ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τρίτη 16 Απριλίου 2024

Ἠ Ἐκκλησία μας ἔχει ἀνάγκη ἀπό Ἁγίους σάν τόν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο.

Ἀρχιμ. Ἀντίπα Νικηταρᾶ, Δρ. Θεολογίας

 Ἐκείνη τήν Πέμπτη , τῆς 16ης Ἀπριλίου 1970 ἡ σιωπή βάραινε τό κελάκι τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου , στόν Πύργο. Μιά σιωπή ἀσυνήθιστη , μιά ἔσχατη , βουβή παράκληση .

 Ἦταν βαριά ἄρρωστος ὀ Ἅγιος Γέροντας Ἀμφιλόχιος . Ἦταν μέρες κλινήρης . Τήν Ἁγία Τεσσαρακοστή δοκιμάστηκε ἀπό βαριά πνευμονία , ἀρνούμενος νά λάβει ἀρτύσιμη τροφή . Τά πνευματικά του τέκνα ἀκροστοιχίζονταν στό κρεβάτι τοῦ πόνου. Στό κρεβάτι τῆς Νήψης καί τῆς Δοκιμασίας .
Τά παιδιά Του Τόν ἰκέτευαν νά μήν φύγει ἀκόμα ἀπό κοντά τους, νά δεηθῆ στήν Κυρία Θεοτόκο καί στόν Θεολόγο νά ἀνανήψη , νά εἶναι μαζί τους καί αὐτό τό Πάσχα. Προσπαθοῦσαν νὰ τὸν κρατήσουν μὲ ὀροὺς λίγες μέρες στὴν ζωή.
Παρακαλοῦσε ὁ Ἅγιος , ἔλεγε: «Ἀφῆστε με καλά μου παιδιὰ νὰ φύγω. Ἦρθε ἡ ὥρα μου».

Ὁ πρωτογυιός Του Παῦλος Νικηταρᾶς , ποὺ ἔζησε ὑπήκοος ἄχρι θανάτου , ἀπαρασάλευτα σιμά Του , σαράντα ὁλόκληρα χρόνια , μέ συντετριμμένη τήν καρδιά , χωρίς νά μπορεῖ νά κρύψει τά δάκρυά του, ἐπέμενε :
«Γιατί, Γέροντα, δὲν μένεις μαζί μας τοῦτο τὸ Πάσχα;»
Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἀγίου ἦταν μία καί μοναδική:
«Κλαῖς Παῦλε ἀντί νά χαίρεσαι; Mήν ἐπιμένεις καλέ μου καί εὐλογημένε Παῦλε, εἶδα τὴν Παναγία καὶ τὸν Θεολόγο καὶ τοὺς παρεκάλεσα νὰ μείνω κοντὰ στὰ παιδιά μου κι᾿ αὐτὸ τὸ Πάσχα, ἀλλὰ μοῦ εἶπε ἡ κυρία Θεοτόκος:«Δὲν γίνεται ἄλλο, ἐλήφθη ἡ ἀπόφασις. Πάσχα θὰ κάμης στοὺς Οὐρανοὺς μαζί μας”. Καί αὐτὸ τὸ λέγω ὡς ἐξομολόγηση, ἐπειδὴ μὲ βιάζεις, μὴ τὸ εἰπεῖς σὲ ἄλλους».
Ἔτσι ἔφυγε ἀπὸ αὐτόν τὸν κόσμο τῆς ματαιότητος .
Ἔφυγε γιά νά συλλειτουργήσει ἐκεῖνο τό Πάσχα στό Οὐράνιο Θυσιαστήριο μέ τόν Πνευματικό του Πατέρα , τόν Δεσπότη ὅπως τόν ἀποκαλοῦσε , Ἅγιο Νεκτάριο, Ἐπίσκοπο Πενταπόλεως καί Θαυματουργό.

«Η κυβέρνηση του Ζελένσκι ασχολείται με το ότι φυλακίζει τους Ορθοδόξους ιερείς»


Ο διάσημος Αμερικανός δημοσιογράφος και παρουσιαστής Τάκερ Κάρλσον στην τηλεοπτική εκπομπή του στο Χ (πρώην Twitter) στις 9 Απριλίου 2024 για άλλη μια φορά αποδοκίμασε τις διώξεις κατά της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας: «Οι Αρχές των ΗΠΑ παρέδωσαν στην ουκρανική κυβέρνηση πολύ περισσότερο από 100 δις δολάρια. Και τι έγινε; Τί έπραξε αυτή η κυβέρνηση; Απαγόρευσε μια ολόκληρη χριστιανική ομολογία», δήλωσε ο δημοσιογράφος εννοώντας το νομοσχέδιο για την έμπρακτη απαγόρευση της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, που εξετάζεται αυτή τη στιγμή από το ουκρανικό κοινοβούλιο.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, «η κυβέρνηση του Ζελένσκι ασχολείται με το ότι φυλακίζει τους Ορθοδόξους ιερείς και μοναχές καθώς και στέλνει στρατό για να επιτεθεί στους ναούς».

Τέλος, ο Αμερικανός δημοσιογράφος εξέφρασε την οργή του με τους Χριστιανούς πνευματικούς Ηγέτες, που σιωπούν με τις ενέργειες των Ουκρανικών Αρχών.

ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΑ..!


Πέφτω κάνω το σταυρό μου
Άγγελο έχω στο πλευρό μου

Δούλος του Θεού λογιούμαι
και κανέναν δε φοβούμαι...

''Η έξοδος του Μεσολογγίου''

Σπύρος Παπανικολάου. ''Η έξοδος του Μεσολογγίου''

Δευτέρα 15 Απριλίου 2024

Η ταινία ''Βαραββάς'' του 1961 παρουσίασε μια πραγματική ηλιακή έκλειψη...



Η ταινία ''Βαραββάς'' του 1961 παρουσίασε μια πραγματική ηλιακή έκλειψη που γυρίστηκε σε πραγματικό χρόνο στην Ιταλία στις 15 Φεβρουαρίου 1961.


Ο σκηνοθέτης Richard Fleischer προφανώς είχε μόνο μία φορά την ευκαιρία να τραβήξει το πλάνο και καθυστέρησε το πρόγραμμα των γυρισμάτων για να το πάρει.

Αμφιλόχιος Μακρής, ο άγιος της Πάτμου, φορέας της πατερικής παράδοσης στον σύγχρονο κόσμο

 https://ikee.lib.auth.gr/record/352936/files/GRI-2024-42138.pdf

Τα όρια της Ελλάδος, ορίστηκαν με αίμα....


«Τα όρια της Ελλάδος, ορίστηκαν με το αίμα που χύθηκε στις σφαγές των Κυδωνιών, της Κύπρου, της Χίου, της Κρήτης, των Ψαρών, του Μεσολογγίου και στις πολυάριθμες ναυμαχίες και μάχες, στις οποίες δοξάστηκε το γενναίο τούτο έθνος».

Κόμης Ιωάννης Καποδιστριας

Ο ἀσκητής τῆς προσευχῆς καί ὁ ἱεραπόστολος τῆς κοινωνικῆς δράσεως...


Τὸν βλέπομε τώρα στὴ μνήμη μας , τόν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο, ὅπως ἦταν ἁπλός, ταπεινός, μὲ τὴ σοβαρότητα καὶ τὴν γλυκύτητα τοῦ ἁγίου.

Ἔχει ἕνα σακκίδιο κρεμασμένο στὸν ὦμο καὶ τρέχει ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο τῆς πατρίδας μας ὣς τὸ ἄλλο, ἀπὸ τὸ ἕνα νησὶ ὣς τὸ ἄλλο, πάντα ἀκούραστος καὶ ἀσταμάτητος.
Λίγο ἀνασαίνει στὴν Πάτμο, παίρνει δύναμη ἀπὸ τὸ Μοναστήρι του, ἀπὸ τὸ Σπήλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως, ἀπὸ τὸν ὅσιο Χριστόδουλο καὶ πάλι συνεχίζει τὸ ἔργο του.
Ἔπιασε τὶς δύο μορφὲς τοῦ μοναχικοῦ ἰδανικοῦ. Εἶναι ὁ ἀσκητὴς τῆς προσευχῆς καὶ ὁ ἱεραπόστολος τῆς κοινωνικῆς δράσεως... Ἔχει ἁγνὴ καὶ βαθειὰ πίστη. Ἀγαπᾶ ἐξ ὅλης καρδίας τὸν Κύριον.

Ἐνθυμούμεθα μὲ εὐγνωμοσύνη τὶς σοφὲς ὑποθῆκες του, τὸ ἅγιο παράδειγμά του, τὴν ἀγάπη του, τοὺς κόπους, τὶς θυσίες καὶ πιστεύομε πὼς τώρα ἀπὸ ψηλὰ θὰ μεσιτεύη γιὰ μᾶς ποὺ μένομε ἀκόμα στὴ γῆ, καὶ γιὰ τοῦτο τὸ ἱερὸ νησί, γιὰ τὴν Ἀδελφότητα, γιὰ τὴν Πατρίδα μας καὶ τὸν λαόν μας.
Ὀ Κρήτης  Τιμόθεος

Σε κανέναν μην παραδώσετε τον Χριστό!

 

 Σε κανέναν μην παραδώσετε τον Χριστό! Ας είναι ο μοναδικός βασιλιάς της καρδιάς σας! Η πίστη στον Χριστό είναι η πραγματική ζωή, η ζωή του ίδιου του Χριστού. Με την αγάπη μας προς τον Χριστό, θα παραμείνουμε ασάλευτοι.
 Κάθε παρεξήγηση, κάθε θλίψη μας, να την υπομένετε ως ζωή του Χριστού. Υπάρχουν πολλές οδοί προς το "απόλυτο" της ανθρωπότητας, αλλά δεν υπάρχει καμία που θα μπορούσε να συγκριθεί με την οδό του Χριστού, παρά τις οποιεσδήποτε δυσκολίες.

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα στην εξομολόγηση.

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Τί νύχτα ήταν εκείνη...
Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα στην εξομολόγηση.
Όλη η ζωή που έζησα ορθώθηκε μπροστά μου ως αδικία από την αρχή ως το τέλος.
Όταν συνάντησα τον ιερέα, δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου από τη θλίψη, τα δάκρυα, τον καρδιακό πόνο, αλλά μόνον έκλαιγα.

Και πιστέψτε με, πριν ακόμη αρχίσω να μιλώ για τις αμαρτίες μου, ο Ίδιος ο Κύριος «εξήλθε προς συνάντησίν μου» και έπεσε στον τράχηλό μου και με κατεφίλησε, και ήμουν γι’ Αυτόν αγαπητός, χωρίς να περιμένει από μένα πότε θα πω «συγχώρησον», όπως και στην παραβολή ο άσωτος υιός είπε, «συγχώρησον, Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου», όταν ήδη ο Πατέρας τον δέχθηκε στην αγκαλιά Του.
Κατηγορούσα τον εαυτό μου σε όλα.
Ο Κύριος όμως δεν πρόφερε ούτε ένα λόγο μομφής· μόνο χαιρόταν «ότι ο υιός αυτός απολωλώς ην και ευρέθη, νεκρός ην και ανέστη».
Τί νύχτα ήταν εκείνη!
Μου είναι αδύνατο να τη διηγηθώ. Πόσο μας αγαπά ο Κύριος!

Κυριακή 14 Απριλίου 2024

Οἱ πνευματικοί συμβολισμοί τοῦ θυμιάματος



 Θυμίαμα καλεῖται ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια τό ἀρωματικό ρετσίνι πού βγαίνει ἀπό τίς τομές στόν κορμό τοῦ δέντρου λίβανος, ἐξ οὗ καί λιβάνι. Οἱ πνευματικοί συμβολισμοί τοῦ θυμιάματος εἶναι:

1. Τό θυμίαμα κατ’ ἀρχήν συμβολίζει τήν προσευχή, πού ἀνεβαίνει πρός τόν Θεό. «Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν Σου…».
Εἶναι ἡ ὁρμή τῆς ψυχῆς πρός τά ἄνω. Καί ταυτόχρονα συμβολίζει καί τή ζέουσα ἐπιθυμία μας νά γίνει ἡ προσευχή μας δεκτή «εἰς ὀσμήν εὐωδίας πνευματικῆς».

2. Συμβολίζει ἀκόμη τίς γλῶσσες πυρός τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς, ὅταν ὁ Κύριος ἐξαπέστειλε στούς Μαθητές Του τό Πανάγιό Του Πνεῦμα «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν».
Στήν εὐχή πού λέγει ὁ Ἱερεύς, ὅταν εὐλογεῖ τό θυμίαμα, ἀναφέρει «Θυμίαμα Σοί προσφέρομεν Χριστέ ὁ Θεός εἰς ὀσμήν εὐωδίας πνευματικῆς, ὁ προσδεξάμενος εἰς τό ὑπερουράνιόν Σου θυσιαστήριον, ἀντικατάπεμψον ἡμῖν τήν χάριν τοῦ Παναγίου Σου Πνεύματος».
(Δηλαδή: Θυμίαμα σ’ Ἐσένα προσφέρουμε, Χριστέ Ὕψιστε Θεέ, ὡς ὀσμή εὐωδίας πνευματικῆς· αὐτό, ἀφοῦ δέχθηκες στό ὑπερουράνιό Σου Θυσιαστήριο, στεῖλε πίσω σέ μᾶς τή χάρη τοῦ παναγίου Σου Πνεύματος).
Μέ τό θυμίαμα δηλ. ζητοῦμε ἀπό τόν Κύριο νά μᾶς στείλει τήν ἁγιοπνευματική Του χάρη. Γι’ αὐτό καί οἱ πιστοί, ὅταν τούς θυμιάζει ὁ Ἱερεύς, κλίνουν ἐλαφρῶς τήν κεφαλή σέ δεῖγμα ἀποδοχῆς τῆς χάριτος αὐτῆς.

3. Τό εὐῶδες θυμίαμα συμβολίζει ἐξ ἄλλου καί τόν αἶνο, πού ἀπευθύνεται πρός τόν Θεό. Ἡ καύση τοῦ θυμιάματος σημαίνει τή λατρεία καί τόν ἐξιλασμό.
Τό δέ εὐχάριστο συναίσθημα, πού δημιουργεῖται ἀπό τό ἄρωμα τοῦ θυμιάματος σέ ὅλο τό χῶρο τοῦ Ἱ. Ναοῦ, σημαίνει τήν πλήρωση τῆς καρδιᾶς μας ἀπό τή θεία εὐαρέστηση, πού εἶναι ὁ καρπός τῆς ἀγάπης μας πρός τό Θεό. Στήν περίπτωση αὐτή κάθε πιστός μετατρέπεται σέ «εὐωδίαν Χριστοῦ».



4. Τό δέ θυμιατήριο, ὅπου καίγονται τά κάρβουνα καί τοποθετεῖται τό θυμίαμα, συμβολίζει τήν κοιλία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία δέχθηκε στά σπλάχνα της σωματικῶς τήν Θεότητα, πού εἶναι «πῦρ καταναλίσκον», χωρίς νά ὑποστεῖ φθορά ἤ ἀλλοίωση.

Ο πόλεμος των δαιμόνων κατά του ανθρώπου για όλη του τη ζωή!


Ό διάβολος πλησίασε το Θεάνθρωπο μέ πειρασμούς. Ποιός ἄνθρωπος γλιτώνει ἀπ' αὐτόν;
Αὐτός πού κάνει τό θέλημα τοῦ διαβόλου δεν περιμένει προσβολές, γιατί ἁπλά γυροφέρνει πάντα κοντά στον πονηρό.

Μόλις αρχίζει να συνέρχεται κι ἔχει τήν πρόθεση να ξεκινήσει μιά καινούργια ζωή, σύμφωνη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐνεργοποιεῖται ἀμέσως ὁλόκληρο τό βασίλειο τοῦ σατανᾶ. Σπεύδουν νά ἐξαφανίσουν τίς καλές σκέψεις καί προθέσεις τοῦ ἀνθρώπου πού μετανοεί, μέ κάθε τρόπο που διαθέτουν.

Ἄν δέν κατορθώσουν νά τόν μεταστρέψουν, προσπαθοῦν νά ἐμποδίσουν τη μετάνοια καί τήν ἐξομολόγησή του. Ἄν δέν κατορθώσουν οὔτε κι αὐτό, ἀγωνίζονται να σπείρουν ζιζάνια, να τ' ανακατέψουν μέ τούς καρπούς τῆς μετάνοιας και να διακόψουν τόν ἀγώνα του γιά τήν κάθαρση τῆς καρδιᾶς.

Ἄν δέν ἐπιτύχουν οὔτε κι αὐτό, προσπαθοῦν νά διαστρέψουν τήν ἀλήθεια. Ἄν ἀντιμετωπιστοῦν ἐσωτερικά, ἐπιτίθενται ἐξωτερικά. Κι αὐτό θά γίνεται διαρκῶς, ὥς τό τέλος τῆς ζωῆς.

Δέν ἀφήνουν τόν ἄνθρωπο οὔτε να πεθάνει μέ ηρεμία, αλλά καί μετά το θάνατό του κυνηγοῦν τήν ψυχή του.
 Θα ρωτήσεις: «Τί πρέπει να κάνουμε;Αὐτό εἶναι θλιβερό, τρομακτικό!» 

"Γονατισμένος ὅπως ἦταν ἀπήγγειλε νοερά ὁλόκληρο τό Ψαλτήριο"

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, τῆς Κλίμακος: Κλῖμαξ, Λόγος 04, περὶ Ὑπακοῆς

 "Μὴ θέλοντας ὁ Κύριος νὰ μοῦ στερήση τὴν εὐχὴ ἑνὸς ὁσίου μοναχοῦ, μία ἑβδομάδα πρὶν ἀναχωρήσω ἀπὸ τὸ Μοναστήρι αὐτό, ἐκάλεσε κοντά του τὸν δεύτερο, μετὰ τὸν Ἡγούμενο, ἕνα θαυμάσιο ἄνδρα ποὺ ὠνομαζόταν Μηνᾶς. Αὐτὸς ἔζησε πενήντα ἐννέα ἔτη στὸ Κοινόβιο καὶ πέρασε ἀπὸ ὅλα τὰ διακονήματα.

 Τὴν Τρίτη λοιπὸν ἡμέρα μετὰ τὴν κοίμησί του, ἐνῷ ἐτελούσαμε τὴν καθωρισμένη Ἀκολουθία, ξαφνικὰ γεμίζει εὐωδία ὅλος ὁ χῶρος, ὅπου εἶχε ἐνταφιασθῆ ὁ Ὅσιος. 
Τότε ὁ μέγας, (ὁ Ἡγούμενος δηλαδή), ἐπέτρεψε νὰ ξεσκεπάσωμε τὸν τάφο.
Καὶ μόλις ἀνοίξαμε, βλέπομαι νὰ ξεχύνεται ἀπὸ τὰ εὐλογημένα πέλματά του, σὰν ἀπὸ δυὸ πηγές, εὐωδιαστὸ μύρο! 
Λέγει τότε σ᾿ ὅλους ὁ διδάσκαλος: «Κοιτᾶτε! Νά, οἱ ἱδρῶτες ἀπὸ τὰ πόδια του καὶ τοὺς κόπους του! Σὰν μύρο προσεφέρθησαν στὸν Θεὸν καὶ σὰν μύρο ἔγιναν πράγματι δεκτοί»!

 Καὶ ἄλλα πολλὰ κατορθώματα τοῦ ὁσίου τούτου Μηνᾶ μοῦ διηγήθηκαν οἱ ἐκεῖ πατέρες. Μοῦ εἶπαν καὶ τὸ ἑξῆς: «Κάποτε ὁ Γέροντας θέλησε νὰ δοκιμάση τὴν μεγάλη

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!Αιωνία η μνήμη αυτών..!

 ΠΗΓΗ

Κύριε των Δυνάμεων..!

                       

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει γιὰ τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς:
«Ἡ προσευχὴ εἶναι μεγάλο ὅπλο, θησαυρὸς παντοτινός, πλοῦτος ποὺ ποτὲ δὲν ἐξαντλεῖται, λιμάνι ἀκύμαντο, καὶ μέσο γαλήνης. Ἡ προσευχὴ εἶναι ρίζα, καὶ πηγὴ καὶ μητέρα ἀπείρων ἀγαθῶν κι εἶναι πιὸ δυνατὴ κι ἀπ’ τὴν ἴδια τὴ βασιλικὴ ἐξουσία».

«Κύριε τῶν Δυνάμεων, μεθ’ ἡμῶν γενοῦ, ἄλλον γὰρ ἐκτός Σου βοηθόν, ἐν θλίψεσιν οὐκ ἔχομεν, Κύριε τῶν Δυνάμεων, ἐλέησον ἡμᾶς». Ὅπως ἀναφέρεται στὸ περιοδικὸ «Ἁγία Λυδία», ψάλλοντας τόν προσφιλῆ αὐτό ὕμνο, κατ’ ἀρχάς κάνουμε μιά ὁμολογία. Ὁμολογοῦμε ὅτι ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι ἡ Δύναμη ὅλων τῶν δυνάμεων!

 Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς φυσικὲς δυνάμεις, ὑπάρχουν καὶ κάποιες ἄλλες ποὺ δὲν εἶναι ὁρατὲς στὰ μάτια μας. Εἶναι οἱ πνευματικὲς δυνάμεις. Ὑπάρχουν οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις, μὲ τὸν διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του, ποὺ ἐπενεργοῦν μόνο σ’ αὐτοὺς ποὺ ἐπιτρέπουν νὰ ἰσχύση ἡ ψευτοδύναμή τους. Ὑπάρχουν καὶ οἱ φωτεινὲς δυνάμεις, οἱ ἅγιοι ἄγγελοι. Μάλιστα, «Δυνάμεις» εἶναι ἡ ὀνομασία ἑνὸς ἀπὸ τὰ ἀγγελικὰ τάγματα.

 Ὑπεράνω ὅλων τῶν πνευματικῶν δυνάμεων εἶναι ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων. Στὸν τρισάγιο ὕμνο ποὺ ψάλλεται στὴν θεία Λειτουργία -ὕμνο κατ’ ἐξοχὴν τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων- ἀφοῦ ὁλοκληρωθῆ ἀπὸ τοὺς ἱεροψάλτες τὸ «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς», ὁ ἱερέας στρέφεται πρὸς τὸν λαὸ καὶ ἀναφωνεῖ: «Δύναμις». Μὲ τὴν λέξη αὐτή, παροτρύνει τοὺς ψάλτες, ἀλλὰ καὶ τὸν λαὸ νὰ ψάλλουν μὲ μεγαλοπρέπεια καὶ λαμπρότητα τὸν Τρισυπόστατο Τριαδικὸ Θεό. Γιατί, ὁ Πατέρας εἶναι Ἅγιος, Ἰσχυρὸς καὶ Ἀθάνατος. Ὁ Υἱὸς εἶναι Ἅγιος, Ἰσχυρὸς καὶ Ἀθάνατος. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι Ἅγιο, Ἰσχυρὸ καὶ Ἀθάνατο. Ἡ λέξη δηλαδὴ «Δύναμις», ἀναφέρεται στὸν Πανάγιο Θεό, ποὺ εἶναι «Μονὰς ἐν Τριάδι καὶ Τριὰς ἐν Μονάδι», μία φύσις, μία οὐσία, ἄρα καὶ μία Δύναμις!

Η κοινωνική παιδεία

 
Διαβάζω σε προχθεσινό άρθρο του Π. Μανδραβέλη (Η κρατικοποίηση των ζημιών, Καθημερινή 12/4/2024) απόσπασμα από συνέντευξη του κ. Γιώργου Τσίπρα, με αναφορά στα μέτρα που εξαγγέλθηκαν για την παραβατικότητα στα σχολεία. 
 Στην ερώτηση: «Είναι σωστό να είμαι υποχρεωμένος να το πληρώνω εγώ ο γονιός, όταν το παιδί μου σπάει τρία τζάμια και δύο θρανία;» ο κ. Τσίπρας απάντησε: 
 «Δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα αυτό. Μέχρι τώρα ποιος τα πλήρωνε; Να συνεχίσουμε να τα πληρώνουμε όλοι μας. Αυτή η αντίληψη περί ατομικής ευθύνης δεν πρόκειται να λύσει απολύτως τίποτα. Τις καλύπτει η ελληνική κοινωνία και το κράτος. Αυτό είναι το σωστό να γίνει». Απλά πράγματα.

 Μια από τις αρρώστιες (και αιτία πολλών άλλων) της μεταπολιτευτικής Ελλάδος είναι η ατιμωρησία. Σε όλα τα ηλικιακά και κοινωνικά στρώματα. Από κάτω μέχρι επάνω. Διδάσκεται εκ νεότητος. Και μια από τις κύριες αιτίες της είναι η διάχυση (= αραίωση) της ευθύνης, που μέσα στο πλήθος… γίνεται αόρατη. Έτσι π.χ. το «Μαζί τα φάγαμε» του μακαρίτη Θ. Πάγκαλου πρακτικά σημαίνει: «Μη φωνάζετε, αφού όλοι φταίχτες είμαστε», και τελικά κανένας δεν πληρώνει. Έχουμε γράψει πολύ παλαιότερα ότι είτε βάψουμε τους πάντες με άσπρη μπογιά (όλοι αθώοι) είτε με μαύρη (όλοι ένοχοι) , το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: θάβουμε μαζί καλούς και κακούς μέσα στην ανωνυμία, και συνεχίζουμε σα να μην έγινε τίποτε.

 Η κοινωνική παιδεία (αναπόσπαστο στοιχείο της οποίας είναι ο σεβασμός τόσο των άλλων ανθρώπων όσο και της δημόσιας περιουσίας) αρχίζει από την τρυφερή ηλικία. Έτσι, αν θέλουμε μια μέρα να ωριμάσουμε στο θέμα αυτό, να γίνουμε μια ‘φυσιολογική’ κοινωνία, θα πρέπει να σπείρουμε και να καλλιεργήσουμε συστηματικά την έννοια της προσωπικής ευθύνης. Να μάθουμε να ομολογούμε τα σφάλματά μας, να δεχόμαστε τις συνέπειές τους και να διδασκόμαστε από αυτά. Και να μη φοβόμαστε, ως γονείς, εκπαιδευτικοί, ακόμη και πολιτικοί, να εφαρμόζουμε και να διδάσκουμε την ευθύνη, απορρίπτοντας την αντιπαιδαγωγική και τελικά ανήθικη κουλτούρα της ατιμωρησίας και της ανευθυνότητας.

Παναγία η Ολυμπιώτισσα


Ιερά Μονή Παναγία της Ολυμπιώτισσας. 
 Την ονομασία την οφείλει στην εικόνα της Παναγίας που μεταφέρθηκε από ένα εγκαταλελειμμένο μοναστήρι της Καρυάς, στους πρόποδες του Ολύμπου.
  Σύμφωνα με την παράδοση μετά την διάλυση της Μονής της Καρυάς, η εικόνα της Παναγίας ξεκίνησε για να έλθει μόνη της στην Ελασσώνα. Την νύχτα εκείνη, ένας βοσκός που έβοσκε τα πρόβατά του, είδε να βγαίνει μέσα από βάτους και άγρια χόρτα ένα παράξενο φως. Φοβήθηκε και έσκυψε ασυναίσθητα, πήρε μία πέτρα και την έριξε με δύναμη προς το μέρος που είδε το φως. Αμέσως αισθάνθηκε το χέρι του παράλυτο. Τρομοκρατημένος, έτρεξε στο χωριό και διηγήθηκε στους συγχωριανούς του το συμβάν. 
Την επόμενη έτρεξαν στον τόπο του θαύματος που υπέδειξε ο βοσκός και βρήκαν την εικόνα πάνω στην οποία ήταν σφηηνωμένη η πέτρα. Ο βοσκός συναισθάνθηκε το ακούσιο λάθος του, μετανόησε και αποκαταστάθηκε το χέρι του. Οι κάτοικοι της Καρυάς τότε πήραν με πολλή ευλάβεια τη θαυματουργή εικόνα και την μετέφεραν εν πομπή και λιτανευτικώς στη Μονή της Μεταμορφώσεως της Ελασσώνος, η οποία μετονομάσθηκε “Μονή της Ολυμπιωτίσσης”.

Σάββατο 13 Απριλίου 2024

Γνωρίζει ὁ ἄθλιος (αντίχριστος) ὅτι ἄν σχηματισθεῖ ὁ σταυρός τοῦ Κυρίου, καταργεῖ ὅλη τή δύναμή του....


Γνωρίζει ὁ ἄθλιος (αντίχριστος) ὅτι ἄν σχηματισθεῖ ὁ σταυρός τοῦ Κυρίου, καταργεῖ ὅλη τή δύναμή του. γι᾿ αὐτό δηλαδή τό λόγο σφραγίζει το δεξί χέρι τοῦ ἀνθρώπου.
Διότι τό δεξί χέρι εἶναι αὐτό πού σφραγίζει ὅλα τά μέλη μας. Παρόμοια ἄλλωστε καί τό μέτωπο, σάν λυχνοστάτης, κρατᾶ ψηλά τό λυχνάρι τοῦ φωτός, δηλαδή τό σύμβολο τοῦ Σωτήρα.
 Ἅ­γιός Ἐ­φραὶμ ὁ Σύ­ρος
Ἔργα, τ. Δ', σελ. 183 Ἐκδόσεις «Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας».

Η Μάχη του Μαντζικέρτ

 Μπορείτε να διαβάσετε και τα 6 μέρη της ανάλυσης της Μάχης του Μαντζικέρτ από τον Αντιστράτηγο ε.α. Γεώργιο Καμπουράκη παρακάτω:

Άπιστοι και διεστραμμένοι...Έως πότε;( Δ΄ Κυριακή Νηστειών)


  Μέχρι πότε θα σε ανέχομαι; Ω πόσο βαρύς και προσβλητικός ακούγεται τούτος ο λόγος! Αν προέρχεται ιδιαίτερα από οικείο σου πρόσωπο. Φανερώνει αγανάκτηση…μια μακρά περίοδο ανοχής…Και συλλογίζεσαι και στενοχωριέσαι και προσπαθείς να κατανοήσεις το τι δεν πήγε καλά και έκανες το αγαπημένο σου πρόσωπο να φτάσει σε αυτό το οριακό σημείο. Βέβαια, μπορεί και αυτός ο λόγος διόλου να μην σε προβληματίσει και να αγνοήσεις αναισθήτως και να συνεχίσεις στην ίδια πορεία, αταλάντευτα και αμετανόητα. Τι γίνεται όμως αδελφοί μου αν αυτός ο λόγος βγει μέσα από τα άχραντα χείλη του Χριστού μας;
… ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;…( Ματθ.ιζ΄,17).

 Αλήθεια αδελφοί μου έχουμε συναισθανθεί ποτέ μας ότι όταν ομιλεί ο Κύριος στο Ευαγγέλιό Του, δεν ομιλεί στο τότε και στον Καιρό εκείνο, αλλά στο τώρα και στον καθένα από εμάς προσωπικά; 
Ότι δεν υπάρχει ούτε μια λέξη από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης ή στο σύνολο των 76 της Αγίας Γραφής που να μην έχει μια συνταρακτική επικαιρότητα; Μα την αλήθεια, είναι τόσο σύνηθες ιδίως στις θεοστυγείς μας μέρες, να ακούμε τον λόγο του Θεού, να τον κοινολογούμε και εμείς οι ίδιοι μεταδίδοντάς τον, αλλά να μην περνάει καν απ το μυαλό μας ότι ο Κύριος εν προκειμένω εκείνο το ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; το απευθύνει σε ΕΜΑΣ! Να νιώσουμε πόσο ασήμαντοι είμαστε μπροστά Του ! Πόσο ανίσχυροι να θεραπεύσουμε και να θεραπευθούμε με τις δικές μας δυνάμεις! Μόνο ο Χριστός μας θεραπεύει ! Εκείνος επιτάσσει και εκβάλλει τα ακάθαρτα και μιαρά . Εκείνος ο Υιός του Θεού του Ζώντος, αποδιώχνει ιούς, ασθένειες και τα φαινομενικά ανίατα…Κυρίως την φοβία που ενίοτε συντρέχει …