρχης Πρόγονος Σγουρός και η σύζυγός του, Ευδοκία, συγγενείς της Αυτοκρατορικής Αυλής της Κωνσταντινούπολης, χτίζουν την Μονή της Θεοτόκου Περιβλέπτου στην Αχρίδα και πληρώνουν τις τοιχογραφίες της. 

 Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι -μόνο σε αυτόν το ναό- οι δύο κορυφαίοι Ιεράρχες, ο Βασίλειος της Καισάρειας και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, φορούν μαζί με τα συνήθη αρχιερατικά τους άμφια και την «δαλματική» των δυτικών επισκόπων.

  Η δαλματική είναι ένας αρχαίος (εμφανίζεται τον 6ο αιώνα) χειριδωτός χιτώνας έως πάνω από το γόνατο με διακοσμητική παρυφή. Φοριέται από τους Λατίνους πάνω από το στιχάριο και κάτω από το φαιλόνιο, όπως ακριβώς φαίνεται στην τοιχογραφία της Αχρίδας.

Αυτοί που καταπονούνται χάριν της ευσεβείας(Μέγας Βασίλειος)

 Δὲν ξαφνιάζουν οἱ γεωργικοὶ κόποι τοὺς γεωργούς, οὔτε εἶναι ἀπροσδόκητη ἡ θαλασσινὴ φουρτούνα γιὰ τοὺς ναῦτες, ὅπως καὶ ὁ ἱδρώτας δὲν παραξενεύει τοὺς ἐργάτες κατὰ τὸ καλοκαίρι, ἔτσι δὲν εἶναι ἐκτὸς προγράμματος καὶ ἡ θλίψη τῆς παρούσας ζωῆς, γιὰ ἐκείνους ποὺ διάλεξαν τὴ ζωὴ τῆς εὐσεβείας.

 Ἀλλὰ στὸ καθένα ἐπάγγελμα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀναφέρθηκαν ἔχει συνταιριαχθεῖ ἀνάλογος κόπος πού μας εἶναι γνωστός, αὐτοὶ δὲ ποὺ μετέχουν στὸ ἐπάγγελμα, τὸν ἀναδέχονται τὸν πόνο αὐτό, ὄχι βέβαια γιατί τοὺς ἀρέσει νὰ κοπιάζουν, ἀλλὰ διότι περιμένουν νὰ ἀπολαύσουν τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἐκεῖνα – τὰ ἐπαγγέλματα – ἀποδίδουν.
Διότι οἱ ἐλπίδες ποὺ συγκρατοῦν καὶ συναρμόζουν ὁλόκληρο τὸν βίο τῶν ἀνθρώπων γλυκαίνουν καὶ παρηγοροῦν τὴ δυσκολία ποὺ ἔχει τὸ καθένα ἐπάγγελμα.

  Καὶ ἄλλοι μὲν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κοπιάζουν γιὰ τοὺς καρποὺς τῆς γῆς ἢ γιὰ ἄλλα γήινα ἀγαθά, ἔχασαν παντελῶς τὶς ἐλπίδες τους καὶ ἀπόλαυσαν τὰ ἀγαθὰ ποὺ περίμεναν μονάχα μὲ τὴ φαντασία τους, ἀλλὰ καὶ ἄλλοι εἰς τοὺς ὁποίους συνέβη νὰ ἀποβοῦν τὰ ἀποτελέσματα κατὰ τὴν ἐπιθυμία τους, ἀναγκάσθηκαν καὶ αὐτοὶ νὰ ἐλπίσουν καὶ μία δεύτερη φορᾶ, ἀφοῦ ἡ πρώτη τους ἐλπίδα γρήγορα ἔφυγε καὶ μαράθηκε.

Βασίλειος,ο του Βασιλέως Χριστού αρχιερεύς και διάκονος!

Βασίλειος,ο του Βασιλέως Χριστού αρχιερεύς και διάκονος!
 Ως αρχιερεύς εποίμανε τους πιστούς της Καισαρείας και Καππαδόκων χώρας.
Τους προστάτεψε από τους λύκους των αιρέσεων προτάσσοντας τον δογματικό του λόγο αλλά και την άγια ζωή του.

 Ως διάκονος υπηρέτησε σε όλες τις ανάγκες του ποιμνίου του.Επισυνήγαγε ορφανούς και πτωχούς,ξένους και ασθενείς στη Νέα Πόλη,τη Βασιλειάδα, όπως την αποκάλεσαν-όχι αυτός, αλλά οι Καππαδόκες Χριστιανοί.
Ο ίδιος κράτησε για τον εαυτό τουτο πιο "βρώμικο" διακόνημα,την περιποίηση των λεπρών,τον καθαρισμό των κολοβωμένων μελών τους.

Τα έβαλε με το εκκλησιαστικό, το πολιτικό,το κοινωνικό κατεστημένο,με θάρρος, με ανύστακτη εγρήγορση, με απόλυτη αυταπάρνηση.

Την εξαιρετική του ευφυΐα,την οποία με πολλές ανώτερες σπουδές καλλιέργησε και ανέδειξε,ταπεινά αλλά και αποφασιστικά την κατέθεσε μαζί με όλες του τις σωματικές δυνάμεις στην Εκκλησία.Στην Εκκλησία που ακόμη δεν είχε εκφρασθεί πλήρως δογματικά, λατρευτικά, ηθικά.Αυτός ο νους ο εξαιρετικός αλλά και

Ὁ ἐπωνύμως κληθείς τῆς βασιλείας,

        Στιχηρό Προσόμοιο του Εσπερινού του Μεγάλου Βασιλείου                 

                   

 Ὁ ἐπωνύμως κληθεὶς τῆς βασιλείας, 

ὅτε τὸ βασίλειον σὺ Ἱεράτευμα, 

τό του Χριστοῦ ἔθνος ἅγιον, 

φιλοσοφίᾳ, 

καὶ ἐπιστήμη Πάτερ ἐποίμανας, 

τότε διαδήματι, σὲ κατεκόσμησε,

 τῆς βασιλείας Βασίλειε,

 βασιλευόντων,

 ὁ βασιλεύων καὶ πάντων Κύριος, 

ὁ τῷ τεκόντι συννοούμενος 

ἀϊδίως Υἱὸς καὶ συνάναρχος•

 ὅν ἱκέτευε σῶσαι, 

καὶ φωτίσαι τάς ψυχὰς ἡμῶν.

Η Αλήθεια έρχεται απο την Καισάρεια...

 Ayaz Ata.Ο επονομαζόμενος στους δυτικούς, Winter Father, Santa (Ni)Claus, Father Frost, Morozko για τους Σλάβους κλπ, αντιστοιχεί για τους τουρανούς στον Ayaz Ata, τον Πατέρα του Χιονιού.
Αν υποσυνείδητα, ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος εορτάζει περίπου τα ίδια πράγματα πλέον, και υιοθετεί τους ίδιους μύθους, ποιά άραγε είναι η ομορφιά και η διαφορετικότητα; Είναι ή όχι υποχρέωσή μας συνειδητά και παραδοσιακά να επιλέξουμε την επιστροφή στις εθνικές και θρησκευτικές μας ρίζες, στην ταπεινότητα και την μεγαλοψυχία παραδειγμάτων όπως ο δικός μας ο Άγιος Βασίλειος;

 Ο Αη Βασίλης όπως τον λέει ο λαός μας, αποτελεί διαχρονικό σύμβολο πνευματικού ανθρώπου, μορφωμένου και θρησκευάμενου που αγωνίστηκε ολόκληρη την (σύντομη λόγω κακουχιών) ζωή του, ενάντια σε αιρέσεις και παραθρησκείες, υπέρ των πτωχών και κατατρεγμένων, κρατώντας ενωμένους τους ανθρώπους του ποιμνίου του. Υπήρξε άνθρωπος ενάρετος που αφιέρωσε την ζωή του στις αγαθοεργίες. Ένας βαθέως θεοσεβούμενος ιεράρχης αλλά και δεινός ρήτωρ και φιλόσοφος που με το φλογερό του κήρυγμα, ενέπνευσε γενιές Χριστιανών, ενώ με τον πύρινο αλλά μεστό σοφίας λόγο του, δίνει έως σήμερα ένα διαχρονικό χριστιανικό παράδειγμα. Δικαίως ονομάστηκε Μέγας, αλλά και Πατέρας της Εκκλησίας μας.

 Ως Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι, δεν έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε σε

Ἄγγελοι εἶναι αὐτο πού κάμνουν τήν ἀπογραφὴν τῶν νηστευόντων εἰς κάθε ἐκκλησίαν.

 

   Οἱ φύλακες ἄγγελοι τῆς ζωῆς μας μὲ περισσοτέραν φιλοπονίαν παραμένουν εἰς αὐτοὺς ποὺ μὲ τὴν νηστεῖαν ἔχουν ἀποκαθαρθῆ. Ἄγγελοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ κάμνουν τὴν ἀπογραφὴν τῶν νηστευόντων εἰς κάθε ἐκκλησίαν.

 Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

(Περί νηστείας, Β΄, ΕΠΕ τ. 6, σελ. 56)

Είναι οι Άγιοί μας “Πανταχού παρόντες”;

Από τον Μέγα Βασίλειο μαθαίνουμε ότι οι Άγιοι «πανταχού προφθάνουν, όχι όμως κατά φύσιν και ουσία».Σε πολλά μέρη μπορούν να βρίσκονται τα πνεύματα και οι ψυχές των Αγίων, γι’ αυτό και ενεργούν ταυτόχρονα με διάφορους τρόπους και σε διάφορους τόπους, διά της Θείας Χάριτος.
Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών!

«Αι των Αγίων ψυχαί πανταχού ορώσι και ενεργούσιν», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Μέγας Βασίλιεος.

«Τα των Αγγέλων αναρίθμητα πλήθη. Καί μετά τούτων τα των Πατέρων άγια πνεύματα. Ουδείς γαρ τούτων εστίν ος ουχί πανταχού καθορά» (Λόγος περί παρθενίας ).

 Πως γίνεται αυτό; ο Θεός και η Χάρις του Θεού, υπάρχει πανταχού ως φύση απεριόριστος.
Επειδή λοιπόν οι ψυχές των Αγίων είναι ενωμένες με τον Πανταχού Υπάρχοντα Θεό και της πανταχού Χάριτος του Θεού, γι’ αυτό και αυτές ακριβώς με αυτήν την Χάρη είναι ενωμένες, πανταχού προφθάνουν και ενεργούν.
Όχι κατά φύση και ουσία, γιατί περιορισμένες είναι λόγω της ουσίας τους, αλλά «κατά χάριν και μέθεξιν θείαν».
Μέγας Βασίλειος

Το χρέος του ιερέα και η ζυγαριά του Μεγάλου Βασιλείου

 Κάποιος ευλαβής Ιερεύς, σύγχρονος του Μ. Βασιλείου, λόγω κάποιων περιστάσεων μπήκε σε χρέη και τα χρέη αυτά συν τω χρόνο αυξήθηκαν και οι πιστωτές τον ενοχλούν για τον χρέος του. Αυτό,τον ανάγκασε να στραφεί και να ζητήσει βοήθεια σε κάποιον κοντινό και γνωστό του έμπορο, ο οποίος, εισακούοντας τον αίτημά του, του έδωσε 500 χρυσά νομίσματα με τα οποία ο ιερεύς ξεπλήρωσε τον χρέος του. Προς ικανοποίηση του έμπορου ο ιερεύς του υποσχέθηκε να μνημονεύει τον όνομά του και τον όνομα των συγγενών του υπέρ υγείας και υπέρ αναπαύσεως στην Προσκομιδή για όλη του τη ζωή.

   Ο έμπορος υπολόγιζε ότι ο ιερεύς θα ζούσε πολλά χρόνια και θα προσευχόταν γι’ αυτόν και τους συγγενείς του σε κάθε Λειτουργία και μ’ αυτόν θα τον ικανοποιούσε για τα χρήματα που του είχε δώσει.Ο ιερεύς κατάφερε να τελέσει μόνο μία Λειτουργία στην οποία μνημόνευσε τον ευεργέτη του και τους συγγενείς του. Σύντομα μετά απ’ αυτόν αρρώστησε και ύστερα από μια μακρά ασθένεια πέθανε.

 Ο έμπορος, μαθαίνοντας τον τέλος του Ιερέως, παρά πολύ λυπήθηκε και θλιβόταν για την απώλεια των χρημάτων του, αφού μόνο μια λειτουργία τελέσθηκε από τον ιερέα, πράγμα που δεν τον περίμενε. Εκείνος υπολόγιζε στην μακροχρόνια ζωή του ιερέως και γι’ αυτόν του έδωσε τα 500 νομίσματα.

Νομίζουμε ότι όλα τα λύνει η φιλανθρωπία και κρεμόμαστε απ' αυτήν για να νομιμοποιήσουμε τον Χριστιανισμό στα μάτια της εκκοσμικευμένης κοινωνίας.

  Η μετατροπή του Χριστιανισμού σε ένα πιετιστικό οικοδόμημα που σκοπός του είναι η φιλανθρωπία, και η περιθωριοποίηση του σωτηριολογικού του μηνύματος (μηνύματος καθαρά χριστοκεντρικού) έχει δημιουργήσει και μία μονομερή θεώρηση μεγάλων Αγίων, όπως ο Μέγας Βασίλειος. Φιλάνθρωπος, Βασιλειάδες, κλπ κλπ κλπ.

  Μέχρι εκεί γιατί πώς να μιλήσουμε για την πνευματική προσφορά του και το πραγματικά μεγάλο έργο του στην έκφραση της πίστης με ορθούς όρους;
Λοιπόν, ο Μέγας Βασίλειος είναι πραγματικά σπουδαίος γιατί ήταν υπερασπιστής της Αλήθειας. Η σκέψη του και η διατύπωση της τριαδολογίας εκ μέρους του, βοήθησε τη χριστιανική διδασκαλία να εκφραστεί βαθύτερα και να διατηρήσει τον σωτηριολογική της διάσταση.

  Ο Μέγας Βασίλειος ήταν πραγματικά σπουδαίος γιατί τη στιγμή που η Εκκλησία κλυδωνιζόταν από τη στρέβλωση της πίστης, έκανε την υπέρβαση που χρειαζόταν και θωράκισε κλήρο και ποίμνιο με την Αλήθεια.
Ήταν πραγματικά σπουδαίος γιατί είχε τη βαθύτατη πίστη που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να εξελιχθεί πνευματικά και να εκφράσει την Αλήθεια.
Όλη η προσφορά του με αυτήν την Αλήθεια σχετίζεται. Όλες του οι πράξεις από Αυτήν απορρέουν, γι' αυτό έγινε πρώτα ανυπέρβλητος θεολόγος, οξυδερκής ερμηνευτής, εμπνευσμένος δάσκαλος, αυστηρός ασκητής, αγκάθι για την εξουσία και φυσικά φιλάνθρωπος.

  Η εποχή μας είναι μία περίοδος μεγάλης φτώχειας, ωστόσο χαρακτηρίζεται και από μία καταφανή έλλειψη νοήματος. Για τη μεγάλη φτώχεια γίνονται

Ο Θεὸς μοίρασε μαζί μας τόν κόπο που ἀπαιτεῖται γιά τήν ἀπόκτηση τῆς ἀρετῆς

 Ὁ Μέγας Βασίλειος λέει ὅτι «εἶναι ἀδύνατον νὰ δεχθοῦμε μέσα μας τὴ θεία Χάρη, ἐὰν δὲν διώξουμε τὰ πάθη τῆς κακίας, τὰ ὁποῖα προκατέλαβαν τὶς ψυχές μας». 

Δίχως πνευματικὸ ἀγώνα δὲν μποροῦμε νὰ ἐξασφαλίσουμε τὴ θεία Χάρη, ποὺ παρηγορεῖ, ἐνισχύει καὶ δίνει λύσεις στὰ προβλήματα τῆς ζωῆς μας. Ὅταν ἀπουσιάζει ἡ συναίσθηση τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν ἐνεργειῶν ποὺ διαπράξαμε σὲ διάφορους τομεῖς, ἡ θεία Χάρη δὲν ὑπάρχει. Ὅπως καὶ ὅταν οἱ ἀποφάσεις μας ὑπηρετοῦν τὰ σχέδια τῶν ἰσχυρῶν τοῦ κόσμου προφανῶς καὶ δὲν εἶναι βοηθὸς καὶ συνεργὸς ἡ θεία Χάρη.

 Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει ὅτι «ὁ Θεὸς μοίρασε μαζί μας τὸν κόπο ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς ἀρετῆς, καὶ οὔτε ἐπέτρεψε νὰ ἐξαρτᾶται τὸ πᾶν ἀπὸ μᾶς, γιὰ νὰ μὴ ὑπερηφανευόμασθε ἀπὸ ἀλαζονεία, οὔτε ἀνέλαβε ὁ ἴδιος ὅλη τὴν προσπάθεια, γιὰ νὰ μὴ παρεκκλίνουμε πρὸς τὴν ὀκνηρία. Ἀνέθεσε λοιπὸν ἕνα ἐλάχιστο μέρος τῆς προσπάθειας στοὺς δικούς μας κόπους καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος νὰ τὸ φέρει σὲ πέρας Αὐτὸς ὁ ἴδιος»

 Ὁ Ἅγιός ἐπίσης μᾶς θυμίζει καὶ μία μεγάλη ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας:

 «Δὲν ἀρκεῖ ἡ προθυμία, νὰ πετύχει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀρετὴ καὶ τὴ σωτηρία. Χρειάζεται καὶ ἡ συγκατάθεση, ἡ εὔνοια καὶ ἡ ἐνίσχυση τοῦ Θεοῦ. Ὅπως ἐπίσης, δὲν θὰ κερδίσουμε τίποτε ἀπὸ τὴν ἄνωθεν Χάρη, ὅταν λείπει ἡ δική μας συγκατάθεση καὶ προθυμία».

Ο μακαριστός γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης γράφει:

«Μακροθυμεί ο Θεός, περιμένει...Αλοίμονο αν δεν υπήρχε ο Θεός, θα πέθαινα ευθείς αμέσως. Λίγο να λείψει όχι ο Θεός, αλλά το πνεύμα Του, το νεύμα Του, αμέσως χάνομαι. Το ότι λοιπόν ζω και το ότι μπορώ να αμαρτήσω και να έχω το πάθος μου ή να κρύβω μέσα μου τα δικά μου θελήματα και τους δικούς μου εγωιστικούς πόθους, σημαίνει ότι ο Θεός με ανέχεται και δεν αποσύρει το βλέμμα του από εμένα. Με ανέχεται το νεύμα Του.

 Μόνο που δεν μπορεί να ενεργήσει μέσα μου, διότι του βάζω φραγμό!...
Εκείνος όμως στέκει από επάνω μου και με παρακολουθεί, έτοιμος, μόλις εγώ επιθυμήσω, να με αρπάξει και να με οδηγήσει στην άπλα την εσωτερική, στην ανάνευση, στην χαρίτωση της καρδιάς μου...

 Εάν με την παρουσία Του ο Θεός με καλύπτει και μου επιτρέπει να αμαρτάνω, να Τον προσβάλλω δηλαδή, και εάν ακόμη και το πάθος μου και η αισχύνη μου είναι απόδειξις της παρουσίας του Θεού, πόσο μάλλον τα ορατά και αισθητά - πολύ δε περισσότερο τα αόρατα και νοούμενα - αποτελούν μαρτύρια της παρουσίας Του»

Εγκώμιο στον Μέγα Βασίλειο (Όσιος Εφραίμ ο Σύρος)

  [...]Πῶς νὰ σὲ μακαρίσουμε, πάτερ Βασίλειε, ἐσένα πού μὲ τὸ κεντρὶ τῆς ἀλήθειας κεντρίζεις καὶ διώχνεις τὴν πλάνη· ἐσένα πού ἀναχωρεῖς συνετὰ μαζὶ μὲ τὶς μέλισσες καὶ κατασκηνώνεις στὸ λιβάδι τῶν θεόπνευστων Γραφῶν, καὶ ἀπὸ κεῖ ἀνθολογεῖς γιὰ μᾶς ἄνθη προφητικά, δροσιὰ ἀποστολική, ζωὴ εὐαγγελική· ἐσένα πού διαρκῶς κάθεσαι στὶς κυψέλες τῶν ἀρετῶν, καὶ ἀπ’ αὐτές κατασκευάζεις γιὰ μᾶς τὴ θεία πρόπολη· ἐσένα πού παρήγαγες σοφά, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ μέλι τῆς θείας καὶ ἀψεγάδιαστης πίστης· ἐσένα πού μᾶς διδάσκεις νὰ καταφρονοῦμε τὶς πονηρὲς σφῆκες καὶ νὰ κατευθύνουμε τὸ πέταγμα στὸν ἴδιο τὸν οὐρανό· ἐσένα πού κραύγασες ὅπως ὁ Δαβίδ, «εἶναι γλυκὰ τὰ λόγια σου στὸ λάρυγγά μου, εἶναι γλυκύτερα ἀπὸ τὸ μέλι στὸ στόμα μου»!

   Πιστὲ Βασίλειε, ἔγινες δεκτὸς ὅπως ὁ Ἄβελ, μεταφέρθηκες στὸν οὐρανό ὅπως ὁ Ἐνώχ, σώθηκες ὅπως ὁ Νῶε, ὀνομάσθηκες φίλος τοῦ Θεοῦ ὅπως ὁ Ἀβραάμ, προσφέρθηκες θυσία στὸν Θεὸ ὅπως ὁ Ἰσαάκ, ὑπέφερες πειρασμοὺς μὲ γενναιότητα ὅπως ὁ Ἰακώβ, καὶ δοξάσθηκες πολὺ ὅπως ὁ Ἰωσήφ.