ΠΑΤΗΡ,ΥΙΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ

«Ό 𝛩𝜀ός-𝛱𝛼𝜏ή𝜌 𝛼𝜋𝜊𝜅𝛼𝜆ύ𝜑𝜃𝜂𝜅𝜀 𝜎𝜏𝜂𝜈 𝛼ί𝜎𝜃𝜂𝜎𝜂 𝜏𝜂ς 𝛼𝜅𝜊ής, 𝜏𝜊 Ά𝛾𝜄𝜊 𝛱𝜈𝜀ύ𝜇𝛼 𝛼𝜋𝜊𝜅𝛼𝜆ύ𝜑𝜃𝜂𝜅𝜀 𝜎𝜏𝜂𝜈 𝛼ί𝜎𝜃𝜂𝜎𝜂 𝜏𝜂ς ό𝜌𝛼𝜎𝜂ς 𝜅𝛼𝜄 ό 𝛶𝜄ός 𝛼𝜋𝜊𝜅𝛼𝜆ύ𝜑𝜃𝜂𝜅𝜀 𝜎𝜏𝜂𝜈 𝛼ί𝜎𝜃𝜂𝜎𝜂 𝜏𝜂ς 𝛼𝜑ής. Ό 𝛱𝛼𝜏ή𝜌 𝜋𝜌ό𝜑𝜀𝜌𝜀 𝜏𝜂𝜈 𝜇𝛼𝜌𝜏𝜐𝜌ί𝛼 𝛵𝜊𝜐 𝛾𝜄𝛼 𝜏𝜊𝜈 𝛶𝜄ό, ό 𝛶𝜄ός 𝛽𝛼𝜋𝜏ί𝜎𝜏𝜂𝜅𝜀 𝜇έ𝜎𝛼 𝜎𝜏𝜊 𝜈𝜀𝜌ό 𝜅𝛼𝜄 𝜏𝜊 Ά𝛾𝜄𝜊 𝛱𝜈𝜀ύ𝜇𝛼 𝜇𝜀 𝜏𝜂𝜈 𝜇𝜊𝜌𝜑ή 𝜋𝜀𝜌𝜄𝜎𝜏𝜀𝜌άς 𝜋έ𝜏𝛼𝜉𝜀 𝜋ά𝜈𝜔 𝛼𝜋ό 𝜏𝜊 𝜈𝜀𝜌ό»... 

πηγή

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΟΥ ΑΓΝΟΟΥΜΕ

«Ὅτε πρὸς αὐτόν ἐρχόμενον ὁ Πρόδρομος τὸν Κύριον τῆς δόξης ἐβόα θεωρῶν . ἴδε, ὁ λυτρούμενος τον κόσμον παραγέγονεν ἐκ φθορᾶς. Ἴδε, ῥύεται ἡμᾶς ἐκ θίψεως. Ἰδού ὁ ἁμαρτημάτων ἄφεσιν χαριζόμενος ἐπί γῆς ἐκ Παρθένου ἁγνῆς ἐλήλυθε δι’ ἔλεον. Ἀντί δὲ σκότους φωτίζει το ἀνθρώπινον διά τοῦ ὕδατος τοῦ θείου βαπτισμοῦ αὐτοῦ. Λοιπόν δεῦτε συμφώνως αὐτόν δοξολογήσωμεν σύν Πατρί καὶ Ἅγίῳ Πνεύματι» (Στιχηρό σὲ ἦχο δεύτερο τῆς Θ’ Ὥρας τῶν Θεοφανίων)

  Ζούμε σε ένα σκοτάδι που αγνοούμε οι άνθρωποι, ιδίως των καιρών μας. Καθώς προσπαθούμε να γεμίσουμε τον χρόνο μας με δράσεις, με εικόνες, με απολαύσεις, με εργασία, με χρήμα, με ταξίδια, με σχέσεις, δυσκολευόμαστε να δούμε ότι υπάρχει εντός μας αυτό που η παράδοσή μας ονομάζει καρδιά και είναι το κέντρο της ύπαρξης. Δεν είναι μόνο το σωματικό κέντρο, από το οποίο περνά η ζωή. Είναι και το κέντρο της ψυχής, όχι μόνο σε ό,τι αφορά στα συναισθήματα ή στις προσδοκίες, αλλά, κυρίως, σε ό,τι αφορά το δόσιμο του εαυτού μας.

 «Όπου είναι ο θησαυρός μας, εκεί και η καρδιά μας», μας υπενθυμίζει το Ευαγγέλιο. Και υπάρχει σκοτάδι στην καρδιά μας, διότι τη σκοτίζουν οι μέριμνες, αλλά και η φιλαρέσκεια. 

Κέντρο της καρδιάς μας είναι το «εγώ» μας. Όχι όμως ένα «εγώ» δοτικό, αλλά κυριαρχικό. Φανταζόμαστε ότι το παν στη ζωή είναι εμείς να είμαστε καλά, να έχουμε δίκιο, να μην νικιόμαστε, να μην ταπεινωνόμαστε, να είμαστε οι έξυπνοι της ιστορίας, αυτοί που έχουμε γνώμη για όλα, αυτοί που το θέλημά μας κυριαρχεί σε όλα. Χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, όλη αυτή η κατάσταση είναι το σκοτάδι του θανάτου που ονομάζεται πνευματικός. Πού να χωρέσει ο Θεός σε μια τέτοια πορεία; Πού να χωρέσει ο άλλος ως εικόνα του Θεού; Πώς να γεννηθεί το λογικό υποκείμενο (Λακάν), όταν τα πάντα είναι «εγώ»; Πώς να υπάρξει έρωτας αυθεντικός, αφού ο έρωτας είναι «η αυθυπέρβαση της φυσικής ατομικότητας» (Χρ. Γιανναράς);

Ας σταθούμε κι εμείς νοερά στην όχθη του ευλογημένου Ιορδάνη...

«Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω θεασάμενος τὸ πῦρ τῆς Θεότητος σωματικῶς κατερχόμενον καὶ εἰσερχόμενον ἐπ’ αὐτόν». Αυτή η όμορφη φράση περιέχεται στην ευχή του αγιασμού των υδάτων, όπου ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Σωφρόνιος, εμπνέεται από τον στίχο του Προφητάνακτος Δαβίδ: «Ἡ θάλασσα εἶδε καὶ ἔφυγεν, ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω» (Ψαλμ. ριδ, 3).

 Το θαύμα της αναστροφής των υδάτων του Ιορδάνη ποταμού όπου βαπτίστηκε ο Χριστός, είναι μια ακόμα ουράνια υπογραφή για την απαρασάλευτη αλήθεια του Ευαγγελίου. Τα νερά του πιο τιμημένου ποταμού που χαράκωσε ποτέ την επιφάνεια της γης, πηγαίνουν αντίθετα στη φυσική φορά τους κάθε χρόνο στον αγιασμό των υδάτων την ημέρα των Θεοφανείων.

 Ο Ιορδάνης εστράφη προς τα οπίσω, γιατί – όπως μας πληροφορεί το φωτισμένο πνεύμα του Χρυσοστόμου – σταματά να εκβάλλει στη Νεκρά Θάλασσα ως σημείο θεολογικό. Η Νεκρά Θάλασσα είναι το ανθρώπινο γένος που επί χιλιετίες πορευόταν στον Άδη. Αλλά με τον ερχομό του Μεσσία Χριστού, ο ποταμός των γενεών ανεστράφη προς τη ζωή και την ανάσταση, έπαψε να γεμίζει την απύθμενη δεξαμενή του θανάτου και ξεκίνησε να αρδεύει τη Βασιλεία των Ουρανών με σεσωσμένες ψυχές.

Αν αυτά συμβαίνουν στο Νερό του Αγιασμού, ας σκεφθούμε τί γίνεται στην Ορθόδοξη Θεία Κοινωνία!

Χρήστος Κλητσινάρης

" Υπέρ του αγιασθήναι το ύδωρ τούτο τη δυνάμει και ενεργεία και επιφοιτήσει του Αγίου Πνεύματος".

Μεταβάλλεται η ύλη; επιδρά αυτή στον άνθρωπο;
Ο Ορθολογισμός της σύγχρονης εποχής δεν μπορεί να το συλλάβει ούτε σαν ερώτημα και το απορρίπτει αμέσως.
Και είναι αλήθεια ότι όπου θεοποιείται και λατρεύεται η Ανθρώπινη Λογική ο Θεός δεν επεμβαίνει. Περιμένει.

Θα σας διηγηθώ μια περιπέτεια μου, μέσα από την οποία πήρα μεγάλο μάθημα.
Το Φθινόπωρο του 2007 κάνοντας κάποιες δουλειές στο χωριό, θέλησα να κόψω μια παλιά σιδεροκατασκευή προκειμένου να την χρησιμοποιήσω κάπου αλλού.
Άνετος και επιπόλαιος δεν φόρεσα ούτε προστατευτικό κράνος, μου φαινόταν πολύ εύκολη δουλειά και ήταν, κρύβοντας όμως έναν κίνδυνο τον οποίο δεν είχα επισημάνει.
Ο σιδηρουργός που πριν χρόνια την είχε κατασκευάσει δεν την είχε κολλήσει καλά σε κάποιο σημείο, με αποτέλεσμα όταν κόπηκε από την μια πλευρά να πέσει και να με χτυπήσει στο κεφάλι.
Δεν ήταν πολύ βαρύ το τραύμα, αλλά είχα φοβερούς πονοκεφάλους, μήνες ολόκληρους δεν μπορούσα ούτε να κοιμηθώ. Οι γιατροί με είχαν γεμίσει παυσίπονα και μου είχαν διαλύσει το στομάχι, επιπλέον μου έλεγαν ότι για χρόνια με κάθε αλλαγή καιρού θα υποφέρω.

Τον Γενάρη του 2008 πονώντας πολύ πάω στο Άγιο Όρος, στον Μακαριστό Γέροντα Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό. 

Γέροντα του λέω πονάω πολύ, υποφέρω.
" Τί κρατάς στα χέρια σου;" με ρωτά. 

" Έναν σκούφο" του απαντώ.

Απο την υμνολογία των Θεοφανείων

Απο την υμνολογία των Θεοφανείων 
«Αγαπητό» φανέρωσε με πανευφρόσυνο ήχοο Πατέρας αυτόν
που εγέννησε προαιωνίως.
«Ναι», λέει, «αυτός,ενώ είναι ομοούσιος Υιός μου,
ολόφωτος εξόρμησε απ’ των ανθρώπων το γένος·
και Λόγος μου ζωντανός και άνθρωπος, από φιλανθρωπία».

ΣΗΜ Η φράση "γαστρός εξηρεύξατο" ( = σε έβγαλε μέσα απο την κοιλία του), μια απο τις χαρακτηριστικές «σωματικές παρομοιώσεις» του εβραϊκού ποιητικού τρόπου, είναι αναφορά στην προαιώνια γέννηση του Λόγου απὀ τον Πατέρα , όπως προφητεύεται στον Ψαλμό 109,3: "ἐκ γαστρὸς πρὸ ἑωσφόρου [ = άστρο της Αυγής] ἐγέννησά σε".
____
(από τον ιαμβικό κανόνα των Θεοφανείων Ιωάννου Δαμασκηνού)

Κέντρο Λεξικολογίας

Ο Αγιασμός και τα Θεοφάνεια στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

https://blogs.sch.gr/dstefanou/2024/01/08/o-agiasmos-kai-ta-theofaneia-sto-ergo-toy-alexandroy-papadiamanti/

Η ...τέχνη της Αγιαστούρας

Τηρήθηκε και εφέτος το έθιμο από τη γιαγιά Αθηνά Χιόνη. Έφτιαξε αγιαστούρες με τη τέχνη που είχε εφεύρει ο πατέρας της, μακαριστός Παπα Βαγγέλης Χιόνης εφημέριος της ενορίας των Αρχαγγέλων στο Αργοστόλι.

Αυτή η τέχνη της αγιαστούρας θέλει τις διπλές βιολέτες του αγρού και δενδρολίβανο. Ξεχωρίζουν δε από τις άλλες , για τη λεπτότητά τους.

https://www.kefaloniapress.gr/

Ότι χίλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς σου ὡς ἡμέρα ἡ ἐχθές...

«Ότι χίλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς σου ὡς ἡμέρα ἡ ἐχθές, ἥτις διῆλθε, καί φυλακή ἐν νυκτί». (Χίλια έτη της ζωής μας, δια σε τον προαιώνιον Θεόν είναι μία ημέρα, ωσάν η χθεσινή, η οποία επέρασε. Μάλλον δε σαν ένα τετράωρον νυκτερινής φρουράς. Χίλια χρόνια στα μάτια σου είναι σαν τη μέρα τη χθεσινή, που πέρασε, και σαν τη βάρδια την νυχτερινή) (Ψαλμός 89, 4).

Ο Ψαλμός 89 επιγράφεται ως «ὁ ἄνθρωπος φεύγει, ὁ Θεός μένει αἰώνια». Πρόκειται για προσευχή του Μωυσή, του ανθρώπου του Θεού. Μέσα από την Πίστη μας στον Κύριο Ιησού Χριστό, αποκτάμε μία ζωντανή και προσωπική σχέση με τον Θεό και ξέρουμε, όχι σαν υπόθεση, αλλά σαν ένα πραγματικό γεγονός εμπειρίας, ότι αυτή η σχέση έχει μέσα της την προσδοκία της αιωνιότητας. 

Σύμφωνα με το «Πιστεύω» της Ορθοδοξίας μας, «Πιστεύω… εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν. Ὁμολογῶ ἕν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν. Καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν».

 Βεβαιώνουμε χωρίς αμφιβολία ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός θα ξανάρθει μέσα σε δόξα και με τον ερχομό Του θ’ αναστηθούμε και θα κριθούμε «καί βασιλεύσει ἐπί τόν οἶκον Ἰακώβ εἰς τούς αἰῶνας, καί τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος» (Λουκ. 1, 33).

Η Αγία Γραφή και η Ιερή Παράδοση μας μιλούν αρκετές φορές για τη Δευτέρα Παρουσία. Η σύντομη βασιλεία του Αντιχρίστου θα τερματιστεί απότομα με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, ετούτη τη φορά όχι με τρόπο κρυφό, όπως έγινε με τη γέννησή Του στη Βηθλεέμ, αλλά καθήμενου εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχόμενου επί των νεφελών του ουρανού, «λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· σύ εἶπας· πλήν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου καθήμενον ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως καί ἐρχόμενον ἐπί τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ» (Ματθ. 26, 64).

 Ο ακριβής χρόνος της Δευτέρας Παρουσίας είναι κρυφός, διότι ο Ιησούς είπε στους μαθητές: «εἶπε δέ πρός αὐτούς· οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἤ καιρούς οὕς ὁ πατήρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ» (Πραξ. 1, 7). «Δεν είναι ιδικόν σας έργον και δικαίωμα να γνωρίσετε τα χρόνια ή τους ωρισμένους καιρούς, τους οποίους ο Πατήρ εκράτησε εις την ιδικήν του εξουσίαν και παγγνωσίαν».

Σήμερα το πιο απαραίτητο, είναι να βρούν οι άνθρωποι έναν πνευματικό...

 

 Όποιος δεν έχει πνευματικό, για να τον συμβουλεύεται στην πνευματική του πορεία, μπερδεύεται, κουράζεται, καθυστερεί και δύσκολα θα φθάσει στον προορισμό του.

Αν δίνει μόνος του λύση στα προβλήματα του, όσο σοφός και αν είναι, επειδή κινείται με αυτοπεποίθηση και υπερηφάνεια, μένει σκοτισμένος.
Ενώ, όποιος ταπεινώνεται και πηγαίνει με εμπιστοσύνη και αυταπάρνηση στον πνευματικό και ζητά την γνώμη του, βοηθιέται και του δίνει την σωστή απάντηση.

Σήμερα το πιο απαραίτητο, είναι να βρούν οι άνθρωποι έναν πνευματικό, να εξομολογούνται, να του έχουν εμπιστοσύνη και να τον συμβουλεύονται.

Αν έχουν πνευματικό και βάλουν ένα πρόγραμμα με προσευχή και λίγη μελέτη, εκκλησιάζονται, κοινωνούν, τότε δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν σ’ αυτήν την ζωή.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

To point system της Κίνας:Δέχεσαι φαρμακευτικό σκεύασμα;–Παίρνεις πόντους....

                          

Οι Γραμμουστιάνοι κι ο Αλή πασάς.

Το Ανάθεμα των Βλάχων.

  Ο γέροντας Μιχάλης Παπάζης, που γεννήθηκε το 1812 περίπου και έζησε προσωπικά το κυνήγι που υπέστησαν οι Γραμμουστιάνοι από τον Αλή γύρω στα 1819, αναφέρει ότι, ο ίδιος ο Αλή πασάς παρουσιάστηκε στη Γράμμουστα, επικεφαλής πολυάριθμης ομάδας Αλβανών. Ο Χατζηστέργιος και οι άλλοι τσελιγκάδες, όπως και ο αρσενικός πληθυσμός του οικισμού, βγήκαν να τον προϋπαντήσουν και να τον υποδεχθούν, σε μεγάλη παράταξη.

  Μόλις κατέλυσε ο Αλή, άρχισαν να φθάνουν κριάρια, τα οποία έβαζαν στη σούβλα για να φιλοξενήσουν τον υψηλό μουσαφίρη τους. Τρεις μέρες συνεχίστηκε η διασκέδαση και στο τέλος ο πασάς παίρνει κατά μέρος τον Χατζηστέργιο και του λέει: ''Έχω ακούσει ότι έχεις ένα όμορφο κορίτσι και θέλω να το πάρω στο χαρέμι μου. Πιστεύω πως η πράξη μου αυτή σε κάμνει τιμή ''.

 Ο έξυπνος αρχιτσέλιγκας όμως υποκρίθηκε ότι δεν περίμενε τέτοια μεγάλη τιμή και του υποσχέθηκε πως θα την πάει ο ίδιος στα Γιάννενα μετά από τρεις μέρες για να την προετοιμάσει. Του μίλησε τόσο πειστικά που ο πασάς το πίστεψε κι έμεινε κατενθουσιασμένος.

Εντομοφαγία και οι συνέπειες στην λατρευτική ζωή

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

  Όπως είναι γνωστό ήδη η Ε.Ε έχει εγκρίνει την διατροφή των ανθρώπων με ορισμένους τύπους εντόμων, και πλέον αυτά επιτρέπονται και στην Ελλάδα.
Συγκεκριμένα: Επιτρέπονται για βρώση ο οικιακός γρύλος (house cricket), το κίτρινο αλευροσκουλήκι (yellow mealworm), η αποδημητική ακρίδα (migratory locus), το μικρότερο αλευροσκουλήκι ή σκαθαράκι (Alphitobius diaperionus), ο οικιακός γρύλος (acheta domesticus) μόνο σε μορφή σκόνης, και είναι υπό εξέταση άλλες 8 περιπτώσεις.
Γίνεται φανερό ότι κάποιοι κύκλοι βάλθηκαν να μας ταίσουν ακρίδες και σκουλήκια.
Επιπλέον όλοι παρακολουθούμε τι γίνεται με την άδικη σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων αμνοεριφίων, λόγω της νόσου της ευλογιάς την στιγμή που υπάρχει εγκεκριμένο εμβόλιο και η Ε.Ε έχει προσφερθεί να μας το παράσχει δωρεάν μάλιστα.
Κάποιες φωνές μάλιστα ακούγονται να συνδέουν αυτές τις δύο περιπτώσεις.
Δηλαδή να αφανίζουν την κτηνοτροφία για να μας οδηγήσουν στην εντομοφαγία.
Και ενώ ο κόσμος αντιδράει, ενώ οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι φωνάζουν, ενώ οι καταναλωτές ανησυχούν, η μόνη που σιωπά για αυτό το σημαντικότατο θέμα είναι η εκκλησία.

Γιατί το θέμα αυτό αφορά και την πίστη και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Θυμίζουμε πως ένα σοβαρό θέμα που συνέβαλε στο σχίσμα των εκκλησιών ήταν η υπόθεση των αζύμων.
Αν δηλαδή ο άρτος της Θείας Ευχαριστίας θα ήταν ένζυμος με προζύμι ή άζυμος.
Στις μέρες μας, αν δεν συμβαίνει ήδη θα συμβεί πολύ σύντομα και το αλεύρι παρασκευής ψωμιού και κατά συνέπεια του προσφόρου, θα περιέχει και αλεσμένα έντομα μέσα.
Αυτό το αλεύρι και ο άρτος που θα προκύψει είναι αποδεκτό άραγε να χρησιμοποιηθεί στην Θεία Κοινωνία;
Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ.

"καί ἐγένετο ἑσπέρα καί ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία''

"καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία'' Γένεση Α΄5.

Ο Χρόνος όπως εμείς τον αντιλαμβανόμαστε μέσω των ρολογιών και των ημερολογίων μας, γεννήθηκε μαζί με τη γέννηση του Συμπαντικού Χώρου, δηλαδή της Κτίσης.
Είναι όμως αδύνατο να μετρηθεί με σημερινά επιστημονικά δεδομένα η ακριβής ηλικία του Σύμπαντος για τον παρακάτω λόγο:
Η διάρκεια ενός σημερινού δευτερολέπτου, εξαρτάται από ένα μέγεθος το οποίο ονομάζεται Καμπυλότητα του Σύμπαντος.
Αυτή η Καμπυλότητα κατά τη διάρκεια των διαφόρων περιόδων του Σύμπαντος, εξαρτώταν από την Πυκνότητα του Υλικού της κάθε περιόδου.
Αυτό σημαίνει ότι τις πρώτες στιγμές της Δημιουργίας του Σύμπαντος, τότε που η πυκνότητα του ήταν θεωρητικά άπειρη και η διάρκεια ενός σημερινού δευτερολέπτου θα ήταν άπειρη.

Ομοίως οι Έξι Ημέρες Δημιουργίας οι αναφερόμενες στη Γένεση, επειδή αναφέρονται σε αμέσως επόμενες περιόδους του Σύμπαντος (μικρότερης πυκνότητας από την αρχική, αλλά πολύ μεγαλύτερης από την σημερινή) είναι προφανές ότι θα διαρκούσαν τεράστια χρονικά διαστήματα για τον σημερινό, δικό μας χρόνο.

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ (Κυριακή προ των Φώτων)

  Διανύουμε το μεσοδιάστημα μεταξύ των δύο μεγάλων εορτών, των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων. Στην ουσία η μια εορτή είναι συνέχεια της άλλης. Και αρχικά εορταζόντουσαν σαν μία εορτή. Είναι οι δυο όψεις της μιας, μεγάλης και συγκλονιστικής θεοφάνειας. Φανερώνουν στον κόσμο το ανεπανάληπτο μυστήριο, που προϋπήρχε «κεκρυμμένον» απαρχής, «προ πάντων των αιώνων», στη βουλή του Θεού. Και συνοψίζεται στις λέξεις: «Θεός εφανερώθη εν σαρκί».

  Στο μεταίχμιο των δύο εορτών βλέπουμε, στη μεν πρώτη νήπιο, στη δε δεύτερη πλήρη άνδρα τον Χριστό, «τον εκ τελείου τέλειον επιφανέντα Θεόν ημών». 

 Στην πρώτη ο αστήρ, οι άγγελοι, οι ποιμένες, οι μάγοι διασαλπίζουν τη Γέννηση, την είσοδο του Θεού στον κόσμο. 

 Στη δεύτερη ο Πρόδρομος προετοιμάζει τον δρόμο του Χριστού και τον βαπτίζει στον Ιορδάνη, ώστε η Αγία Τριάδα, με «φωνήν εξ ουρανού», να σφραγίσει επίσημα την πρώτη πανηγυρική της φανέρωση στον κόσμο. «Τριάδος η φανέρωσις εν Ιορδάνη γέγονε» (η΄ ωδή Φώτων). «Η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις». «Επεφάνης σήμερον τη οικουμένη» (Κυριακή προ των Φώτων).

Των Μαρτύρων Αρχιμάρτυρες

Σκληρόδετη, συλλεκτική έκδοση αφιερωμένη στα Νήπια, τους πρώτους μάρτυρες του Ιησού Χριστού.
Μια καλλιτεχνικά και εκδοτικά προσεγμένη έκδοση που φωτίζει με σεβασμό την ιερή και ταυτόχρονα τραγική ιστορία της σφαγής των νηπίων από τον Ηρώδη, όπως καταγράφεται στα ευαγγελικά κείμενα.
Η σκληρόδετη έκδοση εμπλουτίζεται με τη μουσική εκτέλεση της Ιεράς Ακολουθίας από το Βυζαντινό Χορό "Ψαλτικῆς Διάκονοι," με τον Ιωάννη Β. Τσούνη ως Χοράρχη. Αυτή η προσθήκη προσδίδει μια διασταύρωση μεταξύ λόγου και μουσικής, εμπλουτίζοντας την εμπειρία του αναγνώστη.

ΜΩΡΑΪΤΗΣ-Εκδόσεις

Από ένα smartwatch σε μια πολιτική ερώτηση για την ελευθερία

Η είδηση: Εξαφανίστηκε κάποιος πυροσβέστης και οι αρμόδιες αρχές τον αναζητούν, εξετάζοντας πληροφορίες και ευρήματα από κάθε πηγή. Περισσότερα εδώ: https://www.naftemporiki.gr/.../exafanisi-pyrosvesti.../

Τα ευρήματα από το cloud του smart watch
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα ευρήματα που ανέκτησαν οι αρμόδιες αστυνομικές αρχές από το cloud του smart watch του 45χρονου πυροσβέστη και τα οποία δείχνουν τις διαδρομές που έκανε το τελευταίο διάστημα αλλά και την ψυχολογική του κατάσταση. Εκτός από τις συνηθισμένες διαδρομές που έκανε ο 45χρονος ως περιπατητής στο όρος Μπέλες, εντοπίστηκε μια ακόμα διαδρομή, η οποία δεν ήταν σε αυτές που ακολουθούσε συνήθως ,και η οποία έχει μπει επίσης στο «μικροσκόπιο» των υπηρεσιών αλλά και των ομάδων που τον αναζητούν στο όρος. Επίσης φαίνεται πως ο 45χρονος τις τελευταίες ημέρες κοιμόταν ελάχιστα, δηλαδή το πολύ δύο με τρεις ώρες κάθε βράδυ. Μάλιστα το βράδυ πριν εξαφανιστεί, δηλαδή το βράδυ της Δευτέρας 22 Δεκεμβρίου ο 45χρονος είχε κοιμηθεί μόλις μία ώρα και ένα τέταρτο.

Η βαθύτερη διάσταση της είδησης
Η αξιοποίηση δεδομένων από το smartwatch του εξαφανισμένου πυροσβέστη στις έρευνες, πέρασε –δικαίως– ως ένα παράδειγμα του πώς η τεχνολογία μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμη σε κρίσιμες στιγμές. Τα δεδομένα ύπνου, κόπωσης και διαδρομών ενδέχεται να προσφέρουν στοιχεία εκεί όπου ο χρόνος και η αβεβαιότητα πιέζουν.
Όμως η δημόσια συζήτηση δεν μπορεί –και δεν πρέπει– να σταματά στην ανακούφιση της στιγμής. Γιατί το συγκεκριμένο περιστατικό δεν είναι απλώς μια ιστορία τεχνολογικής χρησιμότητας. Είναι ένα σύμπτωμα μιας βαθύτερης μετάβασης: από την τεχνολογία ως εργαλείο, στην τεχνολογία ως υποδομή ζωής.
Ας δούμε τι ακριβώς συνέβη, χωρίς συναισθηματισμούς. Ένα σώμα παρήγαγε βιομετρικά δεδομένα. Τα δεδομένα αποθηκεύτηκαν σε cloud. Και στη συνέχεια έγιναν προσβάσιμα και αξιοποιήσιμα από τρίτους.
Αυτό, από μόνο του, δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Είναι όμως πολιτικά σημαντικό.

Έζησε εν Αγίω Πνεύματι και μετέδωσε τη γαλήνη στις ψυχές. «Χριστός Ανέστη, χαρά μου»!

Άλλοι γλεντοκοπούν με τις διακοπές και την υποδοχή του νέου Έτους..

Άλλοι βυσσοδομούν για την εξουσία και το χρήμα του κόσμου τούτου.
Άλλοι διαμαρτύρονται αγανακτισμένοι.
Άλλοι μελαγχολούν απελπισμένοι..

και άνθρωποι του Θεού Άγιοι υψώνουν χέρια και καρδιές σε προσευχή,αναζητώντας την θεία παράκληση στο Άγιο Πνεύμα.

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ σήμερα.. (+1833) σε ταραγμένες εποχές και τότε... σε παγκόσμιες ζυμώσεις πολιτικής διπλωματίας.

Έζησε εν Αγίω Πνεύματι και μετέδωσε τη γαλήνη στις ψυχές.
«Χριστός Ανέστη, χαρά μου»!

ΠΗΓΗ

Η ΚΑΡΦΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ..!

Η οικογένεια του πατρός Θωμά Σταμπουλίδη από την Αργυρούπολη του Πόντου και η δαγκωμένη καρφίτσα

Η οικογένεια του πατρός Θωμά Σταμπουλίδη και της πρεσβυτέρας Ολυμπίας, το γένος Δεμουρτζίδη (φωτ.: Αρχείο οικογένειας Πέτρου Ιωαννίδη)

Ο πατήρ Θωμάς Σταμπουλίδης ήταν παπαδάσκαλος και λειτουργούσε στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Αργυρουπόλεως. Η οικογένεια του απαθανατίζεται, μεταξύ 1910-1915 στην Αργυρούπολη του Πόντου, με σκοπό να στείλει τη φωτογραφία ως ενθύμιο στη μεγαλύτερη κόρη, τη Λίζα (Ελισάβετ), που λείπει από το ενσταντανέ γιατί είχε παντρευτεί τον δάσκαλο Αλέξη Ιωαννίδη από το Μερτινίκ του Καρς. Εκτός από τον πατέρα Θωμά και οκτώ από τα παιδιά του, στη φωτογραφία απεικονίζονται η σύζυγός του πρεσβυτέρα Ολυμπία και ο πεθερός του πατήρ Αλέξανδρος Δεμουρτζίδης από την Τσάλκα. Ο πατήρ Αλέξανδρος ήταν κι αυτός πολύτεκνος και είχε σπουδάσει και τους τρεις γιους του δασκάλους στην Ακαδημία του Αλεξανδρουπόλ.

Ο πρωτοπρεσβύτερος Θωμάς είχε τεράστια αδυναμία στην πρωτότοκή του Λίζα, στο «πρωτικάρ-ν-ατ».

Ο πατέρας Θωμάς με τα παράσημά του. Ελαιογραφία που φιλοτεχνήθηκε από ζωγράφο Ρώσο αξιωματικό κατά την διάρκεια της θητείας του πατρός Θωμά ως «στρατιωτικού» ιερέα στην μάχη του Σαρίκαμις (φωτ.: Αρχείο οικογένειας Θωμά Καρυπίδη)

Όταν η Λίζα διένυε την εφηβική ηλικία της και αφού η οικογένεια είχε αρκετά μεγάλη οικονομική επιφάνεια για να ζουν άνετα, της είχε αγοράσει ως δώρο ένα άλογο με το οποίο τον συνόδευε πολλές φορές στις κοντινές του μετακινήσεις που ήταν αρκετές, καθώς ο παπά-Θωμάς ήταν επιβαρυμένος και με τον ρόλο του ληξίαρχου της περιοχής. Μάλιστα συνήθιζε να αποκαλεί την κόρη του Λίζα «κοζάκο» γιατί είχε εξελιχθεί σε δεινή ιππέα, σαν αμαζόνα. Κατά τους χειμερινούς μήνες όταν πάγωναν οι λίμνες, η Λίζα έκανε πατινάζ με τα ρωσικά παγοπέδιλα που της είχε χαρίσει ο πατέρας της. Κανείς δεν υποψιαζόταν πόσο δύσκολα χρόνια θα ακολουθούσαν.

Ο παπά-Θωμάς είχε έντονη πατριωτική δράση. Μαζί με τον γαμπρό του Αλέξη τον οποίο ήθελε να κάνει κι αυτόν παπά-δάσκαλο γιατί «το έθνος μας χρειάζεται παπάδες και δασκάλους» όπως του έλεγε, έκαναν τακτικά συμβούλιο στο σπίτι τους στο Μερτινίκ με την συμμετοχή κι άλλων δραστήριων Καυκάσιων, με σκοπό την τόνωση του ηθικού του λαού αλλά και τη λήψη μέτρων για να αποτραπεί η καταστροφή που διέβλεπαν πως ερχόταν. Όταν περνούσε μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να έχει πραγματοποιηθεί συνάντηση, ο μικρός εγγονός του Κόλιας (Νικόλας) ρωτούσε τους γονείς του: «πάππα-μάμα πότε θα εφτάμε σχότ»; (σχοτ: συμβούλιο στα ρώσικα) γιατί ήταν κοινωνικό παιδάκι και του άρεσε να κάθετε στα πόδια του πατέρα του όταν μιλούσαν για σοβαρά ζητήματα οι μεγάλοι άνδρες. Με αυτόν τον τρόπο ένιωθε να συμμετέχει και ο ίδιος σε εκείνα τα «πολύ σημαντικά» που συζητούσαν κωδικοποιημένα οι μεγάλοι.

Ο Νικόλας Ιωαννίδης ζωσμένος με μάχαιρα, φορώντας την ποντιακή φορεσιά και το παπάχ στο κεφάλι. (φωτ.: Αρχείο οικογένειας Πέτρου Ιωαννίδη)


Ο πατήρ Θωμάς μπαίνει στο στόχαστρο των Τούρκων και εξυφαίνεται σχέδιο εξόντωσής του. Σε ένα συνηθισμένο του ταξίδι στο δρόμο για το Μερτινίκ,

Υπάρχει καλύτερο ξεκίνημα για μια χρονιά;

Η αλλαγή της χρονιάς από μόνη της δεν είναι σαν στιγμή κάτι το ιδιαίτερο.

Παίρνει όμως μεγαλειώδη αξία,όταν συνειδητοποιείς πως το πρώτο που έβαλες στο στόμα σου(και από εκεί κατέβηκε σε όλο σου το είναι...),είναι και το σημαντικότερο
που υπάρχει σε αυτήν την ζωή...
Υπάρχει καλύτερο ξεκίνημα για μια χρονιά;
Έλα, έτσι ξεκινήσαμε και φέτος!Κι έτσι θα πορευτούμε.
Μέχρι να μας βρει το τέλος,που στην πραγματικότητα θα΄ναι Η Αρχή.
Έλα, πάμε...

πηγή

Παρά τις αδυναμίες της μεταδίδει, έστω και κατά προσέγγιση, το πνεύμα και το μέγεθος του Ιωάννη Καποδίστρια.

 «Ο αγώνας ανάμεσα στον Καποδίστρια και σε μένα μοιάζει με αγώνα ανάμεσα σε μία θετική και μία αρνητική δύναμη… Ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος, και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας»

~Κλέμενς Φον Μέττερνιχ~

Τα λόγια αυτά του Μέττερνιχ, δεν αποτελούν απλώς μια ιστορική μαρτυρία προσωπικής αντιπαλότητας αλλά είναι έστω και ακούσια μια περίτρανη ομολογία θαυμασμού. Διότι σπάνια στην ιστορία συμβαίνει ένας από τους ισχυρότερους άνδρες της Ευρώπης να αναγνωρίζει ότι ο πιο επικίνδυνος αντίπαλός του δεν είναι ένας στρατός ή μια αυτοκρατορία, αλλά ένας απολύτως έντιμος άνθρωπος. Και αυτή ακριβώς η αναγνώριση αποτυπώνει το πραγματικό μέγεθος του Ιωάννη Καποδίστρια ενός ηγέτη που τον σέβονταν και τον φοβούνταν ακόμη και οι μεγαλύτεροι εχθροί του.

Με αυτά τα λόγια στο μυαλό μπήκα ανήμερα Πρωτοχρονιάς στην κινηματογραφική αίθουσα, μαζί με την οικογένειά μου, για να δω την πολυσυζητημένη ταινία «Καποδίστριας». Και θέλω να το δηλώσω εξαρχής, καθαρά και χωρίς αστερίσκους ήμουν από εκείνους που στήριξαν και προώθησαν αυτή την κινηματογραφική προσπάθεια του Σμαραγδή με τον πιο εμφατικό τρόπο. Γιατί θεωρώ πολύτιμο κάθε εγχείρημα που επιχειρεί να φέρει στο προσκήνιο μορφές όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας. Ωστόσο, ακριβώς επειδή η πρόθεση είναι σοβαρή και το εγχείρημα σημαντικό, ως άνθρωπος ειλικρινής απέναντι σε όσους ζήτησαν την κριτική μου αλλά κυρίως συνεπής στον εαυτό μου αισθάνομαι την υποχρέωση να επισημάνω και τις αστοχίες.

Θα ξεκινήσω με κάτι δίκαιο και κατανοητό πιστεύω για όλους,καμία ταινία διάρκειας δύο ωρών δεν μπορεί να χωρέσει την πολυσχιδή και γιγαντιαία προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια. Τον διεθνή διπλωμάτη της Ρωσίας, τον συνδιαμορφωτή της ελβετικής ουδετερότητας, τον πολιτικό στοχαστή και, τέλος, τον Κυβερνήτη μιας χώρας κατεστραμμένης, διχασμένης και συχνά εχθρικής ακόμη και προς τον ίδιο της τον σωτήρα. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι η πληρότητα αλλά η εστίαση.

Η πρωτοχρονιά και οι άθεοι

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 Σε τηλεοπτική εκπομπή προ της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων παρουσιάστρια χαιρετούσε τους περίπου δέκα συμπαρουσιαστές της επαναλαμβάνοντας μονότονα πριν και μετά τον διάλογό τους το «Καλή χρονιά». Αυτοί έδειξαν αμηχανία. Κάποιοι απάντησαν «Καλά Χριστούγεννα», οι υπόλοιποι «Καλές γιορτές», ουδείς πάντως από αυτούς απάντησε «καλή χρονιά»...

Η παρουσιάστρια, ακουσίως ή εκουσίως, θέλησε να προκαλέσει τους τηλεθεατές, που παρακολουθούσαν την εκπομπή, προσπερνώντας, ως μην υπάρχουσα, την εορτή των Χριστουγέννων. Είναι φαινόμενο των καιρών να χρησιμοποιούνται τηλεοπτικές εκπομπές για προώθηση ιδεολογικών απόψεων, χωρίς οι εμπνευστές και οι παρουσιαστές/τριες να υπολογίζουν την αντίδραση που προκαλούν… Φαινόμενο επίσης λυπηρό είναι ότι και φέτος υπήρξαν κρούσματα σε χώρες της Ευρώπης υποβαθμίσεως, έως και να εξαλείψεως από τους δημόσιους χώρους της εορτής των Χριστουγέννων.

Όσοι με το να ευχηθούν «Καλή χρονιά» προ των Χριστουγέννων θέλησαν να επιδείξουν τον αθεϊσμό τους, προφανώς δεν γνωρίζουν το ουσιώδες, ότι και η ευχή αυτή είναι χριστιανική! Γιατί απλούστατα τα χρόνια είναι χριστιανικά, αφού ορόσημό τους είναι η Γέννηση του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού! Από τον συμβατό χρόνο της Γεννήσεώς Του η ιστορία χωρίζεται στα δύο, στην προ και στην μετά από Αυτόν εποχή.

ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ

  Πανηγύρι για τον κόσμο μας η αλλαγή του χρόνου. Μια λέξη συνοδεύει τη στιγμή: Ελπίδα. Ότι η ζωή θα καλυτερέψει, σαν ο χρόνος να έχει μαζί του ένα μαγικό ραβδί, με το οποίο θα μείνουν στο χτες οι δοκιμασίες, οι απογοητεύσεις, οι απώλειες. Ότι οι γύρω μας θα μας δούνε διαφορετικά. Ότι θα προστεθούν άνθρωποι που θα μας αγαπήσουν και θα τους αγαπήσουμε. Ότι θα χαμογελάσουμε, μαζί με τις ευχές. Ότι τελικά αξίζει να κάνουμε κουράγιο και να αρχίσουμε τη ζωή μας από την αρχή, όσο είναι δυνατόν. Κι αποφεύγουμε να γυρίσουμε το βλέμμα πίσω τις στιγμές της αλλαγής. Να δούμε τι δεν πήγε καλά, τι μας πλήγωσε, τι μας έφταιξε. Σαν να είναι ο χρόνος έξω από τη δική μας ευθύνη, σαν να είναι μια ιστορία που έφυγε και πέρασε και το μόνο που χρειάζεται είναι να τη λησμονήσουμε.

 Όμως το πέρασμα σε μια νέα χρονιά στην πραγματικότητα είναι μία αφόρμηση να σκεφτούμε τον λόγο του Εκκλησιαστή «ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης». Όχι για να απογοητευθούμε, αλλά για να μην εξακολουθούμε να επενδύουμε στα όσα δεν έχουν αξία. Γιατί αυτό που έχει νόημα και μας δίνει νόημα, ώστε να αντισταθούμε στον χρόνο που περνά είναι η αγάπη. Όχι σαν μια εύκολη λέξη ούτε σαν μια ευχή. Η αγάπη είναι ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος, η φλόγα που μας κινεί, ανεξαρτήτως ηλικίας και εμπειριών, να μη φοβόμαστε τον χρόνο που περνά, να μην παραιτούμαστε επειδή πέσαμε, αλλά να πιστεύουμε ότι σε κάθε στροφή η μορφή του Χριστού είναι εκείνη που δίνει και σε μας μορφή, διότι πρώτος Αυτός ημάς ηγάπησε. Και όντως είναι όλα μάταια χωρίς την αγάπη, τη δική Του για μας, αλλά και τη δική μας για Εκείνον και για την εικόνα Του που είναι ο κάθε άνθρωπος, όπως και ο κόσμος στον οποίο ζούμε και τον οποίο Εκείνος δημιούργησε και ανέπλασε.

Προσκυνητές στο ασκητήριο – ερημητήριο της Αγίας Σοφίας της Θαυματουργού, μητέρας του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου

π.Ιγνάτιος Καζάκος

Σήμερα, Τετάρτη πρωί, στις έντεκα η ώρα, είχαμε την ιδιαίτερη χαρά και ευλογία, μαζί με τους Σαββαΐτες Πατέρες, τον γέροντα Ευδόκιμο, τον π. Γεώργιο Μπανούρα, συνολικά περίπου δώδεκα άτομα όλοι μαζί, να μεταβούμε στο ασκητήριο – ερημητήριο της Αγίας Σοφίας της Θαυματουργού, μητέρας του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, της οποίας τιμούμε σήμερα τη μνήμη στην Αγία Γη, μαζί με τον Άγιο Μόδεστο και τον Άγιο Σεβαστιανό.(+19-12/01-01)

Πεζοπορήσαμε αριστερά της Λαύρας του Αγίου Σάββα, με κατεύθυνση προς τα Ιεροσόλυμα, μέσα από τον χείμαρρο, μέχρι να φτάσουμε στο ιερό αυτό ασκητήριο. Εκεί ανάψαμε το καντήλι, θυμιατίσαμε, αναγνώσαμε και ψάλλαμε τον Παρακλητικό Κανόνα και τους Χαιρετισμούς της Αγίας και, κατόπιν, οι πατέρες της Ιεράς Λαύρας μάς παρέθεσαν νηστίσιμο κέρασμα.

 Η ατμόσφαιρα ήταν κατανυκτική, ήσυχη, γεμάτη γαλήνη και ευλογία. Ήταν ουρανός! Ήταν παράδεισος!

«Θεέ μ’, εδέκες, έφαγάμε, τα άλλα πα να διατάχκεσαι».

 

Μια ποντιακή ευχή, βαριά λέξη:«Θεέ μ’, εδέκες, έφαγάμε, τα άλλα πα να διατάχκεσαι».

Μια φράση που δεν είναι απλό “ευχαριστώ” μετά το φαγητό. Είναι ολόκληρη κοσμοαντίληψη σε μια πρόταση. Ο άνθρωπος αναγνωρίζει το δεδομένο —το ψωμί που έφαγε— και για τα υπόλοιπα δεν ικετεύει ούτε παρακαλεί συναισθηματικά. Τα αναθέτει.

Το ρήμα διατάχκεσαι είναι το κλειδί. Στην ποντιακή κρατά τη μεσαιωνική του βαρύτητα: σημαίνει δίνεις διαταγή, εκδίδεις πρόσταγμα, ορίζεις να εκτελεστεί. Δεν είναι «φρόντισε» ούτε «βοήθα». Είναι: δώσε την εντολή να γίνουν και τ’ άλλα.

Στη μεσαιωνική και βυζαντινή γλώσσα το διατάττω / διατάσσομαι / διατάχκουμαι χρησιμοποιείται συχνά με θεϊκό υποκείμενο: «καθώς ο Θεός διέταξεν», «ως διατάχθη άνωθεν», με τη σημασία του αναπόδραστου και εκτελεστού. Αυτή ακριβώς τη λογική διασώζει η ποντιακή ευχή στον προφορικό λόγο.

Έτσι, μια καθημερινή φράση στο τραπέζι γίνεται γλωσσικό απολίθωμα αιώνων: πίστη χωρίς στόμφο, με μια ήσυχη βεβαιότητα. Φάγαμε, για τα άλλα, η εντολή δική Σου.

πηγή

Για τη χρονιά που έρχεται θα σου ευχηθώ Χριστό.

Για τη χρονιά που έρχεται, δε θα σου ευχηθώ αγάπη… Όλοι αγαπούνε και όλοι μεταξύ τους τρώγονται…
Για τη χρονιά που έρχεται δε θα σου ευχηθώ ειρήνη. Κάθε χρόνο την ευχόμαστε και κάθε χρόνο βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο μέσα σε πολέμους.
Για τη χρονιά που έρχεται δε θα σου ευχηθώ χαρά. Ατελείωτος αγώνας η ζωή και λίγες οι στιγμές χαράς μέσα σε αυτήν.
Για τη χρονιά που έρχεται δε θα σου ευχηθώ υγεία… Όχι πως η υγεία είναι πράγμα μικρό. Αλίμονο. Αλλά όλα πάντοτε, αργά ή γρήγορα, προς τη φθορά κυλούνε…
Για τη χρονιά που έρχεται θα σου ευχηθώ Χριστό.
Να έρθει και να γεμίσει τη ζωή σου.
Και άμα γευτεί Χριστό ο Άνθρωπος, και αγαπά, και ειρηνεύει μέσα του, και χαίρεται και τις χαρές αλλά και τις δυσκολίες, και στέκεται πάνω και από τον θάνατο και από την φθορά την ίδια…
Για τη χρονιά που έρχεται θα σου ευχηθώ Χριστό…
Να έρθει και να γεμίσει όλη την ύπαρξη σου.
Καλή και ευλογημένη χρονιά αδελφοί.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Στα Ίμερα του Πόντου ο Άι Βασίλης ερχόταν σαν γεωργός....

 

Στα Ίμερα του Πόντου ο Άι Βασίλης δεν κατέβαινε με έλκηθρο και ξωτικά,· ερχόταν σαν γεωργός, με τα χέρια μυρωμένα χώμα και σκόρδο. Ένας άγιος της καθημερινότητας, που περπατά στον χρόνο όπως περπατά στο χωράφι.

Το τετράστιχο το λέει καθαρά, χωρίς στολίδια:
Άγιος Βασίλης έρχεται ασ΄ ση Λιαρί μερέαν,
κρατεί έναν κομμάτ΄ ψωμίν και έναν κεφάλιν σκόρδον,
σην τσάνταν ατ΄ εγόμωσεν αγγούρια και πιπέρια,
σ΄ άλλ΄ τη μερέαν έβαλλεν πράσας και τ΄ ελαίας…

Εδώ ο άγιος δεν μοιράζει παιχνίδια,· μοιράζει επιβίωση. Ψωμί και σκόρδο για να κρατηθείς όρθιος, αγγούρια και πιπέρια για τη γεύση της χρονιάς, πράσα κι ελιές για τον χειμώνα που επιμένει. Το θαύμα είναι πρακτικό: να έχεις κάτι να βάλεις στο τραπέζι.

Χ Ρ Ο Ν Ο Σ

 ΠΗΓΗ

ΤΟ ΦΛΟΥΡΙ ΤΟΥ ΦΤΩΧΟΥ

– Ποιοῦ εἶναι τώρα τὸ φλουρί;εἶπε ἢ μητέρα μου.Τοῦ φτωχοῦ ἢ τοῦ παιδιοῦ;
Ἐγὼ λέω πὼς εἶναι τοῦ παιδιοῦ.
Ἡ καημένη ἡ μητέρα!Τὸ εἶχε καημὸ νὰ πέσει σ’ ἐμένα τὸ χρυσὸ φλουρί, γιατὶ ποτέ μου δὲν εἶχα κερδίσει τίποτε.

– Οὔτε τοῦ φτωχοῦ εἶναι,εἶπε ὁ πατέρας μου,οὔτε τοῦ παιδιοῦ.Τὸ σωστὸ σωστό.
Τὸ φλουρὶ μοιράστηκε.Ἦταν ἀνάμεσα στὰ δυὸ κομμάτια.
Καθὼς τὰ χώρισε τὸ μαχαίρι,ἔπεσε κάτω.Τὸ μισὸ εἶναι τοῦ φτωχοῦκαὶ τὸ μισὸ τοῦ παιδιοῦ.

– Καὶ τί θὰ γίνει τώρα;ρώτησε στενοχωρημένη ἡ μητέρα μου.
Τί θὰ γίνει;... Συλλογιζόμαστε κι ἐμεῖς.
– Μὴν πονοκεφαλάτε..., εἶπε ὁ πατέρας.

Ἄνοιξε τὸ πορτοφολάκι του,ἔβγαλε ἀπὸ μέσα δυὸ μισὲς χρυσὲς λίρες καὶ τὶς ἀκούμπησε στὸ τραπέζι.
– Νὰ τί θὰ γίνει.Αὐτὴ φυλάξτε την,νὰ τὴ δώσετε στὸν πρῶτο φτωχό, ποὺ θὰ χτυπήσει τὴν πόρτα μας.Εἶναι ἡ τύχη του.
Ἡ ἄλλη μισὴ εἶναι τοῦ παιδιοῦ.
Καὶ μοῦ τὴν ἔδωσε.
– Καλορίζικη! Καὶ τοῦ χρόνου, παιδί μου.Εἶσαι εὐχαριστημένος;
Ἤμουν καὶ μὲ τὸ παραπάνω.
Ἡ ἰδέα μάλιστα πὼς εἶχα συντροφέψει μὲ τὸ φτωχὸ μοῦ ἄρεσε πολύ.

Παύλου Νιρβάνα

Τὸ φλουρὶ τοῦ φτωχοῦ (ἀπόσπασμα)

Ἀφιέρωμα:"Ἅγιο Δωδεκαήμερο - Ἤθη καὶ ἔθιμα"

Τεῦχος 384, Δεκέμβριος 2025

Πειραϊκή Εκκλησία

ΔΥΟ ΑΓΙΟΙ ΒΑΣΙΛΗΔΕΣ, ΜΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΡΤΑ: ΤΑ «ΣΤΟΛΙΔΙΑ» ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Δύο ναοί αφιερωμένοι στον Άγιο Βασίλειο, σε διαφορετικά σημεία της Άρτας, αφηγούνται αιώνες ιστορίας και συνθέτουν ένα ξεχωριστό βυζαντινό δίπολο, μοναδικό σε αρχιτεκτονική, τέχνη και ιστορική διαδρομή.

https://www.taneatismikrospilias24.com/alpharhoch.../3928671

Όπως αλλάζει ο χρόνος να αλλάζει και ο άνθρωπος...

Ο χρόνος αλλάζει είτε το θέλουμε είτε όχι.
Εμείς καλούμαστε να αλλάξουμε μόνο αν το θέλουμε και μόνο αν το επιλέξουμε.
Κάθε νέο έτος δεν είναι μόνο μια αλλαγή αριθμών.
Είναι μια ευκαιρία να αναρωτηθούμε:
θα επιλέξουμε το φως ή θα παραμείνουμε στη σκιά και στο σκοτάδι?
θα μιλήσουμε ή θα σωπάσουμε;
θα αγωνιστούμε ή θα παραδοθούμε;
Σε έναν κόσμο που αναζητά ευκολίες και αποφεύγει τη μεγαλύτερη δυσκολία, την ίδια την αλήθεια, εμείς με ποιον θα είμαστε;

Η πίστη πλέον είναι στάση ζωής.
Η πράγματική αλλαγή δεν είναι εξωτερική αλλάζοντας λαμπιόνια και στολίδια , αλλά εσωτερική,πέρα από τις ευχές και βαθύτερη ακόμα και από τις ελπίδες....

Η πρόκληση δεν είναι να περάσουμε έναν ακόμα χρόνο.
Η πρόκληση είναι να ζήσουμε υπεύθυνα με ορθόδοξη αλήθεια, πάντα "κοντά στο φως" όποιο και αν είναι το τίμημα
Ευχή μας όπως αλλάζει ο χρόνος να αλλάζει και ο άνθρωπος...
Καλό αγώνα και μετάνοια σε όλους μας

πηγή