Μαχητικός Χριστιανισμός: Αποκατάσταση της Δύναμης των Ανδρών σε μια Θηλυκοποιημένη Εποχή

Γιώργος Κουτσαντώνης

Ακολουθούν αποσπάσματα από τη μετάφραση/προλογισμό που έκανα για το ResPublica.Gr ενός εξαίσιου και άκρως επίκαιρου κειμένου. Πρόκειται για κριτική του Μάικ Σάμπο, που δημοσιεύθηκε στο American Reformer και αφορά το βιβλίο του Τσέις Ντέιβις «Μαχητικός Χριστιανισμός» (Offensive Christianity: Restoring the Strength of Men in a Feminized Age). 

Αν και δεν έχω μελετήσει το βιβλίο του Ντέιβις στο σύνολό του - πέρα από εκτενή αποσπάσματα - φαίνεται ότι θέτει το ζήτημα σε πολύ σωστές βάσεις και το σπουδαιότερο: το κάνει χωρίς να ξεπέφτει σε κύρηγμα ή σε ανούσιες ηθικολογίες, οι οποίες είναι και η μάστιγα της σύγχρονης θεολογίας, ειδικά στις μεταμοντέρνες εκφάνσεις της. Πρέπει βέβαια να σημειωθεί κάτι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι καί αυτή η συζήτηση έρχεται από τις ΗΠΑ της μεγάλης συντηρητικής στροφής, ενώ στην γουοκισμένη Ελλάδα ούτε μισός θεολόγος δεν θα τολμούσε να δημοσιεύσει τέτοιο βιβλίο. 

Και είναι τραγικό γιατί εμείς οι Έλληνες και η Ορθοδοξία, λόγω γλώσσας, ιστορίας και Παράδοσης, βρισκόμαστε κυριολεκτικά στην πηγή αυτής της σοφίας, την οποία στην Ελλάδα έχουμε πετάξει στα αζήτητα, από φόβο μήπως και δεν φανούμε αρκούντως «μοντέρνοι» και «προοδευτικοί» στους αποτυχημένους ευρωπαλιάτσους των οποίων τις παρακμιακές μανιέρες πιθηκίζουν άκριτα οι εγχώριες ψευδοελίτ, πολιτικές και μη, σε χορό με την πλαδαρή, γλυκανάλατη, θολοκουλτουριάρα και θηλυκοποιημένη διανόηση. Δυστυχώς σε αυτή τη χώρα - που σήμερα πολλά νέα αγόρια τρέμουν το φλερτ και αισθάνονται ευνουχισμένα από τις πολιτικές των θηλυκών προνομίων και της παρέκκλισης - σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε που ο μεγάλος Τσαρούχης στιλίτευε τον φαιδρό σουσουδισμό, και την ημιμάθεια των οικοφοβικών αστών της εποχής του.

-//-
«Δεν είναι μυστικό ότι η αρρενωπότητα βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση σήμερα. Η σωματική αδυναμία και ο καθιστικός τρόπος ζωής είναι ο κανόνας. Μια κουλτούρα κατανάλωσης μάς έχει κυριεύσει και το νοικοκυριό έχει μετατραπεί από τόπο παραγωγικότητας, ουσιαστικά σε σταθμό επαναφόρτισης. Πάρα πολλοί διαδικτυακοί influencers και κινήματα, σε όλες τις γωνιές του μεταρρυθμισμένου κόσμου, φαίνεται να ενθαρρύνουν περισσότερο το δράμα, αντί να παρέχουν σοφία και πρακτικές συμβουλές αυτοκυριαρχίας. Η επίθεση σε χώρους που προορίζονται μόνο για άνδρες, ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας για το έλλειμμα βαθιάς φιλίας μεταξύ των ανδρών, έχει επιδεινώσει το πρόβλημα.

Το Σύγχρονο «Κόκκινο Ημερολόγιο» και ο Θάνατος του Μήνα Υπερηφάνειας.

 Μπράντον Σμιθ

Μετά την Μπολσεβίκικη Επανάσταση και την κατάληψη της Ρωσίας το 1917 (χρηματοδοτούμενη σε μεγάλο βαθμό από τις διεθνείς ελίτ), το νέο κομμουνιστικό καθεστώς επιδίωξε να εφαρμόσει αυτό που θα ονόμαζα «κορεσμό προπαγάνδας» - Μια χιονοστιβάδα πολιτικών που αποσκοπούσαν στην εξασφάλιση της πολιτικής εξουσίας του κόκκινου στρατού μέσω της κατασκευής ψευδούς συναίνεσης.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, ακόμη και στο απόγειο της επιρροής του μπολσεβίκικου κινήματος, οι κόκκινοι αντιπροσώπευαν μόνο περίπου το 23% του συνολικού ρωσικού πληθυσμού και δεν αποτελούσαν ποτέ πλειοψηφία. Ωστόσο, είχαν σημαντική οικονομική υποστήριξη από το εξωτερικό (διαβάστε την εκτενή μελέτη του Antony Sutton με τίτλο «Η Γουόλ Στριτ και η Μπολσεβίκικη Επανάσταση»). Σκεφτείτε το αυτό ως μια «εξέγερση χρηματοδοτούμενη από ΜΚΟ», κάτι που βλέπουμε σήμερα στην Αμερική με μαχητικούς αφυπνισμένους ακτιβιστές,αναφέρει το alt-market.us

Αυτή η διεθνής υποστήριξη έδωσε στους κομμουνιστές την ώθηση που χρειάζονταν για να αναλάβουν τον φυσικό έλεγχο της κυβέρνησης. Αλλά αυτό που πραγματικά χρειάζονταν ήταν ο έλεγχος του γενικού πληθυσμού. Μια τακτική στην οποία βασίστηκαν στα πρώτα στάδια της κατάληψης της εξουσίας ήταν η χρήση ενός «Κόκκινου Ημερολογίου». Αν αυτή η φράση δεν σας είναι γνωστή, δεν είστε οι μόνοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν την έχουν ακούσει ποτέ.

Το Κόκκινο Ημερολόγιο ήταν ένα προπαγανδιστικό πρόγραμμα που είχε σχεδιαστεί για να εξαλείψει και να αντικαταστήσει τις υπάρχουσες ρωσικές αργίες και θρησκευτικές εορτές με νέες, κοσμικές αργίες. Κύρια προτεραιότητα στην ατζέντα των Μπολσεβίκων ήταν η εξάλειψη του Χριστιανισμού, τον οποίο θεωρούσαν ως μια επικίνδυνη ανταγωνιστική ιδεολογική επιρροή που θα μπορούσε μια μέρα να υπονομεύσει την εξουσία της κυβέρνησης.

Αν η πρώτη αφοσίωση του πληθυσμού είναι στον Θεό, τότε η κυβέρνηση και το κόμμα θα βρίσκονται πάντα σε δεύτερη μοίρα. Αυτό ήταν απαράδεκτο.

Το Κόκκινο Ημερολόγιο καθιέρωσε μια σειρά από ειδικές μαρξιστικές αργίες που περιστρέφονταν γύρω από τα εργατικά κινήματα και την επανάσταση. Τα σοβιέτ αργότερα θα κήρυζαν ειδικούς μηνιαίους εορτασμούς ορισμένων ιδανικών, όπως τον «μήνα της αλληλεγγύης» ή τον «μήνα της φιλίας».

Woke γενιτσαρισμός

Ελευθέριος Ανδρώνης

Δηλωση Πρωθυπουργού:
...«Το κράτος δεν μπορεί να υποκαταστήσει την οικογένεια, ως τον βασικό πυρήνα ανατροφής των παιδιών, όμως έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε πιο αυστηρές τις ποινές για παραμέληση ανηλίκων», είπε με απύθμενο θράσος ο κ. Μητσοτάκης.

 Έχοντας στο κρυφό μέρος της ατζέντας του το να αποκόψει (σταδιακά) τη γονική επιμέλεια, ο πρωθυπουργός εκμεταλλεύεται τα φαινόμενα βίας για να στοχοποιήσει τους γονείς. Και έτσι να δικαιολογήσει την «περικύκλωση» του γονέα, με νόμους που θα κάνουν συν – κηδεμόνα το κράτος. Όπως βλέπουμε να συμβαίνει σε άλλα κράτη που έχουν εξελίξει τον woke πατερναλισμό, οι ποινές στους γονείς αυστηροποιούνται και η αφαίρεση επιμέλειας τέκνου γίνεται με fast track διαδικασίες.

 Να θυμίσουμε ενδεικτικά ότι στη Σκωτία παρουσιάστηκε πρόταση νόμου που προέβλεπε έως και 7 χρόνια κάθειρξη για γονιούς που θα αρνούνταν να επιτρέψουν στα παιδιά τους να αλλάξουν φύλο. Ποινικές κυρώσεις για τους γονείς, προβλέπονταν ακόμα και για την αποτροπή του παιδιού «να ντυθεί με τρόπο που αντανακλά τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου του». Θα αρκούσε μόνο το παιδί να καταγγείλει σε κάποια Αρχή τις διαφωνίες των γονιών του, για να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη.
Επομένως βλέπουμε ότι ταυτόχρονα, ΚΑΙ η woke παράνοια καταστρέφει τα παιδιά, ΚΑΙ οι γονείς τιμωρούνται επειδή δεν δέχονται την καταστροφή των οικογενειών τους από αυτή. Ανόθευτος φασισμός.

 Αλλά για να ξαναπάμε στο θέμα της άγουρης βίας, μπορούμε μεν να πούμε ότι όντως αξίζει σε ανάξιους γονείς να μη βλέπουν την επιμέλεια ούτε… ζωγραφιστή, αλλά μαζί με τα «ξερά», το κράτος θέλει να κάψει και τα «χλωρά». Για την ακρίβεια τα «χλωρά» είναι ο κύριος στόχος τους, δηλαδή να διαλύσουν την κοινωνική άμυνα των οικογενειών που λειτουργούν ως ανάχωμα στην ατζέντα ανωμαλίας.

Ο woke γενιτσαρισμός δεν αρκείται μόνο στα σχολεία, αλλά εισχωρεί και μέσα στις οικογενειακές εστίες. Και η αυξανόμενη βία των ανηλίκων χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για να στριμωχτούν οι γονείς στη μέγγενη του κράτους....

sportime.gr