Πάμε μερικές μέρες πίσω, και θυμόμαστε ότι καταγράφηκαν πολλά επεισόδια σοβαρής μέθης σε ανηλίκους, που οδήγησαν μέχρι και σε διασωληνώσεις. Έγινε ο σχετικός θόρυβος για το ποιοι και πώς σέρβιραν τα ‘σκληρά’ ποτά σε ανηλίκους, αλλά το δράμα (όπως και το θάμα της παροιμίας) κράτησε για τρεις μέρες στη δημοσιότητα και ‘ξεφούσκωσε’. Κοινός παρονομαστής και στα δυο γεγονότα, το οινόπνευμα στην πόσιμη μορφή του.
Εδώ και μερικές δεκαετίες η προσοχή του κοινού (και πιο πρόσφατα και των υπουργών και άλλων αρμοδίων) στράφηκε με σοβαρότητα στους κινδύνους υγείας από το κάπνισμα, ένα θέμα στο οποίο έχουν γίνει αρκετά σωστά βήματα. Δεν έχει δοθεί ανάλογη προσοχή στο αλκοόλ, όπως θα έπρεπε. Διότι αν ο καπνός βλάπτει σχεδόν αποκλειστικά τον καπνιστή, η κατάχρηση του οινοπνεύματος επηρεάζει όχι μόνο τον πότη, αλλά και την οικογένεια και το περιβάλλον του και το κοινωνικό σύνολο εν γένει.
Το αλκοολούχο ποτό στις ήπιες μορφές του (κρασί, μπύρα, ούζο) αποτελεί συνηθισμένο συνοδευτικό του φαγητού· ολόκληρη επιστήμη έχει δημιουργηθεί γύρω από αυτό. Όταν η χρήση του περιορίζεται στην συνοδεία ενός γεύματος και σε λογική ποσότητα («οἴνῳ ὀλίγῳ χρῶ» συμβούλευε ο απόστολος Παύλος τον Τιμόθεο), οι βλαπτικές συνέπειές του είναι πρακτικά μηδενικές.
