Ιερά Μονή Αγίου Ονουφρίου Λιβαδίου του Ρόπα Κέρκυρας!

Σήμερα 12 Ιουνίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του Αγίου και Μεγάλου ασκητού Ονουφρίου του Αιγύπτιου, του δοχείου της χάριτος όπως ονομάζεται !

Εορτάζει και πανηγυρίζει η Ιερά Μονή Αγίου Ονουφρίου Λιβαδίου του Ρόπα Κέρκυρας! Ένα παλαιό και καλοστόλιστο μοναστήρι ,μη επανδρωμένο στην εποχή μας ,αλλά έχει γνωρίσει δόξες και τιμές ! 

Ανήκει διοικητικά στους Γαρδελάδες, στους Δουκάδες,στο Σκριπερό και στην Άνω Κορακιάνα και όλοι μαζί παλεύουν να συντηρήσουν το παλαιοφυτο αυτό Μοναστήρι!

Η τελευταία ένθερμη προσευχή που έκανε ο Αγ.Ονούφριος προ της τελευτής του.

Στις 12 Ιουνίου εκάστου έτους η Αγία μας Εκκλησία τιμά την μνήμη του Οσίου Ονουφρίου.

«Ὕψιστε Θεὲ καὶ ἀόρατε, οὗ ἡ δύναμις ἀνεξιχνίαστος καὶ ἡ δόξα ἀκατανόητος καὶ ἀνέκφραστος, καὶ τὸ ἔλεος ἄπειρον καὶ ἀμέτρητον, ὑμνῶ, εὐλογῶ, προσκυνῶ καὶ δοξάζω Σε, Ὃν ἐπόθησα ἐκ νεότητός μου καὶ Σοὶ ἠκολούθησα.

Ἐπάκουσόν μου, πρὸς Σὲ γὰρ ἐκέκραξα, ὅτι ἐπεῖδες τὴν ταπείνωσίν μου, ἔσωσας ἐκ τῶν ἀναγκῶν τὴν ψυχήν μου, οὐ συνέκλεισάς με εἰς χεῖρας ἐχθρῶν, ἀλλ’ ἔστησας ἐν εὐρυχώρῳ τοὺς πόδας μου.

Δέομαί Σου, Κύριέ μου· τῇ Σῇ δεξιᾷ σκέπασόν με, ἵνα μὴ ταραχθῇ ἡ ψυχή μου ἀπὸ τοὺς δαίμονας, ὅταν ἐξέρχεται ἐκ τοῦ σώματος, ἀλλὰ παράλαβε αὐτὴν δι’ ἁγίων Ἀγγέλων Σου καὶ κατάταξον αὐτὴν ἔνθα ἐπισκοπεῖ τὸ φῶς τοῦ προσώπου Σου, ὅτι εὐλογητὸς εἶ καὶ δεδοξασμένος εἰς τοὺς αἰῶνας.

Μνήσθητι Πανοικτίρμον καὶ Πολυέλεε τοῦ πιστοῦ λαοῦ Σου. Καὶ ὅστις εὑρεθῆ εἰς κίνδυνον θαλάσσης ἢ εἰς θυμὸν δικαστοῦ ἢ εἰς ἄλλην τινὰ στενοχωρίαν, καὶ Σὲ ἐπικαλεσθῇ λέγων·

Παντοδύναμε Κύριε, διὰ πρεσβειῶν τοῦ δούλου σου Ὀνουφρίου ἐλέησόν με, παρακαλῶ τὴν βασιλείαν Σου, καθὼς μοῦ ἔταξες ἐπάκουσον τῆς δεήσεως αὐτοῦ.
Κύριε εἰς χεῖρας Σου παρατίθημι τὸ πνεῦμά μου».

Όσιος Ονούφριος-Ο Άγιος που τάιζε ψωμί τον μικρό Χριστό...

Υπάρχει ένα θαυμάσιο γεγονός από τη ζωή του Αγίου Ονουφρίου, τον οποίο εορτάζει η εκκλησία μας στις 12 Ιουνίου.

Όταν λοιπόν ήταν πολύ μικρός, 5-6 ετών, και ζούσε στο Κοινόβιο, συνέβη το εξής:Ως μικρός που ήταν, έτρωγε συχνότερα από τους άλλους πατέρες. Όταν πεινούσε, έτρεχε στον τραπεζάρη και του ζητούσε ψωμί, ελιές, φρούτα....

Κάποτε όμως ο τραπεζάρης πρόσεξε ότι έπαιρνε συχνότερα ψωμί και εξαφανιζόταν.

- Κάποιο ζωάκι μάλλον θα ταΐζει σκέφτηκε.

Αυτό συνεχίστηκε για καμιά εβδομάδα

.- Ας πάω να δω, είπε μέσα του ο τραπεζάρης, που τα πηγαίνει αυτά που του δίνω.Πράγματι,τον παρακολούθησε και τον είδε να μπαίνει στο Καθολικό της Μονής και να κλείνει πίσω του την πόρτα.

Έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο και μ' αυτά που είδε, γούρλωσαν τα μάτια του... Ο μικρός κουβέντιαζε με το βρέφος Ιησούς, που ευρίσκετο στην αγκαλιά της Θεοτόκου, στην εικόνα του Τέμπλου!

-Σου έφερα και σήμερα ψωμάκι, έλεγε στον Χριστούλη, μια και δε Σε ταΐζει κανείς...ούτε και η μαμά Σου...Και άπλωσε το χέρι και Του έδωσε μια φέτα ψωμί..Και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήταν μικρό παιδάκι στην ιερή εικόνα, άπλωσε το χεράκι, πήρε το ψωμί και όπως μάζεψε το χεράκι του μαζί με το ψωμάκι, εξαφανίστηκε το ψωμί μέσα στην εικόνα.

Ευθύς αμέσως ο τραπεζάρης, με την ψυχή γεμάτη έκπληξη και δέος,έτρεξε στον Ηγούμενο και του διηγήθηκε τι συνέβη.

 Τότε ο Ηγούμενος του έδωσε εντολή να μην δώσουν του παιδιού καθόλου ψωμί, αλλά όταν παρακλητικά θα ζητούσε, να του λέγουν:

Να πας να ζητήσεις και να σου δώσει ψωμί Εκείνος, τον οποίον μέχρι χθες εσύ τάιζες.Την επομένη ημέρα, βλέποντας ο μικρός Ονούφριος ότι δεν του δίδουν ψωμί και τον στέλνουν να ζητήσει από Εκείνον, που μέχρι τότε έτρεφε, έτρεξε αμέσως στην Εκκλησία και πηγαίνοντας μπροστά στην εικόνα είπε στον Χριστούλη:
- Χριστούλη μου, δεν μου δίνουν ψωμάκι και μου είπαν να Σου πω να μου δώσεις από το δικό Σου.

Τώρα, που θα το βρεις Εσύ, δέν ξέρω! Και ω του θαύματος! άπλωσε το μικρό Του χεράκι το βρέφος Ιησούς από την αγκάλη της Παναγίας Μητρός Του, και του έδωσε ένα τεράστιο ψωμί, τόσο μεγάλο, που δεν μπορούσε να το σηκώσει! Μοσχομύριζε δε τόσο πολύ, που το ουράνιο αυτό άρωμα απλώθηκε όχι μόνο μέσα στον Ναό, αλλά και σ' όλο το μοναστήρι και στον γύρω τόπο. Έκπληκτοι και έκθαμβοι οι μοναχοί από τα γενόμενα, είδαν τον πενταετή Ονούφριο να βγάζει τον τεράστιο αυτό άρτο έξω, μετά πολλού-πολλού κόπου. Έτρεξαν δύο μοναχοί να βοηθήσουν, αλλά ήταν πολύ βαρύς! Για πολλές ημέρες έτρωγαν, έτρωγαν, χόρταιναν, αλλά ο ουράνιος άρτος ήταν και παρέμενε αδαπάνητος. Είναι αυτό, που έχει βεβαιωτικά η Εκκλησία μας στη Θεία Λατρεία: " Ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος".Από τότε ευλαβούντο πολύ τον μικρό Ονούφριο, διότι εγνώριζαν πλέον ότι με την αύξηση της ηλικίας του θα αυξάνετο και η αγιότης του. Θα εγίνετο ένας μεγάλος Άγιος όπως και έγινε.Από τέτοιον όμοιο ουράνιο άρτο ετρέφετο ο Άγιος Ονούφριος, όταν για εξήντα ολόκληρα χρόνια ζούσε στην έρημο.

Εμπειρίες κατά την Θ.Λειτουργία,π.Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

πηγή

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

Στο Μοναστήρι του Αγίου Ονούφριου περιοχής Γαρδελάδων (βορειοδυτικά του Λιβαδιού Ρόπα, 17 χιλ. από την πόλη της Κέρκυρας)βρίσκεται μια εικόνα του 1783. Ή εικόνα οφείλεται στον χρωστήρα του διάσημου αγιογράφου Σπυρίόωνος Σπεράντζα, και έχει πάθει σημαντικές ζημιές από πτώση της στο έδαφος πριν από τριάντα και πλέον χρόνια.

Ή εικόνα έχει ως κεντρικό θέμα την στέψη της Θεοτόκου από την Αγία Τριάδα, ένα θέμα σαφώς δυτικής προελεύσεως και αρκετά διαδεδομένο στην Λατινική Δύση (ψηφιδωτό άψίδος της Παναγίας της Μείζονος στη Ρώμη του 13ου αιώνα, πίνακες του Τζιοβάννι, Μπελλίνι, του Ραφαήλ, του Βελάσκεθ) άλλα άγνωστο στη Δύση. Στίς τρεις από τις γωνίες της εικόνας είχαν ίστορηθή θαύματα του Αγίου "Ονούφριου, από τα οποία δυστυχώς σήμερα σώζεται μόνο μία σκηνή, εκείνη της κάτω δεξιάς γωνίας. Τα θαύματα αυτά συνέβησαν στο κερκυραϊκό μοναστηράκι του Αγίου, και αποτελούν παρεμβάσεις του με σκοπό να συνετίσουν εκείνους πού θέλησαν ν' αδικήσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη Μονή και τους μοναχούς της. Στή σκηνή πού σώζεται βλέπουμε στο κάτω μέρος ένα φορτωμένο με ασκιά άλογο μισοβυθισμένο στα νερά μιας λίμνης, ενώ ό αγωγιάτης βρίσκεται στην όχθη της χειρονομώντας με τρόπο πού δείχνει την απελπισία του. 

Στό υψηλότερο επίπεδο εικονίζεται προς τα αριστερά ή Μονή του Αγίου με το καμπαναριό της και δεξιά κάποιες αγροικίες, ανάμεσα σε συστάδες δένδρων και θάμνων. Λόφοι με απαλά περιγράμματα επιστέφουν το τοπίο, ενώ στην κορυφή της σκηνής εμφανίζεται ή μορφή του Αγίου Ονούφριου μέχρι τη μέση, επάνω σε νεφέλη λευκή. Εμπρός από το συγκρότημα του μοναστηριού διακρίνεται ένας μοναχός - μάλλον ό ηγούμενος - να στρέφεται προς τον Άγιο και να δέεται εκτενώς, με τεταμένα χέρια.

Σύμφωνα με την παράδοση, πού σώζεται ακόμη στη μνήμη και στα χείλη κάποιων ηλικιωμένων, ό αγωγιάτης ήταν έμπορος λαδιού καί, αφού αγόρασε μία ποσότητα λαδιού από το Μοναστήρι, θεώρησε καλό βρίσκοντας την ευκαιρία να βάλη περισσότερο λάδι στ' ασκιά του από την ποσότητα πού αγόρασε. Φεύγοντας από το Μοναστήρι, όταν έφθασε στην παρακείμενη λίμνη (Καβρολίμνη), το άλογο του αφήνιασε, όρμησε μέσα ατή Λίμνη και κινδύνευε να πνίγει. Τις φωνές του αγωγιάτη άκουσε ό ηγούμενος, ό όποιος έσπευσε και ρώτησε ποιος ήταν ό λόγος αυτής της συμπεριφοράς του αλόγου. Τότε ό άνθρωπος ομολόγησε, το ατόπημα του κι αμέσως το άλογο βγήκε από τη λίμνη και συνέχισε κανονικά το δρόμο του.

Αν οι κεντρικές μορφές και οί μεμονωμένοι άγιοι της εικόνας διατηρούν την παραδοσιακή ίεροπρέπεια, ή σκηνή του θαύματος του Αγίου Ονούφριου, είναι δουλεμένη με πολύ πιο ελεύθερο τρόπο. Τα απαλά και σεμνά χρώματα με τα οποία αποδίδεται το τοπίο δίδουν την εντύπωση υδατογραφίας και μας θυμίζουν την απλή και τόσο θελκτική ατμόσφαιρα πού θαυμάζαμε στα έργα των Γάλλων «ναΐφ» ζωγράφων. "Ισως αυτό συμβαίνει γιατί ό ζωγράφος μας εδώ θέλησε να έκφραση την προσωπική του αισθητική με απλό και άμεσο τρόπο, χρησιμοποιώντας εικαστική γλώσσα πού αποδίδει την ατομική του ευαισθησία.

Υπάρχουν παραδόσεις και για άλλα θαυμαστά σημεία του Αγίου Όνουφρίου, τα οποία έχομε την πρόθεση να συλλέξωμε και, αν θέλη ό Θεός, να δημοσιεύσωμε, «ϊνα μη τω χρόνω έξίτηλα γένηται», όπως θάλεγε κι ό γέρο-Ήρόδοτος.

π.Γεώργιος Άνθης-''Κερκυραική Αλήθεια''