Άρθρο του πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη
Ὁ παπα-Τύχων κατά κόσμον Τιμόθεος Γκολεγκώφ τοῦ Παύλου καί τῆς Ἑλένης, γεννήθηκε τό ἔτος 1884 στή Νόβα Μιχαλόσκα τῆς Ρωσίας. Ἀπό μικρός αἰσθάνθηκε τή μοναχική κλήση. Μέχρι νά ἐνηλικιωθεῖ γύρισε ὡς προσκυνητής πολλά ρωσικά Μοναστήρια. Κατόπιν πῆγε καί προσκύνησε στούς Ἁγίους Τόπους καί ἐν συνεχείᾳ ἦρθε στό Ἅγιον Ὄρος ὅπου ἐκάρη μοναχός στό Κελλί Ἁγίου Νικολάου Μπουραζέρη μέ τό ὄνομα Τύχων. Μετά ἀπό πέντε χρόνια, ἐπεθύμησε ἀνώτερη πνευματική ζωή καί πῆγε γιά 15 χρόνια στά Καρούλια. Ἔμενε σέ μία σπηλιά, ἔτρωγε κάθε τρεῖς μέρες μία φορά καί δαπανοῦσε ὅλον τόν χρόνο του στήν προσευχή, στή μελέτη καί στίς μετάνοιες. Τόν καθοδηγοῦσε ἕνας σοφός καί πρακτικός Γέροντας. Ὅταν ἀσκήτευε στά Καρούλια, γνώρισε δύο μοναχούς πού νήστευαν πολύ, ἔκαναν ἀπό χίλιες μετάνοιες, ἀλλά πέθαναν νέοι.
Ὕστερα ἦρθε καί ἔμεινε σ᾿ ἕνα Σταυρονικητιανό Κελλί τῆς Καψάλας καί βρίσκονταν στήν ὑπακοή Γέροντος, τόν ὁποῖο γηροκόμησε. Μετά ἀπό παροτρύνσεις, ἔγινε Ἱερέας καί Πνευματικός· ἔκτισε Ἐκκλησάκι τό ὁποῖο ἀφιέρωσε στήν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Κράτησε κάποτε δύο νέους μοναχούς ὡς ὑποτακτικούς γιά ἕνα ὀκτάμηνο. Προσπαθοῦσαν νά τόν ἀκολουθοῦν στό τυπικό του. Τούς τόνιζε ὅτι ἐδῶ στήν ἔρημο πού ἤρθαμε, πρέπει νά δοξολογοῦμε τόν Θεό καί ὄχι νά κοιμόμαστε καί νά τρῶμε σάν ζῶα. Ὅλη τήν ἑβδομάδα ἔτρωγαν μία φορά τήν ἡμέρα ἀλάδωτο, ἐνῶ τό Σάββατο καί τήν Κυριακή ἔβαζαν μόνο τρεῖς κουταλιές τῆς σούπας λάδι στήν κατσαρόλα. Ἔπαιρνε ὁ καθένας τό φαγητό καί τό ἔτρωγε στό Κελλί του.
Ἔλεγε: «Ἔχει εὐλογία νά πάρετε καί ἄλλο φαγητό».
Εἶχε διάκριση καί οἰκονομοῦσε τά καλογέρια του. Μετά τήν ἀλάδωτη καί ἀσκητική τράπεζα ὁ παπα-Τύχων περπατοῦσε ἤρεμα γύρω στήν περιοχή τῆς καλύβης του καί ἔλεγε ἐκφώνως τήν εὐχή μέ ἀνείκαστο πόθο. Ἔβγαινε ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς του ρυθμικά.
Ὅταν τόν ρωτοῦσαν, «Τί κάνεις, Γέροντα;», ἀπαντοῦσε:
«Ἀρχίζει ἡ καρδιά νά ζεσταίνεται».
Καί στόν ὕπνο του ἀκόμη δέ διακόπτονταν ἡ εὐχή. Μεγάλη κατάσταση.
«Ἐγώ καθεύδω, διά τήν χρείαν τῆς φύσεως, ἡ δέ καρδία μου ἀγρυπνεῖ, διά τό πλῆθος τοῦ ἔρωτος» (1).
Μιλοῦσαν πολύ λίγο μεταξύ τους. Κάποτε ἔκαναν 17 ἡμέρες νά ἀνταλλάξουν κουβέντα. Μόνο ὅταν ἔρχονταν ἐπισκέπτες τούς φώναζε νά ἀκοῦνε καί αὐτοί τήν πνευματική συζήτηση καί νά ὠφελοῦνται.
Ὅταν πρωτοπῆγε νά τόν ἐπισκεφθεῖ ὁ Γέρων-Νεκτάριος ὁ «Καραμανλῆς», τόν ὑποδέχθηκε μέ ἀγάπη καί τοῦ παρέθεσε «ἐπίσημη τράπεζα». Πῆγε ἐκείνη τή στιγμή καί μάζεψε μία χούφτα ἐλιές ἀπό τό δένδρο, τοῦ ἔφερε χοντρό ἁλάτι καί σκουληκιασμένο παξιμάδι ἀπ᾿τό ὁποῖο ἔτρωγε καί ὁ ἴδιος.Ὕστερα τόν ἄφησε λέγοντάς του:
«Ἐγκώ τώρα φέλει κάνει προσευχή», καί μπῆκε στό Κελλί του. Ὁ ἐπισκέπτης τά ἔφαγε, γιατί ὁ ἀκτήμων ἀσκητής τά πρόσφερε μέ ἀγάπη καί ἁπλότητα…
Ὁ Γέροντας τή λέξη «εὐλόγησον» τή χρησιμοποιοῦσε πάντα καί μέ τίς πολλές καλογερικές ἔννοιες, ὅπως τό «εὐλογείτε» ἤτό «εὐλόγησον», ὅταν ζητοῦσε ταπεινά τήν εὐλογία τοῦ ἄλλου, καί μετά θά ἔδινε καί αὐτός τήν εὐλογία του μέ τήν εὐχή: «Ὁ Κύριος νά σέ εὐλογήσει».
.jfif)
.jpg)
