Ἐκεῖ ὅπου τό «πρέπει» ἀντικαταστάθηκε ἀπό τό «μπορῶ» καί τό «καθῆκον» ἀπό τό «δικαίωμα»....

Περνάει ἡ σκέψη σὲ μερικοὺς ὅτι ἡ ζωὴ ἑνὸς χριστιανοῦ ἐπειδὴ ἐν πολλοῖς ἑτεροκατευθύνεται(εἴτε ἀπὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦεἴτε ἀπὸ τὸ παραδοσιακό –ὅταν ὑπῆρχε–πλαίσιο εἴτε ἀπὸ κάποιον πνευματικό)τὸν ὁδηγεῖ στὸ νὰ μὴν μπορεῖ
νὰ χαρεῖ τὴ ζωή,ἐπειδὴ ἀκριβῶς δὲν μπορεῖ νὰ βρεῖ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό του,
τὶς πραγματικὲς ἐπιθυμίες τοῦ κ.ο.κ.

Ἀλλὰ ἡ κατάθλιψη, ἀντιθέτως, εἶναι μιὰ κατεξοχὴν μαζικὴ ἀσθένεια τῆς νεωτερικῆς καὶ τῆς μετανεωτερικῆς ἐποχῆς ὅπου τὸ ἄτομο ἀποτίναξε τὸν ζυγὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς παραδοσιακῆς κοινωνίας,τῆς κοινωνίας δηλαδὴ τῆς πειθαρχίας καὶ τῆς ὑπακοῆς.

Ἐκεῖ ὅπου τὸ «πρέπει» ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸ «μπορῶ» καὶ τὸ «καθῆκον» ἀπὸ τὸ «δικαίωμα».

Σὲ αὐτὴ τὴν ἐποχὴ ὅλοι μιλᾶμε γιὰ τὸ «κυρίαρχο ἄτομο», ποὺ (ὅπως ἔλεγε ὁ Νίτσε) μοιάζει μόνο στὸν ἑαυτό του.
Καὶ ὄντως ἔτσι συμβαίνει.Τί μένει νὰ ποῦμε;
Μᾶλλον ὅτι ἐλλείψει κάποιου πλαισίου,χωρὶς ὁδηγό, χωρὶς κάποια κοινότητα, ὁ κυρίαρχος ἄνθρωπος ἀποδεικνύεται ἐλάχιστα κυρίαρχος στὰ τοῦ οἴκου του,
θέλει νὰ καταφέρει τὰ πάντα ἀπὸ μόνος του καί, νά,δὲν μπορεῖ κἂν νὰ χαρεῖ.
Ἐλλείψει ὅλων τῶν παραπάνω,μόνος μὲ τὸν ἑαυτό του, εὔκολα κατρακυλᾶ στὸν μηδενισμό. Καὶ καταρρέει.

Γ. Μπ.

Π.ΕΚΚΛ.τεῦχος 380, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2025

"Τσικνοπέμπτη: Η υποκρισία μυρίζει πιο άσχημα από το κάρβουνο "

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες παίζεται το ίδιο έργο. Τα ίδια άρθρα, οι ίδιες ανακοινώσεις, οι ίδιες “ανησυχίες”. Για την Τσικνοπέμπτη. Για το τι τρώνε τα παιδιά. Για το αν μυρίζει κρέας. Για το αν «ταιριάζει» στο σχολείο. Για το αν «προάγει λάθος μηνύματα». Και κάπου εκεί εμφανίζεται πάντα ο ίδιος πρωταγωνιστής. Ο ηθικά ανώτερος, συνήθως vegan, αυτονόητα φιλόζωος, μόνιμα ενοχλημένος από οτιδήποτε θυμίζει παράδοση που δεν πέρασε από φίλτρο ακτιβισμού.

Ξαφνικά, η Τσικνοπέμπτη βαφτίζεται πρόβλημα. Όχι επειδή απειλεί την υγεία ή την ασφάλεια. Αλλά επειδή δεν χωράει στο ιδεολογικό τους καλούπι. Τα σχολεία, λένε, δεν είναι ταβέρνες. Σωστά. Αλλά δεν είναι ούτε χώροι ιδεολογικής αναμόρφωσης, ούτε πεδία όπου μια μειοψηφική επιλογή μετατρέπεται σε κανόνα για όλους. Ούτε αίθουσες ενοχής επειδή κάποιο παιδί έφαγε σουβλάκι.
Η Τσικνοπέμπτη δεν είναι υποχρέωση. Κανείς δεν σέρνει παιδιά στις ψησταριές. Δεν είναι καν ζήτημα κρέατος. Είναι έθιμο. Είναι συλλογική μνήμη. Είναι ρυθμός. Είναι το παιδί που καταλαβαίνει ότι η κοινωνία δεν είναι excel και οδηγίες χρήσης. Ότι υπάρχουν μέρες που ξεχωρίζουν. Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί κάποιους, λέγεται ζωή.

Ο ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΣ ΩΣ "ΔΙΑΛΥΤΗΣ" ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ

 Ο δικαιωματισμός, όπως έχει εξελιχθεί τις τελευταίες δεκαετίες, δεν είναι απλώς η υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων. Είναι μια ιδεολογία που μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τις σχέσεις, τις κοινότητες και τα συλλογικά υποκείμενα στο άτομο ως αυτάρκη μονάδα. Και σε αυτή τη μετατόπιση κρύβεται η διαλυτική του δύναμη.

 Τα δικαιώματα ιστορικά γεννήθηκαν μέσα από συλλογικούς αγώνες. Δεν προέκυψαν από ατομικές διεκδικήσεις αποκομμένες από το κοινωνικό σώμα, αλλά από τη συγκρότηση ομάδων, τάξεων και κινημάτων που διεκδίκησαν αλλαγή στους όρους ζωής τους. Σήμερα, όμως, ο δικαιωματισμός τείνει να λειτουργεί αντίστροφα: αποσπά το δικαίωμα από το συλλογικό πλαίσιο που το γέννησε και το μετατρέπει σε ατομική ταυτότητα.

 Η περιχαράκωση στις ατομικές ταυτότητες δεν ενδυναμώνει τις σχέσεις, τις υπονομεύει. Όταν το άτομο καλείται να ορίσει τον εαυτό του πρωτίστως μέσα από μια σειρά δικαιωματικών προσδιορισμών, η κοινωνική ζωή παύει να είναι χώρος συνάντησης και γίνεται πεδίο διαρκούς οριοθέτησης. Ο άλλος δεν προσεγγίζεται ως πιθανός σύμμαχος ή συνοδοιπόρος, αλλά ως δυνητική απειλή, ως κάποιος που «μπορεί να παραβιάσει».

 Έτσι, η κοινωνία μετασχηματίζεται σε άθροισμα παράλληλων μονολόγων. Αντί για κοινό λόγο, έχουμε διαρκή επίκληση ατομικών αξιώσεων. Αντί για συλλογική εμπειρία, έχουμε ανταγωνισμό βιωμάτων. Και αντί για πολιτική σύγκρουση γύρω από υλικά συμφέροντα, έχουμε ηθικοποίηση της διαφοράς.

Γιά κάθε παιδί πού πέφτει νεκρό ἀπό ἀλκοόλ ἢ ναρκωτικά, πρέπει νά ντρέπεται μιά κοινωνία πού στήν προσπάθειά της νά «σπάσῃ τά στερεότυπα», ἔχει σαπίσει…

Σάπισε ἐπειδὴ στὸ ὄνομα ἑνὸς «δικαιωματισμοῦ», ἔδωσε τὴν δυνατότητα στὰ μὲν ἀνήλικα παιδιὰ νὰ ζοῦν ἀνεξέλεγκτα καὶ νὰ φέρονται σὰν μεγάλοι χωρὶς τὶς ἀντίστοιχες εὐθύνες, στὸν δὲ ἀκατάλληλο «γονέα» ἐν ὀνόματι τῆς προοδευτικότητος» νὰ ἀφήνη ἀσύδοτο τὸ παιδί του, μιᾶς καὶ βολεύει, προκειμένου νὰ ζήσῃ κι αὐτὸς τὴν ζωή του…
Εἶναι ἀσύλληπτο τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ μέσος Ἕλληνας σήμερα πιστεύει ὅτι εἶναι φυσιολογικὸ γιὰ ἕνα κορίτσι δεκαέξι ἐτῶν νὰ πηγαίνῃ μὲ τοὺς φίλους του γιὰ ποτὰ στὸ Γκάζι…
Μὰ ποιὰ μάνα δὲν ἀνησυχεῖ; Ποιὸς πατέρας δὲν φοβᾶται τὶ μπορεῖ νὰ συμβῇ; Εἴμαστε σοβαροί; Ἀπὸ πότε οἱ γονεῖς κοιμοῦνται ἥσυχοι ὅταν τὸ ἀνήλικο παιδί τους γυρίζει μὲ παρέες τὰ ξημερώματα στὰ μπάρ;;;;
Ξεκάθαρα, τὴν μεγαλύτερη εὐθύνη μακρὰν ἔχει ἡ οἰκογένεια…
Τὰ ὑπόλοιπα ἁπλῶς ἐπιβεβαιώνουν ὅτι ψευτοζοῦμε σὲ ἕναν ρυπαρὸ ἀξιακὸ βοῦρκο... Σχολεῖα ποὺ διδάσκουν στὰ παιδιὰ ἤδη ἀπ’τὸ δημοτικὸ ὅτι ἔχουν μόνον δικαιώματα καὶ ποτὲ ὑποχρεώσεις, ἀρχὲς ποὺ δὲν ἐλέγχουν ποιὸς πουλάει τὶ καὶ σὲ ποιόν…
Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ὅλα ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ μπροστὰ στὸν ξεπεσμὸ τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας, στὸν ρόλο τῆς ΜΗΤΕΡΑΣ, ποὺ ἦταν, εἶναι καὶ ὀφείλει νὰ παραμένῃ ἐς ἀεὶ ὁ στυλοβάτης τοῦ σπιτιοῦ.

Η “Δικτατορία” των Δικαιωματιστών

Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Δικαιωματισμός. Και κάπου εδώ σταματάμε να μιλάμε για τα αυτονόητα. Ή μάλλον, καλύτερα: αρχίζουμε να τα σιχαινόμαστε. Ο 21ος αιώνας, ο αιώνας της ψηφιακής επανάστασης, της ελευθερίας της έκφρασης, της υπεράσπισης του ”δικαιώματος να είσαι εσύ” — κατέληξε να είναι ο αιώνας της φίμωσης, του φόβου, και του επιβεβλημένου σωστού. Αυτό που κάποιοι θεωρούν ότι είναι το “σωστό”. Και οφείλουν να το επιβάλλουν.

Παρατηρώ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έριξα μια ματιά στις ειδήσεις. Παρακολούθησα και τα πρωινάδικα στην τηλεόραση. Κατάλαβα. Δεν έχει σημασία πια τι λες. Ούτε να είσαι ειδήμων. Ας μην έχεις ιδέα. Σημασία έχει να το λες σωστά. Να μη θίγεις κανέναν, να μη στεναχωρείς κανέναν, να μη διαταράσσεις τη γαλήνη του πλανήτη. Μια γαλήνη που μοιάζει με το σκοτεινό πέπλο που σκεπάζει το πρόσωπο της δυστυχίας και της αλήθειας.


Μιλάμε για μια νέας μορφής εξουσία. Ή μάλλον ενός είδους δικτατορίας. Όχι με άρβυλα, τανκς και στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά με hashtags, cancel culture και την άτεγκτη ″ηθική” της πολιτικής ορθότητας. Δεν τολμάς να πεις κάτι που δεν αρέσει στη μάζα. Στη μάζα που φοράει το προσωπείο του ”δικαιωματιστή” — γιατί όλοι έχουν δικαιώματα, εκτός από σένα που τολμάς να πεις ότι κάτι δεν σου αρέσει.

Μην παρεξηγηθώ. Τα δικαιώματα είναι ιερά. Κι εγώ, αν κάτι με έκανε άνθρωπο, ήταν η πίστη μου στην ελευθερία. Και γι αυτό πιστεύω στον Θεό. Γιατί ο Θεός μου είναι Αυτός που μου διδάσκει την ελευθερία και την αγάπη. Αυτή όμως είναι η δική μου επιλογή ζωής. Εδώ όμως τώρα, μιλάμε για τις κοινωνίες και πως θα μπορούμε να ζούμε αρμονικά και με σεβασμό. Για κοινωνίες που δεν λειτουργούν με γνώμονα την αγάπη του Θεού αλλά με νόμους, Που οφείλει η κάθε Πολιτεία να νομοθετεί για να συμμορφωνόμαστε στα αυτονόητα. Δηλαδή, στο πως να “αντέχουμε” την διαφορετική γνώμη του άλλου. Πως να συνομιλούμε με λογικά επιχειρήματα και με ευγένεια ακόμα και όταν διαφωνούμε. Πως να συνυπάρχουμε όλοι μαζί αρμονικά.

«Αλλοιωμένη Θεολογία, ή Θεολογία της προσωπικής επιθυμίας»

 "Εποχική Θεολογία;"

Θα ζήσουμε στην εποχή στην οποία κάποιος θα παντρεύεται το χαλί, το βάζο ή το κομοδίνο και από κάτω στα σχόλια θα διαβάζουμε την ευχή: «Να ζήσετε!».

Στη συνέχεια θα βλέπεις θεολόγους και καθηγητάδες να το ντύνουν όλο αυτό με τη θεολογία του προσώπου, της επιθυμίας κλπ.

Το πνεύμα του αντιχρίστου είναι ήδη εδώ.

Το ένα πλοκάμι του έχει τίτλο:

«αλλοιωμένη Θεολογία, ή Θεολογία της προσωπικής επιθυμίας». Προσπαθούμε να κάνουμε θεολογία το κάθε πάθος και να βαπτίζουμε ως δικαιωματισμό, κάθε μορφή επιθυμιών που έρχεται στο κεφάλι μας. Και όλα αυτά, διότι δεν βλέπεις πουθενά αγιασμό και αγιότητα. Ο καθένας μιλάει από αυτά που διάβασε ή σπούδασε, χωρίς όμως να υπάρχει Άγιο Πνεύμα...

Η θεολογία οφείλει να αγκαλιάζει και να μεταμορφώνει την εκάστοτε πραγματικότητα, όχι όμως προς ικανοποίηση της εποχής, αλλά προς θεραπευτική μεταμόρφωση του ανθρώπου. Διαφορετικά, έχουμε μια νεκρή θεολογία, ή μια θεολογία που γίνεται μαριονέτα του καθενός.

Μου κάνει εντύπωση που όλες αυτές τις μέρες, πολλά μέλη ευαίσθητων κλάδων δεν μιλάνε. Σιωπή από κάποιους θεολόγους, ακαδημαϊκούς καθηγητές, νομικούς, ψυχολόγους κλπ.. Η απάντηση είναι: «Γιατί φοβούνται». Άλλος φοβάται μη χάσει τη θέση του, άλλος μη χάσει τα likes, τις πωλήσεις βιβλίων, την ακαδημαϊκή έδρα κλπ. Εξαιρέσεις ελάχιστες... Παντού να καλύψουμε τα νώτα μας και απλά να ξημερώσει ήρεμα η επόμενη μέρα.

Διαβάζουμε ανοησίες αυτές τις μέρες του στυλ: Η σεξουαλικότητα και η επιθυμία δεν έχει σχέση με την εν Χριστώ σωτηρία, ή το πρόσωπο κλπ... Δεν έχει σημασία αν απατάς τη γυναίκα σου, αν δεν περνάς καλά, δεν έχει σημασία αν κάνεις σεξουαλικά όργια κλπ.