Κατά την επίσκεψη του Αγίου Πορφύριου στο Σινα το 1970-1 έγινε το εξής περιστατικό σύμφωνα με μαρτυρίες του Αρχιεπίσκοπου και των μοναχών

Ο γέροντας Αδριανός ο Σιναιτης υπήρξε μια σπουδαία σύγχρονη ασκητική μορφή. Έζησε για δεκαετίες στην ερημο του Σινα,κάτω από ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες.

Όπως διασώζεται σε προφορικές μαρτυρίες πνευματικών του παιδιών μοναχών και λαϊκών,ο Άγιος Πορφύριος διέκρινε αμέσως την καθαρότητα,την απλότητα και το αυθεντικό ασκητικο φρόνημα του γεροντα Αδριανού. Ο Άγιος Πορφύριος είχε μεγάλη χαρά όταν ακουγε για άλλους αγωνιστές μοναχούς,χαιρόταν και δοξολογουσε.

Μιλούσε με πολύ σεβασμό για τον γεροντα Αδριανό,και τα πνευματικά του παιδιά θυμούνται ότι τον ανέφερε ως μεγάλο ασκητή και ανθρώπο προσευχής. 

Έλεγε πως ο Γέροντας Αδριανός ζούσε πολύ αυστηρά με πολλή σιωπή και αγώνα,ότι είχε βαθιά εσωτερική ζωή και ότι η προσευχή του ανέβαινε ψηλά στον Θεό ,και ότι είχαν πνευματικές συναντήσεις.

  Κατά την επίσκεψη του Αγίου Πορφύριου στο Σινα το 1970-1 έγινε το εξής περιστατικό σύμφωνα με μαρτυρίες του Αρχιεπίσκοπου και των μοναχών:

Όπως είπαμε ο γέροντας Αδριανός ζούσε απομονωμένος σε ένα απόμακρο και δυσπροσιτο κάθισμα ψηλά στο βουνό απέναντι από την Αγία Κορυφή και ο Άγιος Πορφύριος λόγω της απόστασης και της κατάστασης τής υγείας του,ήταν αδύνατο να συναντηθούν σωματικά. 

 Όταν ο Άγιος Πορφύριος βρισκόταν κάτω στο μοναστήρι,στράφηκε κάποια στιγμή πρός την κατεύθυνση του βουνού όπου ασκητευε ο πατήρ Αδριανός,και με το προορατικο και διορατικο χαρισμα που είχε είδε και επικοινωνησε πνευματικά μαζί του,περιγραφοντας με ακρίβεια στους γύρω του τι έκανε εκείνη την ώρα ο ασκητής στο κελί του και σε τι πνευματική κατάσταση βρισκόταν. 

 Όταν αργότερα οι Μοναχοί επικοινωνησαν με τον γεροντα

Εμφάνιση του γεροντα Ανδριανού μετά θάνατον..

«Σας καταθέτω με πολύ αγάπη,πίστη και σεβασμό την μαρτυρία μου αυτή.
Πριν από δύο χρόνια ήμουν άρρωστη πολύ για προσωπικούς λόγους ας μου επιτραπεί να μην μπω σε λεπτομέρειες για το πρόβλημα που αντιμετώπιζα. Τότε ο σύζυγος μου ως στρατιωτικός υπηρετούσε στην Λαμία.
Ήμασταν πολύ δύσκολα γιατί πέρα από το δικό μου πρόβλημα ,βιωναμε σοβαρά προβλήματα με την υγεία των παιδιών μας που εννοείται ότι είχαν και ως αποτέλεσμα την οικονομική κατρακύλα μέχρι εκεί που δέν μπορεί άνθρωπος να φανταστεί.
Τέλος πάντων να μην μακρυγορω ένα δύσκολο βράδυ στο κρεβάτι να μην μπορώ να σηκωθώ με το χέρι του άνδρα μου πάνω μου να με κρατάει με αγάπη και να προσευχομαστε όλο αυτό να περάσει όσο γίνεται γρήγορα και ανώδυνα.
Και ενώ κλαίγοντας προσευχομουν βλέπω στο παράθυρο του δωματίου ένα Μόναχο,λεπτοκαμμομενο,χλωμό στο πρόσωπο με ένα σκουφάκι με κόκκινο Σταυρό επάνω. Η αλήθεια είναι πως είχα την εντύπωση στην αρχή ότι ήταν αυταπάτη. Όσο όμως εγώ προσευχομουν,τόσο τον έβλεπα πιο καθαρά,κρατούσε ένα κόκκινο μικρό τετραυαγγελο ,μετά δύο του χέρια και έναν μεγάλο Σταυρό μακρύ στο λαιμό.
Τα χέρια του σφιχτά ενωμένα πάνω στο στερνο του λίγο κάτω από το Σταυρό του.
Περπατούσε περιμετρικά στο σπίτι και τον έβλεπα από παράθυρο σε παράθυρο να μου γνέφει ότι όλα θα πάνε καλά,με ένα πολύ διακριτικό σχεδόν ανύπαρκτο χαμόγελο στο πρόσωπο του,αλλά εγώ από αυτό έπαιρνα δύναμη. Συνέχιζα την προσευχή μου και ένιωθα καλύτερα .
Αυτό γινόταν επί τρία βράδια.

Η ‘Αγία Ορθόδοξος Εκκλησία δέχεται τα θανάσιμα πλήγματα των εσχάτων καιρών...

Μια ομολογιακή επιστολή του Γέροντα Αδριανού του Σιναϊτου που απευθυνόταν στους μοναχούς και τις μοναχές, η οποία - μεταξύ άλλων - έγραφε:

"Είναι όντως καλόν και γλυκύ οι Μοναχοί να ησυχάζουν, άλλωστε προς τούτο εκλήθησαν. Πλην όμως, όταν οι καιροί είναι χαλεποί, όπως οι σημερινοί, όπου ή νοητή Ναύς ή ‘Αγία Ορθόδοξος Εκκλησία δέχεται τα θανάσιμα πλήγματα των εσχάτων καιρών, το εφησυχάζειν είναι άρνησις Πίστεως και η έλλειψις συνεπούς ομολογίας έργω και λόγω είναι παντελώς αδικαιολόγητος."
Μια επιστολή πιο επίκαιρη από ποτέ...

Θυμάμαι επίσης που έλεγε:
" Αυτοί που ακολουθούν τον Πάπα, δεν έχουν εκκλησία. Έχουν Συναγωγή... "
Ο Γέρων Αδριανός, αναχώρησε για τα Ουράνια Σκηνώματα το 2004...
Η ευλογία του να μας σκεπάζει και να μας προστατεύει στον Αγώνα που έχουμε μπροστά μας. Γένοιτο!

ΠΗΓΗ

Με σώμα ασθενικό αλλά καρδιά λιονταριού(Γέροντας Ανδριανός)

   Σήμερα - με το Νέο Ημερολόγιο - εορτάζει ο Άγιος Αδριανός και το δικό μου μυαλό, πήγε σε μια ευλογημένη ψυχή που γνώρισα το 1999. Τον Γέροντα Αδριανό τον Σιναΐτη. Θυμάμαι ότι το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος κι αυτό ήταν η αφορμή για να ξεκινήσουμε πρώτη φορά συζήτηση με τον Γέροντα. Έκτοτε, συζητούσαμε συχνά. Τότε ήταν στην Ιερά Μονή Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, στη Φυλή Αττικής. Τα χρόνια που πέρασε ασκητεύιντας στην έρημο του Σινά, είχαν αφήσει τα σημάδια τους πάνω του. Με σώμα ασθενικό αλλά καρδιά λιονταριού, τελούσε εξορκισμούς κι είχε αξιωθεί της χάρης του θαυματουργείν. 

Πολλές οι προσωπικές εμπειρίες που έχω από τον ευλογημένο τούτο Γέροντα!

Θυμάμαι, κάπου στις αρχές του 2.000 ένα Σάββατο απόγευμα, σ' ένα από τα μικρά οικήματα της Μονής, τον Γέροντα να στέκει ορθός κρατώντας έναν μεταλλικό σταυρό που μέσα του είχε πολλά άγια λείψανα, να τελεί εξορκισμό σε ένα παληκάρι που στεκόταν γονατιστό μπροστά του. Ένα παληκάρι που όρθιο ήταν γύρω στο 1,85 ύψος. Ο δε Γέροντας, ήταν δεν ήταν ήταν 1,60... Και πολύ αδύνατος. Κι όμως, αυτός ο "γίγαντας" στεκόταν γονατιστός μπροστά στον εύθραυστο Γέροντα. Του έλεγε θυμάμαι ο Γέροντας:
- Φύγε πονηρέ! Άφησε αυτόν τον άνθρωπο.
Κι ο δαίμων απαντούσε:
- Δε φεύγω ρε τράγο...
Κι ο Γέρων Αδριανός με ήρεμη φωνή, του έλεγε:
- Θα φύγεις, θες δε θες...
Η πόρτα κλειστή. Απ' έξω το δαιμόνιο που είχε κυριεύσει τη μητέρα του παιδιού να ουρλιάζει:
- Άσε ήσυχο το παιδί μου ρε κερατά! Τον καις π' ανάθεμά σε!
Και δωσ' του να προσπαθεί ν' ανοίξει την πόρτα...
Από πίσω, κόσμος τρομαγμένος κι εγώ, να προσπαθώ να κρατήσω τη μητέρα, ή μάλλον το δαίμονα που την είχε κυριεύσει, για να μην μπει. Με κάποιον τρόπο, η πόρτα άνοιξε. Με έσπρωξε με δύναμη κι όρμησε μέσα. Φοβήθηκα ότι θα χτυπούσε τον Γέροντα κι όρμησα κι εγώ μέσα. Εκείνη άρπαξε το γιο της από το χέρι και τον τράβηξε να φύγουν. Προσπάθησα να τους κρατήσω και τότε βλέπω το Γέροντα να μου κάνει νόημα να τους αφήσω. Κούνησα το κεφάλι μου με απογοήτευση και τους άφησα. Καθώς περνούσαν δίπλα μου, μου χαμογέλασαν κι οι δύο. Εκείνο το εκνευριστικό χαμόγελο που δήλωνε ικανοποίηση. Τους κοίταξα με θυμό και τότε μου λέει ο Γέροντας:
- Ασ' τους! Θα ξανάρθουν!

Στήν αρχή θά σάς λένε πώς δέν είναι κακό νά είμαστε όλοι μαζί δήθεν «ενωμένοι»

Στήν αρχή θά σάς λένε πώς δέν είναι κακό νά είμαστε όλοι μαζί δήθεν «ενωμένοι» κι ύστερα θά σάς πούν πώς δέν είναι κακό νά πάρουμε τό χάραγμα, γιατί τόν Χριστό, Τόν έχουμε στήν «καρδιά μας!»
Θά σάς ξεγελάσουν διαστρέφοντας τούς πατέρας καί θά σάς παρουσιάσουν καινούριους, πού θά είναι ολοδικοί τους!
Αυτοί θά κάνουν «θαυμαστά» σημεία, θά τρέχουν οί άνθρωποι νά τούς πούν «προορατικά» πράγματα γιά νά πλανηθούν!
Μήν τούς ακούσετε!
Νά μείνετε στίς παραδόσεις τής Εκκλησίας μας καί όσα μάς δίδαξαν οί Θεοφόροι πατέρες, τό Άγιο Πνεύμα θά σάς καθοδηγήσει!

Μακαριστός Γέρων Ανδριανός ό Σιναίτης (2004)

πηγή