Άμή εγώ να φάω όλο το ψωμί καί εσύ να πεινάς,τί φανερώνω; (Αγ.Κοσμάς ο Αιτωλός)

Δείχνουμε αγάπη στο συνάνθρωπο όταν του δίνουμε κάτι πού έχουμε εμείς καί πού εκείνος το έχει ανάγκη· "έπείνασα καί έδώκατέ μοι φαγείν" (Ματθ. 25, 35).
"Εγώ έχω ένα ψωμί να φάω, εσύ δεν έχεις. Άνίσως καί σου δώσω κομμάτι καί εσένα οπού δεν έχεις,ε,τότε φανερώ­νω πώς σε αγαπώ. Άμή εγώ να φάω όλο το ψωμί καί εσύ να πεινάς, τί φανερώνω; φανερώνω πώς ή αγάπη όπου έχω εις εσένα είναι ψεύτικη.'Εχω δυο ποτήρια κρασί να πιω, εσύ δεν έχεις. Άνίσως καί σου δώσω καί εσένα, από αυτό να πιής,τό­τε φανερώνω πώς σε αγαπώ,άμή άνίσως καί δεν σε δώσω εσένα,είναι κάλπικη ή αγάπη.Άμή εγώ να έχω τα φορέματα μέσα εις το σεντούκι φυλαγμένα να τα τρώγη το σκουλήκι καί εσύ να περιπατης γυμνός, είναι κάλπικη ή αγάπη.Εσύ είσαι λυπημένος,απέθανε ή μητέρα σου ό πατέρας σου ή το παιδί σου ή άρρωστος είσαι.Άνίσως καί έλθω να σε παρηγορήσω,τότε είναι αληθινή ή αγάπη.Άμή άνίσως εσύ κλαίης καί θρηνής,καί εγώ κάθομαι τρώγω,πίνω,χορεύω,τραγουδώ ξεφαντώνω,είναι ψεύτικη ή αγάπη"
(Αγ.Κοσμά Αιτωλού)-Διδαχή Α'

Όσο περισσότερο ενωνόμαστε με τον συνανθρωπο,τόσο περισσότερη είναι η ένωσή μας με το Θεό

Φαντάσου έναν κύκλο σημειωμένο πάνω στο χώμα, λέει ό Δωρόθεος. Υπόθεσε ότι ό κύκλος είναι ό κόσμος καί ότι το κέντρο του κύκλου είναι ό Θεός. Ένας αριθμός γραμμών οδηγούν από την περιφέρεια στο κέντρο καί αυτές οι γραμμές αντιπροσωπεύουν τους δρόμους της ζωής πού οί άνθρωποι μπορούν να ακολουθήσουν. Στήν επιθυμία τους να πλησιά­σουν το Θεό οί άγιοι προχωρούν ακολουθώντας αυτές τίς γραμμές προς το κέντρο του κύκλου. 'Ετσι, όσο πιο πολύ προχωρούν τόσο πιο πολύ πλησιάζουν ό ένας τον άλλο καί το Θεό. "Οσο πιο κοντά έρχονται στο Θεό τόσο πιο κοντά έρχονται στον άνθρωπο. Αυτή είναι ή φύση της αγάπης, όσο πιο πολύ ενωνόμαστε με το συνάνθρωπο τόσο περισσότερη είναι ή ένωση μας με το Θεό.

Κυριακη της Απόκρεω-Αγάπα τον πλησίον σου, εκεί θα δεις, όσο μπορείς, το Θεό.

Δεν μπορεί ό άνθρωπος όμως να επιστρέψει στο Θεό καί να τον συναντήσει χωρίς προηγουμένως να συναντήσει το συ­νάνθρωπο, γι' αυτό το επόμενο βήμα στην πορεία για τη συ­νάντηση με τον αναστημένο Χριστό είναι ακριβώς ή συνάντη­ση με το συνάνθρωπο.                                                           Θέμα της τρίτης Κυριακής του Τριωδίου είναι ή κρίση πού θα βασιστεί αποκλειστικά στην αγάπη πού ό άνθρωπος έχει δείξει για το συνάνθρωπο του καί πού τελικά μεταβαίνει σ' αυτόν τον ίδιο το Θεό· "εφ όσον εποιήσατε ένί τούτων των αδελφών μου, έμοί εποιήσατε" (Ματθ. 25,40).

Ή αγάπη είναι από το Θεό καί όποιος αγαπάει το Θεό είναι παιδί του Θεού καί γνωρίζει το Θεό, εκείνος πού δεν αγαπά, δεν γνωρίζει το Θεό γιατί ό Θεός είναι αγάπη (Α' Ίω-άν. 4, 7-8). Άποκτούμε επίγνωση των μυστηρίων του Θεού όταν είμαστε ενωμένοι με την αγάπη (Κολ. 2,2). Ό Θεός μένει μέσα μας όταν αγαπιόμαστε μεταξύ μας (Α' Ίωάν. 4, 12). Μόνο ενωμένοι γινόμαστε κατοικητήριο του Θεοϋ (Εφ. 2, 22). 

Αν το να μείνουμε στο Θεό εξαρτάται από την αγάπη καί ή αγάπη από την τήρηση των εντολών καί ή εντολή είναι να αγαπούμε ό ένας τον άλλο, το να μείνουμε κοντά στο Θεό εξαρτάται από την αγάπη πού έχουμε ό ένας για τον άλλο.

Όθεν όποιος έχει αυτήν την εύλογημένην άγάπην πρώτον εις τον Θεόν καί δεύτερον εις τον άδελφόν του τον χριστιανόν, αυτός αξιώνεται καί δέχεται την Παναγίαν Τρίαδα μέσα εις την καρδίαν του"

Υπάρχουν πολλά χωρία στη Γραφή οπού φαίνεται να απαιτείται για την τελειότητα μόνο ή αγάπη για τον πλησίον ενώ ή αγάπη για το Θεό παρασιωπάται, αν καί ό νόμος και οι προφήτες κρέμονται και από τις δυο αυτές εντολές. Άλλα αυτό συμβαίνει επειδή αυτός πού αγαπάει τον πλησίον πρέ­πει πάνω από οτιδήποτε άλλο να αγαπάει αυτή την ίδια την αγάπη. "Ομως ή αγάπη είναι ό Θεός "και ό μένων εν τη" αγάπη εν τω Θεώ μένει και ό Θεός εν αύτώ".Αγκάλιασε την αγάπη του Θεού και αγκαλιάζοντας την αγάπη αγκαλιάζεις τον ίδιο το Θεό

Ή αγάπη για το Θεό δεν μπορεί να τελειωθεί παρά μόνο όταν ό άνθρωπος αγαπάει τον πλησίον του και πλησίον δεν πρέπει να θεωρούνται μόνον οι φίλοι μας ή οι γνωστοί μας, αλλά όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε κοινή φύση, είτε είναι εχθροί, είτε εΐναι σύμμαχοι, είτε ανήκουν στην ίδια κοινωνική τάξη με μας, είτε όχι, γιατί μας έφτιαξε ό ίδιος δη­μιουργός και μας έδωσε πνοή ζωής, γιατί όλοι χαιρόμαστε τον ίδιο ουρανό καί την ίδια ατμόσφαιρα, τις ίδιες ημέρες και τις ίδιες νύχτες, καί αν καί μερικοί εΐναι καλύτεροι καί άλλοι χειρότεροι, μερικοί δικαιότεροι καί άλλοι λιγότερο δί­καιοι, ό Θεός είναι πλουσιοπάροχος καί καλός σε όλους. Όταν αγαπάει κανείς πραγματικά δεν εξαρτάται ή διάθεση του για τους ανθρώπους από τις απόψεις τους αλλά, απο­βλέποντας στην ανθρώπινη φύση πού όλοι έχουμε κοινή, αγαπάει εξίσου όλους τους ανθρώπους.Εκείνος πού αγαπάει το Θεό δεν μπορεί να μην αγαπάει καί κάθε άνθρωπο σαν τον εαυτό του. Εκείνος πού αγαπάει το Θεό έχει προαγαπήσει τον αδελφό του, γιατί ή δεύτερη αγάπη είναι απόδειξη της πρώτης. Εκείνος πού λέει ότι αγαπάει τον Κύριο καί οργίζεται κατά του αδελφού του μοι­άζει με υπνοβάτη.Εκείνος που έχει συνηθίσει να αγαπάει το Θεό στο συ­νάνθρωπο, επεκτείνει σ' αυτόν τίς εκδηλώσεις της αγάπης του με την ίδια διάθεση με την οποία πλησιάζει το Χριστό.

Δείχνουμε αγάπη στο συνάνθρωπο όταν του δίνουμε κάτι πού έχουμε εμείς καί πού εκείνος το έχει ανάγκη· "έπείνασα καί έδώκατέ μοι φαγείν" (Ματθ. 25, 35)."Εγώ έχω ένα ψωμί να φάω, εσύ δεν έχεις. Άνίσως καί σου δώσω κομμάτι καί εσένα οπού δεν έχεις, ε, τότε φανερώ­νω πώς σε αγαπώ. Άμή εγώ να φάω όλο το ψωμί καί εσύ να πεινάς, τί φανερώνω; φανερώνω πώς ή αγάπη όπου έχω εις εσένα είναι ψεύτικη. "Εχω δυο ποτήρια κρασί να πιω, εσύ δεν έχεις. Άνίσως καί σου δώσω καί εσένα, από αυτό να πιής, τό­τε φανερώνω πώς σε αγαπώ, άμή άνίσως καί δεν σε δώσω εσένα, είναι κάλπικη ή αγάπη. Άμή εγώ να έχω τα φορέματα μέσα εις το σεντούκι φυλαγμένα να τα τρώγη το σκουλήκι καί εσύ να περιπατης γυμνός, εΐναι κάλπικη ή αγάπη. Εσύ είσαι λυπημένος, απέθανε ή μητέρα σου, ό πατέρας σου ή το παιδί σου ή άρρωστος είσαι. Άνίσως καί έλθω να σε παρηγορήσω, τότε είναι αληθινή ή αγάπη. Άμή άνίσως εσύ κλαίης καί θρηνής, καί εγώ κάθομαι τρώγω, πίνω, χορεύω, τραγουδώ, ξεφαντώνω, είναι ψεύτικη ή αγάπη"(Αγ.Κοσμά Αιτωλού)

"Δεν περιγράφεται το ΰψος στο όποιο μας ανεβάζει ή αγάπη· ή αγάπη μας ενώνει με το Θεό, καλύπτει πλήθος αμαρτιών, ανέχεται τα πάντα, μακροθυμεί πάντοτε. Στήν αγάπη δεν υπάρχει τίποτε βάναυσο, τίποτε υπερήφανο, ή αγάπη δεν έχει σχίσμα, δεν στασιάζει, ή αγάπη τα κάνει όλα με ομόνοια· στην αγάπη τελειώθηκαν όλοι οί εκλεκτοί του Θεού, χωρίς αγάπη τίποτε δεν είναι εύάρεστο στο Θεό. Με την αγάπη μας προσέλαβε στον εαυτό του ό Δεσπότης"(Αγ.Κλήμεντος Ρώμης).

Αυτός πού έχει κάποιο ίχνος μίσους μέσα στην καρδιά του για κάποιον άλλο εξαιτίας κάποιου λάθους του είναι απόλυτα αποξενωμένος από το Θεό. Δεν μπορεί να έχει ειρήνη με το Θεό εκείνος πού εξαιτίας μιας φθονερής διαμά­χης δεν έχει ειρήνη με το συνάνθρωπο του.Όταν αγαπούμε ένα ή δυο φίλους μας ή τους δικούς μας ανθρώπους, δεν αγαπούμε για χάρη του Θεού, αλλά για να αγαπηθούμε κι έμείς άπ' αυτούς. Θα μοιάσουμε πραγματικά με το Θεό όχι όταν κάνουμε θαύματα, άλλα όταν αγαπούμε όλους τους ανθρώπους, ακόμη καί τους εχθρούς μας.Επειδή πρέπει να αγαπιόμαστε μεταξύ μας με το ίδιο μέ­τρο, είναι απαράδεκτο να σχηματίζουμε φατρίες καί κλίκες. Γιατί εκείνος πού αγαπάει τον ένα πιο πολύ από τους άλλους κατηγορεί τον ίδιο τον εαυτό του οτιγιά τους άλλους δεν έχει πραγματική αγάπη.
Όπως ή ανάμνηση της φωτιάς δεν ζεσταίνει το σώμα έτσι  καί ή πίστη χωρίς αγάπη δε φέρνει το φως της γνώσεως του Θεοΰ στην καρδιά του ανθρώπου.Όπως το σώμα είναι ένα αν καί έχει πολλά μέλη καί όλα τα μέλη του σώματος, αν καί είναι πολλά είναι ένα σώμα, έτσι καί ό Χριστός (Α' Κορ. 12, 12). Ό Χριστός συνηθίζει να αναλαμβάνει τη μορφή των μελών Του καί να αποδίδει στον ίδιο τον εαυτό Του ό,τι λέγεται για εκείνα, γιατί το κεφάλι καί το σώμα είναι ένας Χριστός".
Ό πραγματικός ναός του Κυρίου, είναι ή ψυχή του πιστού. Ας τον λατρεύσουμε αυτόν το ναό, ας τον διακοσμή­σουμε, ας προσφέρουμε σ' αυτόν δώρα, ας υποδεχτούμε σ' αυτόν το Χριστό. Τί καλύτερους θησαυρούς έχει ό Χριστός από εκείνους δία των οποίων θέλει να παρουσιάζεται

.Να φοβάσαι το Χριστό επάνω, αναγνώριζε Τον εδώ κάτω. Έχε το Χριστό επάνω παρέχοντα τις πλούσιες δωρεές Του, αναγνώριζε Τον εδώ κάτω δυστυχούντα. Εδώ είναι φτωχός, εκεί είναι πλούσιος.Ό Χριστός πέθανε καί τάφηκε μια φορά αλλά θέλει να χύνεται καθημερινά μύρο στα πόδια Του. Τί είναι λοιπόν αυτοί στους οποίους χύνουμε το μύρο; Είναι τα πόδια του Χρίστου καί γι' αυτούς λέει αυτός ό ίδιος "ό,τι έποιήσατε ένί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων έμοί έποιήσατε". Αυτά τα πόδια πού ή γυναίκα του Ευαγγελίου τα ξεκουράζει καί τα δροσίζει με τα δάκρυα της, αυτά τα πόδια ραίνει με μύρο εκείνος πού προσφέρει τη γλυκύτητα της καλοσύνης του ακόμη καί στον πιο αδύνατο. Σ' αυτά οι μάρτυρες, σ' αυτά οι απόστολοι, σ' αυτά ό Κύριος Ιησούς Χριστός δηλώνει ότι τιμάται.Έτσι ξέρουμε ότι αγαπάμε τα παιδιά του Θεοϋ" λέει ό Ιωάννης (Α' Ίωάν. 5,2). Τί σημαίνει αυτό; Προηγουμένως μιλούσε για το γιο του Θεοϋ, μας πρόβαλε το Χριστό καί είπε-"οποίος πιστεύει ότι ό Ίησοΰς Χριστός γεννιέται από το Θεό καί οποίος αγαπάει Εκείνον πού γέννησε, δηλαδή τον Πατέ­ρα, αγαπάει επίσης καί Εκείνον πού γεννήθηκε άπ' Αυτόν, δηλαδή το Γιο, τον Κύριο μας Ίησοϋ Χριστό" καί συνεχίζει: "Έτσι ξέρουμε ότι αγαπούμε τα παιδιά του Θεοϋ", σαν να επρόκειτο να πεΐ "έτσι ξέρουμε ότι αγαπούμε το Υιο του Θε­ού". Είπε τα παιδιά του Θεού ενώ μιλούσε ακριβώς πρίν για το Υιο του Θεοϋ, επειδή τα παιδιά του Θεού εΐναι το σώμα του μόνου Υιου του Θεού, καί άφού Εκείνος είναι το κεφάλι καί εμείς τα μέλη, είναι ένας Υιος του Θεού. Γι' αυτό όποιος αγαπάει τα παιδιά του Θεού, αγαπάει το Υιο του Θεού καί όποιος αγαπάει το Υιο του Θεοϋ, αγαπάει τον Πατέρα.Αν λοιπόν μας πει κάποιος, δείξε μου Εκείνον για να Τον αγαπήσω, τί άλλο θα πρέπει να απαντήσουμε παρά αυτό πού είπε ό Ιωάννης: "Κανείς δέν είδε ποτέ το Θεό" (Ίωάν. 1, 18) καί για να μη νομίσει ότι ό άνθρωπος δέν μπορεί να δει καθόλου το Θεό, είπε "ό Θεός είναι αγάπη" καί "οποίος μένει στην αγάπη μένει στο Θεό" (Α' Ίωάν. 4, 16). Γι' αυτό αγάπα τον πλησίον σου, εκεί θα δεις, όσο μπορείς, το Θεό.

π.Φιλοθέου Φάρου ''Πριν και μετά τπ Πάσχα''εκδ.Ακρίτας

..αραδιασμένες μπροστά στο ιερό οι ψυχές μοιράζονται σιτάρι...

Σήμερα των ψυχών
αραδιασμένες μπροστά στο ιερό
οι ψυχές μοιράζονται το στάρι
και τη θύμηση των ζωντανών.

Κι ο ιερέας να διαβάζει
τα ονόματα όλων των ψυχών
και να παρακαλεί
να βρουν όλοι ανάπαυση
κοντά στον πρωτοπλάστη.

Κι η ψυχή της Ελλάδας
ήταν κι αυτή εκεί αραδιασμένη.
Μαζί με τους υπόλοιπους
ενωμένη για πάντα
με τα παιδιά της.

Αυτό είναι που μας ξεχωρίζει
από όλη την υπόλοιπη
πολιτισμένη Δύση:
ενωμένοι όχι μόνον στο θάνατο,
αλλά και μετά από αυτόν.

πηγή

Σ' Αυτόν τον ένα Θεό είμαστε όλοι ενωμένοι...

Ο ιεραπόστολος ιερέας Μακάριος Glukharev  (1792-1847) σ' ένα γράμμα του προς κάποιον πού είχε πρό­σφατα χάσει προσφιλές πρόσωπο αναφέρει:«Ζούμε καί κινούμαστε καί υπάρχουμε εν Χριστώ.  Είτε ζωντανοί,είτε πεθαμένοι είμαστε όλοι μας "εν Αυτώ".Είναι πιο αληθινό να ποϋμε:είμαστε όλοι μας ζωντανοί"εν Αϋτώ",επειδή "εν Αυτώ" δεν υπάρχει θάνατος.Ο Θεός μας δεν είναι Θεός τεθνεώτων αλλά ζώντων. Είναι ό Θεός σου,είναι Θεός αυτής πού πέ­θανε. Ύπάρχει μόνο ένας Θεός, καί σ' Αυτόν τον ένα Θεό είστε καί οί δύο ενωμένοι. Μόνο πού προς το παρόν δεν μπορείτε να ιδωθείτε. Πράγμα πού σημαί­νει πώς ή μελλοντική σας συνάντηση θα είναι τόσο χαρούμενη- καί τότε κανείς δεν θα σας στερήσει τη χαρά σας. "Ομως ακόμη καί τώρα ζείτε μαζί.Τό μόνο πού συνέβηκε είναι πώς αυτή πήγε σε κάποιο άλλο  δωμάτιο καί έκλεισε την πόρτα... Ή πνευματική ό­μως αγάπη δεν αντιλαμβάνεται τον ορατό χωρισμό»

Καλλίστου Γουέαρ''Η εντός ημών βασιλεία''

Ο θάνατος είναι χωρισμός που δεν είναι χωρισμός...

Ο θάνατος είναι ένας χωρισμός πού δεν είναι χωρισμός. Ή Όρθοδοξία αποδίδει πολύ μεγάλη ση­μασία σ' αυτό το σημείο. Ζώντες καί κεκοιμημενοι ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Το χάσμα του θανάτου δεν είναι αγε­φύρωτο, επειδή όλοι μας συναντιόμαστε γύρω από την τρά­πεζα του Κυρίου. Σύμφωνα με τη Ρωσίδα συγγραφέα Ιου­λία de Beausobre (1893-1977),''΄Η Εκκλησία... είναι ό τόπος συνάντησης των κεκοιμημένων, των ζώντων καί αυτών πού δεν έχουν ακόμη γεννηθεί, όπου αγαπώντας ό ένας τον άλλο, προσέρχονται γύρω από τον βράχο της αγίας Τρα­πέζης για να διακηρύξουν την πίστη τους στον Θεό'' 

Διωγμοί και προσβολές κατά της Εκκλησίας του Χριστού(Αγ.Ιωάννη Κρονστάνδης)

 Σήμερα οι διωγμοί κι οι προσβολές αφορούν την αλήθεια, την πίστη του Χριστού; Διωγμοί και προσβολές υπάρχουν και σήμερα και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν ως τη συντέλεια του κόσμου. Γιατί για πολλούς ανθρώπους η βασιλεία του Θεού δεν ήρθε ακόμα «εν δυνάμει» και για μερικούς δεν έχει έρθει καθόλου. 
 Ακόμα και στις χριστιανικές κοινωνίες η αδικία και το ψέμα επικρατούν. Ο σατανάς δεν έχει δεσμευτεί ακόμα. Κινείται ελεύθερα στη γη και διαπερνάει τους αιθέρες. Τώρα φαίνεται πως πραγματικά μαίνεται και λυσσά εναντίον εκείνων που κρατούν την ορθή πίστη, γιατί γνωρίζει «Ότι ολίγον καιρόν έχει» (Αποκ. ιβ’ 12).
  Η διαφορά είναι ότι στις μέρες μας δεν πολεμάει τους πιστούς με διωγμούς και βασανιστήρια αλλά με απιστία, με ψεύτικη πρόοδο, με ελευθεριότητα ή για να το πούμε πιο απλά: με σκεπτικισμό, με αυθάδη άρνηση της πίστης, με διασυρμό, χλευασμούς, βλασφημία, συκοφαντία, περιφρόνηση κλπ. Οι σημερινοί ευλαβείς άνθρωποι αποκαλούνται υποκριτές, αμόρφωτοι, στενόμυαλοι.
Η χριστιανική πίστη θεωρείται πίστη των απλοϊκών ανθρώπων. Η χριστιανική αγάπη λογαριάζεται αδυναμία, η ελεημοσύνη ανόητη σπατάλη. Η κοινή προσευχή θεωρείται υποκρισία.
 Η χαρά κι η ευφροσύνη στην προσευχή λογιάζονται ηλιθιότητα και παράνοια.
Από την άλλη πλευρά όταν κάποιος είναι ακόλαστος και ικανοποιεί όλες τις αναρίθμητες σαρκικές επιθυμίες του θεωρείται φυσιολογικός, σύγχρονος και προοδευτικός. Τον χαρακτηρίζει η αποξένωση από την ατομική και την κοινή προσευχή, η εγκατάλειψη κάθε είδους ιεροτελεστίας κι η πορεία μιας ζωής που δεν ταιριάζει ούτε σε χριστιανούς μα ούτε σε ιουδαίους ή σε ειδωλολάτρες. Ζει σε μια μάλλον ζωώδη κατάσταση, απαλλαγμένη από κάθε υποχρέωση. Και όλα αυτά θεωρούνται κάποιο «στυλ» ζωής, τεκμήριο γνησιότητας του πραγματικά σύγχρονου ανθρώπου, του κοσμοπολίτη, που έχει όλο τον κόσμο πατρίδα, του ανήκουν τα πάντα, αλλά του λείπει η πίστη.
Θα συμφωνήσετε πως θα ήταν δυσάρεστο σ’ έναν πιστό να ζει ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους. Ευτυχής είναι εκείνος που ζει μακριά τους. Ο άνθρωπος όμως που ζει ανάμεσά τους κι υφίσταται διώξεις, χλευασμούς και καυστικά σχόλια ας μη μένει σιωπηλός. Πρέπει αντίθετα να είναι ικανός και έτοιμος να δίνει αμέσως απαντήσεις για να στηρίξει την πίστη και την ελπίδα του, ώστε η ατιμία να ντροπιαστεί. «Αποκρίνου άφρονι κατά την αφροσύνην αυτού, ίνα μη φαίνηται σοφός παρ’ εαυτώ» (Παρ. κστ’ 5).
Πώς αλλιώς κυνηγούν την αλήθεια και την ευσέβεια η ανομία κι η ατιμία; Με το ν’ αγνοούν τους αγώνες και την αξία των ευλαβών ανθρώπων που αγαπούν την αλήθεια· με το να προσπαθούν να τους στερήσουν την πρέπουσα τιμή κι ανταπόδοση. Κι από την άλλη μεριά η κολακεία κι η επιβράβευση της αδικίας προσπορίζει πλούσια δόξα, τιμές και πλούτη αυτού του κόσμου. Δεν είναι να θαυμάζει κανείς. Ό,τι επιδιώκεις, αυτό αποκτάς. 
Οι άνθρωποι που είναι πραγματικά ευλαβείς και δίκαιοι δεν επιδιώκουν τη δόξα των ανθρώπων, μ’ όλο που δεν την αποφεύγουν όταν αυτή τους πλησιάζει, αλλά τη δόξα του Θεού. Κι αυτό όμως για τη δόξα του Θεού και για ευφροσύνη εκείνων που φοβούνται το Θεό. Οι κοσμικοί άνθρωποι, που ο θησαυρός τους βρίσκεται εδώ στη γη, επιδιώκουν την κοσμική δόξα και την πετυχαίνουν. Οι χριστιανοί δίνουν πρόθυμα την περιουσία τους σ’ αυτούς που δεν έχουν κι έτσι δε γίνονται πλούσιοι. Οι κοσμικοί επιδιώκουν ασταμάτητα ν’ αυξάνουν τον πλούτο τους με δίκαιο ή με άδικο τρόπο. Έτσι πολλοί απ’ αυτούς γίνονται πλούσιοι.
«Χαίρετε καί άγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς». Στο βαθμό που οι δίκαιοι άνθρωποι υπομένουν προσβολές, διώξεις και στερήσεις στον κόσμο, η ανταπόδοσή τους θα είναι πολλή στους ουρανούς. Εδώ πολύ συχνά τα στερούνται όλα. Εκεί θα τα λάβουν όλα και μάλιστα εκ περισσού, πλούσια, όπως π.χ. άφθιτη δόξα, ανεξάντλητο θησαυρό, διαρκή ευφροσύνη και μια ατελεύτητη βασιλεία.
(Αγ. Ιωάννου Κρονστάνδης, «Οι Μακαρισμοί – Δέκα ερμηνευτικές ομιλίες», Αθήνα 2005)/ΠΗΓΗ

«Το έλεος Σου καταδιώξει με πάσας τάς ημέρας της ζωής μου» (Ψαλμός 22,6)

 Ο Θεός θέλει τη σωτηρία του ανθρώπου. Γι' αυτό καί «κυνηγά» τον αμαρτωλό άνθρωπο με την άπειρη αγάπη Του, για να τον σώσει από την αμαρτία, επιμένοντας με τη Χάρι Του καί εφευρίσκοντας ποικίλα μέσα προς σωτηρίαν του.'Ετσι ό θεόπνευστος ψαλμωδός με τον ωραιότατο καί θεολογικότατο αυτό στίχο κατακλείει τον 22ο Ψαλμό του, οπού παρουσιάζει την αγαθότητα καί καλοσύνη του καλού ποιμένα. «Το έλεος Σου καταδιώξει με πάσας τάς ημέρας της ζωής μυν» (Ψαλμός 22,6).

 Γεμάτος αγάπη, εύσπλαγχνία, έλεος για τον άνθρωπο είναι ό Θεός. Πλούσια καί ανεξάντλητα τα ελέη του Θεου αιώνες τώρα. 

«Τα ελέη σου από του αιώνός εισι» θα διακηρύξει στον 24ο Ψαλμό.Όχι μόνο σ'έναν ή δύο, σ'εκείνον ή χίλιους αμαρτω­λούς,αλλά σ'όλα τα δισεκα­τομμύρια των αμαρτωλών. Καί όχι μόνο σε μία ή δύο περιστάσεις, ή σε μία συγκε­κριμένη χρονική περίοδο της ζωής,αλλά συνεχώς καί πά­ντοτε καί προς όλους τους ανθρώπους. 

 Ακατά­παυστα ελεήμων, πολυέλεος καί φιλεύσπλαγχνος καί φιλάνθρωπος ό Θεός. Διάχυτη ή αγαθότητα, το πλήθος των οικτιρμών του Θεού για τον αμαρ­τωλό άνθρωπο. Είναι πραγματικά «Πατήρ των οικτιρμών» (Β' Κορ. 1,3).Αυτός ό Θεός του απείρου ελέους περιμένει τη σωτήρια απόφαση του κάθε αμαρτωλού για επι­στροφή κοντά Του. Ό Πολυεύσπλαγχνος Πατέ­ρας περιμένει τον άσωτο υίό, όσο καιρό καί αν χρειασθεί περιμένει· καί όταν τον βλέπει καί τον διακρίνει από μακριά,τον σπλαγχνίζεται και τρέ­χει να τον συναντήσει, να τον αγκαλιάσει,να του φορέσει καί πάλι την «στολήν την πρώτην», να του δώσει «δακτύλιον» να βάλει καί «υποδήμα­τα», καί να χαρεί για την ανάσταση του. Δεινόν ή ραθυμία, ή πτώση καί ή αμαρτία. Άλλα μεγάλη ή μετάνοια, γενναία ή απόφαση της επιστροφής, σω­τήριο το δάκρυ του μετανοούντος.

  Γι' αυτό, άφοϋ υπάρχει το άπειρο έλεος του Θεοϋ Πατρός, όπως συμβου­λεύει ό Ιερός Χρυσόστομος «κανένας ας μην απελπίζε­ται για τη σωτηρία του, όσο αμαρτωλός κι αν είναι... 

Αμάρτησες; Μετανόησε γρήγορα. Μύριες φορές αμάρτησες; Μύριες φορές μετανόησε». 

 Καί με συντετριμένη την καρδιά, διάθεση έξομολογήσεως, ειλικρίνεια αισθημάτων, ομολογία αμαρτημάτων, ό κάθε αμαρ­τωλός άνθρωπος ας λέγει αυτά τα λόγια, πού ακούμε στον Κανόνα της σπουδαιό­τατης εκείνης Κυριακής του Άσωτου, της Κυριακής της Εύσπλαγχνίας του Θεοϋ «Τα πατρώα σου σπλάγ­χνα νυν ύπάνοιξόν μοι από των κακών έπιστρέφοντι,επουράνιε Πάτερ,καί μη με άπωση,έχων υπερβάλλον έλεος».

  Ή φωνή του Ψαλμωδού «το έλεος Σου κατα­διώξει με πάσας τάς ημέρας της ζωής μου» ας γί­νει καί φωνή δική μας. Μέσα στο θρήνο της άμαρτωλότητάς μας ξέρουμε:«παρά τω Κυρίω το έλε­ος εις τον αιώνα». Καί ό Θεός περιμένει, περιμέ­νει, περιμένει με τις αγκάλες ανοικτές. Είναι «Θε­ός ελέους».

ΤΟΥ Αρχιμ.Χρυσοστόμου Παπαθανασίου

Η συναίσθηση των αδυναμιών μας.Οι τρεις κατηγορίες των ανθρώπων(Οσίου Ανθίμου Χίου)

Καλότυχος εκείνος που γνωρίζει την κατάστασην του και ταπεινώνεται.Κακότυχος εκεινος που δε γνωρίζει και περιφανευεται.Η ανθρώπινη φύση υπόκειται σε πάθη στο φθόνο,μίσος,θυμό,ζηλοτυπία κι άλλα πάθη.Καλότυχος εκείνος που το κατάλαβε.
Αυτός ο άνθρωπος θα έχει καλές ημέρες,διότι εμείς δε πιστεύουμε στο ριζικό και στη τύχη όπως το λένε.Πως?Διότι πάντοτε ταπεινώνεται και όπως κι αν του έρθει το πράγμα εις το Θεόν το ρίχνει κι ότι κι αν ακούσει κι ότι κι αν δεί πάντοτε στο αγαθό και στο καλό το γυρίζει και αναπαυεται.
Αντιθέτως εκεινος που δε γνώρισε τη κατάσταση του είναι κακότυχος,διότι είναι περίφανος και ότι κι αν του συμβεί,ολα στο πονηρό τα παίρνει,αυτός ο άνθρωπος θα εχει κακες ημέρες διότι ποτέ του δεν αναπαυεται.Εξετάζει τα σφαλματα των άλλων,είναι έτοιμος να κατακρίνει να κατηγορήσει,κι όλα αυτά διότι δεν αισθάνεται  την ασθένειαν του,αλλά νομίζει οτι εκείνος δεν σφάλλει.
Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι:σαρκικοί,ψυχικοί και πνευματικοί.Ο σαρκικός άνθρωπος ζητά την αναπαυση,αγαπά τους επαίνους,δε θέλει να του κόψουν το θέλημα του,υπερασπιζεται τον εαυτό του και ζητεί όσα ειναι προς αναπαυση του.Ο ψυχικός πάλι δε θέλει να αδικήσει,αλλά ούτε και να τον αδικήσουν.Δε κατηγορεί αλλά δεν θέλει και να τον κατηγορήσουν,εαν το συμβεί μια αδικία δεν ομιλει δε αλλά θλίβεται και λυπάται πως του το έκαναν.Ο πνευματικος αν αδικηθει χαίρεται,αν του κόψουν το θέλημα του ευφραινεται κι ότι κι αν του συμβει θεωρεί τον εαυτό του υπαιτιο.
Πηγή:Απόσπασμα απο το βιβλίο Άγιου Ανθίμου Χίου "Διδαχές πνευματικές-Άρτος ζωής" Ιερά Μονή Παναγίας Βοήθειας Χίου/ΠΗΓΗ 

Γέροντας Ιωήλ-Κτήτορας 3 εκκλησιών,αλλά ο ίδιος κατοικεί σε μία καλύβα!

Ο π.Ιωήλ από το Πρεουτσεστι Σουτσεάβα της Ρουμανίας,είναι ένα παράδειγμα ταπεινοφροσύνης για τους γύρω του.Αν και είναι ο κτίτορας τριών εκκλησιών,ο ίδιος ζει μέσα σε μία φτωχική καλύβα.
 Οι ανέσεις και τα υλικά αγαθά ποτέ δεν απασχόλησαν  τον 83χρονο π.Ιωήλ.Ούτε που σκέφτεται να εγκαταλείψει την καλύβα που ο ίδιος έσκαψε κάτω από την γη.Για να χτίσει τις εκκλησίες ο π.Ιωήλ έτρεξε ακούραστα για να μαζέψει δωρεές

«'Εσκαψα την καλύβα και για 2 χρόνια παρακάλεσα την Παναγία να με βοηθήσει να βρω χρήματα για να χτίσω μία εκκλησία.Τελικά έχτισα όχι μία αλλά τρεις.εκκλησίες!Δεν ξέρω πως να ευχαριστήσω το Θεό γιά όλα αυτά»δήλωσε ο ίδιος
ΠΗΓΗ

Ο Οσιομάρτυς Νεκτάριος Αγιαννανίτης(+1922)

Η καταγωγή του ήταν από τα Βουρλά της Σμύρνης. Μόνασε πρώτα στην Καλύβη της Χρίστου Γεννήσεως της σκήτης της Αγίας Άννης. Κατόπιν στην Καλύβη των Αρχαγγέλων, όπου γηροκόμησε τον Γέροντα Αντώνιο από τα Κύθηρα και τον παραδελφό του Χρύσανθο, πού από την ορθοστασία σάπησαν τα πόδια του. Στη συνέχεια προσκλήθηκε από τον Γέροντα Αζαρία (†1947) της Καλύβης του Τιμίου Προδρόμου. Ήταν και καλός αγιογράφος. Έργο του είναι η θαυματουργή εικόνα της αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου στη Λυκόβρυση Αττικής.

Γράφει ο παπα-Χρύσανθος (†1981) πώς ο Νεκτάριος «ήτο τόσο ελεήμων, όπου, αν ήτο δυνατόν, και τους τοίχους της Καλύβης του Τιμίου Προδρόμου να εδιδεν ελεημοσύνην εις τους ερημίτας και τους ύποδούλους εις τον Τούρκον αδελφούς. Την εργασίαν του την ήξευρεν μόνον ο μακαρίτης ο Γερο-Αζαρίας. Και μίαν ημέραν σκάπτοντας τους κήπους μου είπεν: Ξέρεις την εργασίαν του Γερο-Νεκταρίου; Φεύ¬γει μετά το Απόδειπνον και πηγαίνει εις τους ερημίτας και δίδει ό,τι έχει».

Θέλησε ο Γέροντας Νεκτάριος μαζί με έναν άλλο Αγιαννανίτη Γέροντα να πάνε στην πατρίδα τους, τα Βουρλά. Στη Σμύρνη όμως είχαν οι Τούρκοι συγκεντρώσει πολλούς κληρικούς και μοναχούς σ ένα ρέμα προς σφαγή. Όλοι με φόβο περίμεναν τον θάνατο και μόνο ο Γέροντας Νεκτάριος τους παρηγορούσε: «Αδελφοί, ημείς αφήσαμε τον κόσμο από μικρά παιδιά διά τον Χριστόν και τώρα όπου οικονόμησεν η αγαθότης Του να αποθάνωμεν με μαρτυρικόν τέλος φοβούμεθα; Ό,τι έχομεν σφάλλει να εξομολογηθούμε διά να φύγη από επάνω μας ο φόβος του θανάτου».

Ο μοναχός Νεκτάριος (καθήμενος) έξω της Καλύβης του Τιμίου Προδρόμου (φωτ. π. 1919).

 Υπάκουοι όλοι στα λόγια του, εξομολογήθηκαν, πήραν θάρρος και είχαν μαρτυρικό τέλος. Μόνο ένας διάκονος σώθηκε και διηγήθηκε το γεγονός στον παπα-Χρύσανθο, ο οποίος καταλήγει:

«Βλέπετε τί κάμνει, η ελεημοσύνη; Επειδή είχε εις μέγαν βαθμόν την ελεημοσύνην ο Γερο-Νεκτάριος, εις το τέλος του η πρώτη αυτή θυγατέρα του Θεού, η ελεημοσύνη, τον εβοήθησε να αψηφήση και αυτόν τον θάνατον και να μαρτυρήση διά τον Χριστόν».

Κατά πληροφορίες μαρτύρησε λίγο έξω από το Αϊβαλί.

Πηγή-Βιβλιογραφία: Χρυσάνθου Αγιαννανίτου ιερομ., Γεροντικαί ενθυμήσεις και διηγήσεις, Μώλος Λοκρίδος 2008, τ. Α’, σσ. 148-151.

Αντιγράφουμε από: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων Αγιορειτών του εικοστού αιώνος, Τόμος Α’ 1901-1955, Εκδόσεις Μυγδονία, Σεπτέμβριος 2011

www.pemptousia.gr/Αντιγραφή

Ο βίος του Αγίου Αποστόλου Ονησίμου

Ο Άγιος Ονήσιμος, ένας από τους εβδομήκοντα Αποστόλους, ήταν δούλος στο σπίτι του Ρωμαίου άρχοντα Φιλήμονος, ο οποίος καταγόταν από την Φρυγία και έγινε Χριστιανός από τον Απόστολο Παύλο. Ο Ονήσιμος έφυγε κρυφά από τον κύριό του και μετέβη στη Ρώμη σε επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου. Έτσι αφιερώθηκε στη Διακονία της Εκκλησίας και των Χριστιανών.
 Ο Παύλος τον απέστειλε πίσω στον Φιλήμονα με επιστολή του, στην οποία ανέφερε για τον Άγιο Ονήσιμο τα ακόλουθα: «Τέτοιος που είμαι, εγώ ο Παύλος ο ηλικιωμένος, και τώρα φυλακισμένος του Ιησού Χριστού, σε παρακαλώ για το παιδί μου, τον Ονήσιμο, ο οποίος άλλοτε σου ήταν άχρηστος, τώρα όμως είναι χρήσιμος και σε εσένα και σε εμένα. Σου τον αποστέλλω πάλι και συ δέξου αυτόν που είναι η καρδιά μου. Θα ήθελα να τον κρατήσω κοντά μου, για να με υπηρετεί, αντί σου, στην φυλακή που είμαι χάριν του Ευαγγελίου, αλλά δεν ήθελα να κάνω τίποτε χωρίς την δική σου συγκατάθεση, για να μην γίνει η αγαθή σου πράξη αναγκαστικά αλλά με την θέλησή σου. Ίσως γι' αυτό αποχωρίσθηκε προσωρινά από εσένα, για να τον έχεις παντοτινά, όχι πλέον σαν δούλο, αλλά περισσότερο από δούλο, σαν αδελφό αγαπητό, ιδιαίτερα για μένα, πόσο μάλλον για σένα και σαν άνθρωπο και σαν Χριστιανό. Εάν λοιπόν, με θεωρείς φίλο, δέξου τον σαν να ήμουν εγώ».

 Ο Απόστολος Ονήσιμος επανέκαμψε στη Ρώμη προς τον Απόστολο Παύλο και τον διακονούσε. Μετά το μαρτύριο του Αποστόλου Παύλου συνελήφθη υπό του επάρχου Ρώμης Τερτύλου και εξορίσθηκε στους Ποτιόλους της Ιταλίας. Όμως ο Ονήσιμος συνέχισε με ζήλο να κηρύττει τον Λόγο του Θεού.

 Όταν ο έπαρχος Τέρτυλος επισκέφθηκε τον τόπο εξορίας του και πληροφορήθηκε τη χριστιανική του δράση, διέταξε να συλληφθεί ο Άγιος και να βασανισθεί. Τον κτύπησαν αλύπητα και με ραβδισμούς του έσπασαν τα σκέλη. Στο τέλος, μετά από φρικώδεις βασάνους, ο Άγιος Ονήσιμος μαρτύρησε και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. Το τίμιο λείψανό του παρέλαβε και ενταφίασε μια πλούσια αλλά ευσεβής Ρωμαία Χριστιανή.
 Ναός προς τιμήν του Αγίου Αποστόλου Ονησίμου είχε ανεγερθεί κατά τον 10ο αιώνα μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη.

Τι έπαθε ο εισαγγελέας που αδίκησε τον Άγιο Νεκτάριο!

 Κάποτε ένας Άγιος Γέροντας συκοφαντήθηκε άδικα και απειλήθηκε από ένα εισαγγελέα με χυδαίο και βάναυσο τρόπο... Ο κόσμος, της εποχής εκείνης τον γιουχάριζε, τον κορόιδευε, τον ειρωνευόταν, τον κατηγορούσε. Ο κόσμος και οι άρχοντές του, ταπείνωσαν τον Άγιο εκείνο Γέροντα, όμως ο Θεός τον δόξασε και θα τον δοξάζει εις πάντας τους αιώνες. 
  Στο παρακάτω συγκλονιστικό κείμενο θα διαβάσετε τι έκανε και τι έπαθε ο εισαγγελέας που κατηγόρησε άδικα τον Άγιο Νεκτάριο. Βρωμερές συκοφαντίες Πολλά όμως διασπείρονταν από τους κακούς ανθρώπους στην Αθήνα περί του Πενταπόλεως και της ανεγέρσεως της Μονής. Πολύ τον κατέτρεξε και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης. Αυτός διετέλεσε και Οικουμενικός Πατριάρχης και Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Αυτός ο δυστυχής ήταν μασώνος μοντέρνος, νεωτεριστής και έκανε πολύ κακό στην Εκκλησία. Αλλά και ποία διαφορά στο τέλος των δύο Ιεραρχών. Ο Μεταξάκης, που έκανε τόσα εις βάρος της Ορθοδοξίας, είχε οικτρό τέλος. Τον βρήκαν ένα πρωί κάτω από το κρεβάτι του νεκρό και με την γλώσσα του έξω. Αυτήν ακριβώς την γλώσσα, που έλεγε αυτά στον Άγιο και τόσα εις βάρος της Ι. Παραδόσεως και της Ορθοδόξου Εκκλησίας!   Εξ αντιθέτου, ο Πενταπόλεως, που έμεινε πιστός εις την Ι. Παράδοση και υπέμεινε τους πειρασμούς και διώξεις, είχε άγιο τέλος και σήμερον τιμάται, όχι μόνο από το Πανελλήνιο, αλλά και από όλη την Υδρόγειο.
  Είναι αληθές, ότι ο Θεός παρεχώρησε να περάσει και εκεί πολλές θλίψεις και πίκρες. ΙΙαρ’ όλη την εκεί εργασία του, πολλοί κακοί, άνθρωποι, όργανα του διαβόλου έλεγαν, ότι ο Άγιος είναι υποκριτής και, ότι όλα αυτά που κάνει, είναι υποκριτικά.
 Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να τον κατηγορούν για ανηθικότητες και, ότι το Μοναστήρι το κατάντησε άντρο ακολασίας! Διέδιδαν, ότι οι Μοναχές γεννούσαν νόθα παιδιά και τα πετούσε στο πηγάδι. Κάποια μητέρα, μάλιστα, που την έλεγαν στην Αίγινα Κερού είχε μια κόρη 16 ετών χαριτωμένη, συνετή, φρόνιμη και θεοφοβούμενη. Η μητέρα αυτή είχε μανία καταδιώξεως προς την κόρη της και πολλές φορές επιχείρησε να την σκοτώσει. Το δυστυχισμένο αυτό πλάσμα βρήκε καταφύγιο στο Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου. Ο Άγιος, πονόψυχος καθώς ήταν, το δέχτηκε και το προστάτεψε. Η Κερού δεν μπορούσε να το χωνέψει και άρχισε να συκοφάντη τον Άγιο. Ο Εισαγγελεύς πήρε την κατάθεση και την επομένη πήγε αγριεμένος στην Αίγινα με δυο χωροφύλακες. Παραβίασε την πόρτα, παρά τους κανονισμούς του Μοναστηριού, και μπήκε κατ’ ευθεία στο διαμέρισμα του Αγίου. Οι Μοναχές αναστατώθηκαν και άρχισαν να κλαίνε. Ο Δεσπότης σηκώθηκε με το συνηθισμένο Χριστιανικό του χαμόγελο να τους υποδεχτεί. Ο Ανακριτής έξω φρενών, είπε εις τον εβδομηκονταετή τότε γέροντα: —Βρε παλιοκαλόγερε!... που είναι τα παιδιά που κάνεις; (Επακολούθησε αισχρότατη φράση). Αυτά κάνεις εδώ πέρα;
 Κατόπιν τον έπιασε από το ράσο και τον απειλούσε, λέγοντας: Θα σου ξεριζώσω τα γένια τρίχα, τρίχα. 
Ο Άγιος δεν έβγαλε λέξη. Μόνον με το χέρι του έδειχνε ψηλά και έλεγε: —Βλέπει ο Θεός. Ξέρει ο Θεός!! 
 Και πράγματι! «ἔστι δίκης ὀφθαλμός, Ὅς τά πάνθ’ ὁρᾶ». Ο ασεβέστατος Εισαγγελεύς σε μια εβδομάδα αρρώστησε βαριά. Είχε τρομερούς πόνους από την αρρώστια του. Το χέρι εκείνο, που έπιασε και κουνούσε τον Άγιο, ξεράθηκε. Τότε το συναισθάνθηκε και ζήτησε να τον πάνε μπροστά στον Άγιο, για να τον συγχωρέσει. Πράγματι τον πήγαν. Έπεσε στα πόδια του Αγίου, μαζί με την γυναίκα του και ζητούσε να τον λυπηθεί. Ο Άγιος προσευχήθηκε στο Θεό πολύ. Ήταν ο μακάριος ανεξίκακος και μακρόθυμος. Τον συγχώρησε με την καρδιά του. Τού Εισαγγελέως έπειτα από δύο χρόνια του κόψανε το χέρι. Εκείνο το χέρι που κουνούσε, από το γιακά του ράσου, τον Άγιο. Το Μοναστήρι του όμως, παρ’ όλα αυτά, πρόκοψε. Εν τω μεταξύ η Αδελφότης μεγάλωσε, γιατί προσετέθησαν και άλλες Αδελφές και μάλιστα μορφωμένες. Έγινε ένα πνευματικόν κέντρο, που ξεκούραζε ψυχικά και φώτιζε τους ανθρώπους

ΠΗΓΗ

Ο εκ Μυριχόβου οσιομάρτυς Δαμιανός ο εν Κισσάβω και Λαρίση

Ο Άγιος Δαμιανός γεννήθηκε στο χωριό Μυρίχοβο Καρδίτσας (σημερινή Αγία Τριάδα) άπό ευσεβείς γονείς, το 1510 πε­ρίπου και από την νεαρή του ηλικία ακόμη αγάπησε την μοναστική πολιτεία και θέλησε να ενδυθεί με το αγγελικό σχήμα του Μοναχού. Έτσι άφησε την ιδιαίτερη πατρίδα του και μετέβη στο Άγιον Όρος και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Φιλόθεου οπού έγινε μο­ναχός. Μετά από λίγο καιρό αφήνει την Ιερά Μονή και αναχωρεί σε ασκητήριο για να αφιερωθεί περισσότερο στην προσευχή. Με­τέβη σε ένα ασκητήριο κοντά σε έναν ασκητή που τον έλεγαν Δομέτιο. Έμεινε κοντά του σχεδόν τρία χρόνια και ο μοναχός Δαμιανός πρόκοψε σε όλες τις αρετές του μοναστικού  βίου. Μάλιστα δε, ο Άγιος ηξιώθει να ακούει θεία φωνή που του έλεγε: «Δαμιανέ δεν πρέπει να ζητάς μόνο το δικό σου συμφέρον άλλα και των άλλων». 

πηγή

 Μετά από αυτό ο μοναχός Δαμιανός αφήνει το Όρος και πηγαίνει στην περιοχή του Ολύμπου. Εκεί κή­ρυττε το λόγο του Θεού, για την ειρήνη, παρακινούσε τους χριστιανούς να μετανοήσουν, να αποφεύγουν τις αδικίες και τις κακίες, και τους προέτρεπε να εφαρμόζουν τις εντολές του Θεού. Ο λόγος του όμως δεν άρεσε σε ορισμένους θεοσεβείς και υποκριτές χριστιανούς οι όποιοι τον κατηγόρησαν ότι είναι λαοπλά­νος και απατεώνας. Ο Δαμιανός όμως σαν, γνήσιος χριστιανός δεν ασχολείται με τους κατηγόρους του και φεύγει από την περιοχή και πηγαίνει στην περιοχή της Λάρισας και του Κισσάβου. Δυστυχώς όμως τα ίδια συνα­ντά κι εκεί· κακία, μιζέρια, φθόνο, υστερο­βουλία. Αναγκάζεται να φύγει και πηγαίνει στην περιοχή των Αγράφων, συνεχίζοντας πάντοτε το φλογερό του κήρυγμα. Ή διδαχή του Αγίου ήταν πάντοτε ή ίδια· στερεά πίστη και η τήρηση των εντολών του Κυρίου. Ο Άγιος θεωρείται ως ο κτήτωρ της Μονής της Παναγίας Πελεκητής στην Καρύτσα Δολόπων που ήταν το ορμητήριο του Αγίου για την ιεραποστολική του δράση. Ο Άγιος ανακαίνισε σε μεγάλο βαθμό την Ιερά Μονή που ενδεχομένως είχε υποστεί σημαντικές φθορές η συνέχισε και ολοκλήρωσε την κατασκευή της. Έτσι πέρασε στη συνείδηση του λαού της περιοχής να εμφανίζεται ως ο κτήτωρ της Μονής και να απεικονίζεται σε δυο τοιχογραφίες της Μονής με τον τίτλο του κτήτορος 86 μόλις χρόνια μετά το μαρτυρικό του τέλος (η μία τοιχογραφία είναι του 1654 και η δεύτερη του 1666). 

 Όμως, εκεί στα Άγραφα που τόσο αγάπησε ο Άγιος, ο διάβολος τον κυνήγησε. Ανευλαβείς κάτοικοι της περιοχής και αθεόφοβοι τον συκοφάντησαν και τον κυνήγησαν από τα Άγραφα κατηγορώντας τον ως λαοπλάνο και ψευδοκαλόγηρο. Έτσι φεύγει και πηγαίνει στον Κίσσαβο και εκεί δίπλα από το χω­ριό Ανατολή χτίζει ένα νέο Μοναστήρι προς τιμήν του Τιμίου Προδρόμου. Ζει μαζί με άλλους μοναχούς προσευχόμενος υπέρ τής άνωθεν ειρήνης και της ειρήνης του σύμπα­ντος κόσμου. Πλήθος πιστών ανθρώπων της περιοχής πηγαίνουν στο Μοναστήρι για να ακούσουν το φλογερό κήρυγμα του Αγίου. Κάποια στιγμή ο Δαμιανός πηγαίνει για δουλειές τής Μονής στο γειτονικό χωριό, Βουλγαρινή.
  Εκεί συλλαμβάνεται από Αγαρηνούς και οδηγείται στον Τούρκο διοικητή τής Λάρισας, με την κατηγορία ότι παρεμπο­δίζει την αγοραπωλησία των εμπορευμάτων την Κυριακή και παρακινεί τους Γραικούς να μείνουν στέρεοι στην πίστη των. Έτσι λοιπόν, επί 15 ήμερες βασανίζεται σκληρά, δέρνεται με μανία, του δένουν τα πόδια και τον τράχηλο με βαριές αλυσίδες, τον φοβερίζουν και τον απειλούν για τη ζωή του. Μάταια όμως, ο Άγιος δεν λύγισε και τότε ο Τούρκος δυνάστης προστάζει να θανατωθεί πρώτα με τη φούρκα και μετά να ριχθεί στη φωτιά. Τον πήραν οι δήμιοι, τον κρέμασαν και τότε ένας δήμιος τον κτύπησε δυνατά στο κεφάλι με έναν πέλεκυ. Όμως κόπηκε το σκοινί και ο Άγιος μισοπεθαμένος πέφτει κάτω στο έδα­φος. Οι δήμιοι τότε τον παίρνουν και τον ρί­χνουν όπως ήταν στη φωτιά ενώ μετά έριξαν τη στάχτη του στον Πηνειό ποταμό. Έτσι ό Οσιομάρτυς Δαμιανός έλαβε τον στέφανο του Μαρτυρίου στις 14 Φεβρουαρίου του 1568. Η μνήμη του Αγίου εορτάζεται στις 14 Φεβρουαρίου./ΠΗΓΗ

Δερβίσηδες και άγιοι που λάτρεψαν οι Τούρκοι

Αγιε μου Γιώργη, κάνε το θαύμα σου». Την προσευχή αυτή κάνουν ακόμη οι Τουρκάλες στη Σινασσό της Καππαδοκίας, κι ας μην ξέρουν ακριβώς πώς σταυροκοπιούνται οι ορθόδοξοι χριστιανοί.

 Μερικοί άγιοι των Τούρκων ταυτίστηκαν με τους αγίους των χριστιανών· ένας από αυτούς είναι ο Αγιος Γεώργιος Κρεμούν όμως τις ευχές τους προσεκτικά διπλωμένες σε μικρά χαρτάκια στο δεντράκι έξω από έναν παμπάλαιο υπόσκαφο ναό, που είναι αφιερωμένος στη μνήμη του στρατιωτικού αγίου.

Την εικόνα αυτή μάς θύμισε μια ωραία ομιλία της καθηγήτριας Ελισάβετ Ζαχαριάδου σε διεθνές συνέδριο Βυζαντίνου Πολιτισμού στους Δελφούς, με τίτλο «Η λατρεία των αγίων στους Τούρκους».

 Η κ. Ζαχαριάδου έκανε μια ιστορική ανασκόπηση στην εποχή της βυζαντινής Μικράς Ασίας και στους κατοίκους της, που αποτελούσαν μια μειονότητα, η οποία σύμφωνα με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης ήταν χριστιανική σχισματική. Στα εδάφη αυτά άρχισαν να εγκαθίστανται μουσουλμάνοι μετά το 1071, όταν ο βυζαντινός στρατός νικήθηκε στο Ματζικέρτ από τον τουρκικό του Σελτζούκου σουλτάνου της Βαγδάτης.

 Ετσι, για πολλές δεκαετίες οι μουσουλμάνοι αποτελούσαν μειονότητα σε μια χώρα υπό τουρκική διοίκηση με κατά βάση χριστιανικό πληθυσμό. Οι νεοφερμένοι είχαν πρόβλημα στη διάδοση της θρησκείας τους, δηλαδή του Ισλάμ. Η θρησκεία εκείνων των Τούρκων ήταν βέβαια ισλαμική, αλλά όχι των μουσουλμάνων θεολόγων που το κήρυσσαν μέσα σε τζαμιά, αλλά ενός μυστικιστικού Ισλάμ, με κάποια ασκητική τάση, των λεγόμενων σούφι (sufi).

 «Ο σουφισμός διαδόθηκε με επιτυχία στη Μικρά Ασία από δερβίσηδες κι από σεΐχηδες που άρχισαν να έρχονται από άλλες ασιατικές χώρες και να εγκαθίστανται σ' αυτή, κυρίως από το 1200 και πέρα. Τα κέντρα της λατρείας των σούφι δεν ήταν τα τζαμιά, αλλά τα σχετικά μικρά κτίσματα γνωστά ως τεκέδες (tekke), που ίδρυαν παντού», σύμφωνα με την κ. Ζαχαριάδου.

«Στους τεκέδες ασκούσαν τη λατρεία των αγίων τους. Γιατί φυσικά έχει και η ισλαμική θρησκεία αγίους, αλλά όχι μάρτυρες, όπως έχουμε στη δική μας θρησκεία. Ο μουσουλμάνος άγιος είναι δάσκαλος ή θεραπευτής/γιατρός ή στρατιωτικός και πάντως άνθρωπος που έζησε υποδειγματική ζωή. Οι τάφοι τους γίνονταν προσκυνήματα, κέντρα λατρείας, τόποι θεραπείας και πανηγυριών, όπου οι σούφι βοηθούσαν τους προσερχομένους να καταλάβουν καλύτερα το νόημα του Ισλάμ, ενός Ισλάμ λαϊκού, ανάμεικτου με προϊσλαμικές και τοπικές δοξασίες».

 «Οι άγιοι αυτοί είχαν έρθει αρχικά από άλλες ισλαμικές χώρες, αλλά με την πάροδο του χρόνου άρχισαν να παρουσιάζονται γεννημένοι στην Τουρκία, οι γηγενείς άγιοι. Ο πιο γνωστός από αυτούς είναι ο μεγάλος μυστικιστής και ποιητής Τζελαλεδίν Ρουμί, ο ιδρυτής του τάγματος των Μεβλεβί δερβίσηδων, αυτών που εκτελούν τη λατρεία τους περιστρεφόμενοι γύρω από τον εαυτό τους.

Ο Τζελαλεδίν Ρουμί γύρω στο έτος 1270, επισκεπτόταν συχνά τη Μονή του Πλάτωνα (Εφλατούν), στην περιοχή του Ικονίου, για να συζητεί θεολογικά προβλήματα με τους μοναχούς που ζούσαν σ' αυτή».

 Μερικοί άγιοι των Τούρκων ταυτίστηκαν με τους αγίους των χριστιανών. Ενας από αυτούς είναι ο άγιος Γεώργιος, ο οποίος ταυτίστηκε με τον Χιζίρ-Ελιάς των Τούρκων. Γιορτάζεται στις 5-6 Μαΐου, άνοιξη, όπως περίπου και ο δικός μας. Στη γιορτή του συμμετείχαν όλοι, χριστιανοί και Τούρκοι, και ακολουθούσαν παραδόσεις που θύμιζαν τη λαϊκή γιορτή του κλήδονα, που ανάγεται στην αρχαιότητα.

«Οι Τούρκοι λατρεύουν ως δικούς τους αγίους τον άγιο Γεώργιο τον Καππαδόκη, τον άγιο Θεόδωρο από τα Ευχάιτα (Τσορούμ), τον άγιο Νικόλαο, τον άγιο Αμφιλόχιο, που στον τάφο του στο Ικόνιο γίνονταν σύμφωνα με τους Τούρκους θαύματα, τον άγιο Χαράλαμπο».

Κάποιοι από αυτούς ταυτίστηκαν με κάποιον Τούρκο άγιο, όπως ο άγιος Χαράλαμπος ταυτίστηκε στη Σινασσό με τον Χατζή Μπεκτάς, τον προστάτη των γενίτσαρων.

Η εξήγηση που δίνει η κ. Ζαχαριάδου για τη διάδοση των χριστιανικών αγίων στον τουρκικό πληθυσμό της Μικράς Ασίας οφείλεται στη σύνθεση των κατοίκων. Οι Τούρκοι νικητές αποτελούσαν μειονότητα και επηρεάστηκαν από την πλειονότητα, που είχε βαθιές ρίζες στη χώρα. 

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=292494 /ΠΗΓΗ

Ο Όσιος Συμεών ο Μυροβλήτης ο Χιλανδαρινός-+13-2 1199-(με φωτογραφίες)

Ο Στέφανος Α΄ Νεμάνια υπήρξε ισχυρός ηγεμόνας του σέρβικου έθνους, ενοποιός των σερβικών χωρών, δημιουργός ανεξάρτητου κράτους γύρω στα 1170, πρόμαχος και υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, εξολοθρευτής των αιρέσεων και Ιδρυτής της δυναστείας των Νεμανιδών, πολλά μέλη της οποίας αξιώθηκαν αγιωνυμίας. Γεννήθηκε το 1114 στη Ζέτα, το σημερινό Μαυροβούνι.

Όταν ισχυροποίησε το κράτος του και στερέωσε την ορθόδοξη πίστη σε αυτό, παρέδωσε τη βασιλεία του και -κατά το παράδειγμα του υιού του Σάββα- έλαβε το μοναχικό σχήμα στη μονή Στουντένιτσα, παίρνοντας το όνομα Συμεών. Η σύζυγος του αποσύρθηκε και εκείνη σε γυναικείο μοναστήρι και από Άννα ονομάσθηκε Αναστασία (1196).

Η Αγία Αναστασια ,σύζυγος του Αγ.Συμεών του Μυροβλήτη

Μετά δύο χρόνια μοναστικής ζωής στη Στουντένιτσα έρχεται στο Άγιον Όρος προς συνάντηση του κατά σάρκα υιού του, στον οποίο και υποτάσσεται γινόμενος κατά πνεύμα υιός του. Έζησαν μαζί στη μονή Βατοπεδίου με συνεχή προσευχή και άσκηση. Έκτισαν παρεκκλήσια και ενίσχυσαν με δωρεές το μοναστήρι. Η αρετή τους έφερε πολλούς συμπατριώτες τους στον Άθωνα. Έτσι αναγκάσθηκαν ν΄ αγοράσουν τα ερείπια του Χιλανδαρίου και να κτίσουν την ωραία μονή, στην οποία ο Συμεών έζησε μόνο οκτώ μήνες, μέχρι τον θάνατό του.Αναπαύθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1199 με τα μάτια στραμμένα προς την εικόνα της Θεοτόκου και του Σωτήρος, που σώζεται μέχρι σήμερα στο Χιλανδάρι. Τα τελευταία λόγια του ήταν: «Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον»

Το λείψανο του Αγ.Συμεών του Μυροβλήτου και της συζύγου του Αγ.Αναστασίας

 Κατά το έτος 1208, ο όσιος Σάββας αποφασίζει να προβεί στην ανακομιδή των ιερών λειψάνων του πατέρα του και τη μετακομιδή αυτών στην πατρίδα του. Την ημέρα της ανακομιδής εκχύθηκε από τα ιερά λείψανα άφθονο και ευώδες μύρο, συνέχισε δε να ρέει και για λίγες ακόμη ημέρες μετά την ανακομιδή, από τον κενό πλέον τάφο. Ήταν και αυτό τρανό δείγμα της αγιότητας του Οσίου Συμεών, ο οποίος έκτοτε επονομάζεται «Μυροβλήτης». Ο Άγιος Σάββας εναπέθεσε τα ιερά λείψανα στη μονή της μετανοίας του πατρός του, τη μονή Στουντένιτσα, όπου και φυλάσσονται μέχρι σήμερα.

Ο τάφος του Αγ.Συμεών στην Μονή Στουντενιτσα μετά την μεταφορά από την Μονή Χιλανδαρίου

Σώζονται τρεις βιογραφίες του αγίου Συμεών. Την πρώτη έγραψε ο υιός του άγιος Σάββας περί το 1208, τη δεύτερη ο άλλος υιός του Στέφανος Β' ο Πρωτοστεφής περί το 1216 και την τρίτη ο Χιλανδαρινός μοναχός Δομεντιανός περί το 1242. Ακολουθίες προς τιμήν του έγραψε ο άγιος Σάββας και ο μοναχός Θεοδόσιος. Από τους συγχρόνους λαμπρή βιογραφία έγραψε ο άγιος Νικόλαος Αχρίδος και ο άρχιμ. Ιουστίνος Πόποβιτς.

Τοιχογραφίες, πολλές φορητές εικόνες και χαλκογραφίες του οσίου σώζονται στο Χιλανδάρι, στις άλλες αγιορείτικες μονές και σε όλες σχεδόν τις σερβικές. Νεώτερη ακολουθία συνέθεσε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Ο τάφος του Οσίου Συμεών του Μυροβλήτου, φέρει σήμερα αργυρό επικάλυμμα με ανάγλυφες παραστάσεις. 

Το θαυματουργό κλήμα στον τάφο του Αγ.Συμεών του μυροβλήτου στην Μονή Χιλανδαρίου

Από τον τάφο, ματά την ανακομιδή των ιερών λειψάνων, φύτρωσε μόνο του με θαυματουργικό τρόπο, άνευ σποράς, ένα κλήμα για παρηγοριά των Πατέρων της Μονής. Τα σταφύλια του κλήματος αυτού θεραπεύουν θαυματουργικά την στείρωση των ατέκνων γυναικών.

Πηγές κειμένου ΕΔΩ και ΕΔΩ

Τώρα πού κατάλαβα τί είναι αγάπη, βλέπω ολοκάθαρα από τι υποφέρει ό κόσμος(Γ.Θεοτοκάς)

«'Επρεπε να ζήσω ό,τι έζησα καί να φτάσω ως εδώ πού έφτασα, για να καταλάβω το βαθύτερο νόημα της πίστης.Ή πίστη είναι αγάπη. Ανάβρυσμα, ξεχείλισμα, πλημμύρα αγάπης. 

Αγαπώ τον Χριστό καί για τοϋτο πι­στεύω σ' Αυτόν. Κι ή αγάπη μου γι'Αυτόν, που γεμίζει δάκρυα τα μάτια μου, με ζεσταίνει, με πα­ρηγορεί για όλα, μου δίνει τη δύναμη ν' ατενίσω την πραγματικότητα του κόσμου, με κάνει να αισθάνομαι -ό,τι καί αν συμβεί- πώς τίποτα δεν χάθηκε, πώς υπάρχει πάντα ελπίδα. 

Και άγαπώντας Τον,αγαπώ τους ανθρώπους, τους άγαπώ μέσον Αύτού, τους καλούς καί τους κακούς, τους δίκαιους καί τους άδικους... αλλά οΰτε τους χλιαρούς "μέλλω έμεσαι", ας με συγχωρέσει ο άγιος Απόστολος Ιωάννης -ναι τους έχω ολους στην καρδιά μου, τους αισθάνομαι... ταυτίζομαι μαζί τους καί συμπάσχω, γιατί όλοι πάσχουν κα μου περνούν τον πόνο τους... 

Τώρα πού κατάλαβα τί είναι αγάπη, βλέπω ολοκάθαρα από τι υποφέρει ό κόσμος, τί ζήτα, τί του χρειάζεται του κόσμου... Τούτος ό κόσμος δεν πάει καλά -είναι κοινό μυστικό.

'Οσο μακριά, όσο ψηλά κι αν τόν φέρει ή άμετρη φιλοδοξία του,όσες τέχνες κι αν δοκιμάσει, οποίο σύστημα ζωής κι αν εφαρμόσει χωρίς αγάπη δεν θα βρει πια άλλο τίποτα, παρά το κενό, το φόβο, την κόλαση. "Ομως δεν παρα­δέχομαι ότι ό κόσμος χάθηκε, ότι έφτασε ή τελευ­ταία του ώρα...».