Ὁ Ἰσραὴλ πορφύραν καὶ βύσσον ἐνεδέδυτο, στολαῖς ἱεραῖς καὶ βασιλείοις λάμπων, νόμον δὲ καὶ Προφήτας πλουτῶν νομίμοις λατρείαις ἐνευφραίνετο· ἀλλά σε πτωχεύσαντα, σταυρώσας ἔξω πυλῶν Εὐεργέτα, καὶ ζῶντα μετὰ σταυρὸν ἀθετῶν, τὸν ἐν κόλποις Θεοῦ Πατρὸς ἀεὶ ὄντα, διψεῖ σταγόνα χάριτος, ὡς Πλούσιος ἄσπλαγχνος Λαζάρῳ πένητι, ὁ πορφύρας καὶ βύσσου, ἄσβεστον πῦρ ἀνθυποδύς, καὶ βλέπων ὀδυνᾶται τὸν πρὶν ψιχίων ἀληθείας, ἐνδεῆ λαὸν τῶν ἐθνῶν, νῦν ἐν κόλποις πίστεως, Ἀβραὰμ θαλπόμενον, τὴν τοῦ Αἵματός σου πορφυρίδα, σὺν τῇ βύσσῳ τοῦ βαπτίσματος φοροῦντα, καὶ συνευθηνούμενον, καὶ ἐντρυφῶντα χαρίσμασι, καὶ λέγοντα· Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι.
Το τροπάριο αυτό αποτελεί έναν από τους πιο συγκλονιστικούς ύμνους της Εβδομάδας πριν της Κυριακης των Βαϊων , καθώς ανασυνθέτει την παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου ως μια ιστορική και πνευματική αλληγορία.
Στο πρώτο μέρος, ο υμνογράφος παρουσιάζει τον Ισραήλ ως τον βιβλικό Πλούσιο. Η «πορφύρα» και η «βύσσος» που φορούσε δεν ήταν απλά υφάσματα, αλλά η βασιλική και ιερατική τιμή που του χάρισε ο Θεός. Ο πλούτος του ήταν ο Νόμος και οι Προφήτες, και η ευδαιμονία του πήγαζε από τις λατρευτικές παραδόσεις του ναού. Ωστόσο, αυτή η πνευματική περιουσία δεν τον εμπόδισε να καταδικάσει τον Ευεργέτη Χριστό. Σταυρώνοντάς Τον «έξω πυλών» και αρνούμενος την Ανάστασή Του, ο Ισραήλ περιήλθε σε μια κατάσταση πνευματικής ένδειας. Πλέον, όπως ο Πλούσιος της παραβολής στην κόλαση, «διψά για μια σταγόνα χάριτος», έχοντας χάσει την επαφή με τον Χριστό, ο Οποίος είναι η πηγή της ζωής και βρίσκεται πάντοτε στους κόλπους του Πατρός.
