ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι νέοι



Όταν αναφερόμαστε στους Πατέρες της Εκκλησίας μελετούμε τη διδασκαλία τους και προσπαθούμε να δούμε αν η ζωή μας είναι σύμφωνη μ’ αυτή. Αφήνουμε όμως κατά μέρος από ποιον τρόπο ζωής διαμορφώθηκε η διδασκαλία τους. Γι’ αυτό και η χρήση των επιχειρημάτων τους εκλαμβάνει ως αυτονόητο ότι εμείς ζούμε τη ζωή τους. 
  Απαιτείται βεβαίως πολλή τόλμη, η οποία εγγίζει τα όρια του θράσους για να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο. Κι όχι μόνο. Ακόμη και ο τρόπος που ερμηνεύουμε τους Πατέρες είναι αποσπασματικός. Απομονώνουμε τα χωρία της διδασκαλίας τους σαν να είναι κείμενα που δεν βγαίνουν από τη ζωή. Δεν εξετάζουμε πώς ήταν η πραγματικότητα της εποχής τους, ο πολιτισμός, τα ζητούμενα που οι άνθρωποι έθεταν, οι σχέσεις τους με την εξουσία, αλλά και οι πειρασμοί και οι κίνδυνοι που αντιμετώπιζε η Εκκλησία. Έτσι απολυτοποιούμε το γράμμα και αφήνουμε το πνεύμα τόσο των λόγων όσο και της ζωής τους.

  Πόσο μπορεί να επηρεάσει έναν σύγχρονο νέο η πατερική διδασκαλία; Οι πολλοί στην πατρίδα μας έχουν άγνοια γύρω από τα βασικά της πίστης. Την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. Τη λειτουργική ζωή. Την ενορία ως κοινότητα. Ακόμη και η πατερική γλώσσα είναι δυσνόητη και συνήθως ακατανόητη στους νέους. Ούτε οι μεταφράσεις μπορούν να γίνουν ελκυστικές, καθώς οι Πατέρες μιλούν για τον άνθρωπο, την ανάγκη της υπέρβασης του χρόνου, την αναζήτηση της Αλήθειας που είναι ο Χριστός, ερμηνεύουν οντολογικές απορίες, επικαιροποιούν τον λόγο του Θεού, δείχνουν πώς συγκροτείται ο θεσμός της Εκκλησίας εν Αγίω Πνεύματι, παλεύουν εναντίον των αιρέσεων της εποχής τους.
Κυρίως όμως δεν μένουν στα λόγια. Ζούνε την κατά Χριστόν ζωή

 Είτε με τον τρόπο της άσκησης στην έρημο και τα κοινόβια, είτε ως επίσκοποι στον κόσμο ποιμαίνοντας ανθρώπους κάθε ηλικίας, εργαζόμενους για τον επιούσιο, οικογενειάρχες σε μία κοινωνία η οποία ήξερε τουλάχιστον πού πατούσε και ποιος ήταν ο στόχος της, δηλαδή ο συγκερασμός της παρούσης με την αιώνια ζωή, με εντελώς διαφορετικούς πειρασμούς και περισπασμούς. Άλλο ήταν να έχει κανείς να παλέψει με τον ιππόδρομο και τους κύβους, τα τυχερά παιχνίδια, με το θέατρο ως θέαμα, δηλαδή με διασκέδαση που ξεκινούσε σε συλλογικό επίπεδο, και άλλο με την διασκέδαση η οποία βιώνεται πρωτίστως ατομικά, διαδίκτυο, κινητά τηλέφωνα, μουσική στα ακουστικά, μεγάλη οθόνη που γίνεται μικρή για να απασχολήσει τον νέο άνθρωπο, στερώντας του ακόμη και τον ύπνο.
 Μήπως ήρθε καιρός να δούμε πρωτίστως την ζωή των Πατέρων; Την παιδεία τους, η οποία ξεκινούσε από φιλομάθεια και διάθεση να βρούνε την Αλήθεια; Την αγάπη τους για τον Θεό και τον συνάνθρωπο, που δεν κρυβόταν αλλά γινόταν έμπνευση και για άλλους; Την απόφασή τους να πολεμήσουν εναντίον των παθών τους με την προσευχή και την άσκηση; Την ταπεινοφροσύνη τους τελικά, η οποία τους έκανε να ζούνε τη ζωή της Εκκλησίας και της κοινωνίας με συγκατάβαση και συγχωρητικότητα, ακόμη και στις πιο μαχητικές στιγμές τους, αυτές της σύγκρουσης με μία εξουσία που ήθελε να υποδουλώσει την πίστη στην πολιτική;
Ας εμπνευστούμε ως Εκκλησία και ας εμπνεύσουμε τους νέους από από τη ζωή των Πατέρων και οι λόγοι τους θα μιλήσουν τότε ευκολότερα στις καρδιές τους!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην "Ορθόδοξη Αλήθεια"
στο φύλλο της 1ης Φεβρουαρίου 2017

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

2017 μΧ
Την σημερον ημεραν, ειναι πολυ δυσκολο για μας τους νεους, να κανουμε την ασκηση που κανανε οι παλιοι...
Οκ..μπορει να εκοψα εδω και χρονια,απο συνειδητη επιλογη, πχ το σινεμα, το θεατρο (που ουσιαστικα ποτε δεν μου αρεσε), τις εξοδους γενικως, για πολλους και διαφορους λογους, πρωτιστως γιατι δεν μου δινει χαρα πλεον το εξω...αλλά δυσκολευομαι να μη φαω σουβλακι και πιτσα.(αν εχω λεφτα να τα παρω...σπανιως δηλαδη.)- Οσο για τους νεους μοναχους - ιερομοναχους, ειναι δυσκολη η υπακοη αν ζουνε εκτος Ιερας μονης. Αυτο διαπιστωνω , με ολα οσα βλεπω.
Ο Χριστος μας, να μας ελεησει ολους, γιατι ειμαστε ολοι αμελεις.

Ανώνυμος είπε...

Ταξίδι στα Κύθηρα...Ένα καλοκαίρι...διάλεξα να πάω για διακοπές στα Κύθηρα.
Πήρα άδεια από το γραφείο που δούλευα τότε και πήγα.Νοικιασα ενα μηχανάκι και γυρισα ολο το νησακι...Πηγα και στην Ιερα μονη της Παναγιας Μυρτιδιωτισας και προσκυνησα την Εικονα Της.Τότε δεν ημουν ακομα στα Αγια Μυστηρια, δεν ειχα μετανοησει ακομα,αφου δεν ηξερα καν το πληθος των αμαρτιων μου,δεν ειχα ακομα εξομολογηθει. Ενα πρωι πηγα στη θάλασσα ,οπως καθε μερα, και μεσημεριαστηκα (δικη μου λεξη)εκει,να χαζευω τα βοτσαλακια μεσα στο νερο. Ειχα νυσταξει και καθησα στα ρηχα και κοιταζα τις πετρες που λαμπυριζαν στην ηλιο. Καποια στιγμη,ετσι οπως ηταν το προσωπο μου μεσα στο νερο, σαν να επεσα σε ληθαργο, για μερικα δευτερολεπτα και ειδα μια εικονα, κατω απο ενα ομορφο μεγαλο δενδρο, 3 ανθρωποι να καθονται γυρω απο ενα τραπεζι... Μολις συνηλθα , σκεφτομουν Τι ωραιος πινακας...Τι ηταν αυτο που ειδα ? αναρωτιομουν, δεν ειχα ξαναδει ποτε κατι παρομοιο.
Μετα απο χρονια, ειδα την εικονα του Αντρει Ρουμπλιοβ, και εξεπλαγην.
Αυτην την ζωγραφια, αυτην την εικονα ειχα δει...και ειχα νιωσει τοση γαληνη!
Δοξα Τω Θεω παντων ενεκεν.
ακομα ομως απορω,γιατι την ειδα,προ της μετανοιας μου ; Δεν καταλαβαινω.
(ολα αυτα τα εγραψα, γιατι η φωτογραφια του αρθρου, μου θυμησε την εικονα)