ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Πιστεύω στον Θεό αλλά δεν πηγαίνω στην «εκκλησία».



 Την παραπάνω φράση την ακούμε συχνά πυκνά από γνωστούς, φίλους, συγγενείς καθώς η συζήτησή μας θα στραφεί λίγο σε πιο πνευματικά ζητήματα.
 Το βασικό λοιπόν επιχείρημα των ανθρώπων που λένε ότι από την μία πιστεύουν στον Θεό και από την άλλη δεν πηγαίνουν στον Ιερό Ναό για να συμμετάσχουν στα Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησία μας είναι διότι τους ενοχλούν κάποια πράγματα όπως η πολυτέλεια των ναών, οι αντιπαθητικοί παπάδες, οι ψάλτες, η αρχαία γλώσσα (δεν την καταλαβαίνουν), τα μικρόφωνα, τα φώτα, το παγκάρι (ρίχνουν λεφτά για κερί), η ώρα τέλεσης της Θείας Λειτουργίας, κ.α.
 Οι αφορμές σίγουρα είναι πολλές όταν κάποιος ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να ζήσει όπως λέει η Εκκλησία. Δυστυχώς οι άνθρωποι αυτοί, θεωρούν τους εαυτούς τους έξω από την Εκκλησία μιας και δεν αποδέχονται το βασικό συστατικό της εν Χριστώ ζωής, δηλαδή της συμμετοχής του χριστιανού στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι χριστιανοί, τουλάχιστον ορθόδοξοι, διότι ενώ (δήθεν) πιστεύουν δεν ακολουθούν κανένα λόγο του Χριστού.
 Το θέμα βεβαίως είναι ότι οι περισσότεροι βαπτισμένοι χριστιανοί δεν ξέρουν τι είναι ο Χριστός και τι είναι η Εκκλησία και τι προσφέρουν ο Χριστός και η Εκκλησία στον άνθρωπο. Έτσι δεν εκκλησιάζονται, διότι ουσιαστικά δεν ξέρουν τι χάνουν, δεν γνωρίζουν τι μπορεί να τους προσφέρει η μυστηριακή ζωή.
  Η Εκκλησία μας λοιπόν με όλα τα μυστήριά της μας μεταμορφώνει, μας αγιάζει, μας φέρνει σε κοινωνία με τον Θεό. Η συμμετοχή μας λοιπόν στα μυστήρια της Εκκλησίας είναι το κλειδί θα λέγαμε για αυτήν την προσωπική μας ανάσταση.
 Η Εκκλησία δεν έρχεται να πάρει απλώς τη θέση της ιατρικής που εξάντλησε όλες της δυνατότητές της, όπως κάποιοι κακώς την αντιμετωπίζουν. Η Εκκλησία έρχεται για να οδηγήσει τον άνθρωπο, τον πιστό, στην Αγάπη, στο Φώς και στην Ζωή του Χριστού δια των μυστηρίων.
 Το να λέμε ότι πιστεύουμε στον Θεό είναι εύκολο, το να πιστεύουμε όμως στον Θεό ορθόδοξα και να πράττουμε και τα ανάλογα έργα αυτό είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.
  Εάν ο άνθρωπος θέλει όντως να γνωρίσει τον Χριστό μπορεί να το καταφέρει μέσα από τον δρόμο της μυστηριακής ζωής που προσφέρει η Εκκλησία Του, εάν θέλει να κοροϊδεύει τον εαυτό του μπορεί να υποστηρίζει ότι μπορεί να το πετύχει και μόνος του. Πάντως εγώ κανέναν δεν γνωρίζω ο οποίος να αγίασε εκτός Εκκλησίας…(το τρελό είναι ότι μερικοί άνθρωποι αποδέχονται σαν αγίους: τον γέροντα Παϊσιο, τον γέροντα Πορφύριο κ.α. όμως δεν αποδέχονται την ζωή τους!!! Μπερδεμένοι άνθρωποι..)
  Όλα αυτά συμβαίνουν για έναν και μόνο λόγο. Εγωισμός. Όταν ό εκάστοτε άνθρωπος πιστεύει ότι μόνος του μπορεί καλύτερα να ερμηνεύσει τις Γραφές, όταν πιστεύει ότι οι Θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίες είναι κατώτεροί του, όταν πιστεύει ότι είναι εξυπνότερος, αξιότερος και αγιότερος από τους «θρησκόληπτους» ηλικιωμένους όπως τους ονομάζει, όταν πιστεύει ότι δεν χρειάζεται να μετανοήσει για τίποτα διότι δεν έχει αμαρτίες(!!!) , όταν πιστεύει ότι ο μόνος του θα σωθεί (ότι κι αν σημαίνει αυτό γι’ αυτόν), τότε το κείμενο αυτό μάλλον δεν θα τον προβληματίσει καθόλου, μάλλον έχει εδώ και καιρό πέσει στο βάραθρο της φιλαυτίας και της πλάνης.
  Το μεγαλύτερο εμπόδιο, που δεν επιτρέπει στο σύγχρονο άνθρωπο να φθάσει στη κοινωνία μετά του Θεού είναι ακριβώς αυτό: ότι προσπαθεί να Τον γνωρίσει με λάθος τρόπο, χρησιμοποιώντας λανθασμένα μέσα, εκτός Εκκλησίας. Απορρίπτει το μυστήριο της αγάπης και παραμένει θεληματικά στην επιφάνεια μιας στείρας πίστης η οποία στην καλύτερη περίπτωση σημαίνει απλά «παραδοχή της ύπαρξης του Θεού» και όχι εμπιστοσύνη και παράδοση στη Θεία Του Πρόνοια.
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Αλέξανδρος Παπαδιαμαντης(Από τον π. Ανανία Κουστένη)


ahdoni

Κάθε τί, που κάμνουμε να βάζουμε τον Χριστό μπροστά κι εμείς πίσω


Κάθε τί, που κάμνουμε να βάζουμε τον Χριστό μπροστά κι εμείς πίσω. Κι όχι

εμείς μπροστά και πίσω ο Χριστός. Ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν νίκησε έτσι,

 νίκησε μόνο με τον Σταυρό μπροστά.

Γέρο-Παναής Χατζηιωνάς, από τη Λύση της Κύπρου.

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Τά Ιερά Λείψανα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της Νέας Ζωής

Τά Ιερά Λείψανα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της Νέας Ζωής, που έφερε στον κόσμο ο Χριστός. Γι' αυτό πρέπει να τα προσκυνούμε ευλαβικά, να τα ασπαζόμαστε προσευχητικά, να ζητούμε τη βοήθεια των Αγίων μας , να αγωνιζόμαστε στην Πνευματική μας ζωή, γιατί η Άκτιστη Χάρη του Θεού ενεργεί και διά των Λειψάνων των Αγίων, ανάλογα με την Πνευματική μας κατάσταση, και να φροντίζουμε, με όλους τους τρόπους που έχει η Εκκλησία μας , να γίνουμε κι εμείς Άγιοι, δηλαδή να κάνουμε το σώμα μας Ιερό Λείψανο, με τη Χάρη του Θεού.
Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Αγίου Βλασίου Ιερόθεος.

Μαρτυρία μακαριστού γέροντος Μωυσέως Αγιορείτου για τον Όσιο Σάββα τον Σταυροβουνιώτη

Μαρτυρία Γέροντος Μωυσή Αγιορείτου
Mέ επιστολή του πρός την έλαχιστότητά μιας, ημερομηνίας 30/11/2013, ό μακαριστός Γέρων Μωυσής, σημειώνει καί τά Ακόλουθα γιά τόν Οσιο Σάββα:

Αγαπητέ κύριε Κωνσταντίνε, χαίρετε πάντοτε έν Κυρίω!
Έλαβα την επιστολή σας κι ευχαριστώ. Καθυστέρησα νά σάς απαντήσω λόγω σοβαρών προβλημάτων τής υγείας μου. Τώρα με τή βοήθεια τοϋ Θεού είμαι καλύτερα κάπως. Σχετικά μέ τόν Γέροντα Σάββα έχω νά σάς γράψω τά εξής:

Είναι ό πρώτος Γέροντας πού γνώρισα στή ζωή μου. Ή μακαρίτισσα η μητέρα μου είχε ένα έκδρομικό - φιλανθρωπικό σύλλογο καί ό Γέροντας Σάββας, μένοντας στό Μετόχι τών Αρχαγγέλων - Βύρωνος, πήγαινε σέ διάφορα μοναστήρια ώς ταπεινός προσκυνητής. Έκει τόν πρωτογνώρισα, σεμνός, λιτός, απλός, καλοσυνάτος. Θυμάμαι στίς στάσεις γιά φαγητό μέ τό λεωφορείο, έκείνος πήγαινε στά χωράφια, μ' ένα Λαϊκό - υποτακτικό πού είχε, κι έκαναν βαθειές - στρωτές μετάνοιες, σταυρούς, βαστώντας μεγάλα κομποσχοίνια. Κοινωνούσε μέ δάκρυα. Δέν έλεγε πολλά. Αύτα πού έλεγε ήταν λιτά, λίγα καί ψυχωφελή.

  Μέ άγαπούσε, μου μιλούσε ωραία γιά τήν καλογερική ζωή, μού έκανε κανένα δωράκι. Μετά πήγε στό Άγιον Όρος, τή Χίο καί τήν Κύπρο. Δέν τόν έβλεπα, μάθαινα πολλά καλά γι' αύτόν. Γιά τή του έγραψε ή μοναχή Εύγενία Κλειδαρά καί ή ταπεινότητα μου στό «Μέγα Γεροντικό Αγιορειτών Γερόντων».
Σάς εύχομαι καλή έπιτυχία στό έργο σας. Καλό Χειμώνα. Καλή δύναμη καί καλή ύπομονή. Ή Παναγία νά πρεσβεύει πάντοτε. Ό Κύριος νά σάς εύλογεί πλούσια στη ζωή καί τό ώραίο έργο σας. Θά σάς μνημονεύουμε.

Ο Όσιος Σάββας, όπως τον παρουσιάζει ό Γέρων Μωυσής Αγιορείτης στόν τρίτο τόμο τού έργο του, Μέγα Γεροντικο έναρετων Αγιορειτών τού εικοστού αΐώνος
Νέος έγινε μοναχός στή μονή Σταυροβουνίου. Έμεινε έκεί μέ ύπακοή μεγάλη, φιλότιμη διακονία, προσευχή καί άσκηση 25 χρόνια. Αγάπησε τήν ύπακοή καί τόν Γέροντά του Βαρνάβα (+1948) «ώς Θεόν μετά Θεόν». Διήλθε πάμπολλες δοκιμασίες, δίχως νά πτοηθεϊ ποτέ, λέγοντας: «Όσο πιό οδυνηρές δοκιμασίες περνώ, τόσο πιό φλογερή ή προσευχή μου βγαίνει πρός τόν 'Ύψιστο, κι άμέσως διαλύει τά γκρίζα σύννεφα καί ό ήλιος προβάλλει. Πολλές φορές ή χάρη Του μέ έσωσε άπό βέβαιο θάνατο, πολλά περιστατικά έχω στή ζωή μου».

 Κατόπιν πήγε γιά μιά δωδεκαετία στά Ιεροσόλυμα, ώς λειτουργός στόν Πανάγιο Τάφο, στό Σινά, στήν Πάρο καί μιά έξαετία στό Άγιον Όρος. 
Πολλοί διηγούνται πολλά για τό διορατικό του χάρισμα. Στό Άγιον Όρος Λέγουν «ό μοναχός αναπαύεται έν τή κοπώσει». Εξομολογούσε, έτρεχε παντού, μά δέν κουραζόταν κι έλεγε: 
«Δέν είναι καί τόσο σπουδαΐο νά κοπιάζει κανείς, αλλά τό σπούδαιότερο άπ' όλα είναι νά μισήσεις τήν αμαρτία, έτσι μόνο θά επιτύχουμε τήν καθαρότητα τής καρδιάς». Χαιρόταν νά βλέπει τούς πιστούς νά μετανοούν είλικρινά. Τύπωνε ψυχωφελή βιβλία καί τά μοίραζε δωρεάν πρός βοήθεια ψυχών. Έτρεχε παντού όπου τόν καλούσαν σέ όλη τήν Ελλάδα νά λειτουργήσει, νά εξομολογήσει, νά νουθετήσει, νά παρηγορήσει καί νά βοηθήσει μέ κάθε τρόπο, τούς σέ διάφορες άνάγκες συνανθρώπους του.

 Είχε άγιοφάνειες, άγγελοφάνειες, σημεία θαυμαστά κι εξαίσια. Στήν προσκομιδή τόν παρακαλούσαν οί ψυχές τών κεκοιμημένων νά συνεχίσει νά τις μνημονεύει, γιατί πολύ βοηθούνταν. Άκουγε ούράνιες ψαλμωδίες κι εύφραινόταν ή άγαθή ψυχή του. Ψάλλοντας σέ μιά άγρυπνία τού Κυριάκού τής Αγίας Άννης, είδε τήν Παναγία δορυφορούμενη άπό αγγέλους. Πέρασε διάφορους τόπους, παντού έμεινε άσκητής, ταπεινός, νηστευτής, προσευχόμενος. Τρυγούσε τό μέλι τής αρετής άπό πατέρες καί προσκυνήματα. Τά χαρίσματά του ό σεμνός καί άσημος παπα-Σάββας τά χρησιμοποιούσε γιά τήν ανόρθωση τών πεπτοκότων.


 Κατά τις παραμονές του στήν Αθήνα έμενε συνήθως στό Αγιαννανίτικο Μετόχι τών Παμμεγίστων Ταξιαρχών στόν Βύρωνα μέ τόν άλλο σπουδαίο Πνευματικό Μιχαήλ τόν Αγιαννανίτη (+1952.)
 Ώς λειτουργός στό ναό τών Ταξιαρχών πλημμύριζε άπό δάκρυα, πού δέν μπορούσε νά κρύψει. Γιά τήν εύλάβεια και καθαρότητα του συλλειτουργούσε αγγέλους. Μέ τήν προσευχή του βοήθησε πολλούς πολλούς. Εκεί μικρός τόν γνώρισα κι εγώ. Μέ τη μακαρίτισσα μητέρα μου πηγαίναμε μαζί σε διάφορα προσκυνήματα. Τήν ώρα που οί άλλοι έτρωγαν, εκείνος κρυβόταν στά χωράφια κι έκανε στρωτές μετάνοιες. Ήταν ό πρώτος καλόγερος πού γνώρισα Είχε μία ώραία απλότητα, ύφος άφτιασίδωτο, ήθος άκέραιο. Μέ τά λίγα πού άκουσα καί τά πολλά πού είδα πάνω του βοηθήθηκα πράγματι πολύ. Ανεπαύθη έν Κυρίω στίς8.3.1985.  Έτάφη στη μονή Αγίου Γεωργίου ΑΛαμάνου Κύπρου, όπου είχαν ταφεί καί συγγενείς του μοναχές.

 Σέ ένα άπό τά ψυχωφελή βιβλία του έγραφε: 
«Ή Εκκλησία είναι ή σωστική κιβωτός, έντός τής όποίας είσελθών μετά τής οίκογενείας του ό Νώε έσώθη καί έζησε μετά τόν κατακλυσμό. Ενώ όλοι εκείνοι, οί όποιοι τόν είρωνεύοντο καί έκάγχαζον καί όλον αύτό τό έκατονταετές διάστημα πού τήν κατασκεύαζε καί τούς έδίδασκε νά μετανοήσουν, διότι ό Θεός θά τούς κατέστρφεν, έσπευδον μόλις άρχισεν ή κατακλυσμιαία βροχή νά άναρριχώνται εις την κιβωτόν μετά τό κλείσιμόν της. Αλλά ήτο πλέον άργά διά νά σωθούν. Τοιουτοτρόπως καί ήμείς, τώρα έχομεν τήν εύκαιρίαν, εισερχόμενοι καί ζώντες έν τη Εκκλησία νά έξασφαλίσωμεν τήν σωτηρίαν μιας. Όλοι έκείνοι οί όποιοι ήγάπησαν τήν Εκκλησίαν καθώς καί τόν Αρχηγόν αύτής, τόν Αναμάρτητον Ιησού, τιμώνται καί δοξάζονται έσαεί»

Από το βιβλίο του Κωστα Παπαγεωργίου «Ο Όσιος γέροντας Σάββας ο Σταυροβουνιώτης(1985)Κύπρος

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

«Καθόλου δέν πρέπει νά θυμώνει κανείς μέ ἄνθρωπο ἤ νά βάζει τίς φωνές. Τί γεννᾶ τόν θυμό, καί τί τόν θεραπεύει»

ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΕ΄ (35)

Ἀπό τό Γεροντικό

Ἕνας γέροντας εἶπε: «Τά πάθη πού ἔχουμε παρά φύση οἱ ἄνθρωποι, οἱ εἰδωλολάτρες τά θεοποίησαν καί τά προσκυνοῦσαν, ἐνῶ ὅσους δέν ἤθελαν νά τά προσκυνοῦν τούς βασάνιζαν καί τούς σκότωναν καί, χωρίς νά θέλουν, τούς ἔκαναν μάρτυρες. Καί ἐμεῖς λοιπόν, ἄν ὑποκύπτουμε στά πάθη, δέν διαφέρουμε σέ τίποτε ἀπό τούς εἰδωλολάτρες. 
Ἐκεῖνος, γιά παράδειγμα, πού νικιέται καί ὑποδουλώνεται ἀπό τήν ὀργή καί τόν θυμό καί δέν κόβει ἀπό τόν ἑαυτό του τή μανία αὐτοῦ τοῦ πάθους, ἀρνεῖται τόν Ἰησοῦ, κάνει θεό του τόν Ἄρη καί προσκυνᾶ τό εἴδωλο τῆς ὀργῆς ὅπως καί οἱ εἰδωλολάτρες. 
Ἐπίσης καί ὁ φιλάργυρος, ὁ ὁποίος δέν σπλαχνίζεται τόν ἀδελφό του καί δέν συμπονεῖ τόν συνάνθρωπό του, εἶναι εἰδωλολάτρης πού σέβεται τό εἰδωλο τοῦ Ἑρμῆ καί λατρεύει τό δημιούργημα καί ὄχι τόν Δημιουργό1. Τό ἴδιο ἰσχύει καί μέ τά ἄλλα πάθη· γιατί ἀπό ὅ,τι ἔχει νικηθεῖ ὁ καθένας, σέ αὐτό καί ὑποδουλώθηκε 2, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος, ὁ ὁποῖος μάλιστα τή φιλαργυρία τήν ὀνόμασε δεύτερη εἰδωλολατρία 3.
Ὅποιος ὅμως νίκησε αὐτά τά πάθη καί τά ἔδιωξε ἀπό ἐπάνω του, ἤ τουλάχιστο συγκρατεῖ τόν ἑαυτό του ἀπό αὐτά, αὐτός ποδοπάτησε τά εἴδωλα καί ἀρνήθηκε τή λατρεία τῶν δαιμόνων καί ἔγινε μάρτυρας ἀναίμακτος, δίνοντας τήν καλή ὁμολογία».


μακάριος Ζωσιμᾶς ἔλεγε: «Ἡ ἀρχή γιά νά κυριαρχήσει κανείς στόν θυμό εἶναι, ὅταν ταράζεται, νά μή μιλᾶ, ἀπό τό ὁποῖο φτάνει, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, καί στό νά μήν ταράζεται καθόλου. 
Ὅπως ὁ ἀββάς Μωυσῆς: Ὅταν στήν ἀρχή οἱ πατέρες τόν ἐξευτέλισαν λέγοντας μπροστά του· “Τί θέλει αὐτός ὁ ἀράπης καί ἔρχεται ἀνάμεσά μας;”, ἐκεῖνος ταράχτηκε ἀλλά δέν μίλησε, ὅπως τούς εἶπε ὕστερα ὁ ἴδιος ὅταν τόν ρώτησαν. Ἔπειτα ὅμως, ὅταν τόν πρόσβαλαν οἱ κληρικοί καί τόν ἔδιωξαν ἀπό τό ἅγιο βῆμα, ὄχι μόνο δέν ταράχτηκε, ἀλλά καί τόν ἑαυτό του μάλωσε λέγοντας· “Σταχτόδερμε, μαῦρε, καλά σοῦ ἔκαναν. Ἀφοῦ δέν εἶσαι ἄνθρωπος, γιατί πηγαίνεις ἀνάμεσα σέ ἀνθρώπους;”4

Να είναι καλά οι γονείς που το προετοίμασαν για τον ουρανό..!(Συγκλονιστική επιστολή)

Αγαπητοί μου φίλοι ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Εχθές το μεσημέρι στις 2.00 ακριβώς εκοιμήθηκε εν Κυρίω, ο μικρός μας Απόστολος. Τον Αποστόλη τον γνωρίσαμε στο κατηχητικό της ενορίας μας.

Ήταν 14 ετών. Ενώ πρέπει να είχε αφόρητους πόνους, έφυγε αγόγγιστα, οσιακά και δοξολογώντας τον Θεό. Πρότειναν απ' το νοσοκομείο τις τελευταίες μέρες του να τον αναλάβει ένας ψυχολόγος κι εκείνος τους είπε πως δεν χρειάζεται έχω τον πνευματικό μου.

Απλά προς δόξαν του Γλυκύτατου Τριαδικού Θεού μας ν' αναφέρω ότι προχθές το βράδυ σε μία πολύ μικρή αναλαμπή του, άνοιξε τα μάτια του γυρνάει στην μητέρα του και της λέει:Μητέρα μη στεναχωριέσαι. Υπήρξες πάρα πολύ καλή μητέρα. Γυρνάει στον πατέρα του και του λέει: Πατέρα κι εσύ υπήρξες πολύ καλός πατέρας. Μετά γυρνάει μπροστά του «στο πουθενά» και λέει: ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ και έγυρε το κεφαλάκι του.
Το προσωπάκι του ήταν τόσο νηφάλιο, πραγματικά σαν να κοιμόταν.
Την ευχούλα του να έχουμε και σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις προσευχές σας!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Να είναι καλά οι γονείς που το προετοίμασαν για τον ουρανό....


Την επιστολή έστειλε ένας κατηχητής

ΚΗΡΥΓΜΑ ΠΕΜΠΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Ο αναληφθείς και πάλιν ερχόμενος (Πράξ. 1.1-12)
Στη σημερινή περικοπή από την αρχή των Πράξεων των Αποστόλων, ο ευαγγελιστής Λουκάς μάς περιγράφει το θαυμαστό γεγονός της Αναλήψεως του Χριστού. Από την Ανάστασή του και επί σαράντα ημέρες, ο Κύριος εμφανίστηκε πολλές φορές ζωντανός στους μαθητές του και τούς δίδασκε για την Βασιλεία του Θεού. Τούς παρήγγειλε μάλιστα να μη φύγουν από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να περιμένουν την έλευση του Αγίου Πνεύματος. Παρόλο που πλέον τούς δίδασκε φανερά, κάποιοι από αυτούς τον ρώτησαν εάν πρόκειται σύντομα να αποκαταστήσει το κράτος του Ισραήλ. 
- Δεν είναι δουλειά σας, τους απάντησε, να γνωρίζετε τους χρόνους ή τους καιρούς που έχει ορίσει ο Θεός· αλλά θα λάβετε δύναμη όταν έλθει το Άγιο Πνεύμα και θα γίνετε μάρτυρές μου στην Ιερουσαλήμ και στη Σαμάρεια και σε όλον τον κόσμο. Και λέγοντας αυτά, ανελήφθη ενώπιόν τους βασταζόμενος επί νεφελών. Τότε εμφανίστηκαν δύο άγγελοι, ντυμένοι στα λευκά, και τούς είπαν: - Μη απορείτε· ο Ιησούς Χριστός, με τον ίδιο τρόπο που αναλήφθηκε θα έλθει πάλι.
Η περίοδος ανάμεσα στο Πάσχα και στην Ανάληψη του Κυρίου, όπως φανερώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς, ήταν χαρμόσυνη και αποκαλυπτική για τους μαθητές του Χριστού. Χαρμόσυνη, επειδή έβλεπαν ανάμεσά τους ζωντανό τον σταυρωθέντα και αναστάντα Χριστό, είχαν ενώπιόν τους τα τεκμήρια της νίκης του επάνω στον θάνατο· και αποκαλυπτική, γιατί πλέον κατά τις εμφανίσεις του «διερμήνευσεν αὐτοῖς ἐν πάσαις ταῖς γραφαῖς τὰ περὶ ἑαυτοῦ» (Λουκ. 24.27) και τους φανέρωσε τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού. 
Αυτή η διπλή μαρτυρία, θα μεταμορφωθεί μετά από λίγες ημέρες, με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, θα εμπνεύσει πίστη στους μαθητές και παρρησία, ώστε να γίνουν οι διαπρύσιοι κήρυκες του Ευαγγελίου και της Αναστάσεως του Χριστού. Το δε κήρυγμά τους, μετά ταύτα, δεν είναι απλά προϊόν μαθητείας, αλλά εμπειρίας και αποκαλύψεως του Θεού. Αυτόπτες και αυτήκοοι, συνδαιτυμόνες του Κυρίου πριν και μετά την Ανάσταση, καταθέτουν τη ζωντανή εμπειρία τους στους «μη ειδότας», στα πέρατα της γης, προκειμένου πάντες να πιστέψουμε και να γίνουμε κοινωνοί των μυστηρίων του Θεού.

Μερικοί από τους μαθητές, παρόλο που ο Χριστός τούς μιλούσε για τα πνευματικά και για τα επουράνια, είχαν ακόμα στο μυαλό τους την εντύπωση ότι η Βασιλεία του Θεού ταυτίζεται με κοσμική εξουσία, με την αποκατάσταση του βασιλείου του Ισραήλ. Ο Κύριος απαντά ότι δεν σάς αφορούν οι καιροί που ο Θεός έχει ορίσει. Στην πραγματικότητα, οι μαθητές έχουν γνωρίσει μεγαλύτερα και σπουδαιότερα πράγματα από το μέλλον των επίγειων βασιλιάδων· έμαθαν ότι ο Χριστός είναι υιός του Θεού, Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού, έμαθαν ότι υπάρχει ανάσταση και σωτηρία και ζωή ατελεύτητος, έμαθαν ότι ανελήφθη και εκάθισε «εκ δεξιών του Πατρός» και στο πρόσωπό του η ανθρώπινη φύση προσκυνείται από τους αγγέλους, έμαθαν ότι θα έλθει πάλι εν δόξη για να κρίνει όλο τον κόσμο, ότι θα καθίσουν δεξιά του και αριστερά του κρίνοντες τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, έμαθαν ότι η Βασιλεία του Θεού χωρεί «πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον». Αυτά είναι όντως μεγάλα, όχι το εάν ή πότε ή ποιος θα βασιλεύσει επί της γης. Γι αυτό και στρέφει την κουβέντα στην έλευση και στην παρουσία του Αγίου Πνεύματος, το οποίο πνέει στις καρδιές των πιστών, εμπνέει και ενισχύει την πίστη, φωτίζει το νου και αναβιβάζει τον νου στην μελέτη των επουρανίων μυστηρίων.
Ταπεινοί προσκυνητές κι εμείς σήμερα της λαμπροφόρου Αναλήψεως, ας κρατήσουμε στην καρδιά μας τις προτροπές του Κυρίου μας. Ο κόσμος ζητά καθημερινά να μάθει για το επίγειο μέλλον του, τρέχει αγωνιωδώς σε κάθε είδους «προφήτες» και εξαρτά την ζωή του από τις αμφίβολες και ανούσιες ρήσεις τους. Δυστυχώς, πολλοί από εμάς αντιμετωπίζουμε και την εκκλησιαστική μας ζωή με τον ίδιο τρόπο· δεν αγωνιούμε για τον Χριστό, δεν ασχολούμαστε με την επιμέλεια της ψυχής μας, αλλά σπεύδουμε να μάθουμε «προφητείες» για τα δήθεν επερχόμενα δεινά της ανθρωπότητας, για το αν και πότε «θα πάρουμε την Πόλη», αν θα γίνει πόλεμος ή αν θα έχουμε άνεση βιοτική και πληθώρα υλικών αγαθών. Και δυστυχώς, αποπροσανατολιζόμαστε από την πρωταρχική μας μέριμνα, δεν ζητούμε την Βασιλεία του Θεού, αδρανούμε πνευματικά και αναλωνόμαστε σε εφήμερα και ψεύτικα πράγματα.
Ο λόγος του Κυρίου μας σήμερα, η Ανάληψή του και η μετά ταύτα μαρτυρία των αγγέλων, μάς διδάσκουν τί πρέπει να προσέχουμε. Η περιέργεια για τα επίγεια γεγονότα δεν είναι δουλειά των χριστιανών, πολλώ δε μάλλον η αγωνία ή ο φόβος μπροστά στα επερχόμενα. 
Οι Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκουν ότι ο Θεός έχει αποκρύψει τους καιρούς και τους χρόνους για δική μας ωφέλεια, για να είμαστε πάντοτε έτοιμοι σαν τις φρόνιμες παρθένες, περιμένοντας τον Νυμφίο της Εκκλησίας Χριστό. Η δύναμή μας και η οχύρωσή μας απέναντι σε κάθε κίνδυνο είναι η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, το οποίο δίνει λόγο στους μάρτυρες της πίστεως, διασώζει από κάθε πνευματικό κίνδυνο και θαυματουργεί με ανέκφραστο τρόπο. Μέριμνά μας, η Βασιλεία του Θεού, η καθαρότητα της συνειδήσεώς μας, η πλήρωση της ύπαρξής μας από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Και ενατένισή μας, το τέλος της ανθρώπινης ιστορίας, δηλαδή η μετά δόξης έλευση του Κυρίου μας και η αιώνιος Ανάσταση και Ζωή. Αμήν.


Από το γραπτό κήρυγμα της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας

Ένα από τα πιο συγκλονιστικά ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ της Γενοκτονίας των Ποντίων! Η κόλαση στον Άγιο Γεώργιο τον Πάτλαμα

 Έχουμε διαβάσει σχεδόν όλα τα ντοκουμέντα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Το παρακάτω, αξίζει να διαβαστεί από όλους. Δείχνει μία ακόμα «εφεύρεση αφαίρεσης ανθρώπινων ζωών» από τους Τούρκους. Το αίμα που χύθηκε στον Πόντο, ζητά μέχρι και σήμερα δικαίωση! Και η δικαίωση θα έρθει για όλη την ανθρωπότητα, όταν δε θα επιτρέψουμε να ξανασυμβούν τέτοιες φρικτές καταστάσεις… Η ιστορική μνήμη, δεν πρέπει να μεταβληθεί σε ανάμνηση! 
 Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Πάτλαμα, μία εικόνα κολάσεως! Αντιγραφή από το βιβλίο του Γεωργίου Λαμψίδη Τοπάλ Οσμάν.

 Ελάτε τώρα να παρακολουθήσουμε την ιστορία μιας μεγάλη εκκλησίας που το όνομά της έγινε συνώνυμο με την κόλαση. Είναι μια πολίχνη το Πάτλαμα, που απέχει ένα τέταρτο της ώρας από την Κερασούντα. Δε θα είχε καμία αξία για την ιστορία μας αν εκεί δεν υπήρχε μία εκκλησία : 
Ο Άγιος Γεώργιος. Όταν σήμερα αναφέρετε σε έναν ηλικιωμένο Πόντιο την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Πάτλαμα, σας κοιτάζει αρκετά δευτερόλεπτα, έκπληκτος, ύστερα ξαναρωτάει: Toν Άγιο Γεώργιο τον Πάτλαμα; Ανοιγοκλείνει τα μάτια του, σκέφτεται λίγο και : Που τον θυμήθηκες! Λέγαμε να τα ξεχάσομε όλα… 
Όμως οι ιστορικοί που περιέγραψαν την τελευταία περίοδο του Ελληνικού Πόντου δεν μπορούν να το ξεχάσουν. Επανέρχονται συνεχώς στον Άγιο Γεώργιο τον Πάτλαμα για να δείξουν την φρίκη, την κατάντια, τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. “Και αυτοί οι δαίμονες της κολάσεως θα έφριττον ενώπιον της τοιάτης σκηνής…” αναφέρει έντρομος ο Βαλαβάνης που τα γεγονότα τα έζησε από πολύ κοντά. 
“Ήνοιξεν η θύρα της κολάσεως, διότι επωνομμάσθη ο Ναός του Αγίου Γεωργίου Πάτλαμα”, γράφει ο αποδημήσας το 1965 εις Κύριον Μητροπολίτης Νευροκοπίου και Ζιχνών Αγαθάγγελος και αφιερώνει πλείστες λεπτομέρειες για την κόλαση αυτή στο βιβλίο του “ Η ιστορία του εν Πόντω χωρίου Χόψα και η καταστροφή αυτής”. 

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Το ησυχαστήριο του Αγίου Σάββα αρχιεπισκόπου Σερβίας στη Στουντένιτσα


Το ησυχαστήριο του Αγίου Σάββα αρχιεπισκόπου Σερβίας χίστηκε το 1175 και ανακαινίστηκε το 1815.Σε αυτό το μέρος αποτραβιόνταν περιοδικά ο Άγιος,όταν βρισκόνταν στην Σερβία.Με  τον ίδιο τρόπο αποτραβιόνταν για άσκηση και προσευχή στο ιστορικότερο ίσως ησυχαστήριο του Αγίου Όρους. Καλείται Τυπικαρειό, όπου ο άγιος Σάββας, σύμφωνα με την παράδοση, έφερε από την Παλαιστίνη τη σωζόμενη ακόμα και σήμερα εικόνα της Θεοτόκου.
Για να φτάσει κάποιος στο ησυχαστήριο του Αγίου Σάββα ξεκινάει από το μοναστήρι Στουντένιτσα και ακολουθεί ανοδική πορεία κατά μήκος του ποταμού Στουντένιτσα.Μετά από πορεία μίας ώρας περνάς μια ξύλινη γέφυρα για να περάσεις απέναντι.Αφού περπατήσεις άλλη μία ώρα στο πανέμορφο δάσος και περάσεις ένα ποταμάκι, φτάνεις στο Κάτω ησυχαστήριο.Εκεί δύο-τρεις μοναχοί από την αδελφότητα της Μονής Στουντένιτσα υποδέχονται τους προσκυνητές.Εδώ βρίσκεται και ένα θαυμάσιο παρεκκλήσιο ενώ τηρείται αυστηρώς ο κανόνας προσευχής που είχε ορίσει ο Άγιος Σάββας.
 Για να πάει κάποιος στο Άνω ησυχαστήριο πρέπει να κάνει μία ανάβαση μισής ώρας,μέσα από ένα πευκόδασος και ξαφνικά βρίσκει μπροστά του έναν γκρεμό.Από κάτω κυλούν τα νερά του ποταμού Στουντένιτσα.Μετά από λίγο φτάνεις στο ησυχαστήριο του Αγίου Σάββα,σφηνωμένο σ'έναν βράχο.


πηγή/Απόδοση στα ελληνικά proskynitis.blogspot.gr

Άγιος νέος ιερομάρτυς Ονούφριος,Αρχιεπίσκοπος Κούρσκ(+1938)

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ονούφριος κατά κόσμον Αντώνιος Μαξίμοβιτς, γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1889 . στην επαρχία του Χόλμ. το 1915 τελείωσε την εκκλησιαστική ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως και το 1915 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και τοποθετήθηκε ως εφημέριος σε μία ενορία. 
Στις 8 Ιανουαρίου 1923 εξελέγη Επίσκοπος της Οδησσού και ωφέλησε πνευματικά το λαό της πόλεως και ιδιαίτερα τους νέους. Συνελήφθη από το καθεστώς των Μπολσεβίκων το 1924 , αλλά αφέθηκε ελεύθερος, για να περάσει και πάλι την δοκιμασία της συλλήψεως το 1927. 
Το 1934 εκλέγεται Επίσκοπος της πόλεως Κούρσκ. Το 1935 μετατίθεται στα Ουράλια και το 1938 δολοφονείται για τη δράση του από ανθρώπους του καθεστώτος.Η αγιοκατάταξή του έγινε το 2000.Η μνήμη του τιμάται στις 19 Μαίου.

Το «συγνώμη» και το»συγχώρα με»

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους 

 Όσο η ανθρώπινη ατέλεια θα υπάρχει, οι συγκρούσεις θα είναι δεδομένες. Κυρίως με τα πρόσωπα που είναι κοντά μας, που συνδεόμαστε, που αγαπούμε ακόμα. 
Όχι γιατί το θέλουμε τόσο όσο γιατί ο εγωισμός «διεκδικεί τα δικαιώματά του». Η θεώρηση ενός γεγονότος δεν είναι η ίδια σε όλους. Άλλος το ερμηνεύει έτσι και άλλος αλλιώς. Το δίκαιο δεν είναι πάντα ξεκάθαρο. Για να το διακρίνεις χρειάζεται να βγεις από τον εαυτό σου και να το δεις με τα μάτια του άλλου. Δεν είναι εύκολο αυτό, γιατί υπάρχει ενδεχόμενο να επιβεβαιωθεί το λάθος σου. Όμως λυτρώνεσαι όχι μόνο από την πλάνη, αλλά και από το «ίδιον θέλημα» που σ’ απομονώνει και γι’ αυτό σε θανατώνει.

Αναφέρεται στο Γεροντικό για δύο μοναχούς που ζούσαν για χρόνια απλά και αγαπημένα. Ένα απόγευμα μετά τον Εσπερινό, καθισμένοι στην αυλή του Ησυχαστηρίου τους είδαν ένα πουλί να κάθεται στο ψηλό δέντρο.

-Τι ωραίο χελιδόνι! Είπε ο ένας.
- Μα είναι κόρακας! Απάντησε ο άλλος.
- Δεν βλέπεις καλά. Είναι χελιδόνι.
- Μήπως εσύ δεν βλέπεις καλά; Είναι κόρακας.

Σε λίγο βρισκόταν ο καθένας με εμμονή στη δική του θεώρηση, γι’ αυτό και σε αντιπαλότητα. Έφτασαν στο σημείο να συγκρουστούν και να χωρίσουν οι δρόμοι τους. Μετά από καιρό ο ένας από αυτούς συνάντησε τον αγιασμένο ερημίτη, που βρισκόταν στην περιοχή και του ανέφερε το περιστατικό. Πήρε την εξήγηση:

- Ο διάβολος, που δεν θέλει την ενότητα και την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων έκανε ώστε να βλέπει ο καθένας αυτό που ισχυριζόταν. Το σχέδιό του, για να σας διασπάσει, πέτυχε!

Συνειδητοποιώντας το αμάρτημά του βρήκε τον αδελφό του και βάζοντάς του μετάνοια ζήτησε συγχώρεση. Δεν είναι λίγες οι φορές που παθαίνουμε το ίδιο. Ωστόσο, αν το να αμαρτάνουμε είναι ανθρώπινο, η εμμονή στην αμαρτία είναι η κατάφαση στη διαβολική κυριαρχία μέσα μας. Το «συγγνώμη» γίνεται η αποτίναξη αυτής της κυριαρχίας και η δυνατότητα της ελευθερίας.



Τι να κάνεις, αλήθεια, το δίκαιό σου, όταν χαλάσεις τη σχέση σου με το συνάνθρωπό σου; Ποιο «δίκαιο» μπορεί να σου δώσει χαρά και ζωή; Γιατί άλλο να αισθανθείς ικανοποίηση με τη «νίκη σου κατά του αντιπάλου» και άλλο να γεμίσει η καρδιά σου με ευρυχωρία και ανάπαυση. Δεν είναι πιο λογικό να θέλεις τα ανώτερα βιώματα; Δεν είναι καλύτερα να αδικηθείς και να νιώσεις ενότητα, παρά να δικαιωθείς και να απομονωθείς;

Το «συγγνώμη» και το «συγχώρα με», που ο Χριστός μάς καλεί να ζητάμε, μας οδηγεί στο δικό Του κόσμο, όπου η ειρήνη της καρδίας και η γλυκύτητα της παρουσίας Του κάνουν πραγματικότητα την «εντός ημών Βασιλεία» Του. Να γιατί είπε ότι «η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστι» και ότι χαρίζεται σ’ όσους μπορούν να συγχωρούν, όπως Εκείνος, να αγαπούν όπως Εκείνος, να πορεύονται δηλαδή όπως Εκείνος.

Απ’ ότι κάνει κανείς για τον Θεό, τίποτε δεν πάει χαμένο

 Δεν γνωρίζω αν άλλη χριστιανική χώρα, όπως η Ελλάδα μας, έχη τόσα εξωκλήσια. Εξωκλήσια είναι τα εκκλησάκια που βρίσκονται έξω από πόλεις και χωριά.
Αυτά τα εκκλησάκια ήταν σημεία ευλαβικής αναφοράς και παρηγοριάς για τον ανθρώπου της υπαίθρου. Είχαν αγιάσματα με ιαματικά ύδατα. Είχαν άγιες εικόνες, που δάκρυζαν, χτυπούσαν, μιλούσαν, θαύματα ενεργούσαν.

 Ήταν αποκούμπια του πονεμένου και κουρασμένου ανθρώπου. Αυτά ήταν γι’ αυτούς τα νοσοκομεία, τα καταφύγια στον πόνο και τις στενοχώριες της πικρής ζωής. Ήταν κτισμένα έπειτα από κάποιο όνειρο, κάποια οπτασία ή κάποιο τάμα. Οικοδομήθηκαν από φτωχούς χειρώνακτες, τις περισσότερες φορές με τους δικούς τους κόπους. Αρχιτέκτων ήταν η βαθιά τους ευλάβεια, γι’ αυτό και ήσαν όμορφα, γουστόζικα. Η κάθε γωνιά και η κάθε πέτρα έχει τοποθετηθεί με μεράκι. Και οι άνθρωποι που τα συντηρούν και ανάβουν τα κανδηλάκια και τα ευτρεπίζουνε στο διάβα του χρόνου είναι όμορφοι, ευλαβείς, προσηνείς.
Διηγείτο ο γερ- Αργύρης από το Αγιονέρι Κοζάνης πως ο Άγιος Αθανάσιος έχει αγίασμα και πολλές ιάσεις επιτελεί. Ένας νέος , που στα μικρά του χρόνια άναβε με την μητέρα του τα καντήλια του Αγίου Αθανασίου, πήγε στην Αμερική για μια καλύτερη τύχη. Εκεί παρέλυσαν τα κάτω άκρα του. Οι γιατροί καμμιά βοήθεια δεν του προσέφεραν. Μια ευλογημένη νύχτα βλέπει στον ύπνο του έναν αρχιερέα με κατάλευκα γένια.

- Παιδί μου, με γνωρίζεις; Είμαι ο άγιος Αθανάσιος από το Αγιονέρι. Έλα και σ’ εμένα κι εγώ θα σε γιατρέψω.
Πράγματι, επέστρεψε στην Ελλάδα, έκανε Λειτουργία στον Άγιο Αθανάσιο, κρέμασε τις πατερίτσες του στην εικόνα κι από τότε βαδίζει χωρίς καμμιά δυσκολία.
Ο ίδιος διηγείτο ακόμη:
- Πήγα κάποτε ν’ ανάψω τα καντήλια του Αγίου. Όταν έφθασα με το γαϊδουράκι μου στην πόρτα, ψάχτηκα και διαπίστωσα πως ξέχασα τα κλειδιά. Η πόρτα βαρειά, ξύλινη με γύφτικους μεντεσέδες. Τι να έκανα; Το πήγαιν’ έλα από το χωριό δεν ήταν εύκολο. 
Την ώρα που πήγα να κρεμάσω το λαδικό στο καρφί του τοίχου της εκκλησίας ακούστηκε δυνατός κρότος. Άνοιξε η πόρτα! Όταν τελείωσα τις προσευχές μου και την αποστολή μου, με τον ίδιο τρόπο έκλεισαν οι πόρτες και έφυγα για το σπίτι μου, κρατώντας αναμμένη την δάδα της πίστεως. Το φως το πήρα από το καντηλάκι του αγίου Αθανασίου , γι’ αυτό δε μου έσβησε ποτέ.
Αυτή η επίσκεψη στο ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου, παρ’ όλο που δεν συναντούσε μήτε ψάλτη μήτε παπά μήτε ιεροκήρυκα, καλλιέργησε την ψυχή του, τράνεψε την πίστη του και του προσέδωσε βαθειά ευλάβεια.

Στον πόλεμο του '40 πολέμησε στην πρώτη γραμμή. Ο βασιλιάς Παύλος τον παρασημοφόρησε. Έχασε όμως όλη του την πτέρνα. Όταν ησύχασαν τα πράγματα, τον προέτρεπαν να περάση επιτροπή για σύνταξη και απαντούσε ο άνθρωπος του Θεού:
- Αν πάρω χρήματα, θα χάσω ότι κέρδισα: Εγώ, παιδιά μου, έβλεπα την Παναγία. Σώθηκα από βέβαιο θάνατο. Δεν λύγισα. Δεν φοβήθηκα. Αυτά είναι τα παράσημά μου.

Απ’ ότι κάνει κανείς για τον Θεό, τίποτε δεν πάει χαμένο. Ο άνθρωπος δεν χαριτώνεται μόνον με την διδαχή, αλλά και με κάθε ευσέβεια που δεν καταντά ευσεβισμός. Και το καντήλι και το κερί και το λιβάνι και το πρόσφορο και ο άρτος γίνονται μάννα ουράνιο που θρέφει την ψυχή. Μακάρι να μη λείψουν από κανένα ορθόδοξο σπίτι. Αμήν.

Από το βιβλίο«Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας»
Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Άγιον Όρος

Αγιος Ιωαννης «Αρναουτογιαννης» ο δραγατης ο Νεομαρτυρας (+1845)

Ο Αλβανικής καταγωγής στρατιώτης Ιωάννης, ο επονομαζόμενος «Αρναουτογιάννης» (οι Αλβανοί στα Τούρκικα, ονομάζονται Αρναούτ), βαπτίστηκε χριστιανός, με το όνομα Ιωάννης. Βρήκε κατοικία στο χωριό Άγιος Ιωάννης Φαιστού και ζούσε βίο ευσεβή και ευλαβικό, ασκώντας το επάγγελμα του δραγάτη (του αγροφύλακα), προκειμένου να εξασφαλίζει τα προς το ζην.

Κάποιοι επαναστάτες σκότωσαν δυο Τουρκόγυφτους. Οι οθωμανοί που μισούσαν τον Ιωάννη επειδή απαρνήθηκε τη θρησκεία τους, βρήκαν την ευκαιρία να τον εκδικηθούν. Τον κατήγγειλαν στην κοσμική εξουσία της περιοχής ότι αυτός ήταν ο φονιάς των δύο Τουρκόγυφτων, κατηγορώντας τον μάλιστα ότι μετά την αλλαγή του θρησκεύματός του είχε διάθεση εξόντωσης Μουσουλμάνων.

Ο Ιωάννης συνελήφθη και στάλθηκε στο Ηράκλειο σε δίκη, όπου αποδείχθηκε η αθωότητά του. Όμως ο δικαστής Ρεχίτ - Εφέντης, του ζήτησε να αλλάξει θρησκεία και πάλι για να φανεί ότι δεν σκότωσε λόγω θρησκευτικής αντιπαλότητας, διαφορετικά θα τον καταδίκαζε σε θάνατο. Ο Ιωάννης με θάρρος ομολόγησε το Χριστό. Για τρεις ημέρες βασανίστηκε με φρικτά μαρτύρια. Μεταξύ των άλλων πύρωσαν ένα σιδερένιο δοχείο και του το έβαλαν στο κεφάλι.

Όταν ο Άγιος Ιωάννης παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό, ο Πασάς έδωσε διαταγή να δοθεί το σώμα του στους Χριστιανούς και να ταφεί. Το πήραν και το έθαψαν στα «Σπιτάλια» (η περιοχή είναι γύρω από την παλιά Υγειονομική Υπηρεσία στο Ηράκλειο).

Ο μαρτυρικός θάνατος του Ιωάννη σκόρπισε θλίψη και αγανάκτηση στους χριστιανούς του Ηρακλείου. Το ημερολόγιο έδειχνε ημέρα Σάββατο 5 Μαΐου 1845 μ.Χ. Και όπως αναφέρει ο Στέφανος Νικολαΐδης στα βιογραφικά του σημειώματα «…έγινε φοβερά στάσις των Χριστιανών εναντίον της Κυβερνήσεως δια Αρναουτογιάννην θανατωθέντα δια φρικωδεστάτων βασάνων». Και για να ικανοποιηθεί ο λαός, εξορίστηκε ο πρόεδρος του δικαστηρίου Ρεχίτ – Εφέντης και αντικαταστάθηκε από τον Κουλουκτζή – Μεϊμουρή.

Μετά από καιρό, έγινε η ανακομιδή και τα λείψανά του βρέθηκαν ηγιασμένα. Τα πήρε ο Πρόξενος της Ρωσίας και τα έστειλε στο Κίεβο, όπου και φυλάσσονται, μαζί με άλλα αγιασμένα λείψανα.

Την εύρεση του Αγίου μας την οφείλουμε στην εμπεριστατωμένη χρόνια έρευνα του Πανοσιολ. Πρωτοσυγκέλλου της Μητροπόλεως Γορτύνης πατρός Χρυσοστόμου Παπαδάκη, ο οποίος μάλιστα συνέγραψε θαυμάσιο βιβλίο για το βίο του Αγίου, αλλά και για το ίδιο το χωριό τον Άγιο Ιωάννη.

Την Ακολουθία του Αγίου έγραψε ο Μ. Υμνογράφος της Αλεξανδρινής Εκκλησίας κ. Χαραλάμπης Μπούσιας.Η μνήμη του τιμάται στις 19 Μαίου.

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Απάντηση του Αγίου Λουκά σ'έναν άθεο


Κάποτε, ο Υπεύθυνος των Θρησκευτικών Υποθέσεων της Κριμαίας, είπε στον Άγιο Λουκά, μέσα σε ένα συνέδριο:
- Πώς εσείς ο τόσο μεγάλος Χειρουργός, πιστεύετε σ' αυτόν τον οποίο κανείς ποτέ δεν είδε (δηλ. το Θεό);
Ο Άγιος Λουκάς απάντησε:
- Εσείς πιστεύετε ότι υπάρχει αγάπη;
Υπεύθυνος: Ναι
Άγιος Λουκάς: Πιστεύετε ότι υπάρχει νους;
Υπεύθυνος: Ναι
Άγιος Λουκάς: Είδατε ποτέ τον νου;
Υπεύθυνος: Όχι
Άγιος Λουκάς: Κι εγώ δεν είδα ποτέ το Θεό, αλλά πιστεύω ότι υπάρχει.
(Από το βιβλίο της Δήμητρας Μαλλιαρού: ''Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός-Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας.
Για παιδιά, νέους...και μεγάλα παιδιά!'' - Έκδοση Ιεράς Καλύβης ''Εισοδίων της Θεοτόκου'' Νέα Σκήτη - Άγιον Όρος).

Αφού δεν μπορείς να δεις τον ήλιο, τότε πως θα μπορείς να δείς Εκείνον που έφτιαξε τον ήλιο..;

- Γέροντα, υπάρχει Θεός;
- Υπάρχει, παιδί μου !

- Τότε γιατί δεν τον βλέπουμε;
- Γύρισε και κοίταξε κατάματα τον ήλιο !

- Τι λες γέροντα; Δεν μπορώ. Πονάνε τα μάτια μου, θα τυφλωθώ !
- Αφού δεν μπορείς να δεις τον ήλιο, τότε πως θα μπορείς να δείς Εκείνον που έφτιαξε τον ήλιο..;

Τυφλός βοσκός, γνώστης της Kαινής Διαθήκης

Ο Ιωάννης Χασιώτης γεννήθηκε στη Μηλιά Μετσόβου της Πίνδου το 1947. Το χωριό του κατοικείται από Βλάχους και η μητρική τους γλώσσα ήταν ώς τις αρχές του 20ου αιώνα η βλάχικη.

Ο μικρός Ιωάννης ήλθε για πρώτη φορά σε επαφή με την ελληνική γλώσσα κατά τη φοίτησή του στο Δημοτικό σχολείο του χωριού του, καθώς τότε οι χωρικοί δεν διέθεταν ούτε τηλεόραση ούτε καν ραδιόφωνο.....
Αποφοίτησε με το βαθμό πέντε από το σχολείο και έκτοτε απασχολήθηκε στη βοσκή του κοπαδιού των προβάτων του πατέρα του. Κατά την πρώτη νεανική του ηλικία διαπίστωσε αρχόμενη μείωση της οπτικής του οξύτητας. Επισκέφθηκε οφθαλμίατρο στα Τρίκαλα, ο οποίος διέγνωσε ότι έπασχε από σοβαρή πάθηση των οφθαλμών (μελαγχρωματική αμφιβληστροειδοπάθεια), η οποία επιφέρει την τύφλωση. 

Συνέχισε να απασχολείται με τη βοσκή των προβάτων. Εκεί κάποια ημέρα τον συνάντησε συμπατριώτης του, ο οποίος του προσέφερε ως δώρο ένα προσευχητάριο, να το μελετά κατά τη βοσκή. Τότε αισθάνθηκε εντός του ζωηρή την επιθυμία να προμηθευτεί αντίτυπο της Καινής Διαθήκης και να το μελετήσει. Ο Ιωάννης σαγηνεύτηκε από την ανάγνωση του κειμένου. Γνωρίζοντας ότι θα τυφλωθεί μετά από παρέλευση μερικών ετών άρχισε να τη μελετά με επιμονή προκειμένου να αποστηθίσει το κείμενο και να είναι σε θέση να το απαγγέλλει στον εαυτό του, όταν δεν θα ήταν πλέον σε θέση να διαβάζει.

 Πολλές φορές έθετε σε δοκιμασία τον οργανισμό του μένοντας νηστικός, ώσπου να αποστηθίσει συγκεκριμένο κεφάλαιο. Την 08/09/1973, ημέρα Κυριακή, ήλθαν στη Μηλιά κάποιοι επισκέπτες θεολόγοι, προκειμένου να κηρύξουν τον θείο λόγο. Αυτοί γνώρισαν τον Ιωάννη και έμειναν έκπληκτοι, όταν διαπίστωσαν, ότι κατέχει από στήθους όλο το κείμενο της Καινής Διαθήκης! Ο Ιωάννης είχε ως τότε την εντύπωση ότι όλοι οι θεολόγοι και αρκετοί άλλοι είχαν επιτύχει τον δικό του άθλο.

Ο Ιωάννης έγινε δεκτός στον κύκλο των επισκεπτών και αργότερα αυτοί τον παρουσίασαν σε σχολεία και σε αίθουσες διαλέξεων. Όταν, μετά από μερικά έτη, η ασθένειά του επιδεινώθηκε, ο Ιωάννης δεν ήταν δυνατό να βόσκει τα πρόβατα. Διαμένει από τότε στα Γρεβενά. Τον καλούν συχνά να παραχωρεί ομιλίες σε διάφορα μέρη προβάλλοντας το επίτευγμά του, που οφείλεται στην εργώδη προσωπική του προσπάθεια και στη θεία Χάρη. Κατά καιρούς κλήθηκε και εμφανίστηκε σε πολλούς τηλεοπτικούς σταθμούς.


Ο Ιωάννης δεν κατέχει απλώς από στήθους όλο το κείμενο της Καινής Διαθήκης. Ερμηνεύει το κείμενο, αν και δεν έχει διδαχθεί ποτέ αρχαία ελληνικά. Αντιμετωπίζει πολύ ικανοποιητικά τους αιρετικούς. Είναι ακόμη σε θέση να αρχίζει την απαγγελία όχι μόνο από την αρχή του κάθε κεφαλαίου κάθε βιβλίου, αλλά και από οποιονδήποτε στίχο αυτού ανοδικά, αλλά και καθοδικά!

Ίχνη αστέρων πάνω απο τον Άγιο Συμεών, Δουκάδες, Κέρκυρα


Αστρικά ίχνη μαζί έναν πράσινο διάττοντα αστέρων πάνω απο τους Λιαπάδες, τον κόλπο της Παλαιοκαστρίτσας αλλά και την πόλη της Κέρκυρας, στο χείλος του γκρεμού στο εκκλησάκι του Αγίου Συμεών όπου το τοπίο θυμίζει λίγο απο Μετέωρα.
(Η φωτογραφία είναι του Βασίλη Μεταλληνού)

Για τις εξετάσεις...

πρωτοπρεσβυτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Ο σύγχρονος νέος δε ζητά συμβουλές, αλλά πρόσωπα και σημεία αναφοράς στα οποία να μπορεί να στηριχτεί, να μιλήσει, να μοιραστεί τις αγωνίες και τα άγχη του. Η δοκιμασία των εξετάσεων εντείνει αυτή την ανάγκη. Και η Εκκλησία σπεύδει να τελέσει παρακλήσεις, θείες λειτουργίες, να κάνει αίτημα προσευχής  τις νεανικές αγωνίες. Προσέρχονται μάλιστα στις ακολουθίες αυτές και νέοι που δεν έχουν πάντοτε στενή σχέση με την Εκκλησία, αλλά και   γονείς, που βρίσκουν ανάλογη ανακούφιση. Αρκεί όμως αυτός ο τρόπος;

        Μπροστά σε τέτοιες δοκιμασίες φαίνεται ξεκάθαρα η απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στην Εκκλησία και τους περισσότερους νέους, αλλά και η αγωνία της να κάνει κάτι, για να δείξει την συμπαράστασή της. Ότι θέλει να έχει λόγο στη ζωή τους και ότι μπορεί. 
 Όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να χτιστεί σε μία ακολουθία ή σε μία αλυσίδα προσευχής. Η αγωνία του νέου για τον κόπο του και την υλοποίηση των στόχων τον κάνει να μην αναπαύεται σε μία υπόμνηση ότι ο Θεός υπάρχει και θα τον φωτίσει στις εξετάσεις. Εκ του αποτελέσματος για άλλους επιβεβαιώνεται αυτό, για άλλους όχι. 
 Είναι δύσκολος ο δρόμος της πίστης. Γιατί ο πολιτισμός μας θεωρεί πετυχημένο όποιον υλοποιεί τους στόχους του και όχι όποιον βρίσκει το πρόσωπό του, την ταυτότητά του είτε στην επιτυχία είτε στην αποτυχία.  Διότι και η αποτυχία είναι μεγάλο σχολείο. Ενίοτε μεγαλύτερο και από αυτό της υλοποίησης των όποιων στόχων.

                Οι ποιμένες της Εκκλησίας θεωρούμε χρέος μας να δείξουμε στους μαθητές που δίνουν εξετάσεις ότι τους αγαπούμε και ότι είμαστε κοντά τους. Δεν αρκεί όμως η κίνηση αυτή. 
 Η Εκκλησία είναι συνήθως μακριά από τα σχολεία, όχι πάντοτε με δική της ευθύνη, και αυτό κάνει τους περισσότερους νέους να βλέπουν την προσευχή ως μία «μαγική»  πράξη, που μπορεί να βοηθήσει στην εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και τον κόπο τους, χωρίς να χρειάζεται ως συνέχεια. 
 Δεν χτίζεται όμως η σχέση με το Θεό μέσα από μία περιστασιακή και εξ ανάγκης κίνηση. Χρειάζεται αμοιβαίος κόπος, έξοδος τόσο της Εκκλησίας από την επανάπαυση, όσο και των νέων από το αίσθημα ότι η Εκκλησία είναι χρήσιμη μόνο όταν έχουμε να ζητήσουμε από τον Θεό κάτι.

                Η προσευχή της Εκκλησίας για τους νέους που δίνουν εξετάσεις είναι μία καλή πρώτη κίνηση απεγκλωβισμού της από την κηρυγματική νοοτροπία, μία πρόσκληση προς τους νέους να βρούνε έναν χώρο στον οποίο και θα δώσουν την παρουσία τους, τις αγωνίες τους, τα αιτήματά τους και θα πάρουν αγάπη και συμπαράσταση. 
 Την ίδια στιγμή, η Εκκλησία καλείται να συνεχίσει μία προσπάθεια να χτίσει γέφυρες με τους νέους. Να ενδιαφερθούμε οι ποιμένες για το αποτέλεσμα της δοκιμασίας στους διαγωνιζόμενους. 
 Να είμαστε δίπλα τους και μετά την επιτυχία τους ή και στην αποτυχία τους. Και να υπενθυμίζουμε  διακριτικά ότι «ου πάντα συμφέρει»  στη ζωή, ότι σπουδές και πρόοδος δεν σημαίνουν μόνο επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση, αλλά χτίσιμο της προσωπικής ταυτότητας και εύρεση νοήματος στη ζωή, όπως επίσης και ανάγκη για μοίρασμα των χαρισμάτων   στους άλλους. 
 Αυτό μπορεί να γίνει τόσο με τον λόγο όσο και με το προσωπικό παράδειγμα όλων μας. Γιατί κι εμείς  εξεταζόμαστε καθημερινά, ιδιαιτέρως στα μάτια των νέων.   

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Σχόλιο στα "ασχολίαστα" περί ιερών λειψάνων

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος
Ξαφνικά άρχισαν όλοι να είναι ειδήμονες και να μιλάνε για τα ιερά λείψανα.
Με αφορμή την μεγάλη ευλογία της ελεύσεως των ιερών λειψάνων της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας στην χώρα μας ήταν πολλοί εκείνοι που απέδειξαν περίτρανα ότι όντως ζούμε στον μεσαίωνα μιας και ως ανίδεοι και άσχετοι άρχισαν να «θεολογούν», να βγάζουν δικά τους συμπεράσματα, να συκοφαντούν, να προβάλουν το ψεύδος, να αυτοαναδεικνύονται σοφοί, προοδευτικοί, έξυπνοι, ειδικοί.
Μιλούν με παρρησία για πράγματα που ούτε ξέρουν και μάλλον ποτέ τους δεν θα μάθουν. 
Μιλούν για μεσαίωνα, ενώ οι ίδιοι ζουν μέσα στο σκοτάδι της άρνησης, του εγωισμού και της αμετανοησίας.
Είναι τραγικό να βλέπεις ανθρώπους που βαπτίστηκαν Ορθόδοξοι Χριστιανοί να έχουν καταλήξει αντίχριστοι.
Και από την άλλη να έχεις και κάποιους που λένε ότι πιστεύουν στον Χριστό αλλά δεν πιστεύουν στα λείψανα των Αγίων, ή στην Εκκλησία κτλ.
Ο κάθε Έλληνας μου φαίνεται έχει τον δικό του Θεό, τον δικό του Χριστό.
Δυστυχώς (και ευτυχώς) για όλους μας ο Χριστός είναι ένας. Δεν αλλάζει.
Και αυτός ο Χριστός είναι ο Χριστός της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Εδώ βρίσκεται η Αλήθεια.
Ο τρόπος ζωής της Εκκλησίας, δηλαδή ο τρόπος ζωής των Αγίων, είναι ο τρόπος ζωής που καλούμαστε να ζήσουμε ώστε να ελκύσουμε την Χάρη του Θεού.
Μπορεί ο καθένας να λέει ότι θέλει. Να υποστηρίζει ότι δεν συμφωνεί με τους παπάδες, ότι δεν συμφωνεί με τον Κυριακάτικο εκκλησιασμό, με τις νηστείες, με την εξομολόγηση κτλ. Να υποστηρίζει ότι είναι χριστιανός αλλά όχι της Εκκλησίας. Δικαίωμά του. Πάντως Ορθόδοξος Χριστιανός δεν είναι. Και φυσικά για την Ορθόδοξη Εκκλησία αυτός ο άνθρωπος χρειάζεται μετάνοια για την μεγάλη πλάνη που βιώνει. Και αυτή είναι ο εγωισμός.
Όλοι αυτοί που ερμηνεύουν όπως θέλουν τα λόγια του Χριστού και αποφασίζουν από μόνοι ποια ζωή είναι αρεστή στον Θεό, βγάζοντας σκάρτη την πρόταση των Θεοφόρων Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας αποδεικνύουν ότι αυτή η στάση ζωής τους είναι αποτέλεσμα του εγωισμού τους.
Είναι πολύ «έξυπνοι», «ανώτεροι», «μορφωμένοι», «φωτισμένοι» για να κάνουν υπακοή στον Αληθινό Χριστό. Γι’αυτό και δημιουργούν (στην καλύτερη περίπτωση) τον δικό τους Χριστό, φέρνοντάς τον στα δικά τους μέτρα και σταθμά.
Μιλούν για ειδωλολατρεία, αυτοί που λατρεύουν ως είδωλο το εγώ τους, τα πάθη τους.
Πόσο άσχετοι μπορεί να είναι; Πόσο εμπαθείς με τους Αγίους; Πόσο εμπαθείς με την Ορθόδοξη Εκκλησία; Πόσο μισούν τον Χριστό, την Αλήθεια;
Διάβολοι. Έχουν το διακόνημα της διαβολής. Να διαστρέφουν τα πράγματα ώστε να φέρνουν σύγχυση, ταραχή, απελπισία, σκοτάδι...
Τί λυπηρό να βλέπεις ανθρώπους που κατέχουν και κάποια θεσμική θέση μέσα στην χώρα μας και να πιστεύουν για σωστό το λάθος, και το λάθος για σωστό, το ψεύδος για αλήθεια και την αλήθεια ως ψεύδος...
Όπως στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα την Κυριακή του Τυφλού. Σώνει και καλά οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι να βγάλουν τον τυφλό εκ γενετή ότι έβλεπε. Να αποδείξουν με χίλια δυο τεχνάσματα ότι θαύμα δεν έγινε, ότι ο Χριστός δεν θαυματούργησε, ότι ο τυφλός δεν ήταν τυφλός...μπερδεμένοι άνθρωποι τότε, μπερδεμένοι άνθρωποι και τώρα...
Ενώ δηλαδή είναι τυφλοί οι ίδιοι, θέλουν να πείσουν όλους τους άλλους ότι βλέπουν. Και όχι μόνο αυτό. Ακόμα και αυτοί που απέκτησαν με την Χάρη του Θεού το φως τους θέλουν να τους αποδείξουν ότι είναι ακόμα τυφλοί...
Δικαίωμά τους είναι να πιστεύουν ότι ανοησία θέλουν. Έχουμε δημοκρατία βλέπετε...(έχουμε;;;)
Τελικά όντως... όπως είπε και ο Αϊστάιν: "Δύο πράγματα είναι άπειρα σε αυτόν τον κόσμο, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία... και για το σύμπαν δεν είμαι απόλυτα σίγουρος"!