ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Αγνωστο διήγημα του Παπαδιαμάντη!

Της Νόρας Ράλλη
 ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Νέο, άγνωστο και αθησαύριστο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ανακαλύφθηκε πριν από λίγο καιρό και κυκλοφορεί σήμερα, για πρώτη φορά, ύστερα από 108 χρόνια, από τις εκδόσεις «Ερατώ». Πρόκειται για τη «Νοσταλγία του Γιάννη», ένα χιουμοριστικό, βουκολικό, νησιώτικο διήγημα, με πασχαλινή θεματολογία. Είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Αλήθεια», το 1906, ενώ ο σπουδαίος Σκιαθίτης συγγραφέας ήταν ακόμη εν ζωή (απεβίωσε το 1911 από πνευμονία). Στη συνέχεια, επαναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Οικογένεια», το 1928.
 Από αυτό το έντυπο έγινε η ανακάλυψη, από τον συλλέκτη και ερευνητή ανέκδοτων λογοτεχνικών κειμένων, Νίκο Σαραντάκο. Ο ίδιος ανέλαβε την επιμέλεια, την εισαγωγή και το επίμετρο στην πρώτη αυτή έκδοση του διηγήματος. «Η «Οικογένεια» ήταν λαϊκό εβδομαδιαίο περιοδικό. Μέσω της ανταλλαγής αρχειακού υλικού με τον μεταπτυχιακό φοιτητή Γιώργο Μιχαηλίδη, έφτασε στα χέρια μου το συγκεκριμένο τεύχος και ανακαλύφθηκε η «Νοσταλγία του Γιάννη». Δυστυχώς, η αρχική του δημοσίευση δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα», λέει.
 Η τελευταία φορά που βρέθηκε αθησαύριστο διήγημα του Παπαδιαμάντη ήταν το 2007, το «Γιαλόξυλο», που το έφερε στο φως ο καθηγητής Βασίλειος Τωμαδάκης και αρχικά είχε δημοσιευτεί στο χριστουγεννιάτικο φύλλο της εφημερίδας «Πατρίς», το 1905. Τότε, ο μελετητής και υπεύθυνος έκδοσης πολλών έργων του συγγραφέα, Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος, είχε αναφέρει: «Χρόνια το περιμέναμε! Διήγημα… δημοσιευμένο όσο ακόμη ζούσε ο Παπαδιαμάντης δεν είχαμε αξιωθεί να δούμε ύστερα απ’ τη στερνή καταγραφή του Γ.Κ. Κατσίμπαλη (1938)». Και έκλεινε με την ευχή: «Αμποτε την Πρωτοχρονιά του 2011 το κύμα να ξέβραζε και άλλο ποντισμένο διήγημα».

Χρειάστηκε να περάσουν ακόμη τρία χρόνια για να πραγματοποιηθεί η ευχή του. Τώρα, μόλις έμαθε για τη νέα αυτή ανακάλυψη, έγραψε: «Μακάρι να αγκιστρώσετε στους βυθούς της λήθης και κάποιον άλλον παπαδιαμαντικόν ιχθύν».
 
«Καθώς έχω την πετριά να σκαλίζω παλιά έντυπα, έχω κατά καιρούς εντοπίσει και δημοσιεύσει αθησαύριστα κείμενα αγαπημένων μου συγγραφέων, του Λαπαθιώτη, του Βάρναλη, του Φιλύρα, αλλά με τον Παπαδιαμάντη το πράγμα διαφέρει. Ειδικά η «Νοσταλγία του Γιάννη» έχει γραφεί με νοσταλγία, αλλά και κέφι. Δεν άφηνε να φανεί το χιούμορ του εύκολα ο Παπαδιαμάντης, αλλά εδώ έκανε εξαίρεση», εξηγεί ο κ. Σαραντάκος. «Δεν θα ήθελα βέβαια να πέσω στην παγίδα του συλλέκτη και να πω πως πρόκειται για μια ανακάλυψη χωρίς προηγούμενο, ωστόσο πρόκειται για ένα μικρό διαμάντι, από τα πιο εκλεκτά. Το να έχουν βρεθεί μόνο δύο έργα του Παπαδιαμάντη μέσα σε 75 χρόνια δεν είναι και λίγο». Η χαρά της ανακάλυψης διαδέχτηκε την αγωνία: «Σαν τον αρχαιολόγο που βρίσκεται μπροστά σε νέο εύρημα, αναρωτιέσαι για την αυθεντικότητα, τη μοναδικότητα κ.λπ. Ωστόσο, πλέον, χωρίς υπερβολές μπορούμε να πούμε πως έχουμε το 172ο διήγημα του Παπαδιαμάντη».
 Για τον εκδότη του οίκου «Ερατώ», κ. Μανουσάκη, το γεγονός της ανακάλυψης είναι συγκινητικό: «Είμαι 32 χρόνια στον χώρο των εκδόσεων και νιώθω πως το πιο σημαντικό κομμάτι ενός πολιτισμού είναι η γνώση μέσω των βιβλίων και η τέχνη μέσω της ποίησης. Και ο Παπαδιαμάντης τα συνδυάζει και τα δύο».

Ἄν πολεμεῖται ἤ θλίβεται κάποιος ἀπό ἕναν ἐμπαθή λογισμό καί τόν κάνει πράξη, δυναμώνει τό πάθος ἐναντίον του.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Ε΄
ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΕΣΤΟΥΣ ΤΩΝ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ 
ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΥΣ. ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΣΚΟΥΝ 
ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ 
ΟΙ ΑΡΧΑΡΙΟΙ ΝΑ ΥΠΟΤΑΣΣΟΝΤΑΙ Σ᾿ ΑΥΤΟΥΣ
Ἀββᾶ Δωροθέου ἔργα ἀσκητικά

Ἐρώτηση: Τί νά κάνω ἐπειδή δέν ἀντιμετωπίζω μέ τήν ἴδια ψυχική κατάσταση ὅλους τούς ἀδελφούς, ὅταν συναντιέμαι μαζί τους;

Ἀπόκριση: Δέν εἶναι δυνατόν νά ἔχεις ἀκόμα τήν ἴδια ψυχική κατάσταση στήν ἀντιμετώπιση τῶν ἀδελφῶν, ἀλλά τουλάχιστον προσπάθησε νά μή σκανδαλιστεῖς μέ κανένα, οὔτε νά προσέχεις σέ λόγο ἤ πράξη ἤ κίνηση ἀδελφοῦ πού δέν σέ ὠφελεῖ. 
Προσπάθησε καλύτερα νά οἰκοδομεῖς τόν ἑαυτό σου μέ τό καθετί, καί μήν ἐπιδιώκεις νά ἐπιδεικνύεσαι, μέ τά λόγια καί τά ἔργα σου, καί νά κενοδοξεῖς. Στά θέματα τῆς διατροφῆς καί τῆς ὁμιλίας σου, νά εἶσαι προσεκτικός καί ἀπαθῆς, μέχρι τήν παραμικρή λεπτομέρεια.
Μάθε ὅτι, ἄν πολεμεῖται ἤ θλίβεται κάποιος ἀπό ἕναν ἐμπαθή λογισμό καί τόν κάνει πράξη, δυναμώνει τό πάθος ἐναντίον του. Γιατί ὁ ἴδιος τό ἐνισχύει ἐναντίον του, σάν νά τοῦ δίνει δύναμη καί ὅπλα γιά νά τόν πολεμήσει καί νά τόν θλίψει περισσότερο. Ἄν ὅμως πάλι ἀγωνιστεῖ καί πολεμήσει τό λογισμό του καί κάνει καθετί γιά νά τόν ἀντικρούσει, ὅπως πολλές φορές εἶπα, ἐξασθενεῖ τό πάθος καί δέν ἔχει πιά δύναμη νά τόν πολεμήσει καί νά τόν θλίψει. Καί ἔτσι λίγο – λίγο, μέ τόν ἀγώνα του καί τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ξεπερνάει τό πάθος.

Τῷ Θεῷ πρέπει κάθε δόξα τιμή καί προσκύνηση, τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων.
Ἀμήν!

Ἀπό τό βιβλίο: «Ἀββᾶ Δωροθέου ἔργα ἀσκητικά» (ΕΠΙΣΤΟΛΗ Ε΄ σελ. 411)
Ἐκδόσεις «ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ»,

Ἱερά Μ. Τιμίου Προδρόμου Καρέα
http://hristospanagia3.blogspot.gr/2014/09/blog-post_476.html

π. Σεραφείμ Bell: Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία

Απομαγνητοφωνημένο κείμενο ομιλίας του π. Σεραφείμ Μπέλλ το 1997, σε σύναξη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου διηγείται την αιτία και τις συνθήκες της μεταστροφής του στην Ορθοδοξία
[Ομιλεί ο εισηγητής] ... αυτή η ομιλία, όμως, πιστεύω πως θ’ αποτελέσει μία ξεχωριστή εμπειρία για όλους μας. Ο πατήρ Σεραφείμ Μπελλ (Seraphim Bell) αποτελεί μία ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα περίπτωση για τους περισσότερους από εμάς, που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε μέσα στην Ορθοδοξία· πρώην προτεστάντης πάστορας και διδάκτωρ της Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Άμπερντιν (Aberdeen) της Σκωτίας, είναι σήμερα Ορθόδοξος ιερέας και εφημέριος της ενορίας του Αγίου Στεφάνου στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Τον ευχαριστούμε, για μία ακόμη φορά, που μας κάνει την τιμή να είναι απόψε κοντά μας. Τη μετάφραση θα κάνει ο κ. Παπαρνάκης Θανάσης, θεολόγος, τον οποίον επίσης ευχαριστούμε πολύ. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας μπορείτε να δίνετε τις ερωτήσεις σας στα παιδιά που θα υπάρχουνε στα πλαϊνά, κατά μήκος της αίθουσας. Ο λόγος στον πατέρα Σεραφείμ.


Καλησπέρα σας!

Αυτό που βλέπω ακριβώς δεν είναι αυτό που περίμενα. Όταν με καλέσατε να συναντηθούμε νόμιζα ότι θα ήμουνα με ορισμένους φοιτητές της Ιατρικής σ’ ένα μικρό δωμάτιο και όχι αυτό το μεγάλο, το οποίο βλέπω αυτή τη στιγμή. Αυτό που θέλω να μοιραστώ μαζί σας απόψε είναι και ο λόγος για τον οποίον έγινα Ορθόδοξος. Και για να το πετύχουμε αυτό επιτρέψτε μου στην αρχή να προσδιορίσουμε μία συνάφεια, μέσα στην οποία θα εξηγήσουμε τί σημαίνει, τί ήμουν σαν Προτεστάντης. 
Κατάγομαι από τη Σκωτία - οι πρόγονοί μου προέρχονται από τη Σκωτία - και όσο μπορούμε να γνωρίζουμε από το παρελθόν μας έχουμε, είχε όλη η οικογένειά μου μεγαλώσει, ως Πρεσβυτεριανοί Προτεστάντες. Μεταστράφηκα και γνώρισα το Χριστό όταν ήμουν πρωτοετής στο Πανεπιστήμιο· παρόλο που είχα μεγαλώσει ως Πρεσβυτεριανός βέβαια και Προτεστάντης, η σχέση μας με τη θρησκεία ήταν πολύ τυπική και δεν γνώριζα ουσιαστικά το Χριστό, παρά από τότε που έγινα φοιτητής. Ήταν μία πραγματικά συγκλονιστική εμπειρία αυτή για μένα, διότι άλλαξε τα πάντα στη ζωή μου και την έθεσε σε μία καινούρια πορεία, κι είναι από τότε που αποφάσισα να σπουδάσω και τη Θεολογία. Όπως μπορείτε να το δείτε και στις αφίσες, σπούδασα Θεολογία και πήγα στη Σκωτία, στη γη των προγόνων μου, όπου και έκανα και το διδακτορικό μου στη Θεολογία· για μία περίοδο τεσσάρων (4) ετών επίσης διακόνησα ως ιερέας στην Εκκλησία της Σκωτίας. Μετά από αυτά τα τέσσερα χρόνια επέστρεψα στην Καλιφόρνια, όπου συνέχισα να διακονώ ως Πρεσβυτεριανός ιερέας. Κι ήμουν επίσης και καθηγητής της Θεολογίας σε διάφορες Θεολογικές σχολές στην Αμερική. 

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ Γιὰ τὴν συμμετοχή μας στὶς ἀκολουθίες


 «Νὰ ἔρχεσαι ὅσο μπορεῖς συχνότερα στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, νὰ συμμετέχεις στὶς ἀκολουθίες γιὰ νὰ δοξάζεις τὸν Κύριο ἢ νὰ ζητᾶς τὸ ἔλεός Του γιὰ τὴν πνευματική σου ἀδυναμία, γιὰ τὴν ψυχική σου φτώχεια καὶ ἁμαρτωλότητα. Κανεὶς τόσο δυνατὰ καὶ τόσο εἰλικρινὰ δὲν θὰ πονέσει μαζί σου γιὰ τὴν ἀδυναμία σου ὅσο ἡ Ἐκκλησία. Ὅλα ὅσα δοκιμάζεις ἐσὺ τὰ δοκίμασαν ἀκόμη καὶ τὰ ἐκλεκτότερα τέκνα Της, ἔπασχαν πνευματικὰ ὅπως κι ἐσύ, ἁμάρταναν καὶ ἔπεφταν ὅπως ἀκριβῶς κι ἐσύ...
Πουθενὰ τόσο βαθειὰ καὶ ὁλοκληρωτικὰ δὲν ἐρχόμαστε σὲ συναίσθηση καὶ αὐτογνωσία ὅσο μέσα στὸν ναό, γιατὶ ἐδῶ εἶναι ἰδιαίτερα αἰσθητὴ ἡ παρουσία τοῦ σῴζοντος Θεοῦ καὶ ἐνεργεῖ μὲ ἀνερμήνευτο τρόπο ἡ χάρη Του. «Ὁ Θεὸς γὰρ ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεῖν ὑπὲρ τῆς εὐδοκίας» (Φιλιπ. 2, 13).
Μὲ τὴ βοήθεια τῶν εὐχῶν, τῶν ὕμνων καὶ τῶν ἀναγνωσμάτων, ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει τὸν ἑαυτό του σ᾿ ὅλη του τὴ γυμνότητα, διαπιστώνει τὴν ἀδυναμία του, τὴ πνευματική του φτώχεια, τὴν ἀθλιότητα καὶ ἄκρα ἁμαρτωλότητά του. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, συναντᾶται μὲ τὴν ἄπειρη εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ, τὴν ἄκρα ἀγαθότητά Του, τὴν πανσοφία καὶ τὴ παντοδυναμία Του.»

ΗΛΙΑΣ ΒΕΝΕΖΗΣ Η ελεγεία του πόνου στο «Νούμερο 31328»

«Ηταν η μέρα που γύριζα στη Μυτιλήνη από τα κάτεργα της Ανατολής. Η αποβάθρα ήταν γεμάτη κόσμο. Ολοι ήθελαν να μου σφίξουν το χέρι, να μου μιλήσουν, να με ρωτήσουν για τους δικούς τους, που είχαν μείνει στην απέναντι αιολική γη...

Τότε πλησίασε ένας άγνωστος άνθρωπος, ο Μυριβήλης! Μου έσφιξε το χέρι και με ρώτησε:
- Τι σκοπεύεις να κάνεις τώρα;
- Να ξεχάσω! είπα απλά.
- Πρέπει να τα γράψεις όλα.
- Ολα; ρώτησα με αγωνία.
- Ολα». 

Ετσι άρχισαν όλα. Ο Ηλίας Βενέζης μόλις έχει γυρίσει στη Μυτιλήνη, ύστερα από την αιχμαλωσία του από τους νικητές Τούρκους στα κάτεργα της Ανατολής, και περιγράφει σε μια συνέντευξή του («Απογευματινή», 5.6.1969) πώς ο Μυριβήλης τον έπεισε να αρχίσει να γράφει τα δεινά του. Από αυτές τις προσωπικές μαρτυρίες προέκυψε η άτυπη τριλογία ΜΑιολική Γη, Το Νο 31328, Γαλήνη, η οποία εκφράζει και τις τρεις περιόδους των περιπετειών των Ελλήνων της αιολικής γης, πριν, κατά και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. 
Το Νούμερο 31328 είναι η ίδια η ταυτότητα του συγγραφέα, τότε που παιδί 18 χρόνων οδηγήθηκε από τους Τούρκους στα κάτεργα της Ανατολής. Στην αρχική του μορφή γράφτηκε το 1924 και ξαναδουλεύτηκε το 1931, οπότε εκδόθηκε για πρώτη φορά. 
Οταν γράφτηκε και δημοσιεύθηκε το Νούμερο 31328, τα γεγονότα ήταν ακόμη νωπά. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε μόλις περάσει, αλλά στην ελληνική λογοτεχνία δεν είχε καταγραφεί ικανοποιητικά, όπως σημειώνουν οι έλληνες κριτικοί της ιστορίας της λογοτεχνίας, σε αντίθεση με τους ξένους συγγραφείς που είχαν δώσει μερικά εμβληματικά μυθιστορήματα (Ρεμάρκ, Μπαρμπύς, Ντορζελές κ.ά). Ο Ηλίας Βενέζης τολμά να ασχοληθεί νωρίς με την καυτή ύλη που συγκροτεί η προσωπική του περιπέτεια.

Πρόκειται για ένα βιβλίο-ντοκουμέντο με θέμα τη ζωή στα Τάγματα Εργασίας (τα περιβόητα «αμελέ ταμπουρού») και αφηγητή και πρωταγωνιστή τον ίδιο τον συγγραφέα. Τα Τάγματα Εργασίας τα είχαν συγκροτήσει οι Τούρκοι με τους πρώτους διωγμούς από το 1914 και αποτέλεσαν χώρο μαρτυρίου για χιλιάδες ανθρώπους μετά τη μικρασιατική ήττα. 
Ο Βενέζης σύρθηκε βίαια στα Τάγματα Εργασίας και είναι ένας από τους ελάχιστους που κατόρθωσαν να επιζήσουν. Το βιβλίο του είναι ένα συνεχές σφυροκόπημα του αναγνώστη με εξιστορήσεις βασανιστηρίων, εξευτελισμών και οδυνηρών πόνων. Ο άνθρωπος είναι ένας αριθμός, χωρίς πρόσωπο, που σέρνεται μέσα στο βασανιζόμενο πλήθος, μια ύπαρξη χωρίς κανενός είδους αξία, μέσα στη φρίκη, στον παραλογισμό και στην παραφροσύνη του πολέμου. Οι κριτικοί σημειώνουν ότι ο Βενέζης δεν κάνει διάκριση στον οίκτο του ανάμεσα σε βασανιζόμενους και βασανιστές. Και αυτό είναι κάτι που θα του δώσει παγκόσμια αξία και αναγνώριση. Λίγο αργότερα ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θα καταστήσει τοΝούμερο 31328 επίκαιρο και πάλι. 

Το σπιτί του Βενέζη στο Αϊβαλί

Το βιβλίο είναι ένα συγκλονιστικό χρονικό για τον σωματικό πόνο. Οταν κάποιος κριτικός σημείωνε για το ύφος του βιβλίου «έχει κάτι απ΄ τη φονική λαμπρότητα των πολεμικών όπλων, τη φονική λαμπρότητα του αδυσώπητου φωτός», ο ίδιος ο Βενέζης απάντησε: «Αλλά εγώ δε μιλώ για το ύφος. Λέω για την καυτή ύλη, για τη σάρκα που στάζει το αίμα της και πλημμυρίζει τις σελίδες του. Για την ανθρώπινη καρδιά που σπαράζει, όχι για την ψυχή. Εδώ μέσα δεν υπάρχει ψυχή, δεν υπάρχει περιθώριο για ταξίδι σε χώρους της μεταφυσικής».

«Τις περισσότερες φορές,ντύνουμε τις κακίες μας με αρετές»


Το έχω πει πολλές φορές ότι πίσω από τις πολύ σπουδαίες ρητορείες μας κρύβονται φοβισμένες λέξεις και τρεμάμενα χείλη. Πίσω από τα πύρινα «ηθικά» κηρύγματα μας,ένοχη ζωή, και πίσω από μεγάλες «ομολογίες» πίστεως ένα τεράστιο άγχος απιστίας.
Ξέρεις πως φοβόμαστε μην πει ο άλλος κάτι που θα ξυπνήσει τον δικό μας εφιάλτη; Μήπως και κάνει κάτι που εμείς διψάμε αβυσσαλέα και το κρατάμε σιδηροδέσμιο στα υπόγεια της λήθης;
Τι κάνουμε τότε; Με οποιοδήποτε τρόπο προσπαθούμε να τον φιμώσουμε, να μην μιλάει, να ησυχάσουμε. Ακόμη και με την βία να σιωπήσει η ζωή του.
Έτσι ο άλλος γίνεται ο κακός, ο άπιστος, ο ανήθικος, η πόρνη, η τσούλα, η αδελφή, ο αλήτης, ο βρομιάρης, ο ανίκανος, ο ανάξιος και ο κατάλογος των φοβικών μας προβολών είναι τόσο βαθύς όσο και το σκοτάδι μας της ψυχής μας.
Βέβαια για όλα αυτά, μίλησε πολλούς αιώνες πίσω μια όμορφη μεταξωτή ψυχή,ο Άγιος Ιωάννης Σιναίτης, λέγοντας εκείνο το απίστευτα ψυχαναλυτικό:
«Τις περισσότερες φορές, ντύνουμε τις κακίες μας με αρετές».

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Οι απροετοίμαστοι κληρικοί που εμποδίστηκαν από τον Θεό και δεν λειτούργησαν

 
Κάποτε,στην σπηλιά του Αγίου Αθανασίου ήταν ένας Γέροντας με δύο υποτακτικούς. Ο ένας ήταν Ιερομόναχος και ο άλλος Ιεροδιάκονος. Μια μέρα, λοιπόν, πήγαν οι υποτακτικοί του σ΄ένα εξωκκλήσι, για να λειτουργήσουν. Ο Ιερεύς όμως φθονούσε πολύ τον Διάκονο,γιατί τον ζήλευε,επειδή ο Διάκονος ήταν πιο έξυπνος και επιτήδειος φυσικά σε όλα.αλλά και ο Διάκονος δεν βοηθούσε με τον εγωιστικό του τρόπο.

 Ο Ιερεύς είχε προετοιμασθεί μεν εξωτερικά, διαβάζοντας την Θεία Μετάληψη και κάνοντας όλα τα σχετικά τυπικά, δυστυχώς όμως, το κυριότερο, την εσωτερική προετοιμασία, δεν το έκανε:το να εξομολογηθεί ταπεινά, για να διώξει τον φθόνο και την ζήλεια απ΄ την καρδιά του, τα οποία δεν φεύγουν με το να αλλάξουμε τα ρούχα μας και να λούσουμε το κεφάλι.

 Έτσι, λοιπόν,με τη εξωτερική αυτή προετοιμασία προχώρησε στο φοβερό Θυσιαστήριο,για να λειτουργήσει.Μόλις άρχισε να προσκομίζει τι συνέβη όμως ; Ακούστηκε ξαφνικά ένας μεγάλος κρότος, είδε να φεύγει το Άγιο Δισκάριο από την Προσκομιδή και να εξαφανίζεται !
 Επόμενο ήταν να μη μπορέσουν πια να λειτουργήσουν. Εάν δεν τους εμπόδιζε ο Καλός Θεός με αυτόν τον τρόπο, και λειτουργούσε ο Ιερεύς με την ψυχική κατάσταση στην οποία βρισκόταν, μου λέει ο λογισμός μου ότι θα πάθαινε μεγάλο κακό.
 Αυτή τη γνώμη είχε και ο Παπα–Βαρλαάμ της Βίγλας,ο οποίος και μου διηγήθηκε το περιστατικό αυτό.

Γέροντος Παισίου Αγιορείτου,''Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα''
Εκδ.Ι.Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστού Ιωάννου Θεολόγου,Σουρωτη
agioritikovima


Κήρυγμα Κυριακή Γ'Λουκά

πρωτοπρ.Θεμιστοκλή Μουρτζανού

ΚΑΙ ΕΔΩΚΕΝ ΑΥΤΟΝ ΤΗ ΜΗΤΡΙ ΑΥΤΟΥ

Οι άνθρωποι που πιστεύουμε συνήθως ζητούμε από το Θεό να μας δώσει ό,τι κρίνουμε πως είναι σημαντικό για μας. Είναι μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη  η παρουσία του συμφέροντος, ακόμη κι αν αυτό το εξωραΐζουμε με την βοήθεια της αγάπης. Θέλουμε, επιθυμούμε ό,τι μας συμφέρει, ό,τι μας χρειάζεται. Κι αυτό δεν είναι κατ’  ανάγκην κακό. Το συμφέρον μας καθοδηγεί στο να κάνουμε επιλογές που θα βοηθήσουν την πορεία της ζωής μας και δεν θα μας κάνουν να οπισθοδρομούμε. 
Ενίοτε το συμφέρον γίνεται ιδιοτέλεια. Αποσκοπεί στο να επικρατήσουμε εις βάρος των άλλων, μας κάνει άπληστους, μας κάνει να αναζητούμε συνεχώς το δίκιο μας, να πετύχουμε τα δικαιώματά μας να εκπληρώνονται, ακόμη κι αν αυτό δεν έχει να κάνει με την αγάπη αλλά τον ανταγωνισμό, την αυτοδικαίωση και την υπερηφάνεια. Τότε, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο η αγάπη τίθεται στην άκρη, γίνεται ένα κίνητρο της ατομικής ζωή και κλείνεται σε σχέσεις με λίγους ανθρώπους και ο καθένας ορμά σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, με αποτέλεσμα η ζωή να αποτελείται από άθροισμα συμφερόντων. 
Όποιος λειτουργεί προτάσσοντας την αγάπη θεωρείται ρομαντικός και ξεπερασμένος και καλείται να προσαρμοστεί στα δεδομένα της ζωής, να γίνει ρεαλιστής, διότι αλλιώς κινδυνεύει με μία μόνιμη δυστυχία.

Σε μία από τις πιο συγκινητικές ευαγγελικές περικοπές ο Χριστός βρίσκεται στην είσοδο μιας μικρής πόλης που ονομαζόταν Ναΐν. Γίνεται μάρτυρας ενός δυσάρεστους θεάματος. Κηδεύεται ο μοναχογιός μιας χήρας γυναίκας. Ο πόνος της μάνας ασύγκριτος. Πολλοί ακολουθούν, χωρίς όμως να μπορούν να πάρουν από την μάνα τον πόνο. Και εκείνη δεν ζητά τίποτε από το Χριστό. Έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να της δώσει νόημα στη ζωή της, τίποτε που να μπορεί να την ωφελήσει, να της δώσει χαρά. Βλέπει το νεκρό παιδί της και παραδίδει τον εαυτό της στον πόνο. Όμως ο Χριστός, βλέποντάς την, την ευσπλαχνίζεται και της λέει να μην κλαίει. Ακουμπά την σορό και διατάζει το νέο παιδί να σηκωθεί. Ο νεκρός ανακαθίζει και αρχίζει να μιλάει. Και τότε ο Ιησούς «έδωκεν αυτόν τη μητρί αυτού» (Λουκ. 7,15). Της προσέφερε το μοναδικό δώρο για το οποίο δεν θα μπορούσε ποτέ να ελπίσει ότι θα λάμβανε, το ίδιο το παιδί της ζωντανό.
Ο Χριστός είναι η Αγάπη. Και η Αγάπη διαβλέπει στις καρδιές των ανθρώπων τι αληθινά υπάρχει, ποιος είναι ο πόνος και ποια τα ανθρώπινα συναισθήματα. Διαβλέπει και ποια είναι η σχέση των ανθρώπων με το συμφέρον τους. Μόνο που ο Θεός δεν μένει στο επίγειο συμφέρον, αλλά βλέπει και το αιώνιο, αυτό που έχει να κάνει με την κοινωνία της ύπαρξης μαζί Του στην αιωνιότητα. Και αυτή η κοινωνία δεν μπορεί να έλθει άνευ της αγάπης. Είναι μόνο αγάπη. Δεν ήταν το συμφέρον και η απώλειά του που έκανε την μάνα να αισθάνεται άνευ νοήματος στη ζωή της με την στέρηση του υιού της. Ήταν η αίσθηση ότι η αγάπη νικιέται από τον χρόνο και τον θάνατο και γίνεται μόνο ανάμνηση. 
Αυτός ο μοναδικός πόνος που δεν μπορεί κανείς να τον υπερβεί είναι ό,τι κάνει την μάνα να σπαράζει. Ότι δεν θα μπορούσε να δείξει την αγάπη που βίωνε στο παιδί της πια. Η απώλειά του κλόνιζε την αγάπη της. Και αυτό ο Χριστός δεν ήθελε να συμβεί για εκείνην. Γι’  αυτό και της προσφέρει το παιδί της ζωντανό. Για να δείξει ότι η αγάπη της μπορεί να συνεχίσει να υφίσταται, όχι όμως αφ’  εαυτής της, αλλά με την παρουσία και την συνέργεια του Θεού στη ζωή.
Οι άνθρωποι εντοπίζουμε τα πάντα σε σχέση με τον εαυτό μας. Επιδιώκουμε το συμφέρον μας και ακόμη και όταν αγαπούμε, νομίζουμε ότι η αγάπη είναι δική μας κατάσταση, δική μας επιλογή, ο δικός μας τρόπος. Ο Χριστός, προσφέροντας το γιο της στη χήρα γυναίκα, μας δείχνει ότι η αγάπη είναι δωρεά του Θεού στον άνθρωπο. Ότι ο θάνατος δεν τη νικά. Ότι όταν θέτει πέρα το συμφέρον και είναι ειλικρινής και δοτική, τότε ο Θεός συμπληρώνει την όποια αδυναμία, την όποια δυσκολία ανακύπτει. Αλλά τα αληθινά κίνητρα, ακόμη και στην αγάπη, μόνο ο κάθε άνθρωπος εντός του μπορεί να τα γνωρίζει και να τα καλλιεργεί. Ο Χριστός είναι έτοιμος να μας προσφέρει ευκαιρίες να δείξουμε την όποια αγάπη έχουμε μέσα μας. Κι αυτό καλό είναι να του ζητούμε περισσότερο στη ζωή μας. Όχι επιδιώξεις κοσμικές ή του συμφέροντος, αλλά ευκαιρίες αγάπης.
Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ανθρώπων στη ζωή που δεν λαμβάνουν από το Θεό ως δώρο την ίαση για δικούς τους ανθρώπους. Πονούν με το θάνατο. Οι ίδιοι νιώθουν αυτό το κενό της αγάπης εντός τους. την αδυναμία να την εκπληρώσουν, εξαιτίας της στέρησης όσων αγαπούνε. Η συνάντηση με το Χριστό στην πύλη της πόλης Ναΐν μας δείχνει ότι ο Κύριος μας περιμένει στις πύλες της καθημερινότητάς μας, ζητά από εμάς να βγούμε από τον χώρο και τον τρόπο της ζωής μας και να Τον αφήσουμε να μας προσφέρει ό,τι Εκείνος ξέρει πως θα μας βοηθήσει να αγαπήσουμε. Ακόμη κι αν δεν είναι όπως εμείς το θέλουμε ή όπως μας συμφέρει, Εκείνος που είναι η Αγάπη μάς ζητά να σταθούμε στην πορεία μας προς τους τάφους στους οποίους μας οδηγούν οι επιθυμίες, τα συμφέροντα, οι κακίες μας, η αδυναμία να κρατήσουμε τις σχέσεις μας και να Τον εμπιστευθούμε.Ευκαιρίες αγάπης να ζητούμε. Για να έχει η ζωή μας νόημα.

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Γιατί η προφητεία συσκιάσθηκε με ασάφεια;(Μ.Φωτίου)



Ο προφητικός λόγος είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο μέσα στην Χριστιανική Πίστη. Είναι είδος θρησκευτικού θεόπνευστου λόγου που συναντούμε κυρίως στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης. Λειτουργεί σαν το φως του λυχναριού που βοηθά να πλησιάσουμε στον Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον Χριστό. «Και έχομεν βεβαιότερον τον προφητικόν λόγον, εις τον οποίον κάμνετε καλά να προσέχητε ως εις λύχνον φέγγοντα εν σκοτεινώ τόπω, εωσού έλθη η αυγή της ημέρας και ο φωσφόρος ανατείλη εν ταις καρδίαις υμών» (Β’ Πέτρου, 1:19). Στο συγκεκριμένο απόσπασμα από τα «Αμφιλόχια» του Μ. Φώτιου, ο άγιος αναφέρεται στο θέμα της «ασάφειας» των προφητειών και εξηγεί πολύ απλά τον διπλό ρόλο της προφητείας, όσον αφορά την αποδοχή της εκ μέρους του ανθρώπου. Όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν την ίδια πρόθεση και δεν τοποθετούνται όλοι ορθά απέναντι στα πράγματα του Θεού. «Η πίστις  δεν υπάρχει εις πάντας» (Β’ Θες/κεις, 3:2). Η προφητεία αποκαλύπτεται από τον Θεό και δεν ανακαλύπτεται με την ανθρώπινη σοφία. Και ενώ είναι ασαφής σε αυτούς που χλευάζουν, γίνεται σαφής στους αξίους που θα τις σεβαστούν!
«Επειδή ρωτάς και θέλεις να μάθεις, γιατί τέλος πάντων η προφητεία έχει συσκιασθεί με ασάφειες, σου απαντώ με συντομία. Επειδή η προφητεία δεν είναι ιστορία. Γιατί περισσότερο από κάθε άλλο αρετή της ιστορίας είναι να μιλάει με σαφήνεια και να μην κάνει περίπλοκες διατυπώσεις. Γιατί διδάσκει γεγονότα που έγιναν μέσα στον κόσμο και που τα ήξεραν όλοι όμοια και σπουδαίοι και κοινοί άνθρωποι τον καιρό που γίνονταν, και τώρα δεν εμποδίζονται να τα γνωρίζουν.
Αντίθετα στην προφητεία, που έργο της είναι να αποκαλύπτει στους αξίους τα άγνωστα, και στους βέβηλους να τα κάνει απρόσιτα, αρμόζει κυρίως η συσκιασμένη και αινιγματική και συμβολική έκφραση και διατύπωση, από τα οποία, νομίζω λύθηκε η απορία σου, ότι αν δεν έπρεπε να μάθουμε κάποια, δεν έπρεπε να μας τα πει καθόλου, αν όμως κρίθηκε ότι έπρεπε να τα μάθουμε, να μην είναι η προφητεία ασαφής, και ίσως θα έπρεπε σχεδόν ούτε και να ειπωθούν.
Γιατί από όσα ειπώθηκαν φάνηκε ότι και έπρεπε να τα μάθουν οι άνθρωποι, και ήταν ανάγκη να μην ειπωθούν με τρόπο βέβηλο και κοινό, αλλά στους μυημένους να λεχθούν με σαφήνεια, ενώ στους αμύητους να διατηρηθούν κρυφά και απρόσιτα».

(ΕΠΕ 3, έργα Μ. Φώτιου, σελ. 243).
 ΠΗΓΗ

333 ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΤΗΝ ΟΝΤΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΣΕ ΜΕΓΑΛΥΝΟΜΕΝ
Μεγαλυνάρια εἰς τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ἐκ διαφόρων πρός Αὐτήν Παρακλητικῶν Κανόνων


Καθηγητοῦ Ἀντωνίου Μάρκου
  
ΠΡΟΛΟΓΟΣ 

Ἡ εὐλάβεια τῶν Ὀρθοδόξων πρός τό πανυπέρτιμον πρόσωπον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, εἶναι τόσον μεγάλη, ὥστε πολλοί πιστοί δέν ἀρκοῦνται εἰς τάς καθημερινάς πρός τήν Παναγίαν Ἀκολουθίας (τούς Χαιρετισμούς κατά τό Ἀπόδειπνον, τούς Παρακλητικούς Κανόνας – Μικρόν ἤ Μεγάλον – ἤ καί τό Θεοτοκάριον), ἀλλά ζητοῦν καί ἐπινοοῦν καί ἄλλας προσευχάς πρός τήν Κυρίαν Θεοτόκον.
Ἱκανοποιοῦντες, λοιπόν, εὐσεβές αἴτημα δύο φιλακολούθων καί ἰδιαιτέρως εὐλαβουμένων τήν Παναγίαν μας ψυχῶν (τῆς συζύγου μου κ. Μαρίας Μάρκου – Τζανιδάκη καί τῆς ἐκλεκτῆς φίλης καί ἐν Χριστῶ ἀδελφῆς κ. Μαρίας Λιώρη – Ρούτη), προβαίνομεν εἰς τήν σύνταξιν τοῦ παρόντος προσευχητικοῦ πονήματος, τό ὁποῖον περιλαμβάνει Μεγαλυνάρια πρός τιμήν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, εὑρισκόμενα εἰς Παρακλητικούς Κανόνας εἰς διαφόρους ἱστορικάς καί θαυματουργούς Εἰκόνας Της, ποιηθέντας εἰς διαφόρους ἐποχάς καί ὑπό διαφόρων Ὑμνογράφων. Διά τήν σύνταξιν τοῦ πονήματος, πέραν τῶν σχετικῶν τῆς ἡμετέρας Βιβλιοθήκης τοῦ Κέντρου Ἁγιολογικῶν Μελετῶν «Ὅσιος Συμεών ὁ Μεταφραστής», εὐγενῶς διετέθησαν σχετικά ἔργα ὑπό τοῦ τε Παν/του Ἀρχιμ. π. Θεοκλήτου Σταύρου καί τοῦ Θεολόγου κ. Βασ. Λαδοπούλου, οἱ προσωπικές συλλογές ὑμνογραφικῶν ἔργων τῶν ὁποίων ὑπερβαίνουν τά 6.000 σώματα!
Τό μουσικόν μέλος τῶν Μεγαλυναρίων - ἁπλόν καί εὔκολον - εἶναι γνωστόν εἰς ὅλους τούς ἐκκλησιαζομένους πιστούς. Ἔτσι, ὅποιος ἐπιθυμεῖ νά μεγαλύνει τήν Πανυπέρτιμον κατά χάριν Μητέρα μας διά τοῦ ψαλμοῦ τῶν Μεγαλυναρίων Της, δύναται διά τοῦ παρόντος πονήματος νά τό κάνει μέ σχετικήν εὐκολίαν.

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

Μετά τήν θ’ Ὠδήν τοῦ Μικροῦ, Μεγάλου ἤ ἄλλου Παρακλητικοῦ Κανόνος πρός τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον καί ἐνῶ θυμιᾶ ὁ Ἱερεύς τό Θυσιαστήριον καί τόν λαόν, ἡμεῖς ψάλλομεν τά ἀκόλουθα Μεγαλυνάρια:

ξιον ἐστίν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.
Τήν ὑψηλοτέραν τῶν οὐρανῶν καί καθαρωτέραν λαμπηδόνων ἡλιακῶν, τήν λυτρωσαμένην ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας, τήν Δέσποιναν τοῦ κόσμου ὕμνοις τιμήσωμεν.
πό τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τό σῶμα, ἀσθενεῖ μου καί ἡ ψυχή. Πρός Σέ καταφεύγω τήν Κεχαριτωμένην, ἐλπίς ἀπηλπισμένων, Σύ μοι βοήθησον.
Δέσποινα καί Μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ, δέξαι παρακλήσεις ἀναξίων Σῶν ἱκετῶν, ἵνα μεσιτεύσης πρός τόν ἐκ Σοῦ τεχθέντα, ὦ Δέσποινα τοῦ κόσμου γενοῦ μεσίτρια.
Ψάλλομεν προθύμως Σοί τήν ὠδήν, νῦν τῆ πανυμνήτῳ Θεοτόκῳ χαρμονικῶς. Μετά τοῦ Προδρόμου καί Πάντων τῶν Ἁγίων δυσώπει, Θεοτόκε, τοῦ οἰκτειρῆσαι ἡμᾶς.
λαλα τά χείλη τῶν ἀσεβῶν, τῶν μή προσκυνούντων τήν Εἰκόνα Σου τήν σεπτήν, τήν ἱστορηθεῖσαν ὑπό τοῦ Ἀποστόλου Λουκᾶ ἱερωτάτου, τήν Ὁδηγήτριαν.

Εἶτα ψάλλομεν Μεγαλυνάρια ἕτερα, ποιηθέντα εἰς τιμήν διαφόρων θαυματουργῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου Εἰκόνων (ἡ σειρά κατ’ ἀλφάβητον):

ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΙΩΤΙΣΣΗΣ
(τῆς ὁμωνύμου Ἱερᾶς Μονῆς Ξάνθης)
ρχαγγελιώτισσα ἀγαθή, σκέπε τήν Μονήν Σου, ἀπό πάσης ἐπιβουλῆς καί ἐχθροῦ μανίας, εὐχαῖς Σου παναγίαις, ὅπως σεπτήν μορφήν Σου, κατασπαζώμεθα.
Χαῖρε ἐνωτίσθης εκ Γαβριήλ, Μῆτερ Θεοτόκε, καί τό χαῖρε δέχου ἡμῶν, τῶν καταφιλούντων Εἰκόνα Σου ἁγίαν καί χάριν λαμβανόντων, ψυχοσωτήριον.
χουσα, Παρθένε, τό συμπαθές καί τήν παῤῥησίαν, πρός Υἱόν Σου Μονογενῆ, πάντων αἰτουμένων ἐκπλήρου τάς αἰτήσεις, τῶν καταπροσκυνούντων θείαν Εἰκόνα Σου.
 Εἰκών τῆς Παναγίας Ἀρχαγγελιωτίσσης, φυλάσσεται εἰς τήν ὁμώνυμον Ἱεράν Μονήν Ξάνθης. Τά Μεγαλυνάρια εἶναι ποιήματα τοῦ Ἱερομονάχου Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου, Ὑμνογράφου τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἐκ τοῦ πρός Αὐτήν Παρακλητικοῦ Κανόνος (1998).

ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΥ
(τῆς Ρουμανικῆς Ἱερᾶς Σκήτεως Τιμίου Προδρόμου Ἁγίου Ὄρους)
πί τά συμφέροντα τάς ἡμῶν χεῖρας νῦν ἐκτείνειν καταξίωσον, Ἀγαθή, τῶν ἀσπαζομένων τήν θείαν Σου Εἰκόνα, τήν παραδόξως οὗσαν Ἀχειροποίητον.
Χεῖρα βοηθείας δίδου ἡμῖν, τοῖς ἀσπαζομένοις ἐν τῆ Σκήτῃ τοῦ Βαπτιστοῦ καί Προδρόμου, Μῆτερ, μορφήν Σου τήν ἁγίαν, ἥν χειρί βροτοῦ ζωγράφου οὐκ ἐπεράτωσε.
Πανταχοῦ ἡ χάρις Σῆς ἱερᾶς, Κεχαριτωμένη, ἐξελήλυθε θαυμαστῶς καί σεπτῆς μορφῆς Σου, ἡ βρύουσα ἰάσεις, πιστῶς Σέ προσκυνοῦσιν, Ἀχειροποίητε.
ῦσαι τούς οἰκέτας Σου πειρασμῶν, θλίψεων παντοίων, ἀρχεκάκου ἐπιβουλῆς καί πανδείνων νόσων, τούς πόθῳ προσκυνοῦντας, τήν Σήν σεπτήν Εἰκόνα, Ἀχειροποίητε.
χει ὥσπερ ἄσπιλον θησαυρόν, Σκήτη τοῦ Προδρόμου ἐν τῶ Ἄθωνι, Μαριάμ, ἔκτυπον Σόν θεῖον, πρός ὅ βοᾶ ἐν πίστει ἀπαύστως, χαῖρε Μῆτερ, Ἀχειροποίητε.
ργα καθαγίασον τῶν χειρῶν, τῶν Σοί προσπιπτόντων καί ἐκκάθαρον λογισμούς, Δέσποινα, ἀτάκτους, τῶν προσκυνούντων πόθῳ Σήν πάνσεπτον Εἰκόνα, Ἀχειροποίητε.
Ἡ Εἰκών τῆς Παναγίας Ἀχειροποιήτου, τῆς Ρουμανικῆς Ἱερᾶς Σκήτεως Τιμίου Προδρόμου Ἁγίου Ὄρους, κατά τήν παράδοσιν ἀχειροποίητος εἰς τά πρόσωπα, ἱστορήθη εἰς Ἰάσιον τῆς Μολδαβάς ὑπό τοῦ Νικολάου Γεωργάκη ἐν ἔτει 1863. Τά Μεγαλυνάρια εἶναι ποιήματα τοῦ Δρ. Χαραλάμπους Μπούσια, ἐκ τοῦ πρός Αὐτήν Παρακλητικοῦ Κανόνος (1998).

ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΨΗΛΗΣ
(τοῦ ὁμωνύμου Ναοῦ Σινασσοῦ Καππαδοκίας)
Χαίροις, ἡ προστάτης Σινασσιτῶν, τό Γενέσιόν Σου ἐκτελούντων πανευλαβῶς, Μῆτερ τοῦ Ὑψίστου, καί πίστει προστρεχόντων, ἐν τῶ σεπτῶ Ναῶ Σου πόλεως ὕπερθεν.
ψηλήν καλοῦσί Σε οἱ πιστοί, Μῆτερ, Παναγίαν, Σινασσῖται, ὅτι ναός ὁ σεπτός Σου κεῖται ἐν λόφῳ, Θεοτόκε, τῆς Σινασσοῦ κειμένου πόλεως ὕπερθεν.
Δίωξον τά στίφη Ἄγαρ υἱῶν ἐκ Καππαδοκίας καί ἐκ πόλεως Σινασσοῦ, τῆς ἑορταζούσης ἀεί Γενέσιόν Σου, ἐκ τῆς νηδύος στείρας Ἄννης, Μητρόθεε.
Σκέπε Σινασσίτας, ὧν εὐλαβῶς πρόγονοι, Παρθένε, Παναγίας εἰς Ὑψηλῆς ἔσπευδον ναόν Σου Γενέσιόν Σου θεῖον ὑμνῆσαι καί ἀφθόνως χάριν Σου δέξασθαι.
Χαίρει ἡ χορεία Σινασσιτῶν, ἔχουσα Σήν χάριν ὡς προσφύγιον ἱερόν, Μῆτερ τοῦ Ὑψίστου, καί σπεύδουσα ἐν πάσαις τοῦ βίου τρικυμίαις τῆ ἀντιλήψει Σου.
Χαρμονήν ἐμήνυσε τοῖς λαοῖς τό Γενέσιόν Σου, ἐξ ὀσφύος Ἰωακείμ καί ἐκ τῆς ἀνίμου νηδύος θείας Ἄννης, Παρθένε, σωτηρίας πάντων ἡ πρόξενος.
 Εἰκών τῆς Παναγίας Σινασσιτίσσης, τιμωμένη ἀρχικῶς εἰς τήν Σινασσόν τῆς Καππαδοκίας, εἰς τόν Ναόν τῆς Παναγίας τῆς Ἀψηλῆς, κατά τό Γενέσιον τῆς Θεοτόκου, σήμερον φυλάσσεται εἰς τό ἐπ’ ὀνόματι τῆς Γεννήσεως τοῦ Τιμίου Προδρόμου οἰκογενειακόν Παρεκκλήσιον τοῦ Σωτ. Μαρσέλλου, εἰς Ρίζαν Ξυλοκάστρου Κορινθίας. Τά Μεγαλυνάρια εἶναι ποιήματα τοῦ Δρ. Χαραλάμπους Μπούσια, ἐκ τοῦ πρός Αὐτήν Παρακλητικοῦ Κανόνος (2010).

Τό σέβας καί ἡ αἰδώς

Του Κωνσταντίνου Ερρίπη, θεολόγου - Καρδιολόγου

Εἶναι αἰσθήματα ἀλληλένδετα. Ντρέπομαι αὐτόν πού σέβομαι, αὐτόν πού ἐκτιμῶ, πού «μετράει γιά μένα», πού τόν θαυμάζω. Γι’ αὐτό καί ἡ ἔλλειψη αἰδοῦς, ἡ ἀδιαντροπιά, χαρακτηρίζει τίς κοινωνίες πού βρίσκονται σέ κατάπτωση, σέ ἀποσύνθεση.
Ἀναίδεια εἶναι:
- Ἡ ἐκδίκηση τοῦ ἀδίκως περιφρονημένου ἀπό τόν περίγυρό του.
- Ἡ ἔμμεση ἀντίδραση τοῦ καταπιεζομένου πρός τόν δυνάστη (μέ τήν εὐρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου).
- Ἡ διαφοροποίηση τοῦ ἀτόμου καί ὁ ἐθελούσιος διαχωρισμός του ἀπό τόν κοινωνικό ἱστό.
- ἡ ἀνενδοίαστη ἐπιθετικότητα χωρίς προκάλυμμα.
- Ἡ ἀτέρμων ἐκδίκηση μέ πενιχρά μέσα.
- Ἡ μομφή πρός ἐκείνους πού ἐξέπεσαν στήν συνείδησή του.
- Ἡ διακοπή τῶν διανθρωπίνων σχέσεων, ὁ περιορισμός τοῦ φιλικοῦ περιβάλλοντος, ὁ ἀπομονωτισμός μέ κατάληξη ἐνίοτε τήν μελαγχολία.

Ὁ ἀναιδής:
- Πετροβολεῖ τόν συνάνθρωπό του χωρίς νά ἀντιλαμβάνεται ὅτι ταυτόχρονα πυροβολεῖ τόν ἑαυτόν του.
- Βιώνει τήν παρουσία τοῦ ἄλλου στήν ζωή του σάν ἐνόχληση μέ ἀποτέλεσμα νά χάνει κάθε ἠθικό ἔρεισμα καί νά μένει ἐσαεί μετέωρος.

Στήν οὐσία ἡ ἀναίδεια εἶναι:
- Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἀσυνειδήτου τοῦ ἀτόμου πρός τήν ἀπρεπῆ συμπεριφορά τῶν συνανθρώπων του.
- Εἶναι ἡ ἀποτυχία τῶν πιστῶν νά δείξουν τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ στούς ἀδελφούς τους.

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Οι «απολειφθέντες» (Τι γίνεται με αυτούς που απουσιάζουν την Κυριακή από την εκκλησία;)

Και τι γίνεται με αυτούς που απουσιάζουν την Κυριακή από την εκκλησία; Όλοι αυτοί είναι για την κόλαση και δεν υπάρχει γι’ αυτούς σωτηρία;

Ας δούμε πως αντιμετωπίζει η Εκκλησία τους απόντες. Κανένας δεν είναι για την κόλαση. Όλοι είμαστε για τον παράδεισο και, αν θέλουμε, μπορούμε να τον κερδίσουμε.
Πρόσεξε τώρα, αδελφέ μου, τα παρακάτω, για να θαυμάσεις τη φιλανθρωπία τους Θεού.
Εάν εξετάσουμε τους ανθρώπους από την εξωτερική τους στάση, θα δούμε ότι μερικοί απουσιάζουν δικαιολογημένα και μερικοί αδικαιολόγητα.
Ποιοι απουσιάζουν δικαιολογημένα; Είναι οι ασθενείες, οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι μητέρες που έχουν μωρά παιδιά ή είναι έγκυοι, οι οικογένειες που έχουν ασθενείς στο σπίτι ή ηλικιωμένα άτομα που δεν μπορούν να μείνουν μόνα τους, και πολλές άλλες περιπτώσεις που είναι ανάγκη να απουσιάσουν από την ιερή σύναξη της Εκκλησίας.

Πολλές φορές αυτοί επιθυμούν τόσο πολύ να βρίσκονται στην εκκλησία, που είναι σαν να είναι παρόντες. Παρακολουθούν τη θεία Λειτουργία από το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση και όσο μπορούν συμμετέχουν στη θεία Λειτουργία. Αυτοί, αν και απουσιάζουν, ωφελούνται περισσότερο από αυτούς που είναι σωματικά στην εκκλησία αλλά το μυαλό τους τρέχει εδώ και εκεί και δεν συγκεντρώνεται στη λατρεία.

Πόσο συγκινητικό είναι το ότι η αγία μας Εκκλησία τους θυμάται και τους μνημονεύει στη θεία Λειτουργία! «Μνήσθητι, Κύριε, του περιεστώτος λαού, και των δι’ ευλόγους αιτίας απολειφθέντων, και ελέησον αυτούς και ημάς κατά το πλήθος του ελέους σου». θυμήσου, Κύριε, με ευσπλαχνία τον λαό σου που βρίσκεται αυτή την ώρα στο ναό και αυτούς οι οποίοι δικαιολογημένα απουσιάζουν και δεν ήλθαν, και ελέησε και αυτούς και εμάς σύμφωνα με το πλήθος του ελέους σου.


Τώρα τι να πούμε γι’ αυτούς που δεν ανήκουν σ’ αυτήν την κατηγορία; Γι’ αυτούς που απουσιάζουν από αμέλεια και αδιαφορία; Πρώτα να πούμε με πόση στοργή τους αντιμετωπίζει η Εκκλησία και ύστερα ποιο είναι το καθήκον μας προς αυτούς.
Η αγία μας Εκκλησία, για να μας βοηθήσει να εκκλησιαζόμαστε, καθώς έχει εξουσία από τον Θεό, αφορίζει αυτούς που απουσιάζουν αδικαιολόγητα. Πρόσεξε όμως, αδελφέ μου, για να καταλάβεις το νόημα αυτού του αφορισμού.
Ένας κανόνας της έκτης Οικουμενικής Συνόδου, ο 80ος, ορίζει, όποιος απουσιάζεις επί τρεις συνεχείς Κυριακές χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος, να αφορίζεται, δηλαδή να αποκόπτεται από την Εκκλησία και να μην έχει κοινωνία με τους άλλους πιστούς.
Αλήθεια, πόσο φιλάνθρωπος είναι ο κανόνας αυτός! Δεν αφορίζει εκείνον που απουσιάζει μία ή δύο Κυριακές χωρίς σοβαρό λόγο. Του δίνει προθεσμία. Αν απουσιάσει και Τρίτη Κυριακή, τότε τον τιμωρεί. Έχει επομένως στη διάθεσή του τρεις εβδομάδες να σκεφθεί και να μετανοήσει. Και κάτι άλλο σημαντικό.Δεν τον αφορίζει η Εκκλησία. Ο ίδιος με τον να απομακρύνεται από την Εκκλησία αφορίζει τον εαυτό του. Η Εκκλησία, για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πόσο επιζήμιο είναι να απουσιάζουμε από την ιερή σύναξη, έβαλε τον κανόνα αυτόν. Για να καταλάβουμε ότι δεν είναι ασήμαντη η απουσία μας από την Εκκλησία.

Μερικοί από αυτούς που απουσιάζουν αδικαιολόγητα προβάλλουν και την εξής αστήρικτη δικαιολογία: «Τι να κάνω στην Εκκλησία; Τα ίδια και τα ίδια ακούω πάντοτε. Εκτός αυτού δεν καταλαβαίνω αυτά που ακούω, διότι η γλώσσα είναι αρχαία».
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος απαντάει στις προφάσεις αυτές και μας λέγει: «Πώς θέλεις να καταλάβεις, αν δεν φροντίσεις να ασχοληθείς και να μελετήσεις αυτά που λέγονται στην Εκκλησία; Όσο περισσότερο συχνάζεις στην εκκλησία, τόσο περισσότερο θα τα καταλαβαίνεις. Δεν είναι λοιπόν ο λόγος που απουσιάζεις ότι δεν καταλαβαίνεις, αλλά ότι δεν ενδιαφέρεσαι να καταλάβεις». Σήμερα υπάρχουν τόσα ερμηνευτικά βοηθήματα και ο καθένας μπορεί να τα προμηθευθεί.
Πάλι ο ιερός Χρυσόστομος με τρεις λέξεις μας υποδεικνύει το χρέος μας απέναντι αυτών που απουσιάζουν: «Αναζήτησον τον απολειφθέντα», μας λέει. Ψάξε να βρεις αυτόν που απουσιάζει. Πόσο μας ελέγχουν αυτές οι τρεις λέξεις!

«Κάθε Κυριακή στην Εκκλησία», Αρχιμ. Γεωργίου Δ. Μπίζα, εκδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ΑΘΗΝΑΙ 2013

Όταν σου λέει κάποιος να προσευχηθείς γι' αυτόν, να το κάνεις αμέσως...


«Όταν σου λέει κάποιος να προσευχηθείς γι' αυτόν, να το κάνεις αμέσως, εκεί που βρίσκεσαι. Θα κάνεις το σταυρό σου και θα λες: ''Κύριέ μου ή Παναγία μου, δείξε, σε παρακαλώ, το έλεός σου στο δούλο σου τάδε και δώσε του την υγεία του ή ό,τι άλλο''. Αυτό θα λες. Δυό λέξεις και με αγάπη».


(Γέροντας Σίμων Αρβανίτης 1901-1988).

Άγιος Λογγίνος ο Εκατόνταρχος(+16 Οκτωβρίου)

Ἦταν ἐπικεφαλὴς ἀξιωματικὸς τῶν ρωμαίων στρατιωτῶν, στὴν ἐκτέλεση τῆς θανατικῆς καταδίκης τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ἐκτελοῦσε τὴ διαταγὴ τοῦ Πιλάτου, ἀγνοοῦσε ποιὸς ἦταν ὁ Ἰησοῦς, γι’ αὐτὸ παρέστη σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς φρικτῆς τραγωδίας. Ὅμως ἡ ψυχὴ τοῦ Λογγίνου δὲν εἶχε τὶς φαρισαϊκὲς παρωπίδες καὶ τὴν ἀχρειότητα τῶν ρωμαίων στρατιωτῶν. Εἶδε σὲ βάθος τὸ θύμα καὶ πρόσεξε σ’ αὐτὸ τὴν ἀγαθότητα, τὴ σεμνότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν γαλήνη ποὺ τὸ διέκρινε.
Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Κυρίου, ὅταν εἶδε τὸ καταπέτασμα τοῦ Ναοῦ νὰ σχίζεται στὰ δυό, τὴν γῆ νὰ σείεται, τὶς πέτρες νὰ ραγίζουν καὶ τὰ μνημεῖα νὰ ἀνοίγουν, φωτίσθηκε ἀκόμα περισσότερο. 
Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής και ο Άγιος Λογγίνος ο εκατόνταρχος(Λεπτομέρεια από τοι χογραφία που απεικονίζει την Σταύρωση(Μονή Ιμερέτι Γεωργίας-14ος αιώνας

Δὲ χωροῦσε πλέον καμιὰ ἀμφιβολία μέσα του, καὶ μὲ ὅλη του τὴν δύναμη διακήρυξε κάτι, ποὺ ὅλοι ὅσοι ἔχουν καθαρὰ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς τους στὴν παντοδυναμία τοῦ Κυρίου διακηρύττουν: «Ἀληθῶς ὁ ἄνθρωπος οὗτος υἱὸς ἣν Θεοῦ». Ἀλήθεια, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦταν υἱὸς Θεοῦ, ὁ Θεάνθρωπος Σωτὴρ τοῦ κόσμου.
Το μαρτύριο του Αγίου Λογγίνου

Ἡ εἴδηση ὅτι ὁ Λογγῖνος ἀσπάσθηκε καὶ κήρυττε τὴν χριστιανικὴ πίστη, ἐξήγειρε τὴν μανία τῶν Ἰουδαίων, καὶ μὲ ἐνέργειές τους στὴ ρωμαϊκὴ ἐξουσία, τὸν ἀποκεφάλισαν.

Κάνε τη καρδιά σου Μοναστήρι...



Κάνε τη καρδιά σου Μοναστήρι.Χτύπα εκεί το σήμαντρο,κάλεσε εκεί για αγρυπνία,θυμίασε και ψιθύρισε ακατάπαυτα προσευχές. Ο Θεός είναι δίπλα σου. 
Άγιος Λουκάς Κριμαίας.

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Ο Άγιος Λογγίνος της Λαύρας των Σπηλαίων

Ο Άγιος Λογγίνος ο θυρωρός έζησε κάπου στον 13ο-14ο αιώνα και ήταν γνωστός για την υπακοή του και την αγιότητα του βίου του.Ο Θεός του έδωσε και το χάρισμα της θαυματουργίας.
Το άφθαρτο λείψανό του βρίσκεται στην Άνω Λαύρα.Η μνήμη του τιμάται στις 16 Οκτωβρίου.

Τι είναι η Παναγιά για τον κόσμο(Αγιορείτικη Διήγηση)

  
 Ακούραστος ο γέρο - Πέτρος καθάριζε κρεμμύδια στην πάνυγυρη της Παναγίας για την εσπερινή τράπεζα. Θα έρχονταν πατέρες και ψαλτάδες απο την έρημο να στολίσουν την αγρυπνία.
Και πως έκανε ο γέρο -Πέτρος αμα ξεκινούσε τα μέγιστα ανοιξαντάρια του Κουκουζέλη και το Θεοτόκε Παρθένε του Μπερεκέτη! Και όλο σκούνταγε τον Δανιήλ τον Εκκλησιαστικό να κουνήσει ακόμα πιο δυνατά τον χορό και τον πολυέλαιο.
- Ω Θεε μου, και πως θα είναι στον παράδεισο, ακούγονταν η φωνή του γέρο-καλόγερου.

   Παρότι το στασίδι του ήταν μπροστά στα γεροντικα, εκείνος με ευλογία του ηγουμένου στεκόταν σε εκείνα των αρχαρίων, στο στασίδι που στάθηκε όταν πρωτόρθε στο μοναστήρι. Ώρες ορθος στην Εκκλησία, ομοιοπύρφορο Χερουβειμ που λάτρευε με σεβασμό τον Θεό Του.
- Και δεν μου λες, παππού, τι είναι η Παναγιά για τον κόσμο; ρώτησε ο Πατηρ Υπάτιος τον γέροντα.
Ο γέρο - Πέτρος άφησε τα κρεμμύδια και το μαχαίρι μεμιάς και πήρε ύφος σοβαρό σαν να έβγαζε λόγο.
- Εγω πατέρες γράμματα δεν ξέρω να τα πώ ομορφα και δουλεμένα. Μα αυτή η ιστορία είναι πέρα ως πέρα αληθινή.
Σε μένα την είπαν ταπεινοί μοναχοί του Ορους που ποτέ δεν φιλιώθηκαν με το ψέμα.


   «Το λοιπόν κάποτε στον Παράδεισο μπροστά στην όμορφη πόρτα του καθόταν ο Άγιος Πέτρος και καλοδεχόταν τα παιδιά του Θεού που είχαν κερδίσει τη Βασιλεία.
Σαν νύχτωσε, ο Άγιος έκλεινε τα θυρόφυλλα και μετρούσε στα τεφτέρια του πόσοι είχανε μπει στον Παράδεισο. Ύστερα έβαζε τα ονοματά τους πλαι σε εκείνους που ηδη ήταν μέσα απο καιρό και έβρισκε τον αριθμό.
Το άλλο πρωι μετρούσε πάλι τους παραδεισένιους ανθρώπους και πήγαινε να ανοίξει την πόρτα. Μα για καιρό έβλεπε τούτο το παράδοξο. Ενω αποβραδις είχε μετρήσει πως αυτοί που είχαν μπει στον Παράδεισο ήταν δέκα, την άλλη μέρα μετρούσε άλλους 3 παραπάνω.
Μα πως γίνεται αυτό σκεφτόταν.
- Μια και δυο πηγαίνει στον αφέντη τον Χριστό και του λέει αυτο που τον απασχολεί.
- Να φυλάξεις βάρδια είπε ο Χριστός και ο Άγιος έσκυψε το κεφάλι και γύρισε στο διακονημά του.
Το ίδιο βράδυ ο απόστολος του Θεού φύλαξε κατα την προσταγή του Χριστού και σαν ξημέρωσε είχε έτοιμη απάντηση.
- Λοιπόν, είπε ο Κύριος...
Το βράδυ...Κύριε....που κλείνει ο Παράδεισος ανεβαίνει η Μάνα Σου στα τείχη και βάζει τους ανθρώπους απο εκεί.

   Άμα τελείωσε την διήγησή του ο γέρο Πέτρος έκανε τον σταυρό του και είπε: Αυτή είναι αδελφοί... η Παναγία μας και ο ρόλος της για τον κόσμο...
xristianos.gr

Δάκρυσε η εικόνα του Αγίου Τσάρου Νικολάου

mirotocila ikona


Την εικόνα αυτή του Τσάρου Νικολάου την μετέφερε ένας Κοζάκος πριν λίγες ημέρες- μέσω Σερβίας -στο Άγιον Όρος.Σταμάτησε στην πόλη Τσασάκ στο σπίτι μιας ευλαβούς οικογένειας.Ο ιερομόναχος διαβάζοντας προσευχές μπροστά στην εικόνα και δεόμενος υπερ σωτηρίας της Ρωσίας και της Σερβίας,η εικόνα του Τσάρου Νικολάου δάκρυσε μυροβλύζοντας.

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Όταν, εάν, τώρα...

Αφιερωμένο στα χρόνια που χάθηκαν... 

Ένα μικρό κορίτσι με γιασεμιά στα μάτια,

συνάντησε το όταν και το ρώτησε,

Εσένα πια είναι η δουλειά σου ;

Εγώ του απάντησε το όταν, μεταθέτω συνεχώς τα πράγματα στο μέλλον,

τα μακραίνω τόσο πολύ που δεν προλαβαίνει ή ξεχνά κανείς στο τέλος

να ζήσει.

Δεν μου αρέσεις είπε το κορίτσι και σκόρπισε τα φύλλα του γιασεμιού.


Λίγο παρακάτω σε ένα δρόμο γεμάτο λάσπες,

είδε να περπατά σκυμμένο το εάν.

Εσένα πια είναι η δουλειά σου; το ρώτησε.

Εγώ του λέει, δεν σταματώ λεπτό να διηγούμαι το παρελθόν,

να θυμάμαι και να κλαίω, σκορπώντας τύψεις κι ενοχές.

Δεν μου αρέσεις, είπε το κορίτσι και κύλησε ενα δάκρυ.


Σε λίγη ώρα στο κάτω στενό του χωριού

εκεί που ανθούσαν βασιλικοί και κατνιφέδες, περνούσε το τώρα,

δεν το ρώτησε τίποτα απολύτως

απλά το ακολούθησε τώρα και χάθηκαν στην ομορφιά.