ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Άγιος νεομάρτυς Αυξέντιος.Ένας βαρκάρης μάρτυρας Χριστού(+25-1-1720)

 Άγιος Αυξέντιος ο Νεομάρτυρας
 Ὁ Άγιος Νεομάρτυς Αὐξέντιος γεννήθηκε σ’ ἕνα χωριό τῆς ἐπαρχίας Βελλᾶς τῆς Ἠπείρου. Νέος ἀκόμη, ὅπως τόσοι ἄλλοι συμπατριῶτες του, ἔφυγε ἀπό τό φτωχό χωριό του καί πῆγε μακριά. Ἔφτασε στή μεγάλη πόλι, τήν Κωνσταντινούπολι. Ἐκεῖ ὑπῆρχαν τότε πολλοί Ἠπειρῶτες. Ὁ Αὐξέντιος ἔμαθε τήν τέχνη τοῦ γουνοποιοῦ καί ἔκανε ἐργαστήριο στό χάνι τοῦ Μαχμούτ πασᾶ. Ἔβγαζε τό ψωμί του καί θα ἔπρεπε νά μένη εὐχαριστημένος. Ἀλλ’ ὅπως γράφει ὁ βιογράφος του, ὁ διάβολος, πού πάντοτε πολεμεῖ τούς νέους μέ διαφόρους τρόπους, δέν ὑπέφερε νά βλέπη τόν Αὐξέντιο νά ζῆ μιά ἁγνή καί χριστιανική ζωή. Ἔβλεπε ὁ Αὐξέντιος στή μεγάλη αὐτή πόλι νά ζοῦν οἱ περισσότεροι νέοι μέ διασκεδάσεις καί ἀσωτίες. Καί μέσα στό διεφθαρμένο αὐτό περιβάλλον τῆς Κωνσταντινουπόλεως διεφθάρη καί ὁ Αὐξέντιος. Ζήλεψε τήν κοσμική ζωή. Ἄφησε τήν ἥσυχη ἐργασία τῶν γουναράδων, ἔμπλεξε μέ ἄλλους κακούς καί διεστραμμένους νέους καί ἀνέλαβε δουλειά στό ναυτικό, σ’ ἕνα ἀπό τά τούρκικα πολεμικά καράβια.

 Ἐκεῖ μέσα μαζί μέ Τούρκους ναύτες ταξίδευε καί διασκέδαζε. Σέ κάποια διασκέδασι κάποιος εἶπε, ὅτι ὁ Αὐξέντιος εἶνε χριστιανός. Στ’ ἀστεῖα τό εἶπε, ἀλλά τό πίστεψαν οἱ ἄλλοι ναῦτες καί ὁ λόγος αὐτός κόντευε νά φθάση μέχρι τόν καπετάνιο. Καί ὁ Αὐξέντιος φοβήθηκε. Γιατί, ἄν καί εἶχε μπλέξει μέ κακές παρέες, ὅμως μέσα στά βάθη τῆς καρδιᾶς του διατηροῦσε τή σπίθα τῆς πίστεως πού διδάχτηκε ἀπ’ τούς φτωχούς εὐσεβεῖς γονεῖς του. Τοῦρκο τόν φώναζαν οἱ συνάδελφοί του στό πλοῖο, μά αὐτός δέν ἦταν Τοῦρκος, ἀλλά χριστιανός· χριστιανός, πού παρασύρθηκε σέ γλέντια, ἔτρωγε καί ἔπινε μέ τούς Τούρκους.
Γιά νά μήν τό μάθη λοιπόν ὁ πλοίαρχος κι ἔχη περιπέτειες, ἔφυγε κρυφά, ἔβγαλε τή φανταχτερή στολή τοῦ ναύτη τοῦ τουρκικοῦ πολεμικοῦ στόλου καί φόρεσε τά ταπεινά ροῦχα. Ἀγόρασε ἕνα μικρό πλοιάριο καί μ’ αὐτό δούλευε μέσ’ στό λιμάνι τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί μετέφερε ἀνθρώπους ἀπό τό ἕνα μέρος στό ἄλλο. Εἶχε πιά μετανοήσει γιά τόν ἄσωτο βίο πού εἶχε ζήσει, ἔκλαιγε καί ἀναστέναζε γιά τό ἄθλιο παρελθόν του καί μέσα στήν καρδιά του ἄναψε ὁ πόθος νά μαρτυρήση γιά τό Χριστό. Παρακαλοῦσέ δέ τόν Κύριο νά τοῦ φανερώση ἕναν ἔμ πειρο πνευματικό πατέρα, γιά νά τόν συμβουλευθῆ.


 Ὁ Θεός ἄκουσε τή θερμή του προσευχή. Μιά μέρα στή βάρκα του μπῆκε ἕνας ἱερομόναχος ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, Γρηγόριος στό ὄνομα. Ὁ Αὐξέντιος μόλις τόν εἶδε συγκινήθηκε καί ἀποφάσισε νά τοῦ ἐκμυστηρευθῆ τόν πόθο του. Πράγματι ὁ Αὐξέντιος φανέρωσε σ’ αὐτό τόν ἱερο μόνάχο τόν πόθο του νά μαρτυρήση. Ὁ ἱερομόναχος ἐπαίνεσε τόν Αὐξέντιο γιά τόν πόθο του, ἀλλά ἐπειδή φοβόταν μήπως ὁ νέος καμφθῆ ἀπό τά μαρτύρια καί ἀρνηθῆ τό Χριστό, τοῦ εἶπε: 

 – Παιδί μου, ἀντί τοῦ μαρτυρίου, πού ζητᾶς, μπορεῖς καί μέ ἄλλο τρόπο νά σωθῆς, χωρίς νά ἐκτεθῆς σέ τόσο μεγάλο κίνδυνο. Σοῦ συνιστῶ νά ἔρθης μαζί μου στό Ἅγιον Ὄρος καί νά γίνης μοναχός καί ἐλπίζω ὁ Θεός νά σέ ἀξίωση τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. 
Ὁ Αὐξέντιος, παρ’ ὅλο τό σεβασμό πού ἔτρεφε πρός τον ἐξομολόγο, δέν ἄκουσε τή συμβουλή του. Δέν ἄφησε τήν ἐργασία του. Συνέχισε νά κάνη τό βαρκάρη καί ὅ,τι ἀπ’ τή δουλειά του τοῦ περίσσευε τό μοίραζε στούς φτωχούς. Νήστευε, προσευχόταν καί εἶχε ἀληθινό πόθο νά μαρτυρήση γιά τό Χριστό.
Ὁ Αὐξέντιος, ὅταν εἶδε ὅτι εἶχε ὁπλισθῆ μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἦταν ἕτοιμος ν’ ἀντιμετωπίση κάθε κίνδυνο καί πειρασμό, ἀποφάσισε νά ξαναγυρίση στό βασιλικό πολεμικό καράβι. Ὄχι ὅμως γιά νά διασκεδάζη πάλι μαζί μέ τούς Τούρκους ὅπως πρῶτα, ἀλλά γιά νά ὁμολογήση ἐκεῖ τό Χριστό. Τολμηρή πράγματι ἀπόφασις! Πῆγε λοιπόν στό πολεμικό καράβι. Ἀλλά μόλις τόν εἶδαν οἱ παλιοί του φίλοι ὥρμησαν πάνω του σάν ἄγρια θηρία. Τόν χτυποῦσαν καί τόν ἔσυραν στό κριτήριο λέγοντας: 

– Αὐτός ἦταν Τοῦρκος καί τώρα παρουσιάζεται σάν χριστιανός.
 Ὁ Αὐξέντιος μέ θάρρος ἀπάντησε: 
– Ἐγώ πάν τοτε ἤμουνα χριστιανός καί εἶμαι. Εἶμαι δέ ἕτοιμος γιά ὅλα τά μαρτύρια χάριν τοῦ Χριστοῦ.
 Τότε ἕνας Τοῦρκος, ἀκούγοντας τή θαρραλέα ὁμολογία, ὡργίστηκε καί μέ τό ραβδί του χτύπησε τό μάρτυρα καί τοῦ ἔβγαλε τό δεξί του μάτι. Ὁ μάρτυρας εὐχαρίστησε τόν Κύριο, πού τόν ἀξίωσε νά ὑποφέρη γιά τό ὄνομά του. Ἀλλά ὁ Τοῦρκος ἐκεῖνος πάλι τόν χτύπησε στό στόμα· τόν χτύπησε τόσο δυνατά, ὥστε ἔπεσαν δύο δόντια του. Ὁ Αὐξέντιος, μ’ ὅλο τόν πόνο πού αἰσθανόταν, συνέχιζε νά ὁμολογῆ τήν πίστι του. Τέλος ἔφτασαν στό κριτήριο. Ὁ Τοῦρκος δικαστής τόν ρώτησε, γιατί ἄλλαξε γνώμη καί ἀσπάστηκε τή θρησκεία πού εἶχε ἄλ λοτε ἀρνηθῆ. Ὁ Αὐξέντιος εἶπε:

 – Ἐγώ ποτέ δέν ἀρνήθηκα τόν γλυκύτατο Χριστό μου, ἀλλά πιστεύω καί ὁμο λογῶ, ὅτι αὐτός εἶνε ὁ παντοδύναμος ποιητής τοῦ κόσμου, κι εἶμαι ἕτοιμος γι’ αὐτόν νά χύσω τό αἷμα μου καί ὄχι νά τουρκέψω. Μή γένοιτό μοι, Κύριε!…
Ὁ δικαστής, ὅταν ἄκουσε τή θαρραλέα αὐτή ἀπάντηση τοῦ Αὐξεντίου, ὠργίστηκε καί διέταξε νά τόν δείρουν σκληρά. Τοῦ ἔδωσαν λοιπόν τριακόσια ραβδίσματα στά πόδια. Ἀπ’ τά χτυπήματα ἄνοιξαν οἱ φλέβες τῶν ποδιῶν καί τό αἷμα ἔτρεχε ποτάμι. Ἀπό κεῖ, σχεδόν νεκρό, τόν πῆραν καί τόν ἔκλεισαν στή φυλακή, γιά νά τόν ξαναδικάσουν ἄλλη μέρα. Ὁ Αὐξέντιος ζήτησε καί μετάλαβε γιά τελευταία φορά τά ἄχραντα μυστήρια.
Ὕστερα ἀπό πέντε μέρες ἔφεραν τό μάρτυρα στο ἀνώτερο δικαστήριο δεμένο μέ ἁλυσίδες, σάν νἄτανε κα κοῦργος. Ὁ δικαστής μέ ἄγριο βλέμμα τόν κοιτάζει καί τοῦ λέει: 

– Γιατί ἐσύ δέν ὁμολογεῖς τή δική μας θρησκεία, ἀλλα τήν ἀποστρέφεσαι καί τήν περιφρονεῖς; 
Ὁ Αὐξέντιος ἀπάντησε: 
– Ἐγώ χριστιανός γεννήθηκα καί χριστιανός θέλω νά πεθάνω, καί δέν ἀρνοῦμαι τήν πίστι μου ὁσοδήποτε καί ἄν μέ βασανίσετε. Γιατί αὐτή ἡ πίστις εἶνε καλή καί ἀληθινή. Εὔχομαι δέ κι ἐσεῖς νά πιστέψετε σ’αὐτήν, γιά νά μήν κολαστῆτε. 
Ὁ δικαστής, βλέποντας ὅτι ἡ γνώμη τοῦ μάρτυρα εἶνε σταθερή, ἔβγαλε τήν ἀπόφασι, ὁ Αὐξέντιος ν’ ἀποκεφαλισθῆ. 
Τότε τόν ἅρπαξαν οἱ δήμιοι καί τόν ἔφεραν στόν τόπο τῆς καταδίκης του. Ἐκεῖ ὁ μάρτυρας γονάτισε, ἔκανε τήν προσευχή του καί παρακάλεσε τό Θεό γιά τούς χριστιανούς καί γιά ὅλο τόν κόσμο. Τότε ὁ δήμιος ἔκοψε τήν ἁγία κεφαλή του.
 
Άγιος Αυξέντιος ο Νεομάρτυρας (Ι. Ν. Αγ. Σπυρίδωνα Νεοχωρόπουλο Ιωαννίνων) - Π. Κούβαρη και Ι. Χ. Θωμάς© 

Ἦταν 25 Ἰανουαρίου τοῦ 1720, ἡμέρα Τρίτη. Ἕνας χριστιανός πού εἶχε κάποια θέσι στ’ ἀνάκτορα τοῦ σουλτάνου παρα κάλεσε τό σουλτάνο καί τοῦ ἔδωσε τό σῶμα τοῦ μάρτυρος καί ὅπως ὁ Νικόδημος ἄλειψε τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ μέ ἀρώματα, ἔτσι καί ὁ φιλόχριστος αὐτός χριστιανός ἔ πλυνε τό σῶμα τοῦ μάρτυρος μέ πολύτιμα ἀρώματα καί τό ἔθαψε στό ναό τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς. Μετά ἀπό δυό χρόνια ἔγινε ἡ ἀνακομιδή τῶν ὀστῶν του. 
Καθώς δέ ἄνοιξε ὁ τάφος, βγῆκε μιά εὐωδία, πού ὅλοι θαύμασαν. Καί τά ἱερά του λείψανα ἔκαναν θαύματα. Ἡ κάρα τοῦ μάρτυρα βρίσκεται σήμερα στήν ἱερά μονή Ξηροποτάμου σάν πολύτιμο κειμήλιο.
Ἕνας γουνοποιός πρῶτα, ναύτης ἔπειτα καί τέλος βαρκάρης ἁγίασε καί μαρτύρησε. Ἔχουν λοιπόν καί οἱ βαρκάρηδες, πού ἐργάζονται στά διάφορα λιμάνια τῆς πατρίδος μας, ἔχουν τόν ἅγιό τους. Εἴθε ὁ Θεός διά πρεσβειῶν τοῦ μάρτυρος Αὐξεντίου, νά τούς προστατεύη καί νά τούς ἁγιάζη. 



AΠΟ ΒΙΒΛΙΟ· ΑΓΙΟΙ «ΑΠ” ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ»
ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Συγκλονιστική φωτογραφία από έναν βομβαρδισμένο ναό της Ουκρανίας!!

Το σχόλιο που συνοδεύει την συγκλονιστική φωτογραφία από έναν βομβαρδισμένο ναό της Ουκρανίας είναι το εξής:

«Τhis is one of the Orthodox churches in the Novorossiya after the shelling by the Kiev junta. Despite the complete destruction of the church priests perform daily prayers. Priests called actions of Kiev junta by one word: Devilry

Ο σατανιστής δολοφόνος του νεομάρτυρα ιερέα Ιωάννη της Σάντα Κρουζ αποφυλακίζεται!



Ο δολοφόνος ενός αγίου
Ο Edward Lee Bowman που το 1985 δολοφόνησε με ειδεχθή τρόπο τον έλληνα ορθόδοξο ιερέα με καταγωγή από την Άνδρο τον π. Ιωάννη Καρασταμάτη γνωστό και ως νεομάρτυρα Ιωάννη της Santa Cruz -ΕΔΩ-αποφυλακίζεται με αναστολή. Ο ιερέας υπηρετούσε στην ελληνορθόδοξη εκκλησία του προφήτη Ηλία στην Καλιφόρνια.

Στον στυγερό δολοφόνο του Bowman είχε επιβληθεί μια ποινή κάθειρξης 25 ετών αλλά προβλέπεται να αποφυλακιστεί με αναστολή τον ερχόμενο Φεβρουάριο.Πρωτοδίκως θα του επιβαλόταν η θανατική ποινή αλλά παραδέχθηκε την ενοχή του και η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν τελικά 25 χρόνια.Τέσσερις φορές στο παρελθόν είχε κάνει αίτημα αποφυλάκισης αλλά απορρίφθηκε με το σκεπτικό ότι εξακολουθεί να αποτελεί δημόσιο κίνδυνο.Η οικογένεια του αδικοχαμένου ιερέα συλλέγει υπογραφές για να διαμαρτυρηθεί για την αποφυλάκιση του ανθρωπόμορφου κτήνους.Μάλιστα έχει φτιάξει και μια σχετική σελίδα στο fb γι αυτόν τον σκοπό “Justice for Father 
Ο π.Ιωάννης Καρασταμάτης ήταν 47 ετών όταν δολοφονήθηκε και ήρθε από την Ελλάδα για να υπηρετήσει την ομογένεια.Περιγράφεται ως η καρδιά της ελληνικής κοινότητας της Santa Cruz καθώς κι ένας άνθρωπος δυναμικός που βοήθησε στην εγκατάσταση και ανέγερση της εκκλησίας του προφήτη Ηλία.
Στις 19 Μαίου 1985 ο ιερέας συνάντησε απροσδόκητα την Anna Bowman και τον άνδρα της Edward Bowman να βανδαλίζουν την εκκλησία. Οι Bowmans ήταν οπλισμένοι με ένα μαχαίρι και ένα fish wacker που χρησιμοποιούν οι ψαράδες. Πάλεψαν με τον Καρασταμάτη. Τον μαχαίρωσαν πολλές φορές.Οι Bowmans τον άφησαν αιμόφυρτο κοντά στο γραφείο της εκκλησίας. Ο Φώτης Καρασταμάτης ο γιος του τον βρήκε αιμόφυρτο μια ώρα αργότερα. 
«Έδωσε μάχη για τη ζωή του αλλά δυστυχώς υπέκυψε » δήλωσε αυτήν την εβδομάδα ο γιός του.
Ο ίδιος περιγράφει τον πατέρα του ως έναν άνθρωπο πολύ αγαπητό και άνθρωπο του Θεού.
«Είναι απλά εντελώς απίστευτο αυτό που του συνέβη.»
Η δολοφονία του π. Ιωάννη έφερε αρχικά σε αμηχανία τους ερευνητές αλλά τελικά οδηγήθηκαν στους Bowmans.Όταν οι αρχές έφτασαν στην πόρτα των υπόπτων επί της οδού River Street στη Santa Cruz το Δεκέμβριο του 1985 η Anna Bowman πυροβόλησε εναντίον των αστυνομικών και σκότωσε έναν από αυτούς.Οι αστυνομικοί ανταπέδωσαν κι αυτή σκοτώθηκε εκείνη τη νύχτα. (santacruzsentinel 21/1/15)
Το κίνητρο της δολοφονίας έχει να κάνει με τις σατανιστικές πεποιθήσεις των δραστών.Με το αίμα του που πλημμύρισε το δάπεδο οι δράστες γράψανε σατανιστικά συνθήματα και το 666 στους τοίχους.Τον χτύπησαν στο κεφάλι και τον κατακρεούργησαν ενώ παράλληλα τον έπνιξαν και με την αλυσίδα του σταυρού που φορούσε.Ο νεομάρτυρας δεν έχει ακόμη επίσημα αγιοκαταταχθεί.

Αφίημι υμίν την πόλιν και τα βασίλεια. (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου)

Святитель Григорий Богослов, архиепископ Константинопольский
Μια κρύα χειμωνιάτικη μέρα του 381 μ.Χ., τα πλήθη της Βασιλίδος των πόλεων συγκεντρώνονται με μια θέρμη στην καρδιά. 
Σκοπός τους είναι να οδηγήσουν έναν ασκητικό μοναχό στα Πατριαρχεία. Εκείνος πράος και ταπεινός ευχαριστεί για την αυθόρμητη αγάπη, αρνείται όμως την υψηλή τιμή που του γίνεται και αποχωρεί. Ο λαός επιμένει και αναφωνεί κατά τον παύλειο  λόγο: «Τοιούτος γαρ ημίν έπρεπεν αρχιερεύς, όσιος, άκακος, αμίαντος, κεχωρισμένος από των αμαρτωλών». 
Οι Πατέρες που συνεδριάζουν στην Κωνσταντινούπολη κατά την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο μένουν έκπληκτοι από την αγάπη του κόσμου προς τον άκακο μοναχό. Ο πρόεδρος της Συνόδου, επίσκοπος Αντιοχείας Μελέτιος, αμέσως  προτείνει στην κενή θέση του επισκόπου Κωνσταντινουπόλεως να ανέλθει , ο πράος και ταπεινός, ο αφανής και άκακος, και συνάμα ο μεγάλος της Θεολογίας, ο γενναίος αγωνιστής της Τριάδος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος. Και ο ενθρονισμένος στις καρδιές των πιστών, ενθρονίζεται στην καθέδρα της πόλεως του Κωνσταντίνου. Ο υψιπετής αετός της θεολογίας, ο εκφραστής της θεότητας του Υιού και Λόγου του Θεού, βρίσκεται στην κορυφαία εκκλησιαστική  θέση.
Η πριν αρειανίζουσα Κωνσταντινούπολη τώρα χαίρει με τον «κεχωρισμένον από των αμαρτωλών» Αρχιερέα της, η χαρά όμως δεν διαρκεί πολύ. Δίπλα στους αγίους υπάρχουν και ψυχές φιλόδοξες, άνθρωποι που εγκλωβισμένοι στην τυπολατρία δεν μπορούν να αναγνωρίσουν το πνευματικό μέγεθος, την ασκητικότητα του βίου, την λεπτότητα του χαρακτήρα. Πώς να κατανοήσουν «άσκευον βίον, ευτελή τράπεζαν, μικρόν των πτηνών αποδέουσαν». Στις καρδιές τους η φιλοδοξία αμαυρώνει κάθε αρετή και την καθιστά κακία.
Μέσα από πολύ συζήτηση, κραυγές και οργή, η εκλογή κρίνεται άκυρη. Ο Γρηγόριος βρίσκεται μπροστά στο δίλλημα, να αγωνισθεί για την αρχιεπισκοπική του έδρα ή να αποχωρήσει; Η λεπτή ψυχή του δεν το αντέχει, δεν μπορεί αυτός που μιλά για το «πράξις θεωρίας επίβασις» να θέτει τον εαυτό του ως αφορμή του διχασμού του λαού.
Και λαμβάνει με ταπεινοφροσύνη την απόφαση: «Αφίημι υμίν την πόλιν και τα βασίλεια», Σας τα χαρίζω όλα, τους λέγει, και την πόλη, και τα βασίλεια και τους θρόνους και τις εξουσίες. Στην τρικυμισμένη θάλασσα των ψυχών των συνοδικών επισκόπων, σαν άλλος Ιωνάς θυσιάζεται για να σωθεί η ενότητα του πληρώματος της Εκκλησίας.
«Αφίημι υμίν την πόλιν και τα βασίλεια». Σ΄ αυτή την λιτή φράση εκδηλώνεται το μεγαλείο της ψυχής του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Αποκαλύπτεται το αγωνιστικό φρόνιμα του Ιεράρχη μέσα στην άκρα ταπείνωση. Ο αληθινός επίσκοπος θυσιάζεται για το ποίμνιό του. Θέτει ως πρώτο μέλημα την ενότητα, την ορθή πίστη, την αταλάντευτη προοπτική προς την βασιλεία των ουρανών. Τώρα πια η έρημος γίνεται η επισκοπή του και μέσα από τα συγγράμματά του κατηχεί τους πιστούς.  
Βασική αρχή της πρακτικής θεολογίας του Γρηγορίου του Θεολόγου, ήταν το  «ειρηνεύομεν εννόμως μαχόμενοι». Προσπαθούσε πάντοτε στην ζωή του να συνδυάζει τον έλεγχο της αιρέσεως με την αγάπη και την ταπεινοφροσύνη. Και όποτε  χρειάσθηκε, χωρίς δεύτερη σκέψη, θυσίασε το προσωπικό του συμφέρον στον βωμό της αγάπης και προς το συμφέρον της Εκκλησίας. Γι αυτό θεωρήθηκε από τον λαό άξιος Αρχιερέας, από την Εκκλησία μεγάλος θεολόγος και από τον Θεό άγιος.

Μ.Φ.Ν.Θ

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Να είναι κάποιος χριστιανός σημαίνει να πιστεύει στη νίκη επάνω στον κόσμο-Γέροντας Σωφρόνιος τοῦ Essex

Η αμαρτία υπερνικάτε μόνο και αποκλειστικά από τον Χριστό και το Άγιο Πνεύμα ... Ο άνθρωπος χωρίς τον Χριστό δεν είναι σε θέση να διακρίνει στον ίδιο τον εαυτό του την παρουσία της αμαρτίας ̇ αλλά και όταν την διακρίνει δεν είναι σε θέση να την υπερνικήσει.
Η τέλεση της ίδιας της Λειτουργίας, η οποία είναι θυσία για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, είναι η υψηλότερη από όλες της συμμετοχές στη δύσκολη διακονία προς την ανθρωπότητα.
Να είναι κάποιος χριστιανός σημαίνει να πιστεύει στη νίκη επάνω στον κόσμο και τίποτε λιγότερο.
Απορρίπτοντας την πίστη στην Ανάσταση, ο άνθρωπος καταδικάζει τον εαυτό του στον θάνατο. Και η αυτοκαταδίκη αυτή είναι η πραγματική φύση της απογνώσεως. Δεν είναι καθόλου εκπληκτικό ότι ολόκληρος ο κόσμος τώρα βυθίζεται διαρκώς βαθύτερα στην απόγνωση.
Γέροντας Σωφρόνιος τοῦ Essex
epanosifi.blogspot

Λείπει η καλή διάθεση, το φιλότιμο(Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)


Άγνοια δεν δικαιολογείται σήμερα στον κόσμο. Λείπει η καλή διάθεση, το φιλότιμο. Εκείνος που έχει καλή διάθεση για να γνωρίσει τον Χριστό, θα Τον γνωρίσει. Θα πάρει στροφή. Και αν δεν βρεθεί ούτε θεολόγος, ούτε ένας καλόγερος, και δεν ακούσει τον λόγο του Θεού, άμα έχει καλή διάθεση, θα πάρει στροφή ή από ένα φίδι ή από ένα θηρίο ή από μια αστραπή, από έναν κατακλυσμό, ή από κάποιο άλλο γεγονός. Θα τον οικονομήσει ο Θεός.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΖΑΚΧΑΙΟΥ

Μια συνάντηση που αλλάζει τη ζωή...
πρωτοπρεσβύτερου Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Οι άνθρωποι συχνά ποθούμε να δούμε ξεχωριστές προσωπικότητες. Να γίνουμε κι εμείς μέρος της δημοσιότητάς τους, να τονίσουμε στους εαυτούς μας και στους οικείους μας ότι κι εμείς είδαμε αυτόν ή αυτήν για την οποία γίνεται λόγος από πολλούς. Η τηλεόραση και το Διαδίκτυο άλλωστε καθιστούν ήδη προσιτή τη ζωή και την παρουσία προσώπων, τα οποία στο παρελθόν θα ήταν από δύσκολο έως αδύνατο να δούμε ποτέ. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι σήμερα σπεύδουν να φωτογραφηθούν μόλις  δούνε κάποιον  ξεχωριστό, ενίοτε για να αναρτήσουν την φωτογραφία στο Διαδίκτυο και να μοιραστούν την δόξα. 
 Αλλά και στην ζωή της Εκκλησίας, πόσοι άνθρωποι δεν σπεύδουν να συναντήσουν φωτισμένους ανθρώπους, γέροντες και γερόντισσες κυρίως, για να συζητήσουν μαζί τους τα προβλήματά τους ή να πάρουν την ευλογία τους, διότι θεωρούν πως το ξεχωριστό αγιάζει και βοηθά ανυπερθέτως τον άνθρωπο να προχωρήσει στη ζωή του. 
Έτσι όταν σπουδαίες πνευματικές μορφές αναδεικνύονται άγιοι, όσοι τις έχουν γνωρίσει σπεύδουν να καταθέσουν την μαρτυρία τους, άλλοτε από αγάπη γι’ αυτές, άλλοτε από μία μικρή ιδιοτέλεια. Ζητούνε μερίδιο από την δόξα των αγιασμένων ανθρώπων, με την αίσθηση ότι κι αυτοί στάθηκαν δίπλα τους. Με την αίσθηση ότι οι αγιασμένοι μίλησαν σ’ αυτούς. 
Κάποτε αυτή η αίσθηση αφίσταται πολύ από το τι είπαν οι αγιασμένοι άνθρωποι και γίνεται τεκμήριο αυθεντίας. επειδή μου μίλησε ο άγιος τάδε ή ο γέροντας δείνα ή επειδή είμαι μαθητής τους  ή ακόλουθός τους, έχω δικαίωμα όχι απλώς να έχω άποψη επί παντός του επιστητού αλλά και να ζητώ η άποψή μου να έχει μεγάλη σημασία, να λαμβάνεται υπόψιν από τους πάντες. Βεβαίως, οι αγιασμένοι άνθρωποι για θέματα πνευματικά συνήθως μιλάνε, για τα πάθη, τις δυσκολίες μας, την ανάγκη για αρετή, για πίστη, για Θεό και αυτό στο οποίο μας προτρέπουν είναι η έμπρακτη μετάνοια, χωρίς να μας δίδουν την ευλογία να βαφτίζουμε δικές μας απόψεις στο δικό τους κύρος ή να γενικεύουμε γνώμες και συμβουλές, οι οποίες δίδονται για συγκεκριμένα θέματα, πρόσωπα και περιστάσεις.
              Έναν τέτοιο πόθο θέασης ενός ξεχωριστού προσώπου βλέπουμε στο Ευαγγέλιο ότι είχε ένας τελώνης στην πόλη της Ιεριχούς, ο Ζακχαίος.

Και σαν έρθει η στιγμή της θείας Κοινωνίας και πρόκειται να πλησιάσεις την αγία Τράπεζα

Και σαν έρθει η στιγμή της θείας Κοινωνίας και πρόκειται να πλησιάσεις την αγία Τράπεζα, πίστευε ακλόνητα πως εκεί είναι παρών ο Χριστός, ο Βασιλιάς των όλων.

Όταν δεις τον ιερέα να σου προσφέρει το σώμα και το αίμα του Κυρίου, μη νομίσεις ότι ο ιερέας το κάνει αυτό, αλλά πίστευε ότι το χέρι που απλώνεται είναι του Χριστού. 

Αυτός που λάμπρυνε με την παρουσία Του την τράπεζα του Μυστικού Δείπνου, Αυτός και τώρα διακοσμεί την Τράπεζα της θείας Λειτουργίας. Παραβρίσκεται πραγματικά και εξετάζει του καθενός την προαίρεση και παρατηρεί ποιος πλησιάζει με ευλάβεια ταιριαστή στο άγιο Μυστήριο, ποιος με πονηρή συνείδηση, με σκέψεις βρωμερές και ακάθαρτες, με πράξεις μολυσμένες.

Αναλογίσου, λοιπόν, κι εσύ ποιο ελάττωμά σου διόρθωσες, ποιαν αρετή κατόρθωσες, ποιαν αμαρτία έσβησες με την εξομολόγηση, σε τι έγινες καλύτερος. Αν η συνείδησή σου σε πληροφορεί ότι φρόντισες αρκετά για την επούλωση των ψυχικών σου τραυμάτων, αν έκανες κάτι περισσότερο από τη νηστεία, κοινώνησε με φόβο Θεού. Αλλιώς, μείνε μακριά από τα άχραντα Μυστήρια. Και όταν καθαριστείς απ' όλες τις αμαρτίες σου, τότε να πλησιάσεις.

Να προσέρχεστε, λοιπόν, στη θεία Κοινωνία με φόβο και τρόμο, με συνείδηση καθαρή, με νηστεία και προσευχή. Χωρίς να θορυβείτε, χωρίς να ποδοπατάτε και να σπρώχνετε τους διπλανούς σας. Γιατί αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη τρέλα και τη χειρότερη περιφρόνηση των θείων Μυστηρίων.

Πες μου, άνθρωπε, γιατί κάνεις θόρυβο; Γιατί βιάζεσαι; Σε πιέζει τάχα η ανάγκη να κάνεις τις δουλειές σου; Και σου περνάει άραγε, την ώρα που πας να κοινωνήσεις, η σκέψη ότι έχεις δουλειές; Έχεις μήπως την αίσθηση ότι είσαι πάνω στη γη; Νομίζεις ότι βρίσκεσαι μαζί με ανθρώπους και όχι με τους χορούς των αγγέλων; Μα κάτι τέτοιο είναι δείγμα πέτρινης καρδιάς...


Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

«Ο Εκκλησιασμός»

Ιερά Μονή Παρακλήτου

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Τρία παράθυρα είναι ανοιγμένα στον ουρανό...

 
Τρία παράθυρα είναι ανοιγμένα στον ουρανό για τον πνευματικό άνθρωπο: μέσω του πρώτου ο νους βλέπει με την πίστη, μέσω του δεύτερου η καρδιά βλέπει με την ελπίδα, μέσω του τρίτου η ψυχή βλέπει με την αγάπη.

 Όποιος βλέπει τον ουρανό μόνο μέσω ενός παραθύρου, βλέπει το ένα τρίτο του ουρανού. Όποιος βλέπει μέσω και των τριών παραθύρων, βλέπει ολόκληρο τον ουρανό.

 Η Αγία Βαρβάρα διέσχισε τρία παράθυρα στον πύργο, στον οποίο φυλακίστηκε από τον πατέρα της, και μ' αυτό ήθελε να δείξει την πίστη της στην Αγία Τριάδα.

 Για να δούμε τη θεϊκή Τριάδα σε ενότητα, πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε τον εαυτό μας ως Τριάδα σε ενότητα. Εφόσον μόνο η αγάπη της Τριάδας μπορεί να δει την Τριάδα.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Στοχασμοί περί καλού και κακού, εκδ. Εν πλω, Αθήνα, σ. 191΄

Εκλογές χωρίς Θεό, δεν αντέχονται


Everything is money (όλα είναι χρήμα), μοιάζει να είναι το κεντρικό σύνθημα των εκλογών και αυτό είναι κατάντια.
Όλα τα κόμματα προσπαθούν να πείσουν τους ψηφοφόρους ή ότι θα τους κάνουν περίπου πλούσιους ή ότι δεν θα τους κάνουν φτωχότερους.
Όμως το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι το οικονομικό αλλά το αξιακό, το ανθρώπινο και το πάνω από τα ανθρώπινα -τελικά-.


Μελετώντας την ιστορία, με άνεση οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως η απαρχή των εκάστοτε δεινών (οποιασδήποτε μορφής) -και των οικονομικών δεινών (που είναι της…μόδας) συμπεριλαμβανομένων- υπήρξε η αποστασιοποίηση από τα ιδανικά, ως στοχευμένη επιδίωξη απόκτησης.
Οι μεγάλες συμφορές δεν μας βρήκαν όταν ήμασταν φτωχοί αλλά όταν πάψαμε να κοιτάζουμε μακρύτερα από την μύτη μας, όταν γίναμε κοντόφθαλμοι και εστιάσαμε στο συμφέρον της στιγμής, στο χειροπιαστό και όχι στο ονειρικό, στο εφικτό και όχι στο ιδεατό, στο εύκολα πρόχειρο και όχι στο (ίσως και τραγικά) γενναίο.
Κοντολογίς, όταν μικρύναμε για να χωρέσουμε στο απόλυτο «τώρα», γυρίζοντας την πλάτη στα μεγάλα και αληθινά που μας αναλογούν –δικαιωματικά- ως Έλληνες και –τελεολογικά- ως πλάσματα του Θεού.
«Θεός…έλα καημένε…» : Όσες φορές το είπαμε και το κάναμε πράξη, η ζωή μας έγινε ανυπόφορη και μία απ’ αυτές τις φορές είναι ετούτη που κρατάει χρόνια τώρα!
Δεν είναι θρησκόληπτη τοποθέτηση αυτή, για να μπορεί κάποιος να την πετάξει, ως άθρησκος.
Πρόκειται για βιωματική αλήθεια (βιωματική σε εθνικό επίπεδο, εννοώ).
Καθένας έχει οπωσδήποτε το δικαίωμα της απιστίας αλλά αυτό είναι προσωπικό θέμα.

Μιλώντας για συλλογική στάση, σε μια χώρα της οποίας το Σύνταγμα αρχίζει «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος» και η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού ορίζεται ως επικρατούσα θρησκεία, τα πράγματα γίνονται πολύ συγκεκριμένα και μάλλον στενόχωρα για τους τζάμπα μάγκες της πολιτικής σκηνής.
Δηλαδή αυτό το κράτος έχει κατοχυρώσει συνταγματικά, τον τρόπο που θα πολιτεύεται «στο όνομα της Αγίας Τριάδος», νομιμοποιώντας έτσι (και κατά κόσμον) τις υπέρτατες αλήθειες, με τις οποίες αποφάσισε πως θα πορεύεται.
Αλήθεια, βλέπετε τίποτε από αυτά τα εξαίσια στον τρόπο που σήμερα τα κόμματα διεξάγουν τον προεκλογικό αγώνα;
Θα ήταν λοιπόν τολμηρό, αν έλεγε κάποιος ότι η συμπεριφορά τους είναι αντισυνταγματική, όταν με το «καλημέρα» καταστρατηγούν την προμετωπίδα του Συντάγματος περί Αγίας Τριάδος;
Οι προσωπικές απόψεις αυτών που ζητούν την ψήφο μας δεν θα μας ενδιέφεραν αν τις κρατούσαν για τον εαυτό τους. Όταν όμως αυτοί οι άνθρωποι διεκδικούν να κυβερνήσουν ευθυγραμμισμένοι (υποτίθεται) με το Σύνταγμα των Ελλήνων, δεν είναι δυνατόν, εξ’ ορισμού, να είναι εκπεφρασμένα αντίθετοι με τις διατάξεις του! Και τα άρθρα εφαρμόζονται συνολικά και όχι κατ’ επιλογήν…
Π.χ. το άρθρο 2, παράγραφος 1 λέει «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Συνάδει αυτό με το δικό τους μότο « οι αγορές, οι δανειστές, οι εταίροι, τα μνημόνια» όταν όλα τούτα έχουν -αποδεδειγμένα- ακυρώσει την αξιοπρέπεια μας;

Η λαϊκή ρήση «αυτός δεν έχει τον Θεό του», ως αναφορά σε αδίστακτους ανθρώπους, δεν είναι καθόλου τυχαία καθώς ο Θεός (όχι ως φόβητρο αλλά ως αγαπώμενος) είναι ανάχωμα για τις αντιθετικές της ανθρωπιάς πράξεις. Όταν αγαπάς δεν μπορείς να είσαι κακός, δόλιος και δυνάστης. Και όταν Αυτός που αγαπάς είναι ο Θεός συστέλλεσαι και δεν γίνεται να φέρεσαι ξεδιάντροπα καθώς σε ενδιαφέρουν τα περί Αγάπης που έχει πει και αποδείξει σε σένα τον ίδιο!
Βλέπετε μερικά πράγματα είναι εξαιρετικά απλά και αυτά είναι τα πιο σημαντικά.
Όσο για τα δικά τους περίπλοκα, ας τα σκεφτούμε πολύ σοβαρά, καθώς είμαστε λίγο πριν την κάλπη.
Ας μην τους επιτρέψουμε να μας ακυρώσουν ως ανθρώπους, για να μας χρησιμοποιήσουν ως αριθμούς.

Είναι τουλάχιστον ηλίθιο να παραχωρήσουμε τους υπέροχους εαυτούς μας -που είναι πλασμένοι για την αιωνιότητα- βορά και τροφοδοσία στις ανθρωπομηχανές τους που ξερνούν αλλοτρίωση και εν τέλει θάνατο. Και επειδή αυτό δεν συμβαίνει μόνο εδώ αλλά και στις.. καλύτερες ευρωπαϊκές οικογένειες, μιλούμε για τον θάνατο ολόκληρης της ανθρωπότητας, τελικά.
Δεν θα ήταν τραγικό;

Το "εμόν θέλημα"


-Γέροντα,...ήλθε κάποιος και με ρώτησε για ένα σημαντικό θέμα,
τι να κάνει σχετικά,πως να το χειριστεί.Ζήτησε απεγνωσμένα συμβουλή, επειδή δεν έβρισκε λύση.Ταπεινά,του είπα....αυτό θα κάνεις,αλλά περίμενε,να ρωτήσω κι αλλού να πάρω και μιά δεύτερη συμβουλή και γνώμη.Ρώτησα δύο άλλους έμπειρους πατέρες.Λέγαμε το ίδιο πράγμα.
Το ανακοίνωσα σε εκείνο το άτομο,και όχι μόνον δεν ακολούθησε τη συμβουλή,αλλά άρχισε να σχολιάζει εδώ κι εκεί....περιγελώντας μάλιστα.
Πως το κρίνετε εσείς αυτό;
-Πάτερ μου καλέ,μη χωλοσκάς.
Είναι σίγουρο πως το άτομο αυτό δεν θα σας άκουγε.
Είναι τόσο ισχυρό τ,που δεν λογαριάζει ούτε Οικουμενική Σύνοδο. Αυτός καταλαβαίνει ότι αυτό που πάει να κάνει δεν είναι σωστό,γι'αυτό και ρωτάει! Ομως δεν ρωτάει για να μάθει ποιό είναι το σωστό,αλλά για να βρεί "μαξιλαράκι" συνειδήσεως,για να έχει "άλλοθι","συνένοχους"!

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Άγνοια και Πλάνη (Διδασκαλία από την Φιλοκαλία)

α. Αίτια της αγνοίας
Αιτία είναι το ταπεινό και γήινο φρόνημα του ανθρώπου, η βοσκηματώδης ζωή όπως θα μας έλεγε ο Μ. Βασίλειος. Έτσι ο νους δεν μπορεί να αντιληφθεί τις θεϊκές πραγματικότητες και καταστάσεις. Έτσι η άγνοια είναι καρπός της αμαρτίας, της πτώσεως του ανθρώπου και της υποδουλώσεώς του στο θέλημα του, της απομακρύνσεώς του γενικά από τον Θεό.
Όποιος ξέπεσε από τη θεϊκή αγάπη, μέσα του έχει ως κυρίαρχο τον νόμο της σάρκας. Η κατάσταση αυτή δεν του επιτρέπει να φυλάξει οποιαδήποτε εντολή του Θεού. Και επειδή αντί για τις αρετές προτίμησε την φιλήδονη ζωή, τελικά, αντί για τη γνώση του Θεού επισύρει πάνω του την άγνοια του Θεού, τονίζει ο Άγιος Μάξιμος.
Η αμέλειά μας να γνωρίσουμε τις δωρεές Του μας έφερε σε ραθυμία και αυτή μας παρέδωσε στη λησμοσύνη, από την οποία κυριάρχησε πάνω μας η άγνοια (Όσιος Μάρκος).

β. Συνέπειες
Η άγνοια χωρίζει την ψυχή από την ένωση της με τον Θεό. Κάνει ολόκληρο τον άνθρωπο παράλογο και αναίσθητο. Εκείνος που πέφτει στην άγνοια δεν γνωρίζει τα κρίματα του Θεού… Με αυτούς που τον ελέγχουν μαλώνει και όσους τον συγχωρούν τους θεωρεί ανόητους. Όταν γίνεται πλούσιος, φέρνεται αλαζονικά και όταν φτωχαίνει υποκρίνεται. Όταν καλοπερνάει, πέφτει σε διάφορες ασέλγειες και ακατονόμαστες πράξεις, και όταν κακοπερνάει, κλαίει την μοίρα του. Αν λοιπόν κανείς δεν αποκτήσει με τη χάρη του Θεού τη γνώση της αλήθειας και το φόβο του Θεού, όχι μόνον από τα πάθη του, αλλά και από όσα λυπηρά του συμβαίνουν τραυματίζεται βαρεία. Αυτές είναι μερικές από τις συνέπειες της άγνοιας στον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου.
Ο Άγιος Μάξιμος μας λέει ότι η άγνοια φταίει για τη φιλαυτία και την τυραννία. Η άγνοια είναι αιτία της φιλοδοξίας και της φιλαργυρίας.
Ο όσιος Θεόδωρος ο Εδέσσης λέει χαρακτηριστικά: Επομένως πρέπει να φροντίσεις για το πρώτο αγαθό, να αποκτήσεις ορθή ιδέα για τα όντα και κατόπιν να δώσεις φτερά στη βούληση, για να πετάξεις προς το πρώτο αγαθό, να καταφρονήσεις όλα τα παρόντα και να πληροφορηθείς για τη μεγάλη τους ματαιότητα.

γ. Η αγνοία και η πλάνη
Η άγνοια ευθύνεται και για την πλάνη και για την αίρεση.
Η άγνοια γεννά την οίηση και αυτή την πλάνη. Μπορούμε να πούμε ότι η άγνοια ισοδυναμεί με την πλάνη. Την άγνοια εκμεταλλεύεται ο πλανών την οικουμένην διάβολος. Ο διάβολος είναι εισηγητής και συνεργός όχι μόνο στην δημιουργία της άγνοιας, αλλά και της πλάνης με οποιαδήποτε μορφή και αν εμφανίζεται αυτή στο χώρο της πνευματικής ζωής.
Η μεγάλη αντίπαλος της αλήθειας, αυτή πού τραβά σήμερα τους ανθρώπους στην απώλεια, είναι η πλάνη. 
Εξαιτίας της κυριάρχησε στις ψυχές των ράθυμων η σκοτεινή άγνοια και τους αποξένωσε από τον Θεό. Αυτοί δεν αναγνωρίζουν ως Θεό τον Χριστό, ο όποιος μας αναγέννησε και μας φώτισε, ή Τον πιστεύουν και Τον αναγνωρίζουν απλώς και μόνο στα λόγια και όχι στην πράξη. 
Πιστεύουν ότι μόνο στους παλιούς φανερωνόταν ο Θεός, όχι όμως και σε εμάς. 
Νομίζουν πως οι μαρτυρίες της Γραφής περί Θεού δεν αφορούν αυτούς, αλλ’ άλλους η εκείνους που τις έγραψαν και βλασφημούν την περί Θεού διδασκαλία, αφού απαρνούνται την αληθινή και με επίγνωση ευσέβεια. 
Τις Γραφές τις διαβάζουν σωματικά μόνο, για να μη πω Ιουδαϊκά, και απαρνούνται την δυνατότητα της εδώ αναστάσεως του ανθρώπου μέσω της ψυχής, επιθυμώντας να κατοικούν στον τάφο της αγνωσίας.
 Στην πλάνη λοιπόν υπάρχουν τα τρία αυτά πάθη: απιστία, πονηρία και ραθυμία. Αυτά γεννούν και υποστηρίζουν το ένα το άλλο. 
Η απιστία δηλαδή είναι δάσκαλος της πονηρίας, η πονηρία είναι σύντροφος της ραθυμίας, της οποίας σύμβολο είναι η οκνηρία. Η αντιστρόφως η ραθυμία γεννά την πονηρία, όπως είπε ο Κύριος: Πονηρέ δούλε και οκνηρέ. Η πονηρία είναι μητέρα της απιστίας. Γιατί κάθε πονηρός είναι άπιστος, και όποιος δεν πιστεύει, δεν έχει φόβο Θεού. Από την απιστία τώρα, γεννιέται η ραθυμία, η μητέρα της καταφρονήσεως, από την οποία αμελείται κάθε καλό και διαπράττεται κάθε κακό.

δ. Θεραπεία
Την άγνοια, πολέμησε την με την φωτισμένη γνώση, με την οποία η ψυχή ξαναξυπνάει και διώχνει από πάνω της το σκοτάδι της άγνοιας.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ακολουθώντας τη γνήσια ορθόδοξη παράδοση, θεωρεί απαραίτητη την παρουσία του Γέροντα, του Πνευματικού, που θα οδηγήσει τον άλλον στον ασφαλή δρόμο της σωτηρίας, ''Ει τις θέλει απαλλαγήναι τούτου, μη πιστευέτω τω εδίω λογισμώ, αλλ’ ερωτάτω γέροντα…''
Η άρσις της άγνοιας είναι χάρισμα του Θεού. Δίνεται σε όσους αγωνίζονται και προσπαθούν. Ο Θεός βλέποντας την προσπάθεια που καταβάλλει ο άνθρωπος, του αφαιρεί το σύννεφο πού καλύπτει το νου του και δεν μπορεί να βλέπει καθαρά, του αφαιρεί δηλαδή την άγνοια και του χαρίζει τη γνώση του εαυτού του, την γνώση των μυστηρίων και της αληθείας του.

«Ο άγιος Παίσιος είναι ο θαυμαστός προφήτης του γένους μας που δοκιμάζει την πίστη και την απιστία πολλών»

Του Σεβ. Μητροπολίτη Μόρφου κ.κ.Νεόφυτου

Τον άγιο Παίσιο τον γνώρισα το 1982, όταν ήμουν φοιτητής Νομικής. Ήταν ο άνθρωπος που περίμενε ν’ ακούσει κάτι πονεμένο για να έχει καρδιακή προσευχή, κι ήταν πάντοτε εν αναμονή στο ακουστικό του σύγχρονου κόσμου. Ένας ασκητής για τον κόσμο. Του άνοιγες την καρδιά σου και σου άνοιγε τον νου. «Φως Χρίστου φαίνει πάσι».

Επέμενε να μην πάω στο Άγιο Όρος μοναχός. «Στην Κύπρο να πας» μου είπε. «Να κάνετε βάσεις πνευματικές, κι αυτές οι βάσεις θα διώξουν τις βάσεις». 
Όταν του είπα δεν κατάλαβα το τελευταίο, μου είπε χαριτολογώντας: «Αμερικανάκι είσαι και δεν καταλαβαίνεις. Ελληνικά μιλώ... Το πρόβλημα της Κύπρου είναι πνευματικό. Τώρα εφαρμόζεται ο πνευματικός νόμος. Όταν φτιάξετε μοναστήρια, ενορίες, οικογένειες ορθόδοξες, τότε οι βάσεις της αμαρτίας και της κατοχής θα εξαφανιστούν».

Με έβγαλε έξω στην αυλή του κελιού του και σχημάτισε στο χώμα ένα μεγάλο ορθογώνιο σχήμα. Το μοίρασε σε δύο τετράγωνα και μου είπε: 
«Θα ‘ρθει καιρός που θα φτιάξεις μοναστήρια, δύο αυλές να κάνεις. Μία για τους λαϊκούς και μία δεύτερη μόνο για μοναχούς».
 Εγώ απόρησα για αυτά που μου είπε γιατί ήμουν ένας απλός φοιτητής και, συμπλήρωσε, «αργότερα θα τα κάνεις αυτά». 
Πράγματι αργότερα ως ιερομόναχος κι αρχιερέας κτίσαμε την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου και την Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου παρά την Ορούντα, με τον τρόπο που μας υπέδειξε ο Άγιος Παίσιος. Εκ τότε όποτε πήγαινα στο Άγιο Όρος τον έβλεπα και μου είπε πολλά τα οποία δεν είναι του παρόντος.

Ο άγιος Παίσιος είναι ο Καππαδόκης που έγινε Αγιορείτης και τώρα πια οικουμενικός διδάσκαλος της Ορθοδοξίας, θαυμαστός προφήτης του γένους μας που δοκιμάζει την πίστη και την απιστία πολλών!     

Nτροπή να νιώθεις όταν αμαρτάνεις, όχι όταν μετανοείς!

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος



 Kοίταξε τί σου έκανε ο διάβολος. Yπάρχουν δύο πράγματα η αμαρτία και η μετάνοια. H αμαρτία είναι τραύμα η μετάνοια φάρμακο. 'Οπως ακριβώς για τά σώματα υπάρχουν φάρμακα και τραύματα, το ίδιο και γιά την ψυχή υπάρχουν τα αμαρτήματα και η μετάνοια.
 H αμαρτία μέσα της έχει την ντροπή η μετάνοια έχει το θάρρος και τήν παρρησία. Θέλω να με ακούσεις, σε παρακαλώ, με προσοχή, μήπως και δεν αντιληφθείς πώς είναι η τάξη των πραγμάτων, και χάσεις έτσι την ωφέλεια. Πρόσεξε τί θα πώ! Yπάρχει το τραύμα υπάρχει και τό φάρμακο.


 Yπάρχει η αμαρτία υπάρχει και η μετάνοια. Tο τραύμα είναι η αμαρτία το φάρμακο η μετάνοια. Στο τραύμα υπάρχει πύον και μόλυνση υπάρχει ντροπή υπάρχει χλεύη. Στη μετάνοια υπάρχει παρρησία το φάρμακο η δύναμη να καθαρίζει αυτό που έχει μολυνθεί. Στην αμαρτία υπάρχει μόλυνση υπάρχει ελευθερία υπάρχει καθαρισμός του αμαρτήματος. Παρακολούθησε με προσοχή τα λόγια μου!

 Mετά την αμαρτία έρχεται η ντροπή μετά τη μετάνοια ακολουθεί το θάρρος και η παρρησία. 'Εδωσες προσοχή σ' αυτό που είπα; Aυτή την τάξη των πραγμάτων την αντέστρεψε ο διάβολος, και έδωσε στην αμαρτία παρρησία, και στη μετάνοια έδωσε ντροπή.

 O Θεός όμως, όταν εξαλείφει τα αμαρτήματα, δεν αφήνει σημάδι ούτε επιτρέπει να παραμείνει κάποιο ίχνος επάνω στην ψυχή αλλά μαζί με την υγεία χαρίζει και τήν ομορφιά μαζί με την απαλλαγή από την τιμωρία δίνει και τή δικαιοσύνη κι εκείνον που αμάρτησε, τον κάνει να 'ναι ίσος με αυτόν που δέν αμάρτησε.
Γιατί αφαιρεί το αμάρτημα και κάνει όχι μόνο να μην υπάρχει τώρα πια αυτό, αλλά και να μην έχει υπάρξει ούτε και στο παρελθόν. M' αυτόν τον τρόπο ολοκληρωτικά το εξαλείφει. Δεν υπάρχει πλέον ουλή δεν υπάρχει σημάδι δεν υπάρχει ίχνος που να θυμίζει το τραύμα δεν υπάρχει το παραμικρό που να φανερώνει πως υπήρξε πληγή (...). Παρακολούθησε με προσοχή αυτά τα λόγια!

Γιατί για όλους είναι, όλους αφορούν και οδηγούν στη σωτηρία. Παρασκευάζω φάρμακα, που είναι πιο σπουδαία από τα φάρμακα των ιατρών (...). Στα χέρια της μετάνοιας σάς παραδίδω για να γνωρίσετε τη δύναμη που έχει για να γνωρίσετε τί είναι ικανή να κατορθώσει και για να μάθετε πώς δεν υπάρχει αμάρτημα που να μπορεί να τη νικήσει, ούτε παράβαση του νόμου που νά μπορεί να υπερισχύσει πάνω απ' τή δική της δύναμη (...). 
Γνωρίζοντας, λοιπόν, το φάρμακο αυτό της μετάνοιας, ας απευθύνουμε δοξολογία στο Θεό. Γιατί η δόξα και η δύναμη αιώνια είναι δική Tου. Aμήν.''

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Φωτογραφίες του κωδωνοστασίου της Ρωσικής Μονής του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιο Όρος


Το 1893 ανεγέρθηκε το κωδωνοστάσιο της Μονής Αγίου Παντελεήμονος πάνω από την είσοδο της τράπεζας με την χαρακτηριστική πυραμιδοειδή σκεπή του. 

Είναι κτίσμα υψίκορμο και με ισχυρή δόμηση προκειμένου να καλύπτει τα φορτία των τριάντα δύο καμπάνων του οι οποίες ξεπερνούν σε βάρος τους 20 τόνους. 


Η μεγαλύτερη καμπάνα βρίσκεται στον πρώτο όροφο πάνω από την Τράπεζα. Το βάρος της είναι 13 τόνοι, η διάμετρος της 2,70 μ. και η περιφέρειά της 8.71μ. 


Για την κρούση της απαιτούνται δύο μοναχοί. Στον ίδιο όροφο υπάρχουν τρεις ακόμα καμπάνες βάρους 3 τόνων η κάθε μία. 


Στον δεύτερο όροφο υπάρχουν αρκετές καμπάνες μικρότερες, οι οποίες είναι συνδεδεμένες με το ρολόι του καμπαναριού. Οι ρυθμικές κωδωνοκρουσίες τους δημιουργούν μια ιδιαίτερα εντυπωσιακή αρμονία

Βρέθηκε η πρώτη "Παναγία Σουμελά" στην περιοχή της Άγκυρας



Βρέθηκε η πρώτη "Παναγία Σουμελά" στην περιοχή της Άγκυρας

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

  Ένα χριστιανικό μοναστήρι της πρωτοχριστιανικής εποχής, τεράστιας ιστορικής και θρησκευτικής σημασίας που η κατασκευή του είναι πανόμοια με την απόκρημνη κατασκευή της γνώστης σταυροπηγιακής μονής της Παναγίας Σουμελά του Πόντου, ανακαλύφθηκε τελείως απροσδόκητα σε μια ορειβατική περιοδεία που έκανε μια ομάδα Τούρκων φυσιολατρών ερευνητών στην περιοχή βόρεια της Άγκυρας. 
Οι Τούρκοι καθώς ερευνούσαν το εσωτερικό του έμειναν έκθαμβοι από το απόκρημνο κτίσμα, το σύστημα ύδρευσης που είχαν κατασκευάσει οι μοναχοί από τις πηγές του βουνού, καθώς και από την διάταξη των κελιών και τις κρυφές διόδους επικοινωνίας μεταξύ των.






   Το μοναστήρι αυτό που κάνεις δεν το είχε εντοπίσει, βρίσκεται στην περιοχή Kızılcahamam της Άγκυρας, σε ένα φαράγγι με την ονομασία, Alicin Kanyon. Όπως φαίνεται και από μια φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στην μεγάλης κυκλοφορίας τουρκική εφημερίδα, Ζαμάν, η όψη του στην απόκρημνη πλαγιά όπου έχει κατασκευαστεί θυμίζει έντονα την Παναγία Σουμελά του Πόντου για αυτό και οι ίδιοι οι Τούρκοι το ονόμασαν, «Παναγία Σουμελά Νο2».

Η αποκάλυψη αυτή, όπως τονίζουν οι ίδιοι οι Τούρκοι, είναι μεγάλης ιστορικής σημασίας γιατί το μοναστήρι αυτό φέρεται να κτίστηκε αρχές δευτέρου αιώνα μετά Χριστό, όταν οι διωγμοί κατά των χριστιανών βρισκόταν σε έξαρση και κάποιοι πιστοί αναχωρητές αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα μοναστήρι που δεν θα το έβρισκαν εύκολα οι ρωμαϊκές λεγεώνες που καταδίωκαν τους χριστιανούς. 
  Το μοναστήρι σύμφωνα πάντα με τις τουρκικές πηγές, είναι κτισμένο σε μια πολύ απόκρημνη πλάγια, έχει είκοσι μέτρα ύψος ενώ το εσωτερικό του αποτελείται από τέσσερα πατώματα όπου βρίσκονταν και τα κελιά των αναχωρητών και έχει τέσσερα μέτρα πλάτος. Η ομοιότητα της κατασκευής του με την Παναγία Σουμελά ενισχύει τις εικασίες ότι αποτέλεσε πρότυπο για την κατασκευή και του γνωστού μοναστηριού του Πόντου.





Ο δήμαρχος της περιοχής του Kızılcahamam, Coşkun Ünal, δήλωσε στους Τούρκους δημοσιογράφους ότι λίγο καιρό μετά την ανακάλυψη του μοναστηριού το επισκφτηκε ένα γκρουπ Γερμανών ερευνητών.
 Μετά την περιήγηση τους οι Γερμανοί εξεδήλωσαν μεγάλο ενδιαφέρων για την ύπαρξη του της ιστορικής αυτής μονής και για τις δυνατότητες ανακαίνισης της. Οι Γερμανοί ερευνητές εξέτασαν και το εσωτερικό του καθολικού, που φαίνεται ότι σώζετε μερικώς, καθώς και τις τοιχογραφίες για τις οποίες εξέφρασαν τον μεγάλο θαυμασμό τους και την επιθυμία τους να επενδύσουν στην συντήρηση, κάτι που όμως ο Τούρκος δήμαρχος δεν δέχτηκε και όπως τόνισε οποιαδήποτε εργασία ανακίνησης του μοναστηριού θα γίνει υπό την αυστηρή επίβλεψη των τουρκικών αρχών.
Οψόμεθα!