Αγ.Ευαγγελιστής Λουκάς & τα Ελληνικά της Καινής Διαθήκης

Από γλωσσική άποψη τα δύο βιβλία του Λουκά, το Ευαγγέλιο και οι Πράξεις των Αποστόλων (συχνά θεωρούνται από τους ειδικούς ως δύο μέρη ενός κοινού έργου), είναι ίσως τα ωραιότερα βιβλία της Καινής Διαθήκης: γραμμένα σε άψογη Ελληνική, την ελληνιστική Κοινή της εποχής — αλλά λογιότερης εκδοχής από αυτή των άλλων ευαγγελιστών (όπως φαίνεται από πλήθος λέξεων του Μάρκου, στον οποίο στηρίζεται, τις οποίες όμως διορθώνει προς το «αττικότερο», π.χ. «κλίνη» αντί «κράββατος», «κονιορτός» αντί «χους», «εκατοντάρχης» αντί «κεντυρίων» κ.λπ.).

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο Λουκάς είναι ο "ελληνικότερος" συγγραφέας της Βίβλου. Με παιδεία βαθύτατα ελληνική και λόγο ρέοντα, γλαφυρό, χαριτωμένο, αποδίδει στο ευαγγελικό μήνυμα εκείνη τη σαφήνεια, την αρμονία και το μέτρο που χαρακτηρίζουν την κλασική ελληνική σκέψη.
Ο τρόπος που συντάσσει το κείμενο, οι επιλογές των λέξεών του, ο ρυθμός και η μουσικότητα της πρότασης μαρτυρούν συγγραφέα που αισθάνεται βαθιά τη δύναμη της γλώσσας.
Γι’ αυτό και θεωρείται ο πιο «Έλληνας» των ιερών συγγραφέων — όχι μόνο ως προς τη μόρφωση και τις επιρροές, αλλά ως προς το ήθος του λόγου.

Η γλώσσα της Καινής Διαθήκης, και ιδίως του Λουκά, έχει τεράστια σημασία για την ιστορία της Ελληνικής. Μέσα από αυτήν, η Κοινή γίνεται όχημα όχι μόνο θρησκευτικής, αλλά και πολιτιστικής ενότητας του τότε κόσμου· αποτελεί τον κρίκο που συνδέει τη γλώσσα του Πλάτωνα και του Δημοσθένη με εκείνη των Πατέρων της Εκκλησίας και του Βυζαντίου. Είναι η γλώσσα που σώζει και μεταδίδει την ελληνικότητα πέρα από τα όρια του ελληνικού έθνους-φυλής, που κάνει την πίστη να μιλά Ελληνικά χωρίς να χάνει τη αυθεντικότητα των εβραϊκών απαρχών της.

Άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος (1546)

Άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος 

Τοιχογραφία Μονή Σταυρονικήτα-1546

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς ζωγράφος της Παναγίας

https://ikee.lib.auth.gr/record/73236/files/gri-2007-405.pdf 

Η τίμια κάρα και το άφθαρτο αριστερό πόδι του Αγίου Ευαγγελιστού Λουκά

Η Τιμία Κάρα του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστή Λουκά βρίσκεται στον καθεδρικό Ναό των Αγίων Βίτου, Βεντσεσλάου και Αδαλβέρτου στην Πράγα της Τσεχίας,

Το άφθαρτο αριστερό πόδι του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστή Λουκά φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Kosijerevo της Σερβίας

Πηγές εδώ και εδώ

ΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗ ΛΟΥΚΑ.

Φυλάσσεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου του Νέου στον οικισμό Κορίτσα του δημοτικού διαμερίσματος Κλειτσός, στον Δήμο Φουρνά στα Άγραφα της Ευρυτανίας.

Πρόκειται για το δεξί χέρι που αποτύπωσε την μορφή και αγιογράφησε τις θαυματουργές εικόνες, της Παναγίας μας.

Το δεξί χέρι του Αγίου Λουκά, αποτελείται από τον αγκώνα μέχρι και το μετακάρπιο, κατά το ήμισυ διατηρεί την αποξηραμένη σάρκα του ενώ φέρει σήμερα τρεις πολύτιμους λίθους και ένα λευκό πετράδι επάνω σε τμήμα της σάρκας.

Φυλάσσεται μέσα σε μια σπουδαία και περίτεχνη αργυρή ομοιόσχημη του τμήματος του χεριού του μέχρι και των δακτύλων του οστεοθήκη - λειψανοθήκη για να υπογραμμίζει έτσι συγχρόνως και την μορφή αλλά και το σχήμα του σπουδαίου αυτού λειψάνου που περιέχει.

Η λειψανοθήκη έχει σχήμα πολυγωνικό και διαστάσεις 0.34 εκατοστά Χ 0.11 εκατοστά και ύψος 0.21 εκατοστά, διακοσμείται με 4 ευαγγελιστές ενώ από το σκεύος της λειψανοθήκης το λείψανο είναι συνδεδεμένο με αλυσίδα σε μια άκρη και μέσα σε ένα αδιακόσμητο ασημένιο κέλυφος που φέρει θυρίδα, ένα από τα νύχια του χεριού του Ευαγγελιστού Λουκά.

Στο αρχείο του ναού του Αγίου Νικολάου του Νέου στον Κλειτσό Ευρυτανίας υπάρχουν Σιγίλλια γράμματα του Οικουμενικού Πατριάρχου Νεοφύτου Ζ΄ και του Επισκόπου Λιτζάς και Αγράφων Ιακώβου που αναφέρονται στο κειμήλιο αυτό και κατοχυρώνουν την αυθεντικότητα και γνησιότητα του, ως: «υπερθαύμαστον θησαυρόν, ήτοι το ιερόν οστούν μετά κηρομαστίχης και λίθων πολυτελών και λαμπρού όνυχος ενός κεκοσμημένου, του Ευαγγελιστή Λουκά (Απρίλιος 1975, ο Λιτζάς και Αγράφων Δοσίθεος 1793 - 1842)»

«Της ἀθεΐας τήν νόσον ἐθεράπευσε»(Μνήμη Αγ.Ευαγγελιστού Λουκά)

«Λουκᾶν τόν ἀοίδιμον ἐν ὠδαῖς εὐφημήσωμεν. Οὗτος γάρ ἀθεΐας τήν νόσον, τῷ ἐπιχρίσματι τῆς Χριστοῦ κολυμβήθρας ἐθεράπευσε» (ἀπό τό Δοξαστικό τῶν Στιχηρῶν τῶν Αἴνων τοῦ Ὄρθρου τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ)

«Ας δοξάσουμε τον Λουκά που του αξίζει να τον υμνούμε. Διότι αυτός την ασθένεια της αθεΐας με την αλοιφή του νερού του βαπτίσματος από την κολυμβήθρα του Χριστού θεράπευσε»

 Η γιορτή του αγίου αποστόλου και Ευαγγελιστή Λουκά (18 Οκτωβρίου) μας δίνει την ευκαιρία να προβληματιστούμε πάνω σ’ ένα ζήτημα διαχρονικής εμφάνισης και σημασίας. Ο απόστολος κήρυξε το μήνυμα του Ευαγγελίου του Χριστού σε καιρούς αθεΐας. Βοήθησε βαπτίζοντας ανθρώπους η νόσος της αθεΐας να θεραπευθεί, όχι να εξαφανιστεί, αλλά να πάψει να είναι η κυρίαρχη στην ανθρωπότητα.

 Ο άγιος Λουκάς ήταν μορφωμένος. Γιατρός και ζωγράφος, γνώστης της ελληνικής, της εβραϊκής και της αραμαϊκής, υπήρξε αναζητητής της αλήθειας καίτοι μεγάλωσε σε ειδωλολατρικό περιβάλλον στην Αντιόχεια της Συρίας. Ταξίδευε για να μάθει. Ασκούσε την ιατρική τέχνη για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Εξέφραζε τον εσωτερικό του κόσμο ζωγραφίζοντας. Γνώρισε τον Χριστό και συγκαταλεγόταν στον κύκλο των Εβδομήκοντα. Τον συνάντησε μαζί με τον Κλεόπα στην πορεία προς Εμμαούς το απόγευμα της Ανάστασης.

Κήρυξε στην Αντιόχεια, στη Σεβάστεια της Σαμαρείας, συνόδευσε τον απόστολο Παύλο στην περιοδεία του στην Μακεδονία, τον ακολούθησε μέχρι την Παλαιστίνη και την Ρώμη, όπου συνέγραψε το «Ευαγγέλιο» του και τις «Πράξεις των Αποστόλων». Ακολούθησε τον Παύλο και στην τελευταία μεγάλη περιοδεία πριν το μαρτύριο του αποστόλου των εθνών στα χρόνια του Νέρωνα. Επέστρεψε κατόπιν στον ελλαδικό χώρο, αφού πέρασε πρώτα από την Δαλματία. Εργάστηκε ιεραποστολικά στην Μακεδονία, στην Αχαΐα και στην Θήβα, όπου και έγινε επίσκοπος. Εκεί βρήκε μαρτυρικό τέλος. Περίφημες υπήρξαν οι εικόνες της Παναγίας, μία εκ των οποίων είδε και η Κυρία Θεοτόκος και ευαρεστήθηκε. Πολλά τα θαύματα του Αγίου, ιδίως από τον τάφο του στην Θήβα.

  Ο άγιος έζησε σε εποχή κατά την οποία η αθεΐα δεν ήταν η φιλοσοφική άρνηση της ύπαρξης του Θεού, αλλά η εμμονή των ανθρώπων να κατασκευάζουν και να πιστεύουν σε θεούς των ειδώλων, οι οποίοι έφεραν επάνω τους όλες τις αμαρτίες των ανθρώπων. Εξουσία, φιληδονία, φιλαυτία από την μία και από την άλλη απόδοση σ’ αυτούς των ανθρώπινων χαρισμάτων και των τεχνών που βοηθούσαν την ζωή μας. Δεν ήταν μόνο προστάτες των επιστημών οι θεοί. Ήταν αυτοί που τις έδιναν στους ανθρώπους. Την ίδια στιγμή οι θεοί έφερναν τον θάνατο. Πόλεμοι, ακαταστασία, συγκρούσεις, έριδες γεννούσαν μία συμπλοκή θρησκείας και πραγματικότητας τέτοια που ο άνθρωπος να ζητά την βοήθεια και την προστασία των θεών για να ικανοποιήσει τα πάθη του, αλλά και να επιβιώσει. Η ειδωλολατρία δεν γεννούσε φιλοσοφία, διότι οι θεοί δεν φώτιζαν, δεν γεννούσαν δίψα για αλήθεια και γνώση, μόνο προστάτευαν ή θύμωναν και τιμωρούσαν.

  Σ’ αυτή την ειδωλική πραγματικότητα, όπου η θρησκεία ήταν μία παρηγοριά για τις δοκιμασίες της ζωής και συνδεόταν με τα σημαντικά γεγονότα του χρόνου μας (γέννηση, γάμος, θάνατος), έρχεται ο Χριστός και η πίστη μας για να δώσουν μιαν εντελώς διαφορετική διάσταση. Να αγκαλιάσουν τον άνθρωπο σε κάθε πτυχή της