Ο π. Παναγιώτης Τσιώλης, ο Γέροντας των Αγράφων για τον μακαριστό άγιο επίσκοπο Σιατίστης Αντώνιο

π. Παναγιώτης: Οἱ περισσότεροι ραβδούχοι μας λειτουργοῦν σὰν φοβισμένα κακόμοιρα ἀνθρωπάκια. Δὲν ξέρουν τὴ δύναμη ἔχει ή ράβδος τους. Ἂν τὸ ἤξεραν δὲν θὰ λειτουργοῦσαν σὰν διακοσμητικά στολίδια σὲ τελετὲς ἀλλὰ θὰ βαροῦσαν τὴ ράβδο καὶ θὰ ἔπιαναν ἀμέσως δουλειὰ οἱ οὐράνιες δυνάμεις. Τὰ Χερουβίμ καὶ τὰ Σεραφεὶμ θὰ πιάσουν τὶς σκούπες καὶ μὲ τὴν καθοδήγηση τῶν Ἀρχαγγέλων θὰ διώξουν τὰ μιάσματα, τοὺς βρωμερούς δαίμονες ποὺ ἁλωνίζουν ἀνεξέλεγκτα στις ἐκκλησιές μας, στὰ σπίτια μας σὲ ὁλάκερη τὴν κοινωνία. Τότε ποὺ ἦρθε στὸ Βαλάρι αὐτὸς ὁ ἅγιος Ἐπίσκοπος ὁ Ἀντώνιος (Σιατίστης) τὰ εἴπαμε αὐτά.

- Διονύσης Μακρής: Πῶς ἀντέδρασε γέροντα;
- π. Παναγιώτης: Μέλι ἔσταζε ἀπὸ τὸ στόμα του. Μοσχοβολοῦσε λιβάνι. Εὐωδίαζε τὸ στόμα του. «Παρασυρθήκαμε πάτερ μου. Αφήσαμε τὸ κήρυγμα καὶ ἀγκαλιάσαμε τὸν μαμμωνά. Καταντήσαμε χειρότεροι τῶν Φαρισαίων. Γίναμε ἔρμαια τοῦ πονηροῦ. Μὲ τὶς ἀποφάσεις μας καὶ τὶς πράξεις μας προκαλοῦμε θλίψη στὸν οὐρανὸ καὶ διχάζουμε τοὺς πιστούς. Παρακαλῶ τὸν Χριστό μας να μᾶς φωτίσει νὰ μὴν πᾶμε ἄσκοπα, νὰ μὴν χαθοῦμε. Νὰ βοηθήσει νὰ σώσουμε τὴν ψυχούλα μας...»! Τὴ δύναμη του ὁ Ἀντώνιος τὴν ἀντλοῦσε ἀπὸ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή του, τὶς συνεχεῖς νηστεῖες του καὶ τὴν ταπείνωσή του. Αὐτὰ ἐνδυνάμωναν τὴν ποιμαντική του ράβδο καὶ ὄχι μόνο θωράκιζε την μητρόπολή του ἀπὸ τὰ δαιμόνια ἀλλὰ ἔκανε καὶ πολλά-πολλὰ θαύματα. Νὰ ἐπισκεφθεῖς τὴν περιοχή του καὶ νὰ ρωτήσεις τί ἐστὶ Ἀντώνιος καὶ τότε θὰ παρελάσουν πλειάδα ἀνθρώπων ποὺ ἔζησαν κοντὰ του τὸ θαῦμα καὶ εὐεργετήθηκαν ἀπ' αὐτόν. Δέκα τέτοιους ραβδούχους νὰ εἴχαμε, ή Έλλάδα θὰ πρωταγωνιστοῦσε. Γαλουχοῦσε ὁ Ἀντώνιος τὶς ψυχοῦλες καὶ ποτὲ δὲν παρέκλινε νὰ ἐργάζεται γιὰ τη σωτηρία τῶν ψυχῶν, μέσα ἀπὸ τὸ κήρυγμα, την έξομολόγηση καὶ τὴν προσήλωσή του στὰ Μυστήρια της Αγίας Εκκλησίας μας.

- Νικόλας: Ἔχω ἀκούσει ὅτι εἶχε τρύπιες τσέπες, ποὺ λένε στο χωριό μου! Δηλαδὴ μοίραζε ἀκόμη καὶ τὸ μισθό του στοὺς φτωχούς, ἐνῶ ὅποτε κατέβαινε στην Αθήνα φιλοξενείτο σὲ σπίτια πνευματικών του παιδιών. Αὐτὸν καὶ τὸν Ἐφραίμ τῆς Αριζόνας (ζούσε τότε) τὸν ἔχω γέροντα στην καρδιά μου. Εἶναι μεγάλοι ἱεραπόστολοι.
- π. Παναγιώτης: Νίκο μου αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Καὶ τὸν Ἐφραὶμ τὸν ἔχω γνωρίσει πνευματικά. Ἔχει ἐπισκεφθεῖ πολλὲς φορὲς τὰ Ἄγραφα...

- Διονύσης Μακρής: Ἦρθε παππούλη καὶ ὁ γέροντας Ἐφραὶμ στὰ Ἀγραφα;
- π. Παναγιώτης: Ναὶ θεολόγε. Δὲν σοῦ εἶπα ὅτι ὁ Νοῦς γεννᾶ... Αὐτὰ όμως εἶναι τοῦ Θεοῦ τὰ πράματα, ἔρχονται μόνα τους, μὴν τὰ ψάχνεις!

Πηγή: “Ο Γέροντας των Αγράφων – π. Παναγιώτης Τσιώλης”, Διονύσιος Α. Μακρής, εκδ. Αγαθός Λόγος, Μέρος Β΄, Αθήνα 2023, σελ. 57-60

Ο π. Παναγιώτης είχε πάντοτε τον τρόπο να ενισχύει την πίστη μου.
– Όλα τα δίνει ο Θεός. Αυτός μας ξυπνά. Αυτός μας ταΐζει. Αυτός μας παρηγορεί στα δύσκολα. Αυτός μας καθοδηγεί στην οδό της σωτηρίας. Είναι στοργικός Πατέρας, που εκπληρώνει όλες τις επιθυμίες μας αρκεί αυτές να συμβαδίζουν με το λειτουργικό πλαίσιο, που Εκείνος έχει θέσει από την αρχή της δημιουργίας του κόσμου. Τα ακούς θεολόγε;

Ο π. Παναγιώτης Τσιώλης αποκάλυψε σε ναυτικό ότι θα γίνει ιερέας!

 Ἡ Μαρία ἀδελφή τοῦ Κίμωνα πῆρε τὸ λόγο καὶ κατέθεσε μία δική της έμπειρία. Γνώρισα πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ ἕνα πολύτεκνο ἱερέα. Ἔχει ἔξι παιδιά. Κατὰ τὴ συζήτηση ποὺ εἶχα μαζί του ἀναφέρθηκα στὸν π. Παναγιώτη ἀπὸ τὰ Ἄγραφα καὶ τοῦ εἶπα μερικὲς ἐμπειρίες μου σχετικές μὲ τὴν Ἀγγελική τὴν ἀεροσυνοδό. 

Ὁ ἱερέας μόλις τελείωσα μοῦ εἶπε: 

«Τὸν γνώρισα καὶ ἐγώ ὡς λαϊκὸς καὶ μοῦ ἀποκάλυψε ἐμμέσως πὼς θὰ γίνω παπάς. Συγκεκριμένα μὲ παρότρυνση ἑνὸς γνωστοῦ μου παπᾶ πρὶν ἀπὸ πολλά χρόνια ἀνεβήκαμε στὰ Βραγγιανά. Ὁ παππούλης εἶχε συνεννοηθεῖ τηλεφωνικῶς μὲ τὸν παπὰ καὶ μᾶς περίμενε στὴν Ἁγία Παρασκευή τῆς Γούβας. Κάλεσε στὸ Ἱερὸ Βῆμα ἀπὸ τὴν πλαϊνή πόρτα τὸν παπὰ καὶ ἐγὼ ὡς λαϊκὸς τότε κοντοστάθηκα. Ὁ παππούλης μοῦ ἔγνεψε νὰ μπῶ καὶ ἐγὼ μέσα λέγοντάς μου. 

«Έλα μέσα καὶ ἐσὺ ἕνας ἀπὸ μᾶς είσαι».
Δὲν κατάλαβα τότε τί μοῦ εἶπε ἀλλὰ ὑπάκουσα. 

Ἕνα μήνα μετὰ μπάρκαρα γιατί τότε ἔβγαζα τὸ ψωμί μου ὡς ναυτικός. Πέσαμε σὲ πολὺ ἄσχημο καιρὸ καὶ τὸ καράβι ἄρχισε νὰ μπάζει νερά. Βρέθηκα στη θάλασσα πιασμένος ἀπὸ ἕνα μακρύ ξύλο. Κοίταξα τὸν συννεφιασμένο οὐρανὸ καὶ έκανα μία προσευχή.

Ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοί μας εκπλήρωναν άμεσα τα αιτήματα του π. Παναγιώτη Τσιώλη!

  - Τιμόθεος: Μόλις είχα απολυθεί από το στρατό και με απασχολούσε το θέμα της εργασίας. Νέος τότε έκανα διάφορες σκέψεις ακόμη και να φύγω από το χωριό και να κατέβω στην Καρδίτσα ή στο Καρπενήσι για δουλειά. Ο παππούλης διάβαζε πάντα τις σκέψεις μας και διακριτικά έδινε τις καλύτερες λύσεις. Με φώναξε λοιπόν να εργαστώ στο Βαλάρι στο ναό. Συγκεκριμένα ήθελε να φτιάξουμε τις πέτρινες σκάλες που οδηγούν από τα σημερινό Αρχονταρίκι στην Εκκλησία.
Ένα πρωί μου λέει: 

«Τιμόθεε έλα να σου δείξω που θα δουλέψεις σήμερα. Βρήκα μια μεγάλη πέτρα την οποία θα τοποθετήσουμε στο σημείο αυτό που θα γίνει πλατύσκαλο». 

 Με πήγε πιο πάνω από το ναό. Πράγματι είδα μία τεράστια ογκώδη πέτρα, την οποία επί ολάκερες ώρες τη διαμόρφωνα για να τη χρησιμοποιήσουμε στο πλατύσκαλο. Μόλις τελείωσα την προεργασία ρώτησα τον παππούλη ασυναίσθητα πότε θα έρθει ο φορτωτής για να τη μεταφέρει.

 «Ποιος φορτωτής; Πιάσε από εκεί να τη σηκώσουμε μαζί»!

 «Γέροντα αυτή είναι ασήκωτη. Είναι αδύνατον να την κουβαλήσουμε. Μόνο με φορτωτή θα την μετακινήσουμε» του απάντησα. 

Εκείνος με κοίταξε. Έκανε το σταυρό του. Σταύρωσε την πέτρα και τη σήκωσε μόνος του, τόσο απλά λες και ήταν πούπουλο! Έκπληκτος τον κοιτούσα που την είχε τοποθετήσει στον ώμο του και προχωρούσε μπροστά ενώ τον ακολουθούσα.

Επί μία εβδομάδα πριν τη χειροτονία του κτυπούσε χαρμόσυνα η καμπάνα στο ναό της Παναγίας.

Γράφει ο Θεολόγος – Δημοσιογράφος Διονύσης Μακρής

 Σε μια πρόσφατη επίσκεψη στο Καρπενήσι, πόλη που με συνδέουν ισχυροί πνευματικοί δεσμοί και δυνατές φιλίες συνάντησα τον αγαπητό φίλο Τιμόθεο, έναν πολύτεκνο οικογενειάρχη που κατάγεται από τα μέρη που υπηρετούσε ο γέροντας των Αγράφων ο π. Παναγιώτης ως εφημέριος και συγκεκριμένα από το χωριό Τρίδενδρο!

Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Κι αυτό γιατί με τον Τιμόθεο είχαμε συναντηθεί κάμποσες φορές στα Βραγγιανά, στο Βαλάρι, στο Τροβάτο. Σπάνια εκείνος απουσίαζε από Θεία Λειτουργία που τελούσε ο παππούλης μας! Άλλωστε εκείνος από μικρό παιδί γνώριζε τον γέροντα. Μαζί του είχε ζήσει πολλά θαυμαστά γεγονότα που ενδυνάμωναν την πίστη του και τον έκαναν να είναι ακόμη πιο κοντά στο Θεό.

- Τιμόθεε γνωρίζω πως έζησες πάρα πολλά κοντά στον παππούλη;
- Σκεύος εκλογής ήταν ο παππούλης μας. Παιδί της Παναγιάς και του Χριστού μας. Φίλους είχε τους Αγίους. Και δεν το λέω προς εντυπωσιασμό αυτά αλλά το αναφέρω επειδή το βίωσα προσωπικά όχι μία αλλά πολλές φορές. Οι γονείς μου έλεγαν πως από μικρό παιδί ξεχώριζε. Είχε έντονη λειτουργική ζωή. Έμπαινε στο ναό, έπαιρνε κεράκι να ανάψει και το κερί άναβε μόνο του, πολύ πριν φθάσει στο μανουάλι. Όλοι γνώριζαν πως ο μικρός Παναγιώτης θα γίνει παπάς. Έλαμπε το πρόσωπό του και ήταν πολύ ευλαβής. Άνθρωπος της προσευχής.

Ήμουν παιδί όταν έζησα και προσωπικά ένα θαύμα, πριν ακόμη χειροτονηθεί ιερέας. Επρόκειτο να κατέβει στη Ναύπακτο για να χειροτονηθεί ιερέας. Επί μία εβδομάδα πριν τη χειροτονία του κτυπούσε χαρμόσυνα η καμπάνα στο ναό της Παναγίας. Ο ένας ρωτούσε τον άλλο ποιος χτυπά την καμπάνα και μάλιστα σε ώρες ακατάλληλες.