Όταν η παιδική συμμετοχή συνδέεται με όρους, σύμβολα και ορολογία που εξοικειώνουν τα παιδιά με το κακό (διάβολο), τότε δεν μιλάμε απλώς για αθώα μεταμφίεση. Μιλάμε για σύγχυση αξιών, για μια παιδεία που παύει να παιδαγωγεί και απλώς διασκεδάζει, χωρίς όρια και διάκριση. Τα παιδιά μας νομίζω δεν έχουν ανάγκη να ντυθούν «διαβολάκια» για να χαρούν. Έχουν ανάγκη από πρότυπα φωτός από χαρά που δεν ευτελίζει αλλά οικοδομεί. Αν η ένσταση αυτή σε τέτοιες προσκλήσεις θεωρείται γραφική, φονταμενταλιστική ή υπερβολική, τότε πράγματι κάτι βαθύτερο έχει χαθεί στον δρόμο. Και αυτό δεν είναι θέμα Εκκλησίας ή μη Εκκλησίας. Είναι θέμα ευθύνης απέναντι στα παιδιά μας.
Από το Πατρινό Καρναβάλι..!
Κάποτε στο Καρναβάλι τα παιδάκια ντύνονταν μέ ἀθῶες στολές.Σιγά – σιγά οἱ στολές ἔγιναν πρόστυχες καί ἀσεβεῖς, μέχρι πού φθάσαμε ὁ σατανᾶς να βγαίνει χωρίς προσωπεῖο,μαζί με τους'' ιερείς'' του,τους μάγους γιά νά εὐφρανθεῖ μέ τό λαό πού τόν προσκυνάει μέ τήν κάθε εὐκαιρία.
Δέν εἶναι ἀστεῖο, οὔτε παιδική γιορτούλα.
Εἶναι ξεκάθαρη λατρεία τοῦ διαβόλου τόν ὁποῖο ἀποταχθήκαμε μέ τό βάπτισμά μας, ἀλλά δυστυχῶς πολλοί συντάσσονται μαζί του μέ τό βίο τους. Ἄς κρατήσουμε τά παιδιά καί τίς οἰκογένειές μας μακριά ἀπό τέτοιες πομπές, πού προκαλοῦν τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ. Καί ἄς προσευχηθοῦμε νά φωτίσει ὁ Θεός ὅσους ἀπό ἐπιπολαιότητα καί ἀδιαφορία πέφτουν στήν παγίδα πού προσφέρει λίγες ὧρες ξέφρενης διασκέδασης, μέ ἀντάλλαγμα ἀθάνατες ψυχές. Διότι ὁ διάβολος δέν κάνει φίλους, ἀλλά μόνο θύματα, τά ὁποῖα ἐξαπατᾶ μέ ἐφήμερες ἀπολαύσεις, δόξα καί χρήματα, γιά νά τούς ἐξασφαλίσει τήν ἀτελεύτητη κόλαση.
