ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

…σα να μην υπάρχει Θεός!

Σχόλιο στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής 28 Αυγούστου 2016 (Ματθ. ιζ’ 14-23)
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι Ματθαίου
Αποτέλεσμα εικόνας για credinta ca un graunte

 Αν πάρουμε ευθεία την Δεκελείας προς Μεταμόρφωση και απ’ την άλλη τη λεωφόρο Ηρακλείου προς τα πάνω, όλο και κάποιο λόφο, όλο και κάποιο ύψωμα θα βρούμε. Ας πάμε λοιπόν, κι ας μαζευτούμε, όλοι εμείς που καλούμαστε χριστιανοί. Ας κοιτάξουμε γύρω-γύρω τα βουνά και στο όνομα του Ιησού Χριστού να τους πούμε να μετακινηθούν. Και για να δούμε τελικά ότι πίστη δεν έχουμε, ας μη τρέξουμε στα βουνά. Ας κοιτάξουμε τις γειτονιές μας και τους δρόμους που ζούμε. Ακόμα και τις πλατείες στις οποίες στέκουν οι εκκλησιές μας. Γιατί αν είχαμε πίστη, αυτή θ’ ακτινοβολούσε. Θα περπατάγαμε στο δρόμο και θα δίδασκε ακόμη και το βάδισμά μας. Θ’ αλλάζαμε τον κόσμο, σηκώνοντας τις αμαρτίες των αδελφών μας. Και για την καθημερινή κατάσταση που μας κατατρώγει, δεν θ’ αναζητούσαμε να ρίξουμε τις ευθύνες αλλού. Θα τηνε κοιτάζαμε κατάματα.

 Ας δούμε το παράδειγμα κάποιου που όντως μετακινούσε βουνά. Λέει ο Γέρων Παΐσιος: “να προσεύχεστε και να λέτε ότι εγώ Κύριε για τα πάντα φταίω. Σίγουρα, ένας ελεύθερος άνθρωπος από τα δεσμά της ύλης, ο Άγιος Παΐσιος, δεν θα μιλούσε ενοχικά. Τούτο δεν θα μαρτυρούσε ελευθερία Χριστού… Κοιτάζει όμως μέσα απ’ την Αγάπη: ναι, φταίω γιατί δεν αγωνίστηκα όσο πρέπει για το κακό που επικρατεί, φταίω γιατί δεν αγάπησα τον άλλον παραπάνω από τον εαυτό μου, φταίω γιατί δεν προσευχήθηκα γι΄ αυτόν! 
Διδάσκουν οι πατέρες της ερήμου πως η προσευχή όταν χαρίζεται από τον Θεό, μεταμορφώνει το ίδιο μας το παρακάλι. Πρώτα θα πεις: Κύριε Ἰησού Χριστέ, ἐλέησον με. Κι έπειτα, αφού αγωνίζεσαι να είσαι ενωμένος με τον Χριστό, ενώνεσαι και με τους αδελφούς σου. Έτσι, το “ἐλέησον με”, γίνεται “ἐλέησον ἡμᾶς”. Ένωση με τον Χριστό, με τον αδελφό σου, μ’ ολάκερη την Κτίση.

Οι μοναχοί είν’ οι καλύτεροι καθηγητές. Μα, η δική μας πίστη; Πάμε στα απλά: εδώ μας λένε να ευχόμαστε για όποιον μας διώκει κι εμείς τσινάμε. Το βρίσκουμε δύσκολο. Βγαίνουμε από την εκκλησία, έχοντας τραφεί και ποτιστεί από Χριστό… Τι γίνεται; Γυρνάμε σπίτι, στις δουλειές μας, στις μέριμνες. Πού είναι το δώρο της Ευχαριστίας; Αφήνουμε περιθώριο στον άλλον; Εδώ, δώσαμε χώρο στον ίδιο τον Θεό. Κοιτάμε να παγιωνόμαστε κάτω από ρόλους, έχοντας μια ιδέα για τον εαυτό μας: “εγώ είμ’ αυτός και δεν αλλάζω”…μα, πριν λίγο κοινωνήσαμε! Είμαστε ενωμένοι μ’ Αυτόν που ενώνει ό, τι απομακρύνεται: απ’ τον Ιουδαίο ως τον Έλληνα, τον δούλο ως τον ελεύθερο. Σα να λέμε: τον Έλληνα με τον ξένο, τον χριστιανό με τον μη, τον πλούσιο με τον φτωχό.

 Δεν χρειάζεται να τεστάρουμε τους εαυτούς μας στα βουνά. Η πίστη ανθεί, όπως ο καρπός του σιναπιού. Να παρακαλάμε τον Θεό να μας δώσει τόση πίστη, όση ο τόσος δα μικρός καρπός. Γιατί κι αυτό λίγο δεν είναι. Χάρισμα του Αγίου Πνεύματος που σε ενότητα καλεί τους πάντες. Πίστη σα κόκκο σιναπιού: αυτό το λίγο, φτάνει ώστε να μας κάνει να μην περιφρονούμε. 
Αυτό το λίγο, εκεί που πάμε ν’ αυτο-στυλωθούμε για να δούμε τους άλλους αφ’ υψηλού, μας κατεβάζει στην αλήθεια. Αυτό το λίγο είναι που μας κάνει να ζούμε, να ζούμε με τους άλλους, να τους κοιτούμε αληθινά και μη λυπόμαστε ή περιφρονούμε, ακριβώς γιατί μονάχα αγαπάμε. 
Αυτό το λίγο μας λείπει σαν αισθανόμαστε υπεροχή, λες κι ο άλλος δεν έχει αξία, βίωμα ή εμπειρία.
 Καθημερινά -ο καθένας μέσα του ξέρει- πως απλώς ο άλλος δεν μας αφορά, σαν να ‘μαστε ‘μεις και κανένας άλλος επί γης. Μάταια ομολογούμε Χριστό, σα να μην υπάρχει Θεός: Τον αντικαταθιστούμε, μες το κεφάλι μας, με τον εαυτό μας.
Κι ούτε σινάπι κι ούτε τίποτε: “ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη” που δίνεις στον Χριστό φιλήματα Ιούδα!

Ιάσων Ιερομ.

ΡΙΞΤΟ ΕΞΩ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ!


  Μερικές φορές λες ότι κάνεις προσευχή για να αποφύγεις έναν πειρασμό,
ενώ στην πραγματικότητα η προσευχή σου αυτή δίνει πάλι τροφή στον πειρασμό,
παραδόξως,και τον ενισχύει,και τον τρέφει.

Διότι, κατά βάθος,ενώ λες ότι προσεύχεσαι,δεν μεταφέρεσαι στο Θεό
και την ειρήνη Του,μα εστιάζεσαι πάλι στο πρόβλημά σου.

Κι έτσι,διαιωνίζεις την αγωνία και το άγχος σου.

Γι’ αυτό οι άγιοι συνιστούν,μια άλλη αντιμετώπιση σε μερικά θέματα:
αδιαφορία,απαθή περιφρόνηση,και συνέχιση της ζωής μας
κανονικά κι όμορφα.
Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος μάλιστα,προτείνει κάτι ακόμα πιο cool:
Ύπνο!Ρίξτο, λέει, στον ύπνο!

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΕΞΗΛΘΕΝ ΑΠ’ ΑΥΤΟΥ ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟΝ  ΚΑΙ ΕΘΕΡΑΠΕΥΘΗ Ο ΠΑΙΣ
Αποτέλεσμα εικόνας για duminica a zecea dupa rusalii
Ένα από τα πιο δύσκολα ζητήματα, αγαπητοί μου αδελφοί, στην θρησκευτική παράδοση και στη ζωή της Εκκλησίας είναι και αυτό των δαιμονίων.
Πρόκειται για πνευματικές υπάρξεις οι οποίες συνυπάρχουν με τους αγγέλους, τους ανθρώπους, τον κόσμο ολόκληρο.
Υπάρξεις χωρίς ελπίδα αλλού παρά μόνο στον εαυτό τους.
Υπάρξεις χωρίς νόημα παρά την προσέλκυση προς το μέρος τους όλων των δημιουργημάτων του Θεού.
Υπάρξεις που αποσκοπούν τελικά στον κατεξουσιασμό του κόσμου, στην επικράτηση σε έναν ανταγωνισμό από την δική τους πλευρά έναντι του Θεού, με σκοπό την απόλυτη νίκη.
Υπάρξεις που δεν αγαπούνε, αλλά  που επιθυμούνε να οικειοποιηθούν ό,τι δεν τους ανήκει, να δώσουν τον δικό τους τρόπο μιας ελευθερίας χωρίς Θεό κι αγάπη, για να παρηγορηθούν για την απουσία του Θεού από την πορεία τους. Υπάρξεις που προσανατολίζονται σε μία ευτυχία κατεδάφισης, γκρεμίσματος των πάντων, απαισιοδοξίας, απελπισίας.
Υπάρξεις που ζητούν τις ψυχές μας, αλλά και που θα ήθελαν τα χαρίσματά μας να λειτουργούν αυτοκαταστροφικά, που υφίστανται με την ψευδαίσθηση ότι θα συγκροτήσουν έναν στρατό ο οποίος θα τους βοηθήσει να νικήσουν τον Θεό, να υποτάξουν τα πάντα.  
Και είναι δημιουργήματα του Θεού, όπως και οι άγγελοι και οι άνθρωποι. Αρνήθηκαν την ευχαριστία, την δοξολογία, την αγάπη προς τον Θεό και διάλεξαν την υποκατάστασή Του στην πορεία του κόσμου. Διάλεξαν να κυριεύουν τον χρόνο, στον οποίο ο Θεός έβαλε τα πάντα, μόνο και μόνο για να δικαιωθούνε για την επιλογή τους να αρνηθούν. Και δεν βλέπουν ότι ο Θεός τις αγαπά ώστε ακόμη και έτσι να τις αφήνει ελεύθερες στην πορεία του πνευματικού θανάτου.

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Τίς ἐστι πλούσιος; Ὁ ἐν τῷ ὀλίγῳ ἀναπαυόμενος(Φώτης Κόντογλου)

Σκίτσο: "Ο γερο Απόστολος με τα παραγάδια του", Καψοκαλύβια (1923) 


"Γιά κοίταξε γύρω μας, Φωτάκη! Δεν εἶναι παράδεισο ἡ πλάση; Ὁ ἥλιος πού 'ναι ἀπὸ πάνω μας καὶ γελᾶ σαν τον καλόν τόν ἄνθρωπο, τὰ βλογημένα τὰ βουνά, κείνη θάλασσα ποὺ δὲ χορταίνει κανένας νὰ την κοιτάζει, τὰ λουλούδια ποὺ μοσκοβολᾶνε! Δόξα στόν Γιαραμπή, τί καλὰ ποὺ εἵμαστε! 'Έχουμε τὸ παλάτι μας, τὴ βάρκα μας, τ' ἀγεράκι μας, την ἡσυχία μας! Τί χρειάζεται παραπάνω γιὰ νὰ χαίρεται ὁ ἄνθρωπος; Ὁ μεγαλοδύναμος, ὅλα μᾱς τά 'δωσε. Κ' ἐμεῖς, οἱ ἀχάριστοι, θέλουμε νὰ φᾱμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον γιὰ ν' ἀπολάψουμε τάχα τὴ ζωή. Ποιὰ ζωή, βρὲ; Ἡ ζωὴ εἶναι μέσα, στόν ἄνθρωπο, δεν εἷναι ἀπ' ὄξω! Ἑγώ, ἕνας ἀπελέκητος ἄνθρωπος, τὸ κατάλαβα, κι αὐτοὶ δέν τὸ καταλάβανε μὲ τὰ μπουμπουνιασμένα κεφάλια τους ἀπὸ τὶς, πολλές φιλοσοφίες, ἀπὸ τίς ἐπιστῆμες! Τίς ἐστι πλούσιος; Ὁ ἐν τῷ ὀλίγῳ ἀναπαυόμενος!"

Ὁ ἀγέρας εἶχε φρεσκάρει, κ' ἡ θάλασσα ἄρχισε ν' ἀφρίζει καὶ νὰ βουΐζει χαρούμενα. Τὸ κῡμα στοίβαζε τὰ φύκια ἀπάνω στὴν ἀκροθαλασσιά. Γλάριοι πετούσανε ἀπὸ πάνω μας. Ὁ μπαρμπα Ἡρακλῆς χαμογελοῡσε, κ' έλεγει:

"Καλὰ εἴμαστε, δόξα, σοι ὁ Θεός! Αὐτοὶ που θέλουνε τὰ πολλὰ, ἂς πᾱνε νὰ τὰ βροῡνε στὸ φεγγάρι καὶ στ' ἄστρα, μὲ τὰ πύραυλα καὶ μὲ τ' ἄλλα τὰ ἐργαλεῖα! Θαρροῦνε πως θὰ ζήσουνε χίλια χρόνια! Ἐμ εἷμαι ἐνενηνταέξι χρονῶν, καὶ λέγω: Χτές ἧρτα, σήμερα φεύγω! Ἁμ' τὸν ξέρω καλὰ τον ψεύτικο τον κόσμο!"------------------------------------------------------------------
Ανάρτηση από: geromorias.blogspot.com

Μερικοί νομίζουν ὅτι χάνει κανείς την ψυχή του, μόνον ἀπό μεγάλα ἁμαρτήματα...

Спас, митрополита Петра

«Ἄνθρωπος ἀσυνείδητος δεν ὑπάρχει.
Να φυλάγετε καλά, ὡς θησαυρό ἀτίμητο, τη συνείδησή σας.
Συνεχῶς να βρίσκεστε σε ἐγρήγορση.
Μερικοί νομίζουν ὅτι χάνει κανείς την ψυχή του,
μόνον ἀπό μεγάλα ἁμαρτήματα, παραθεωρώντας τα μικρά.
Ἔρχεται ὁ θάνατος καὶ τους βρίσκει ἀκάθαρτους!

Ἀποφασίζοντας νὰ ζῆτε ἐν Χριστῷ,να γνωρίζετε ὅτι θα σᾶς ταλαιπωροῦν πολυποίκιλοι πειρασμοί!
Ὅταν μάθετε να προσεύχεστε, θα βρῆτε τη δύναμη να τους νικᾶτε,
να κυριαρχῆτε στα πάθη.»

Στάρετς Μπόρις Χόλτσεφ
(+29 Ὀκτωβρίου 1971)
agiameteora

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

ΠΑΜΕ ΞΑΝΑ ΣΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ...


 «Γιατί ο Θεός δεν κάνει ένα θαύμα να απαλλαγούμε από τα άγχη μας, τις αρρώστιες, τον θάνατο;» είναι ένα ερώτημα που συχνά διατυπώνουν πολλοί νέοι.

 Τα θαύματα των αγίων τους προξενούν το ενδιαφέρον. 
Τότε γεννιέται άλλο ερώτημα: «Γιατί μόνο στους άλλους και όχι και σε μας;». 
Η τηλεόραση, το διαδίκτυο, τα βιβλία, με την προβολή των θαυμάτων, εξάπτουν την περιέργεια. Δεν εστιάζουν όμως στη ζωή των αγίων, που είναι η ίδια θαυμαστή, αλλά με τα όσα ο Θεός επιτρέπει να κάνουν μετά θάνατον. Έτσι, τα θαύματα από καρπός της πίστης, γίνονται συχνά προϋπόθεσή της. Ένα φαινόμενο μη εξηγούμενο από τη λογική, το οποίο το θεωρούμε ως βάση για να αποδείξουμε ότι υπάρχει Θεός και ότι οι άγιοι, και μετά θάνατον, υπάρχουν. Ότι η θρησκευτική μας πίστη δεν είναι κάτι ξεπερασμένο, αφού μπορεί και γεννά θαύματα εντός της.

 Δεν αναπαύεται όμως μόνο η λογική μας. Είναι και η ανάγκη να νικήσουμε με κάποιον τρόπο τον θάνατο ή να τον αναστείλουμε, τόσο για μας όσο και για τους οικείους μας. Μας φοβίζει ο θάνατος. Φαντάζει αναπόφευκτος. Δε συμβιβαζόμαστε όμως μ’ αυτόν. Ακόμη κι αν το ξέρουμε ότι θα μας νικήσει, εστιάζουμε την χρησιμότητα της πίστης στα σημεία των θαυμάτων. Δε μας ενδιαφέρει η υπόσχεση της ανάστασης. Νόημα έχει το «εδώ και τώρα». Γι’ αυτό και το θαύμα πιστεύουμε ότι εξασφαλίζει την ποιότητα της ζωής μας στο σήμερα. Αυτό ξέρουμε, γνωρίζουμε και αγαπούμε. Αν ο Θεός δεν μπορεί ή δε θέλει να μας το εξασφαλίσει, νομίζουμε ότι δεν Τον χρειαζόμαστε.
Το θαύμα έχει έναν χαρακτήρα εντύπωσης και εντυπωσιασμού. Γι’ αυτό και ο Χριστός στην πατρίδα του τη Ναζαρέτ δεν έκανε θαύματα, για την απιστία των συντοπιτών Του. Αυτό είναι ένα μήνυμα για όλους μας. Ότι προηγείται η πίστη. Η εμπιστοσύνη και η αγάπη στον Θεό, που γνωρίζει τι είναι για μας ωφελιμότερο. 

Δεν απαντά ο Θεός πάντα στις προκλήσεις μας. Δεν κάνει επίδειξη δύναμης. Η πίστη είναι αυτή που παρηγορεί τον καθένα μας για την αδυναμία του έναντι του χρόνου, του κακού και του θανάτου. Τα θαύματα κάποτε συμπληρώνουν την παρηγοριά. Όμως δεν αναστέλλουν την ανάγκη να αναλάβουμε την ευθύνη να παλέψουμε για περισσότερη πίστη. Για υπερνίκηση του πνεύματος του ορθολογισμού, που μετρά τον Θεό με αποδείξεις και δε μας αφήνει να γίνουμε παιδιά που Τον βλέπουμε και Τον ζούμε ως τον πατέρα μας. Αυτόν που μας δίνει την ασφάλεια της αγάπης Του, ακόμη κι αν αυτή μας βάζει σε όρια.

 Το πρώτο θαύμα είναι η ζωή. Το δεύτερο θαύμα είναι η αγάπη. Το τρίτο και κορυφαίο είναι η ανάσταση. Με τη ζωή υπάρχουμε. Με την αγάπη έχει νόημα η ύπαρξή μας, διότι δεν είμαστε μόνοι μας. Με την ανάσταση υπάρχουμε για πάντα. Τα μικρότερα θαύματα, όταν συμβαίνουν, επιβεβαιώνουν αυτά τα τρία. Αυτός είναι ο δρόμος των αγίων μας, οι οποίοι, επειδή ο Θεός θέλει, εξακολουθούν να θαυματουργούν όχι όμως για να μας αφήσουν στο πρόσκαιρο, αλλά για να μας δείξουν τον Θεό και την παρουσία Του. Αυτή ας είναι η εκζήτηση και η προσευχή μας. Κι αυτό ας διδάσκουμε στους νεώτερους.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 10 Αυγούστου 2016

Η καλύτερη μέθοδος για να διορθώσουμε τήν κατάσταση μέσα στην Εκκλησία...


Ο Άγιος Ηλίας Chavchavadzé

" Η καλύτερη μέθοδος για να διορθώσουμε τήν κατάσταση μέσα στην Εκκλησία είναι να προσευχόμαστε γι' αυτήν με κλάμα''.

 Ο Chavchavadzé, ένας άγιος της Γεωργιανής Εκκλησίας, 'αρπάχθηκε' στους ουρανούς, όπου είδε τους αγίους να κλαίνε για την Εκκλησία.....

''Να κλαίτε για την Εκκλησία. Να κλαίτε για όλη την ανθρωπότητα. Γιατί για όλη την ανθρωπότητα; Διότι ολόκληρη η ανθρωπότητα νοσεί''.

Η στάση του Σιλουανού να προσεύχεται για όλο τον κόσμο είναι, για να πούμε την αλήθεια, η μόνη σωστή. Δεν μπορούμε να προσευχόμαστε μόνο για το μοναστήρι μας, αλλά για όλο τον κόσμο. Άν μέσα σε ένα μικρό τόπο προσεύχεται κανείς για όσους έρχονται σε αυτόν, είναι καλό πράγμα, διότι αυτό μπορεί να συντελέσει στην υγεία των άλλων. Αλλά το αληθινά σωστό θα είναι, άν κανείς προσεύχεται γιά όλο το σώμα της ανθρωπότητος.
Ο Θεός να σας ευλογεί. "

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ " Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας",σελ. 337,τόμ. Α

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Μία εικόνα του Αγ.Γρηγορίου του Ε΄,ταράζει τον Αβδούλ Χαμίτ(1907)

«Ένα στασίδι μας χωρίζει από τον ουρανό»

Γέροντας Βαρθολομαίος Εσφιγμενίτης


Αξιωθήκαμε για μια χρονιά ακόμη να έρθουμε εδώ στο ευλογημένο μοναστήρι του Κουτλουμουσίου επί τη εορτή της Θείας Μεταμορφώσεως και να μετέχουμε του μεθεορτίου εσπερινού και του κτητορικού μνημοσύνου.
Ευχαριστώντας τον Άγιο Καθηγούμενο και τους πατέρες της Μονής για την ευκαιρία που μας έδωσαν να μετέχουμε στην χαρά της πανηγύρεως, θα ήθελα να καταθέσω μία σκέψη για τον θάνατο, ο οποίος όχι μόνο σαν έννοια αλλά και σαν λέξη έχει απομακρυνθεί εσκεμμένα από την ζωή μας, ώστε όταν έρθει και μας «χτυπήσει την πόρτα» θα μας είναι «άγνωστος» και θα μας βρει απροετοίμαστους.

Ο θάνατος δια της αμαρτίας εισήλθε στην ζωή του ανθρώπου, ώστε με τον θάνατο να πεθαίνει και η αμαρτία, για να μην είναι αθάνατη.
Ο άνθρωπος δεν πλάσθηκε για να πεθαίνει, αλλά να ζει αιώνια στην τρυφή του παραδείσου.
Ο θάνατος λοιπόν σημαίνει για τον άνθρωπο το τέλος της αμαρτίας και την αρχή της αληθινής ζωής του, σύμφωνα βέβαια κατά τα έργα του.
Με τον θάνατο φαίνεται κ η δικαιοσύνη του Θεού στους ανθρώπους.
Όλοι ανεξαιρέτως θα γευθούμε του θανάτου.
Δεν πρέπει εμείς οι Χριστιανοί να φοβόμαστε τον Θάνατο γιατί ο Χριστός τον νίκησε με την Ανάστασή Του καταργώντας τον.
Συνεπώς ο τάφος δεν χωρίζει τους ανθρώπους!
Αυτό είναι το κήρυγμα της Εκκλησίας!
Αυτή είναι η πίστη των Χριστιανών!
Αυτήν την πίστη παρελάβαμε και αυτήν πρέπει να παραδώσουμε!

Αυτός είναι και ο αγώνας στην πράξη ημών των μοναχών, έχοντας ως κύριο έργο μέσα από την προσευχή, την «μνήμη θανάτου» ώστε προετοιμασμένοι να αξιωθούμε του ακτίστου φωτός, του φωτός της Μεταμορφώσεως.

Η εορτή σήμερα της Θείας Μεταμορφώσεως, η κατ’ εξοχήν εορτή ημών των μοναχών, όπως έχει λεχθεί, αποδεικνύει στην πράξη αυτήν την ένωση του Ουρανού με την Γη, την θριαμβεύουσα με την στρατευομένη Εκκλησία.
Η εμπειρία του Ουρανίου Φωτός της Μεταμορφώσεως που είχαν οι μαθητές είναι και δική μας εμπειρία, και η φωτεινή νεφέλη επεσκίασε και αγκάλιασε όλους ώστε να γίνουμε μέτοχοι του Ουρανού.
Αν παρατηρήσουμε μέσα στον ναό οι αγιογραφίες ξεκινούν από ψηλά, τον τρούλο, καλύπτουν τα τοιχώματα και σταματούν στο ύψος των στασιδίων. Στα στασίδια βρισκόμαστε εμείς που πατούμε ακόμη στην Γη. Άρα αδελφοί μου «ένα στασίδι» μας χωρίζει από τον ουρανό κυριολεκτικά, μπορεί να το σκεφθεί κανείς;
Πόσο κοντά μας είναι είναι ο ουρανός;
Ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοί μας, σαν την φωτεινή νεφέλη μας επισκιάζουν και μας προστατεύουν εμάς που βρισκόμαστε στα «στασίδια»!
Είμαστε ενωμένοι Γη και Ουρανός!
Αυτό είναι και το νόημα του κτητορικού μνημοσύνου που τελέσαμε σήμερα στο τέλος της πανηγύρεως. Συμμετέχουν και οι κεκοιμημένοι κτήτορες στην χαρά της πανηγύρεως της μονής τους, στον κόπο των οποίων εμείς όλοι έχουμε εισέλθει.
Άγιε Καθηγούμενε για μια ακόμη φορά σας ευχαριστούμε για την ευλογία και την αβραμιαία φιλοξενία που μας παρείχατε, κάνοντας και εμάς μετόχους της χαράς της πανηγύρεώς σας!
Χρόνια πολλά!
(Ομιλία εκφωνηθείσα στην πανήγυρη της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου
μετά το πέρας του μεθεόρτιου Εσπερινού και του κτητορικού μνημοσύνου
6/19 Αυγούστου 2016)

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Τελευταίες συμβουλές πριν από την Εξομολόγηση και τη Θεία Κοινωνία

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

Ειναι κοντά η μέρα της Εξομολογήσεως και στη συνέχεια η πανευφρόσυνη στιγμή της Μεταλήψεως του Σώματος και του Αίματος του Χριστού.

Ο Θεός να δώσει , ώστε να εξομολογηθείς και να κοινωνήσεις όπως πρέπει. Έτσι ο αγώνας της νηστείας και όσα τυχόν κέρδισες απ’ αυτόν, θα επισφραγιστούν με τη θεϊκή σφραγίδα των ιερών Μυστηρίων.

Γιατί γράφεις ότι φοβάσαι την Εξομολόγηση;
Πολλοί άνθρωποι ,βέβαια, τη φοβούνται, εσύ όμως γιατί; Ο εξομολόγος είναι μόνο ο μάρτυρας. Ο Θεός δέχεται τις αμαρτίες. Εκείνος παραγγέλλει στον ιερέα να δώσει άφεση αμαρτιών στο χριστιανό που εξομολογείται. Ο Θεός ελεεί και συγχωρεί. Συγχωρεί κάθε άνθρωπο που προσέρχεται στο Μυστήριο με μετάνοια αληθινή. Τι έχουμε , λοιπόν, να φοβηθούμε από έναν τόσο σπλαγχνικό Κύριο; Γιατί ν’ ανησυχούμε;

Νομίζω πως η ανησυχία μας οφείλεται σε δυο λόγους:

Πρώτον , στο ότι δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς να πούμε στην εξομολόγηση. Και δεύτερον, στο ότι εξομολογούμαστε σπάνια
 Ως προς το πρώτο, έχω να παρατηρήσω , ότι γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει στον εξομολόγο όποιος αγωνίζεται πραγματικά. Αγωνίσου, λοιπόν, να ζήσεις όπως είπαμε, και θα δεις πόσα θα έχεις να εξομολογηθείς!
  Ως προς το δεύτερο , πάλι, είναι αλήθεια πως, αν εξομολογούμασταν συχνά, δεν θα φοβόμασταν τόσο. Από δω κι εμπρός, λοιπόν, συχνότερα να εξομολογείσαι και συχνότερα να συμμετέχεις στο Κυριακό Δείπνο.

Στο μεταξύ, γράψε σ’ ένα χαρτί όλα όσα νομίζεις ότι πρέπει να πεις στην Εξομολόγηση και, όταν πας στον πνευματικό, εξομολογήσου με τη βοήθεια των σημειώσεών σου.

ΚΑΠΟΙΟΙ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΜΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ

π. Ανδρέας Κονάνος
Διαβάζοντας αναρτήσεις διάφορων άθεων εδώ μέσα, ανθρώπων έξυπνων, ψαγμένων, και αρκετά διαβασμένων, που μιλούν με αξιοπρέπεια, χωρίς να βρίζουν, προβληματίζομαι πολύ.

Όχι για τη δική τους αθεΐα, μα για το δικό μου μερίδιο ευθύνης σ’ αυτή.
Νιώθω ότι οφείλω μια συγγνώμη,στους τόσο καλούς ανθρώπους
που συνάντησα στο διάβα της ζωής μου,και τους πλήγωσα, τους πόνεσα,
τους μπέρδεψα,τους έδειξα έναν κακοποιητικό Χριστό
της νοσηρής ενίοτε πνευματικότητάς μου,και έκανα ζημιά μέσα τους.

Είμαι πλέον απόλυτα σίγουρος:Κάθε άθεος έχει μια πονεμένη ιστορία.
Κάτι τον σφράγισε στο παρελθόν.Συνήθως, κάποιος,αντί να του δείξει τον αληθινό Χριστό,του έδειξε κάτι χαοτικό και άρρωστο …

Ξέρω πως ο καθένας βρίσκει τελικά το δρόμο του,ασχέτως των δικών μου λαθών.
Αυτό όμως δεν με απαλλάσσει απ’ την ανάγκη να παραδεχτώ ότι ¨ναι, έφταιξα, δεν σε βοήθησα,
δεν φέρθηκα σωστά,δεν άφησα να περάσει Φως Χριστού μέσα απ’ τη σχέση μου μαζί σου¨.

Και για όλο αυτό νιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη…
Απ’ το Θεό πρωτίστως,που γίνομαι αιτία να αγνοείται ή να δυσφημείται.
Κι απ’ τους ανθρώπους αυτούς.Συγγνώμη. 

Πως η παράδοση μπορεί να εκφυλιστεί σε φολκλόρ

Του π. Αντωνίου Χρήστου, εφημερίου του Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Δικηγορικών Γλυφάδας

Το καλοκαίρι, εκτός από εποχή διακοπών, είναι και γεμάτο με μνήμες ιδιαίτερα λαοφιλών αγίων. Η επαρχία γεμίζει από κόσμο, ντόπιους και τουρίστες, αλλά η επίσκεψή τους συμπίπτει πολλές φορές με τη μνήμη-πανήγυρι του πολιούχου ενός χωριού ή πολλών και γραφικών εξωκλησιών στην ηπειρωτική και τη νησιωτική Ελλάδα. Όλοι μας, λίγο, πολύ, από τα παιδικά μας χρόνια μέχρι και σήμερα έχουμε να θυμηθούμε κάτι από τη συμμετοχή μας σε τέτοιες πανηγύρεις. Μερικοί μάλιστα δεν θεωρούν ότι έκαναν καλοκαίρι αν δεν βρίσκονταν στην πανήγυρι ενός αγίου που εόρταζε. Μέχρι εδώ όλα καλά, ευλογημένα και άγια.

Η Εκκλησία μας, σε ό,τι κάνει, πάντα έχει σκοπό τη σωτηρία του ανθρώπου. Η μνήμη του αγίου, που εορτάζεται πάντα την ημέρα που αυτός εκοιμήθη, σκοπό έχει και τον δικό μας αγιασμό από τη μίμηση αυτού. Το κέντρο της ζωής μας (και όχι μόνο της λατρευτικής, που λένε κάποιοι) είναι η Θεία Λειτουργία. Γι’ αυτό η ιερά πανήγυρις κέντρο και κορύφωση έχει τη μετοχή μας στα άχραντα Μυστήρια. Ο πανηγυρικός Εσπερινός και η παράκληση του αγίου μάς προετοιμάζουν, αλλά δεν αντικαθιστούν σε καμία περίπτωση το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Το ένα είναι Μυστήριο, τα άλλα Ακολουθίες!

Θεμελιώδης διαφορά, που ο απλός κόσμος δεν δείχνει να την υπολογίζει. Όποια Ακολουθία γίνεται Λειτουργία τη λέει και το χειρότερο είναι ότι δεν οριοθετεί, όπως η Εκκλησία μας θέλει, την πανήγυρι στη ζωή του.

Πώς να μετέχει όμως κανείς της Θ. Λειτουργίας, όταν φροντίζει να συμμετέχει στις «φιέστες» που στήνουν διάφοροι σύλλογοι παραμονές μιας εορτής μετά τον Εσπερινό; 
Η ακρίβεια είναι ότι προσφέρεται κάτι νηστίσιμο για να προετοιμαστούμε να κοινωνήσουμε την άλλη μέρα. Αυτό στην πράξη ανατρέπεται. Διοργανώνονται εμποροπανηγύρεις πέριξ της εκκλησίας, με αποτέλεσμα, όταν γίνεται η λιτάνευση της ιεράς εικόνας, αυτή πολλές φορές να περνάει ανάμεσα σε εμπορεύματα και μάλιστα ακατάλληλα, όπως π.χ. εσώρουχα, πράγμα που δεν αρμόζει.
 Μετά το τέλος της λιτανείας, ξεκινά το γλέντι με οργανοπαίκτες και τραγουδιστές, φαγοπότι, χορούς και κραιπάλη έως το πρωί. Αποτέλεσμα: χιλιάδες κόσμος στον Εσπερινό και στο γλέντι, μερικές εκατοντάδες μόνο το πρωί και από αυτούς ελάχιστοι κοινωνούν. Αλήθεια, γι’ αυτό μαρτύρησαν οι άγιοι; Για το κέρδος είναι οι πανηγύρεις; Μάλιστα, δεν εξαιρώ εδώ και το «ιερό παζάρι» που στήνεται και εντός του ιερού ναού πολλές φορές. Όλοι ξέρουμε τι έκανε ο Χριστός μας όταν συνάντησε αντίστοιχο θέαμα στα Ιεροσόλυμα, αλλά εμείς δεν παίρνουμε το μήνυμα…!

Χιλιάδες κόσμος στον Εσπερινό και στο γλέντι, μερικές εκατοντάδες μόνο το πρωί και από αυτούς ελάχιστοι κοινωνούν. Αλήθεια, γι’ αυτό μαρτύρησαν οι άγιοι;

Θα πει κάποιος: «Μα όλα αυτά είναι παράδοση, γίνονται πολλά χρόνια κ.τ.λ. Δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε». Στην παράδοση της Εκκλησίας μας ήταν το γλέντι να γίνεται μετά τη Θ. Λειτουργία, το μεσημέρι, και όχι το βράδυ, όπως έχει επικρατήσει τις περισσότερες φορές. Δεν είπε κανείς να μη φάνε ψωμί οι πραγματευτές που φέρνουν τα εμπορεύματά τους, αρκεί να σέβονται την ιερότητα του χώρου και της στιγμής. Αν υπάρχει διακριτικότητα, όλοι ωφελούνται.
Το πανηγύρι με ευλογία της Εκκλησίας επιτρέπει ψάρι, όμως δεν καταλύεται η νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής με κρέατα και άλλα αρτύσιμα, όπως γίνεται συνήθως. Ποιον άγιο να τιμήσουμε έτσι; Κοσμικά; Αμαρτωλά; Τέτοια πανηγύρια μόνο ο Διάβολος τα θέλει και όσοι ξεχνούν τι είναι Ορθόδοξος Χριστιανός και ποια η αποστολή μας στον κόσμο.

Ας ζούμε λοιπόν με χαρά τις ιερές πανηγύρεις μας, όταν είμαστε πραγματικά πιστοί, πραγματικά προσκυνητές και όχι μόνο τουρίστες περιφερόμενοι, που συμμετέχουμε σε ένα «φολκλόρ» το οποίο ξεθωριάζει την επομένη της μνήμης του αγίου. Εμείς, οι κληρικοί, ας διαφωτίσουμε ανάλογα τον κόσμο και οι άρχοντες και οι πανηγυριστές ας ταπεινωθούν και ας υπακούσουν για όφελος όλων. Καλές πνευματικές ιερές πανηγύρεις εύχομαι. Να ζήσουμε, αδελφοί μου. Αμήν!

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Σφοδροί λογισμοί και σαρκικοί πειρασμοί...

Του Αγίου Ισαάκ του Σύρου
Γνώριζε ότι σφοδροί λογισμοί και σαρκικοί πειρασμοί θα σε πολεμούν, για να μολύνουν το σώμα σου και την ψυχή σου.

Για να νικήσεις το πάθος αυτό πρέπει ν’ αποφεύγεις συστηματικά τις κοσμικές συναναστροφές. Μη ξεχνάς ότι η φύση μας έχει μέσα της την ορμή για τεκνογονία, που φουντώνει από την απρόσεκτη συμπεριφορά μας με τις γυναίκες.

Άλλη ζημιά προκαλούν στην ψυχή οι πειρασμοί που έρχονται από πράγματα που βρίσκονται μακριά μας, και άλλη, πολύ σοβαρότερη βλάβη, προξενούν στην ψυχή μας οι λογισμοί που μας έρχονται όταν ο πειρασμός είναι κοντά μας. Όταν η φωτιά είναι μακριά δε μας βλάπτει πολύ, όταν όμως είναι κοντά, τότε η ζημιά είναι σίγουρη.

Όπως το λάδι τρέφει το φως του λυχναριού, έτσι και οι σαρκικές επιθυμίες τρέφουν τα πάθη. Για να κρατήσουμε το σώμα μας καθαρό από τους σαρκικούς μολυσμούς, πρέπει να προσέχουμε πολύ τα ερεθίσματα. Γιατί δε βλάπτει η ροπή για την τεκνογονία, που έβαλε ο Θεός στον άνθρωπο, αλλά η εκτροπή. Τη ροπή όμως αυτή ο άνθρωπος πρέπει να τη δαμάζει και να την οδηγεί στο καλό. Γιατί αν αφήσει τον εαυτό του χωρίς χαλινάρι, τότε θα καταντήσει χειρότερος κι από τα άλογα ζώα. Ο Θεός τα έκανε όλα «καλά λίαν», αλλά ο άνθρωπος ξέφυγε από το σωστό δρόμο και άφησε το σώμα του ελεύθερο να ικανοποιείται όπως εκείνο θέλει, και όχι όπως προστάζει το θέλημα του Θεού.

Άγιος Φιλάρετος του Τσερνιγκώβ(+9/22 Αυγούστου 1866)

 Ο αρχιεπίσκοπος Φιλάρετος του Τσερνιγκόβ(1802-1866) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους λόγιους του 19ου αιώνα.
Ολη του την ζωή την αφιέρωσε στην μελέτη και στη λατρεία του Θεού.Στα φοιτητικά του χρόνια επισκέφτηκε τον Αγιο Σεραφείμ του Σαρώφ,ο οποίος του προείπε ότι θα γίνει φωτιστής της Ρωσίας και ότι θα γίνει γνωστος σ’όλη τη Ρωσία ως επιστήμων.
Ηταν καθηγητής στην Ακαδημία της Μόσχας και παρέδιδε εκκλησιαστική ιστορια,ηθική και δογματική. Το 1835 ονομάστηκε πρυτανης της Ακαδημίας της Μόσχας και έγινε αρχιμανδρίτης.Με δική του πρωτοβουλία αρχισαν να μεταφράζονται τα έργα των Αγίων Πατέρων στα ρωσικα,ιδέα που υποστηριχθκε αργότερα και από τον Αγιό Φιλαρετο(Ζντροζντοβ)μητροπολίτη Μόσχας.

Το 1841 χειροτονήθηκε επίσκοπος Ρίγας και το 1848 μετατεθηκε στην επισκοπή του Χαρικόβ.Το 1858 έγινε αρχιεπίσκοπος και το 1859 ονομάστηκε αρχιεπίσκοπος Τσερνιγκωβ.

Κατα. την επιδημία χολέρας του 1866 οπου έχασαν τη ζωή τους χιλιάδες άνθρωποι επισκέφτηκε το ποίμνιο του για να τους ενισχύσει.Κατά την επιστροφή
 του ο ιεράρχης αρρώστησε και εκοιμήθη στις 9/22 Αυγούστου 1866 στην περιοχή Κοτονόπ.

Ο ‘Αγιος θάφτηκε στο Ιερό Βήμα του καθεδρικού ναού της Αγίας Τριάδος στο Τσερνιγκωβ.
Σήμερα το άφθαρτο λείψανό του βρίσκεται σ’αυτόν τον ναό δίπλα από τα λείψανα των Αγίων Θεοδοσίου και Λαυρεντιου του Τσερνιγκωβ.

Η αγιοκατάταξή του  έγινε την Κυριακή 25 Οκτωβριου 2009.

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Η Παναγιά κι η μάνα του καθένα


 Μια μάνα όλοι προσκυνάμε. Βλέπεις την εικόνα της Παρθένου: κινήσεις γνωστές και γνώριμες, τυπωμένες στο υποσυνείδητο σου. Κι εσένα σ’ έσφιξε μια μάνα στην αγκαλιά της. Ό, τι αισθάνεται ο Χριστός κι εσύ το έχεις αισθανθεί. Τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος. Όπως όλοι ζητάμε τη μάνα μας, το ίδιο κι ο Χριστός την ζητά. Το λένε και οι ακριβοπληρωμένοι ψυχολόγοι των ημερών μας, αν και τους προλάβανε οι πολιτισμοί εδώ και αιώνες. Μάνα- παιδί, μια σχέση ιερή κι αρχαίος ο φόβος της διατάραξής της. Δες τι έπαθε ο Οιδίποδας που, ακόμα χωρίς να το θέλει, διέλυσε την ιερότητα του δεσμού.

 Θωρείς την εικόνα της Παρθένου και βλέπεις τη Μάνα του Χριστού να γίνεται δική σου Μάνα, γιατί έγινες αδελφός και παιδί του Υιού Της. Μεγάλη Θεολογία κι εμείς είμαστε άπιστοι. Δεν αναζητούμε να το ζήσουμε, απλά θέλουμε να «εκμεταλλευτούμε» λιγάκι ότι η Παναγία γέννησε τον Χριστό και ότι τούτο της έδωσε τη δυνατότητα να Τον παρακαλάει για τα παιδιά της. Είναι αλήθεια, αλλά πρώτα πρέπει να γίνουμε όντως αδέλφια και παιδιά του Υιού της. Αν παρακαλάμε και μόνο για να ικανοποιήσουμε την ανάγκη μας, τότε δεν απέχουμε και πολύ από αυτούς που τρέχουνε στις μάγισσες και τις χαρτορίχτρες.

 Και τι έχει να πει σ’ εμένα κι ενόσω στο περιβάλλον μου, άνθρωποι ψάχνουν πόκεμον, να ζω τη σχέση μου με το Χριστό ώστε η Μητέρα Του να γίνεται Μητέρα μου; Τα περισσότερα παιδιά παίζουν ώρα στον υπολογιστή γιατί τους λείπει η αληθινή σχέση μες το σπίτι. 
Τα περισσότερα παιδιά του Γυμνασίου θα σου πουν ότι “δεν έχω κανέναν σπίτι, τι να κάνω;”. Λιγοστεύουν οι αγκαλιές της μάνας, όσο οι ανάγκες πληθαίνουν. Και η αμαρτία μας γίνεται χειρότερη από του Οιδίποδα, γιατί αυτός δεν ήξερε ενώ εμείς γνωρίζουμε. 
Βλέπεις την Παναγία πόσο έστερξε στο Υιό Της. Ήταν από κοντά -και στη λύπη του Σταυρού και στη χαρά της Ανάστασης. Ήξερε ποιο παιδί μεγάλωνε! Κι εμείς μες το σπίτι μας δεν γνωριζόμαστε καν!

 Ας κάνουμε λίγο στην άκρη ο καθένας. Είναι βαρύ το ταξίδι της γνωριμίας. Το χειρότερο πράγμα που κάνουμε μες το σπίτι μας είναι ότι παγιωνόμαστε ο καθένας στο ρόλο του. Προτού ο γιος κι η κόρη κρίνουν τη μάνα τους, ας σκεφτούν πόσα πέρασε για να τους μεγαλώσει. Και η μητέρες ας σκεφτούν ότι αν μετά από κάποια ηλικία δεν εμπιστεύονται τα παιδιά τους, τότε ουσιαστικά δεν εμπιστεύονται τον τρόπο που τα μεγάλωσαν. 
Είδαμε πουθενά την Θεοτόκο να επεμβαίνει στο σχέδιο του Υιού και Θεού της; Οι σχέσεις μας γίνονται ιερές και πολύτιμες όταν εργαζόμαστε γι’ αυτές. Ο “αυτόματος” στις σχέσεις, πόσο μάλλον μες το σπίτι, δεν εξυπηρετεί σε τίποτε. Όπως η Θεοτόκος έκανε υπακοή στο σχέδιο του Θεού, έτσι και ο Υιός Της αναγνώρισε την ανάγκη της πονεμένης Μάνας Του να μάθει πρώτη ότι αναστήθηκε, πρώτος στη κοίμησή Της σπεύδει να παραλάβει την Αγία Της ψυχή. Πόσο μας διδάσκει στις καθημερινές μας σχέσεις η εικόνα της Κοιμήσεως, που απ’ τις δεκαπέντε του μήνα ως τις είκοσι-τρείς, κοσμεί ανθοστολισμένη τις Ορθόδοξές μας εκκλησιές!

Ιάσων Ιερομ.

Οδοιπορικό στις "ματωμένες" εκκλησίες της Μικράς Ασίας

- Ο κύκλος του τουρκικού μίσους που σήμερα "δείχνουν" το δήθεν Ευρωπαϊκό τους πρόσωπο... (Φωτογραφίες)
Οδοιπορικό σε Ιωνία και Αιολίδα

Η βεβήλωση των ιερών χώρων είχε να κάνει με τη μισαλλοδοξία, το φανατισμό και τη βαρβαρότητα. 

Μια περιήγηση στα παράλια της Μικράς Ασίας πάντα περικλείει ανάμεικτα συναισθήματα, από θαυμασμό στον πολιτισμό των Ρωμιών πριν τον ξεριζωμό τους, έως την πικρή γεύση της τύχης του τόπου και των μνημείων του.
Σε κάποιες περιπτώσεις η αίσθηση της καπνιάς της καταστροφής δεν μπορεί να σβήσει κι ας έχουν περάσει ενενήντα τόσα χρόνια, ενώ τουλάχιστον αμηχανία σε καταλαμβάνει, αφού
δεν μπορείς να προσδιορίσεις αν είναι καλύτερα που σήμερα η γειτονική χώρα «δείχνει» το δήθεν ευρωπαϊκό της πρόσωπο, με τη μερική συντήρηση των θρησκευτικών για μας μνημείων, με ότι συνεπάγεται αυτό, καλό ή κακό, ή μέχρι χθες, που η μισαλλόδοξη και φονταμελιστική της μέχρι πρότινος πολιτική, ειλικρινής τουλάχιστον στις θέσεις και τις προθέσεις της, κατά τα άλλα. 

 Αποθήκες, στάβλοι ή απλά μισοερειπωμένα χαλάσματα, οι ελάχιστες χριστιανικές εκκλησιές της Ερυθραίας που επέζησαν του 1922, χρησιμοποιούνται κάποιες σαν τζαμιά ενώ το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού αποκαθιστά τοιχογραφίες και λαμπρές νεοκλασικές, μπαρόκ, σε κάθε περίπτωση μη ισλαμικές διακοσμήσεις, αξιοποιώντας τα λαμπρά μνημεία κατά το δοκούν.
 

Η ιστορική Εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους της Κρήνης
Ποιός έχει περάσει απέναντι στην Κρήνη (τουρκικά Τσεσμέ), έστω και μόνο για ψώνια, και δεν έχει περάσει απέξω, δεν έχει αγναντέψει ή δεν έχει εισέλθει στον Άγιο Χαράλαμπο του Τσεσμέ, την Παναγία των Αλατσάτων, την Αγία Παρασκευή ή και την Κάτω Παναγιά.
Τώρα πια ο κοντινός Άγιος Χαράλαμπος έχει καθαριστεί και αναπαλαιωθεί, έχει μετατραπεί σε χώρο ποικίλων εκδηλώσεων και τουλάχιστον με τη φιλέλληνη πρόθεση των κατοίκων του Τσεσμέ, απολαμβάνει εν μέρει το σεβασμό που δικαιούται. Τουλάχιστον αναδεικνύεται το μνημείο, για το μέγεθος και τη μεγαλοπρέπειά του. Αποτέλεσε σημείο συγκέντρωσης των χριστιανών από τη Σμύρνη και τα περίχωρα κατά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922. Η Τουρκία δαπάνησε το ποσό του 1.627.218 εκ. τουρκικών λιρών για την ανακατασκευή του. Από τις τοιχογραφίες η μόνη που έχει σωθεί ατόφια είναι αυτή του Παντοκράτορα. 

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Αυτή είναι η συνήθεια των αγίων.


  Αυτή είναι η συνήθεια των αγίων.

 Εάν κάνουν κάτι κακό,το δημοσιεύουν και κάθε μέρα θρηνούν.

 Όταν όμως κάνουν κάτι γενναίο,το αποκρύπτουν και δεν μιλούν καθόλου γι’

 αυτό. 
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ὁ Άγιος Αναστάσιος ο Μάρτυρας απὸ τη Βουλγαρία

Πατρίδα του ἡ πόλη Ροδοβίσι τῆς ἐπαρχίας Στρούμιτζα τῆς Βουλγαρίας.

Εἴκοσι χρονῶν ᾖλθε στη Θεσσαλονίκη και δούλευε σαν ὑπάλληλος σε κάποιο ἐμπορικό κατάστημα. Κάποια μέρα, βοήθησε το ἀφεντικό του για τη λαθραῖα ἐξαγωγή ἐνδυμάτων ἔξω ἀπό το Κάστρο τῆς Θεσσαλονίκης, για να μην πληρώσει φόρους. 
Ὁ Ἀναστάσιος μάλιστα, φόρεσε καὶ μία τούρκικη στολὴ προκειμένου νὰ περάσει τὸ ἐμπόρευμα. Ἀλλὰ ἐνῷ περνοῦσε τὴν πύλη, Τοῦρκοι φοροειοπράκτορες, τον ρώτησαν ἂν εἶχε ἀνάλογα ἔγγραφα γιὰ την ἐξαγωγὴ τῶν ἐνδυμασιῶν. Αὐτός μὲ ἀφέλεια ἀπάντησε ὅτι ἦταν Τοῦρκος. Γιὰ νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσει αὐτό, οἱ Τοῦρκοι ὑπάλληλοί του ζήτησαν νὰ κάνει «σαλαβάτι» (ὁμολογία). Ὁ νέος στὸ ἄκουσμα τοῦ αἰτήματος αὐτοῦ ἔμεινε ἄφωνος. Ἀμέσως τότε τον ἅρπαξαν οἱ Τοῦρκοι καὶ μὲ ἄγρια χτυπήματα τον ὁδήγησαν στον ἀγά. Ἐκεῖ ὁ Ἀναστάσιος, παρα τις κολακεῖες και τις φοβέρες τοῦ ἀγᾶ, ἔμεινε ἀκλόνητος στὴ χριστιανικὴ πίστη.
Κατόπιν ὁδηγήθηκε στον κριτη και ἔπειτα σ’ ἄλλον ἄρχοντα, ὅπου φυλακίστηκε και βασανίστηκε ἀνελέητα. Ἀλλά ἐπειδή και πάλι ὁμολογοῦσε τον Χριστό τον καταδίκασαν σε θάνατο.
Στο δρόμο για την ἀγχόνη, ὁ Ἀναστάσιος ὑπέκυψε στα τραύματά του και παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στον Θεό, ἔξω ἀπό τη Θεσσαλονίκη κοντά στην «καινούρια πόρτα», στις 8 Αὐγούστου 1794.

''Να πάω στον Αϊ- τάφο...’’



Περασμένα τα χρόνια της! Έφτανε τα ογδόντα η γιαγιά. ‘Ήταν ευτυχισμένη στην ζωή της. Είχε καλούς γονείς, παντρεύτηκε καλόν άντρα έκανε καλά παιδιά και εγγόνια, είδε και κανά δυο δισέγγονα , τι άλλο ήθελε από την ζωή; Όλα της τα χε δώσει απλόχερα ο Θεός. Και όμως! Κάτι της έλειπε πριν να φύγει από τούτη τη ζωή.

Κάτι, που πολλές φορές το προσπάθησε αλλά δεν κατάφερε να το κάμει: να πάει να προσκυνήσει στον Αϊ- Τάφο! Μάζευε κάπου- κάπου λίγα λεπτά, αλλά το θέμα ήταν πως δεν μπορούσε να τα κρατήσει! Την μια, η γειτόνισσα που βρέθηκε σε δυσκολία, την άλλη ο άνθρωπος που είχε χάσει την δουλειά του και είχε στόματα παιδικά να αναθρέψει, μετά το φτωχό κορίτσι που θα παντρευόταν και δεν είχε κανένα να του κάμει τα προικιά…

Πήγαινε η γιαγιά και μέτραγε το κομπόδεμα της. Έκανε τους υπολογισμούς της από τα μαζεμένα για το ταξίδι που χρόνια επιθυμούσε να κάνει. Φαντάζονταν τον Αϊ- Τάφο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, διότι περί αυτού επρόκειτο, να λαμποκοπά στα ασημένια καντήλια έτσι όπως της τον είχαν περιγράψει δυο τρεις φίλες της που αξιώθηκαν να πάνε. Μέτραγε η γιαγιά τα λεφτά της και φαντάζουνταν τους παπάδες και τον Πατριάρχη με τα χρυσά τους άμφια να περιμένουν το Άγιο Φως να βγει από τον Τάφο του Χριστού, να φωτίσει την οικουμένη, να διώξει τα σκοτάδια από τις ψυχές των ανθρώπων.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Θ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΤΟ ΒΑΣΑΝΙΖΟΜΕΝΟΝ ΠΛΟΙΟΝ

 Με μία ποιητική εικόνα ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, αγαπητοί μου αδελφοί, αναφέρεται στην δοκιμασία των μαθητών του Κυρίου στη λίμνη Γεννησαρέτ, αμέσως μετά το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων στον ερημικό τόπο και τον χορτασμό χιλιάδων ανθρώπων.

 Ο Χριστός άφησε τους μαθητές Του να περάσουν στην απέναντι όχθη της λίμνης με το πλοιάριό τους και ο Ίδιος έμεινε στο βουνό μόνος Του για να προσευχηθεί προσωπικά. Και «το πλοίον ήδη μέσον της θαλάσσης ην, βασανιζόμενον υπό των κυμάτων . ην γαρ εναντίος ο άνεμος» (Ματθ. 14, 24)

 Στο μεταξύ το καΐκι βρισκόταν κιόλας στη μέση της λίμνης και το παίδευαν τα κύματα, διότι ήταν αντίθετος ο άνεμος. Και τότε ο Χριστός, ενώ οι μαθητές είχαν φοβηθεί από το μέγεθος της τρικυμίας, εμφανίστηκε περπατώντας στα κύματα, τους καθησύχασε ότι ήταν ο Ίδιος καθώς νόμισαν ότι επρόκειτο περί φαντάσματος, έδωσε στον Πέτρο τη δύναμη να περπατήσει κι εκείνος στα κύματα και τον ενίσχυσε στην ολιγοπιστία και τον φόβο του, σώζοντάς τον από τον καταποντισμό. Τέλος, ο άνεμος κόπασε εντελώς, με αποτέλεσμα οι μαθητές του Χριστού να αποδεχθούν ότι ο Κύριος είναι ο Υιός του Θεού.

 Βασανιζόμενον πλοίον η ζωή των μαθητών χωρίς τον Χριστό. Ενώ γνώριζαν από φουρτούνες, από δοκιμασίες της θάλασσας, ενώ το πλοίο ήταν δικό τους και οι ίδιοι ήταν ναυτικοί, απέναντι στις δυσκολίες του ανέμου ένιωθαν ότι βασανίζονται, γέμισε η καρδιά τους από φόβο και αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι. Και αυτός ο φόβος ήρθε σε έναν τόπο, τον οποίο γνώριζαν καλά. Ήταν η καθημερινότητά τους πριν συναντήσουν τον Χριστό. Ασφαλώς θα είχαν περιπέσει και στο παρελθόν σε αντίστοιχες φουρτούνες. Όμως τώρα απουσίαζε ο Διδάσκαλός τους. 

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

"Παίδων Ανύμνησις η Θεία Λειτουργία αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου" Χερουβικός ύμνος.

"Παίδων Ανύμνησις η Θεία Λειτουργία αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου"
Χερουβικός ύμνος.

Ψάλλει: η παιδική χορωδία Ι.Ν. Αγίου Βησσαρίωνος Φιλιππιάδος

Οι μάρτυρες Φλώρος και Λαύρος(Βιβλίο του Φ.Δημητρακόπουλου)

Τα άμφια του Αγίου Νεκταρίου ευωδίαζαν τόσο πολύ που δεν άντεξα, τα έβγαλα από το δωμάτιο.(Μητροπολίτου Λεμεσού)

Αποσπάσματα ομιλίας Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου
.. Αυτές τις ημέρες είχα μια μεγάλη ευλογία σε προσωπικό επίπεδο στη Μητρόπολή μας. Μέσω κάποιων γεγονότων και συγκυριών εντός εισαγωγικών, ήρθαν στα χέρια μας κάποια άμφια του Αγίου Νεκταρίου, ένα επιτραχήλιο, ένα επιγονάτιο και δύο επιμανίκια, τα οποία φορούσε ο Άγιος Νεκτάριος στη Θεία Λειτουργία. Και μέσα από έναν αγώνα, μέσα από μια περιπέτεια έφτασαν στα χέρια μας.
Αυτά τα άμφια του Αγίου Νεκταρίου ο οποίος εκοιμήθηκε το ’20 μοσχοβολούν, ευωδιάζουν μετά από τόσα χρόνια.
.. Ήταν ένας Άγιος που όλη η ζωή του ήταν μία μεγάλη κρίση. Δεν είχε ένα γεγονός κρίσης, όλη του η ζωή ήταν κρίση. Από τότε που ακολούθησε το Χριστό, και κυρίως από τότε που έγινε Επίσκοπος, επέρασε πάρα πολύ μεγάλες δοκιμασίες, απερίγραπτες δοκιμασίες. Είχε πάνω του παντού όπου πήγαινε τη ρετσινιά του ανήθικου. .. Και μην κοιτάτε σήμερα .. πρώτα απ’ όλα θέλει επαναπροσδιορισμό και η λέξη ακόμα, ποιος είναι ο ανήθικος και τι είναι ανήθικο. .. Σήμερα δεν τολμάς να πεις κάποιον ότι είναι ανήθηκος, σου λέει, για ποιον λόγο είναι κακό το ένα, για ποιον λόγο είναι κακό το άλλο ..
Τότε που ήταν ο Άγιος Νεκτάριος, αρχάς του αιώνος, τότε ήταν τα ήθη των ανθρώπων σε μεγάλο βαθμό εκλεπτυσμένα και προσεγμένα, και το να πεις ότι αυτός ο άνθρωπος είχε παράνομες σχέσεις με γυναίκες αυτό ήταν μεγάλη ρετσινιά, πολύ περισσότερο δε για έναν Μητροπολίτη και γι’ αυτόν τον λόγο εσυνέβη και στον Άγιο Νεκτάριο μερικές φορές στην Εύβοια, στην Χαλκίδα, να πάει στην Εκκλησία να κηρύξει και ο κόσμος να τον γιουχαρίσει και να τον κατεβάσουν κάτω από τον δεσποτικό θρόνο και να μην τον αφήσουν να μιλήσει. Τον γιουχάρισαν δύο φορές στη Χαλκίδα.
Εγνώρισα προσωπικά, γιαγιούλα πλέον .. στο σπίτι των γονιών της εφιλοξενείτο ο Άγιος Νεκτάριος στη Χαλκίδα. Την γνώρισα όταν ήμουν φοιτητής συνδεόταν με τον γέροντά μου και μικρή κορούλα αυτή θυμόταν τον Άγιο Νεκτάριο που φιλοξενείτο στο σπίτι των γονιών της. Είπε μια φορά ότι ήταν τόσο στενοχωρημένος που για να πάει στο δωμάτιό του πάνω, που ήταν νέος ακόμα .. κρατούσε τον τοίχο και πήγαινε τρικλίζοντας σχεδόν ..

Oι λαθρομετανάστες του… Δεσπότη

Γιάννης Τζούμας
Δεν άκουσα την από άμβωνος ομιλία του Μητροπολίτη Χίου κ. Μάρκου, όπου φέρεται ότι αποκάλεσε τους μετανάστες – πρόσφυγες λαθρομετανάστες και δεν την άκουσα γιατί δεν συνέπεσε να την εκφωνήσει Μεγάλη Παρασκευή, όπου εκκλησιάζομαι ανελλιπώς, αλλά… εκτός Ιερού Ναού.

Με δεδομένο λοιπόν αυτό, ευκαιρία είναι να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα. Είτε κάποιος είναι άνθρωπος του Εκκλησίας, είτε πιστεύει με το δικό του τρόπο, είτε δεν πιστεύει πουθενά, θα είναι θεόστραβος να μην βλέπει ότι η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία είναι η συγκολλητική ουσία του Εθνους.

Επίσης θα είναι εκτός πραγματικότητος αν δεν βλέπει ότι αν έχει έναν… Φτωχούλι ο Θεός στη γή αυτός είναι ο Μητροπολίτης Χίου, ο οποίος αν μη τι άλλο ας του επιτρέπουμε να μιλάει και ως φιλόλογος και ως άνθρωπος σπάνιας μόρφωσης σωστά την ελληνική.

Αλήθεια που είναι το κακό στη λέξη λαθρομετανάστης; Ναι κύριοι όσοι εισέρχονται άνευ αδείας σε μια χώρα είναι λαθρομετανάστες. Η χώρα τώρα αυτή τηρώντας την εθνική και Διεθνή νομοθεσία οφείλει το συντομότερο να ξεκαθαρίσει ποιοί είναι πρόσφυγες και να τους παράσχει άσυλο και όχι να τους πετάει στη Σούδα και ποιοι ήρθαν για εργασία, να δεί αν τους χρειάζεται και όσους δεν χρειάζεται να απελάσει.

Κοιτάξτε για να μιλάμε ξεκάθαρα, άλλο η Ελληνική γλώσσα και άλλο η γλώσσα των…πολιτικών. Αλήθεια τι θα πεί παράτυποι μετανάστες; Οι λαθρέμποροι τι είναι παράτυποι έμποροι; Οι λαθρεπιβάτες τι είναι αλληλέγγυοι επιβάτες;

Πάμε όμως στην ουσία και αυτή είναι αν ο Μητροπολίτης Χίου και ο κάθε Μητροπολίτης δικαιούται δια να ομιλεί για να θυμηθούμε τον μακαρίτη τον Κουτσόγιωργα.

Αλήθεια, πότε θα σταματήσουμε την υποκρισία; Όταν δικαιούται να μιλάει ελεύθερα ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας, γιατί δεν δικαιούται ο Μητροπολίτης; Οταν ο καθένας μπορεί να βγάλει τα σώψυχα του στο Facebook, γιατί δεν μπορεί να εκφράσει την γνώμη του ένας θρησκευτικός ηγέτης;

Μα γιατί κάνει πολιτική. Άλλη υποκρισία. Όλα είναι πολιτική.

Αλήθεια όμως, όταν ο Χίου Μάρκος κατακεραύνωνε από άμβωνος την κατάργηση του ΝΑΤ, δεν είδα κανέναν να διαμαρτυρηθεί. Όταν πέρναγε τους πολιτικούς γενεές δεκατέσσερις για την αύξηση του ΦΠΑστα νησιά μας, δεν απάντησα καμιά διαμαρτυρία. Όταν κατέβαινε στην παρέλαση και παράταγε τους επισήμους, για να χωθεί μέσα στους διαμαρτυρόμενους απόμαχους της θάλασσας, μόνο μπράβο εισέπρατε. Ολα αυτά δεν ήταν πολιτικές κινήσεις και πράξεις;

Και μετά γιατί θα εγκαλεστεί ο Μητροπολίτης για τους λαθρομετανάστες. Γιατί όταν ακόμα δεν υπήρχε πρόβλημα δημιουργούσε την Υματιοθήκη; Γιατί όταν η Πολιτεία κοιμόνταν έφερνε εδώ την «Αποστολή» άνοιγε τα κελιά των εκκλησιών, μοίραζε ρούχα και συσσίτιο; Ποιός κύριοι τάισε εδώ χιλιάδες κόσμο, πριν εμφανιστούν οι επαγγελματίες… αλληλέγγυοι;

Βεβαίως ο ρόλος του Θρησκευτικού ηγέτη είναι να ενώνει και να μην διχάζει, όμως θεωρούμε ότι το κριτήριο αυτό δεν το έχει ο Αγιος Χίου; Υπάρχουν φορές που δεν συμφωνώ κι’ εγώ μαζί του, του έχω πεί και κατ’ ιδίαν και δημοσίως ότι οι μισοί που τρώνε από τα συσσίτια της Μητροπόλεως τον… δουλεύουν, αλλά σέβομαι από την μια την Θεολογική λογική του «εγώ δεν είμαι Εφορία, ούτε στα στομάχια των ανθρώπων, εγώ όποιος λέει πεινώ του προσφέρω» από την άλλη δε, ακούω την γνώμη του με προβληματισμό ακόμα κι΄αν διαφωνώ.

Όχι όμως ωρέ αδέλφια να φτάσουμε και στο σημείο να του λέμε ότι δεν θα έχει δημόσιο λόγο εκεί που δεν συμφωνούμε.

Υ.Γ Δεν τα έγραψα αυτά γιατί μου το ζήτησε κανείς, ούτε ο Χίου Μάρκος χρειάζεται συνήγορο, γιατί δεν είναι και κατηγορούμενος, ούτε ποτέ μου έγραψα ως συνήγορος κανενός.
Εγραψα γιατί δεν θέλω να δικαιωθεί ο συγχωρεμένος ο Μαθιούδης, που έλεγε για έναν παλιό προύχοντα, που έλεγε για τους Χιώτες. «Εσάς και τον Χριστό να κατεβάσουν και να σας βάλουν Μητροπολίτη από τον γάδαρο θα τον κατεβάσετε».

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Ὁ συμπαθέστατος πατήρ

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ.

 Ο ιστορικός της Καινής Διαθήκης, ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς, αναφερόμενος στο 11ο κεφάλαιο του Βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων για την παρουσία του Θεού στην Αντιόχεια στην οποία για πρώτη φορά οι μαθητές του Χριστού ονομάσθηκαν Χριστιανοί, σημειώνει ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα για τη μορφή του Αποστόλου Βαρνάβα.

«Ην ανήρ αγαθός και πλήρης Πνεύματος Αγίου και πίστεως». Και ακόμη «παρεκάλει πάντας τη προθέσει της καρδίας προσμένειν τω Κυρίω»
1.
Η παράκληση ήταν το ιδιαίτερο γνώρισμα του Αποστόλου. Δηλαδή, ενίσχυε, προέτρεπε, ενθάρρυνε όλους με θερμή καρδιά και πρόθυμη διάθεση να μένουν πιστοί και αφοσιωμένοι. Η παράκληση είναι ένα εφόδιο πολύτιμο και αναγκαίο στη μετάδοση του ευαγγελικού μηνύματος. Αυτήν παρουσιάζει στην προς Εβραίους επιστολή του ο Απόστολος Παύλος: «Παρακαλείτε εαυτούς καθ΄ εκάστην ημέραν άχρις ου το σήμερον καλείται» – «Να προτρέπετε ο ένας τον άλλον κάθε μέρα όσο διαρκεί το σήμερα της παρούσης ζωής»2.


 Δεν πρόκειται για απλά λόγια, αλλά κυρίως για προσφορά αγάπης που βγαίνει μέσα από την καρδιά ενός πνευματέμφορου ανθρώπου. Το να παρηγορεί κανείς και να ενισχύει τον συνάνθρωπο σημαίνει ότι πρώτα ο ίδιος δέχθηκε πλούσια αυτή την παράκληση, την παρηγορία από το Θεό. Και επειδή ο άνθρωπος του Θεού γνωρίζει ότι η ζωή έχει τις δικές της εναλλαγές και τα χαρούμενα τα διαδέχονται τα λυπηρά, πως υπάρχουν ώρες κοπώσεως και πόνου, αποτυχίας, εγκαταλείψεως, ασθενείας, αθυμίας, ἀπογοητεύσεως και τόσα άλλα εγγενή στην ανθρώπινη ανεπάρκεια, στέκεται με πολλή αγάπη και με βαθιά κατανόηση στον συνάνθρωπό του.

  Στο πρόσωπο του άλλου αντικρύζει το πρόσωπο του Χριστού. Στον άλλο δεν βλέπει την κόλασή του, αλλά τη σωτηρία του. Γι΄ αὐτό και γίνεται «τοις πάσι τα πάντα ινα πάντα τινας σώση»
Ένας τέτοιος υιός παρακλήσεως ήταν και ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.

Κάπου είχα ακούσει πως καμία προσευχή δεν πάει χαμένη..

Κάπου είχα ακούσει πως καμία προσευχή δεν πάει χαμένη... Κάθε ικεσία που βγαίνει ειλικρινά, γεμάτη δάκρυα, ποτέ δεν χάνεται... 
Κατευθείαν πηγαίνει στον δικό Του θρόνο. 

Εκείνος, φίλε μου, πάντα σε κοιτάζει.Όχι βλοσυρά, όχι σαν κακός εκδικητής.
Μα σαν στοργικός πατέρας,έτοιμος να σε σηκώσει αν χτυπήσεις, έτοιμος αν στενοχωρηθείς να σε παρηγορήσει...

Όμως, έχεις και μια μητέρα ακόμα. Την δική Του μητέρα που και εσένα αγαπάει όσο δεν φαντάζεσαι...
Είναι η πιο γλυκιά μητέρα του κόσμου. Όποτε την χρειαστείς και την ζητήσεις, αμέσως θα έρθει.
Αν από την καρδιά σου την φωνάξεις, Εκείνη στη στιγμή θα είναι δίπλα σου. Ξέρεις πώς;Με ένα χάδι.

Ένα αθόρυβο, ουράνιο χάδι. Η αγκαλιά της Παναγίας είναι η πιο μεγάλη, η πιο σίγουρη, η πιο στοργική, η ωραιότερη...


Περιμένει μονάχα από σένα να προσπαθείς. Να αγαπάς το παιδί Της και να προσεύχεσαι.Όσα είναι τα άστρα τ'ουρανού, ας είναι και οι προσευχές σου.


Γι'αυτό, αδερφή και αδερφέ, σου λέω: μην στενοχωριέσαι!
Κοίτα ψηλά...


Πρόσεχε μήπως περνά ο καιρός μες στη γκρίνια...


Πρόσεχε μήπως περνά ο καιρός μες στη γκρίνια,και δεν μπορείς στο τέλος να χαρείς τίποτα.
Και φεύγει ολόκληρη ζωή,χωρίς να πεις μια μέρα:''χάρηκα σήμερα,ήταν όμορφα!''

π.Ανδρέας Κονάνος.

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης: «Δέν θέλει τήν ἐξομολόγηση ὁ διάβολος - Κοινωνᾶμε, ἀλλά δέν κοινωνᾶμε»

Μιά δαι­μο­νι­σμέ­νη ὁ­μο­λο­γοῦ­σε: “Ὅ­ταν ἤ­μουν 13 χρο­νῶν, ἔ­βο­σκα τά γε­λά­δια σέ μιά ρε­μα­τιά καί ἐ­κεῖ βλαστή­μη­σα τόν Χρι­στό καί τόν ἀν­τί­χρι­στο καί δαι­μο­νί­στη­κα, μπῆ­κε μέ­σα μου δαί­μο­νας. Ἀ­πό τό­τε δέν εἶμαι κα­λά.

Παν­τρεύ­τη­κα καί μέ πῆ­γε ὁ ἄν­τρας μου στήν Ἀγ­γλί­α, στήν Γερ­μα­νί­α, σέ ὅ­λους τούς για­τρούς. Οἱ για­τροί δέν βρῆ­καν τί­πο­τα. Δέν ξέ­ρουν ὅ­τι ἔ­χω δαί­μο­να. Τώ­ρα, μέ ἔ­φε­ρε καί σέ σέ­να”.
»Τούς εἶ­πα, “ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση καί θεί­α Κοι­νω­νί­α” καί φώ­να­ξε τό δαι­μό­νιο: “Ἐ­σύ δέν τά λές κα­λά! Ἐ­κεῖ­νος ὁ ἄλ­λος ὁ πα­πάς (ἕ­νας ἄλ­λος Ἱ­ε­ρέ­ας ἐξ ἐγ­γά­μων πού εἶ­χαν πά­ει πρω­τύ­τε­ρα) τά λέ­ει κα­λύ­τε­ρα. Μό­νο μεταλα­βιά (θεί­α Κοι­νω­νί­α), δέν χρει­ά­ζον­ται δι­α­βά­σμα­τα (ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση) “.
»Εἴ­δα­τε, ἀ­δελ­φοί μου, πώς δέν τήν θέ­λει τήν ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση ὁ δι­ά­βο­λος καί ὅ­τι ἡ θεί­α Κοι­νω­νί­α δί­χως ἐ­ξομο­λό­γη­ση δέν ὠ­φε­λεῖ σέ τί­πο­τα».

«Κοινωνᾶμε, ἀλλά δέν κοινωνᾶμε»
Μιά κυ­ρί­α ἀ­πό ἕ­να χω­ριό, ἦρ­θε πρίν με­ρι­κά χρόνια νά μέ δῆ.

H Άσμα αλ Άσαντ φωτογραφίζεται με χριστιανικές εικόνες

Της Παναγίας στη Συρία: H Άσμα αλ Άσαντ φωτογραφίζεται με χριστιανικές εικόνες στο ατελιέ ζωγράφου …
H Άσμα αλ Άσαντ η σύζυγος του σύριου προέδρου επισκέφθηκε το σπίτι του εικαστικού καλλιτέχνη Mohammed Naji Obeid και τίμησε με την παρουσία της τόσο αυτόν όσο και την οικογένεια του.Ο ζωγράφος επιδιώκει με το πλούσιο έργο του να ενσαρκώσει την συριακή πόλιτιστική κληρονομιά και την αυθεντική συριακή ταυτότητα.
Ο Naji Obeid γεννήθηκε στη Deir al-Zour το 1918, συμμετείχε σε 148συλλογικές εκθέσεις και 35 ατομικές και τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις σε τοπικό και διεθνές επίπεδο για την προσφορά του.Συνεχίζει την καλλιτεχνική του παραγωγή παρά την ηλικία του αλλά και την ανίατη ασθένεια από την οποία πάσχει.
Η πρώτη κυρία της Συρίας στα μεθεόρτια της Παναγίας σε μια κίνηση με έντονο συμβολισμό επέλεξε να φωτογραφηθεί με τον καλλιτέχνη στο ατελιέ του με χριστιανικές εικόνες που έχει φιλοτεχνήσει ο ίδιος...

Το Μοναστήρι της Μολυβδοσκέπαστης,

   Ναοί και μοναστήρια δείχνουν τους «δρόμους» της Παναγίας στην Ήπειρο μέσα στο πέρασμα των αιώνων. Είναι θρησκευτικά μνημεία, που σώζονται σε χωριά, σε πλαγιές βουνών, κοντά σε ποτάμια ή απόκρυμνα βράχια και αποτελούν τόπους προσκυνήματος.
Μνημείο της Ορθοδοξίας, σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων από τα σύνορα με την Αλβανία, στην περιοχή της Κόνιτσας, στέκει επί 13 αιώνες ακλόνητος μάρτυρας της ιστορίας του, το Μοναστήρι της Μολυβδοσκέπαστης, που είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. 

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

''Το ύδωρ της ελέγξεως του Κυρίου’'.Σπάνια τοιχογραφία

Δοκιμάστε Virgin επίπληξη νερό.  Μια τοιχογραφία στην εκκλησία του XI αιώνα Ατένι Sioni, Γεωργία.
Ένα από τα αρχαιότερα και σημαντικότερα απόκρυφα χριστιανικά κείμενα είναι το Πρωτευαγγέλιον Ιακώβου ,που πραγματεύεται τα σχετικά με τη γέννηση της Θεοτόκου, τη γέννηση του Χριστού και το θάνατο του Ζαχαρία, γεγονός που το ανέδειξε σε ένα απο τα πιο δημοφιλή, λαϊκά αναγνώσματα.

Στην παρούσα τοιχογραφία του 11ου αιώνα από την Μονή Ατένι Σιόνι της Γεωργίας απεικονίζεται ένα απόσπασμα από το Πρωτευαγγέλιον Ιακώβου:
Δοκιμάστε Virgin επίπληξη νερό.  Μια τοιχογραφία στην εκκλησία του XI αιώνα Ατένι Sioni, Γεωργία.

...Είπε ο ιερέας: «Δώσε πίσω την παρθένο που παρέλαβες απο το Ναό του Κυρίου». Τότε ο Ιωσήφ άρχισε να κλαίει. Ο ιερέας συνέχισε: «Θα σας δώσω να πιείτε το ‘ύδωρ της ελέγξεως του Κυρίου’ που θα φανερώσει ενώπιον σας τις αμαρτίες σας».
Δοκιμάστε Virgin επίπληξη νερό.  Μια τοιχογραφία στην εκκλησία του XI αιώνα Ατένι Sioni, Γεωργία.


2. Πήρε ο ιερέας και έδωσε στον Ιωσήφ να πιεί, στέλνοντας τον στο βουνό. Και επέστρεψε σώος. Έδωσε και στη Μαριάμ να πιει στέλνοντάς την στο βουνό. Και επέστρεψε σώα. Θαύμασε τότε όλος ο λαός , αφού δεν βρέθηκε αμαρτία σε αυτούς.

3. Και είπε ο ιερέας: «Αφού ο Κύριος δεν αποκάλυψε αμαρτίες σε σας, ούτε εγώ σας κατακρίνω» και τους άφησε ελεύθερους. Πήρε ο Ιωσήφ τη Μαριάμ και επέστρεψε στο σπίτι του χαρούμενος και δοξάζοντας το Θεό του Ισραήλ.

Ψελλίσματα Στην Πανάχραντο !

" Στήν Παναγία μας ὅλα τά προβλήματά μου ἀναθέτω.
Ἀλλά γιά περισσότερη ἐγρήγορση…
Μιλῶ στήν Γλυκοφιλοῦσα,
ὅταν μοῦ λείπη ἡ ἀγάπη τῶν δικῶν μου.

Παρακαλῶ τήν Ὁδηγήτρια,
γιά νά μήν χάσω τόν δρόμο μου.

Κλαίω μπροστά στήν Παυσολύπη,
ὅταν ὁ οὐρανός μου εἶναι μαῦρος.

Δέομαι στήν Γοργοϋπήκοο,
γιατί τό πρόβλημα “δέν παίρνει” ἄλλο.
Γονατίζω στήν Παραμυθία,
ὅταν οἱ λύπες εἶναι ἀβάσταχτες, πολλές καί ὄχι μία.

Χαμογελώντας παρακαλῶ τήν Πάντων Χαρά,
ὅταν ἡ χαρά μου εἶναι μακρινό ὄνειρο.

Κοκκινίζοντας ἐκλιπαρῶ τό Ρόδο τό Ἀμάραντο,
γιά τήν χαμένη μου ντροπή.
Κι ἄν ἡ μάνδρα τῆς ψυχῆς μου ἀπειληθῆ,
κρούω στήν Πορταΐτισσα.

Δοξολογώντας τόν Κύριο,
ψάλλω μπροστά στό Ἄξιον Ἐστί.

Εὐχαριστώντας τόν Θεό γιά ὅσα μοῦ ἔδωσε,
ζητῶ ἀπό τήν Παναγία Δεξιά νά Τοῦ τό πεί.
Ἀλλ’ ὅταν δέν ἀντέχω τόν θρῆνο τῶν ἀδελφῶν,
ζητῶ ἀπό τήν Θρηνωδοῦσα νά κλαύσω μαζί της.

Κι ὅσες φορές, ὡς ἄλλοι “Φιλισταῖοι” ἐχθρικά σύννεφα πυκνώνουν
στόν οὐρανό τῆς Πατρίδος μου, ἱκετεύω τήν Ἁγία Σκέπη.

Κι ὡς Μάνα τοῦ κόσμου ὅλου, Βρεφοκρατοῦσα,
Σέ ἱκετεύω γιά τίς μάνες…
Ἀπό τήν Γερόντισσα τοῦ Ἁγίου Ὄρους
ζητῶ νά φυλάει τά ἀδέλφια μου τούς μοναχούς… "

Ὦ Δέσποινα τοῦ κόσμου, γενοῦ μεσίτρια,
πρός τόν Φιλάνθρωπο Θεόν,
μή μοῦ ἐλέγξῃ τάς πράξεις,
ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων."