Άγιοι του κοινωνικού περιθωρίου

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΡΗΓΗΝΙΩΤΗΣ

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά πολλούς αγίους,που έζησαν στο περιθώριο της κοινωνίας, δεν είχαν καθόλου χρήματα, δεν ήταν μορφωμένοι, τα ρούχα τους ήταν φτωχικά και κουρελιασμένα και συχνά η ίδια η συμπεριφορά τους δεν ήταν «καθώς πρέπει», όπως θα την περίμενε ο κόσμος, αλλά αντισυμβατική και φαινομενικά αλλοπρόσαλλη.

Τέτοιοι άγιοι συνήθως ήταν – και είναι – ασκητές. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που έζησαν μέσα στις πόλεις και τα χωριά, συνήθως ως «διά Χριστόν σαλοί», δηλαδή παρίσταναν τους τρελούς, αντιμετώπιζαν την περιφρόνηση και το ρατσισμό των «αξιοπρεπών» ανθρώπων και, μέσα από την δήθεν «τρέλα» τους, περνούσαν μηνύματα αληθινής αγάπης και σοφίας σε όσους είχαν την ευαισθησία να τους καταλάβουν. Τέτοιοι άγιοι είναι ο Συμεών και ο Ανδρέας, οι «διά Χριστόν σαλοί», ο άγιος Παναγής Μπασιάς από την Κεφαλλονιά, η σύγχρονη αγία Σοφία της Κλεισούρας, η γερόντισσα Ταρσώ της Κερατέας και πολλοί άλλοι.

Αφορμή πάντως γι’ αυτό το σημείωμα είναι η γιορτή της αγίας Ματρώνας της Μόσχας (2 Μαΐου), μιας αγίας του 20ού αιώνα, που ήταν εκ γενετής τυφλή (αόμματη) και παράλυτη στα πόδια, χωρίς δεκάρα, χωρίς ταυτότητα, χωρίς δικό της σπίτι… Όμως, όχι μόνο σοφή και γεμάτη αγάπη και καλοσύνη, αλλά και θαυματουργή, και ενώ ακόμη ζούσε στη Γη και μετά την κοίμησή της (1952), μέχρι και σήμερα.

Στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας ο βίος του Κυρίου και όλο το απολυτρωτικό έργο του αναπαρίσταται και ιερουργείται.

 Στο μυστήριο αυτό της θείας Ευχαριστίας δεν συντελείται μόνο η μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού, αλλά όλος ο βίος του Κυρίου και όλο το απολυτρωτικό έργο του αναπαρίσταται και ιερουργείται. Δηλαδή η Σάρκωσή του, η Γέννησή του, η Σταύρωση, η Ταφή, η Ανάταση, η Ανάληψη και η εκ δεξιών του Πατρός καθέδρα του, για να πρεσβεύει για όλους εμάς. Όλα δηλαδή τα υπερφυή γεγονότα, τα οποία συντέλεσαν και τελείωσαν τη σωτηρία μας, και την οποία σωτηρία χορηγεί και εξασφαλίζει σε μας το μυστήριο της θείας Κοινωνίας. 

 Αυτό φαίνεται καθαρά στην προ της θείας μεταβολής ευχή της λειτουργίας του ιερού Χρυσοστόμου, όπου ο άγιος Πατήρ δεόμενος υπέρ της αποδοχής εκ μέρους του Θεού Πατρός της θυσίας, την οποία του προσφέρουμε, λέει· 

“Μεμνημένοι τοίνυν της σωτηρίου ταύτης εντολής (του να τελούμε δηλαδή το μυστήριο: “λάβετε, φάγετε,… πίετε εξ αυτού πάντες”) και πάντων των υπέρ ημών γεγενημένων, του σταυρού, του τάφου, της τριημέρου αναστάσεως, της εις ουρανούς αναβάσεως, της εκ δεξιών καθέδρας, της δευτέρας και ενδόξου πάλιν παρουσίας, τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν”. Και “ημείς καθ’ εκάστην ημέραν… προσφέρομεν μεν, λέει ο ίδιος Πατέρας, αλλ’ ανάμνησιν ποιούμεν του θανάτου αυτού… Ουκ άλλην θυσίαν καθάπερ ο αρχιερεύς (των Εβραίων) αλλά την αυτήν αεί ποιούμεν, μάλλον δε ανάμνησιν εργαζόμεθα θυσίας”1.

(1) Στη Λειτουργία της Αλεξανδρινής Εκκλησίας η επίκληση αυτή έχει ως εξής:

Αύριο, Κυριακή του Παράλυτου, θα εορταστεί για πρώτη φορά η μνήμη του Αγίου Κλήμεντος Βενέτου

Ο κτήτωρ του Ιερού Ναού Αγίας Μαρίνης, Εγκρεμού της πόλεως Χίου, ιερομοναχος εκ Λιθίου, Κλήμης Βενέτος, διαπρεπής κληρικός, εσφάγη καθ' ήν στιγμή ετέλει την θειαν Λειτουργίαν, η δε εκκλησία του επυρπολήθη.

Την πληροφορία αυτή αντλεί ο φιλάγιος παπά Μάρκος Αγ. Βασιλάκης από τα ανέκδοτα απομνημονευματα του Πρωτοσυγγελλου Κυρίλλου Τρεχάκη και την δημοσιεύει στα ''Χιακά Εκκλησιαστικα Χρονικά'' του έτους 1950.

Αύριο, Κυριακή του Παράλυτου, θα εορταστεί για πρώτη φορά η μνήμη του Αγίου Κλήμεντος Βενέτου στους Αγίους Αναργύρους Εγκρεμού όπου και θα αποτεθεί η εικόνα του.

Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνης που αναφέρουμε παραπάνω ανήκει σήμερα στην ενορία Αγ.Αναργυρων.

πηγή

Άλλος πρό ἐμοῦ καταβαίνει...(ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ)

«᾿Απεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει» (Ιωάν. 5, 7)
«Κύριε», τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ ἄρρωστος, «δὲν ἔχω κανέναν νὰ μὲ βάλει στὴ δεξαμενὴ μόλις ἀναταραχτοῦν τὰ νερά· ἔτσι, ἐνῶ ἐγὼ προσπαθῶ νὰ πλησιάσω μόνος μου, πάντοτε κάποιος ἄλλος κατεβαίνει στὸ νερὸ πρὶν ἀπὸ μένα». 

  Μια κοινωνία ανταγωνισμού η κοινωνία της εποχής μας. Οι άνθρωποι προσπαθούμε να υπερβούμε ο ένας τον άλλον, όχι μόνο ως προς τα υλικά αγαθά, αλλά κι ως προς τις επιτυχίες σε κάθε τομέα της ζωής. Μοιάζει η εποχή μας με ένα αγώνισμα διαδικτυακών παιχνιδιών, στο οποίο ο καθένας μας προσπαθεί να συγκεντρώσει περισσότερους πόντους και να περάσει περισσότερες πίστες σε σχέση με τους άλλους, για να είναι ευχαριστημένος. Δοξάζεται ο φθονερός πολύ πιο εύκολα, από ό,τι επικροτείται ο χαρούμενος, ο ταπεινός, ο μη εριστικός. Και αυτός ο ανταγωνισμός περνά σε κάθε πτυχή των ανθρώπινων σχέσεων. Τι άλλο είναι το bullying, παρά μια απόπειρα του ανθρώπου να ξεχωρίσει επιβάλλοντας τον εαυτό του, τη δύναμή του, την ικανότητά του να έχει ακολούθους στους άλλους που είναι αδύναμοι;

  Αυτός ο ανταγωνισμός διαφαίνεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει το ήθος και το πνεύμα της θυσίας. Όπως επισημαίνει ο παράλυτος της Βηθεσδά στον Χριστό, «μέχρι να πλησιάσω εγώ στο νερό της κολυμβήθρας που ο άγγελος ταράζει, άλλος έχει μπει πριν από μένα μέσα».

Το αναπάντεχο εύρημα στους ασβεστωμένους τοίχους του Αγίου Νικολάου στον Μεσοπόταμο της Βορείου Ηπείρου

Μπροστά σε μια αναπάντεχη αποκάλυψη βρέθηκαν αρχαιολόγοι και συντηρητές του Ευρωπαϊκού Κέντρου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη με επικεφαλής την -τότε- διευθύντριά του Φλώρα Καραγιάννη -σήμερα Γενική Διευθύντρια στο Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης- όταν επισκέφτηκαν τον ναό του Αγίου Νικολάου στον Μεσοπόταμο Αλβανίας.

Άθικτες μορφές αγίων ζωγραφισμένες με έντονα χρώματα, σε ύψος που φτάνει ως τα 8 μέτρα ήρθαν στο φως σε τοίχους που μέχρι τότε φαινόταν άσπροι και απλώς βαμμένοι. Οι Έλληνες επιστήμονες έχουν αναλάβει τη συντήρηση του τοιχογραφικού διάκοσμου του Αγίου Νικολάου. 

Πρόκειται για το καθολικό ενός μοναστηριού του 13ου αιώνα και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αρχιτεκτονικής από το Δεσποτάτο της Ηπείρου, το οποίο ιδρύθηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο Κομνηνό Δούκα μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204, αναπτύχθηκε στην Ύστερη Βυζαντινή Περίοδο και είχε πρωτεύουσα την Άρτα.

Τον Όσιο Παΐσιο τον θέλουμε άγιο… αλλά όχι ενοχλητικό.

Τον τιμούμε, τον επικαλούμαστε, τον υμνούμε. Όταν όμως μιλά για τα δύσκολα, τότε «δεν ήταν φωτισμός», αλλά… προσωπική γνώμη.
Εκεί που μας συμφέρει, είναι Άγιος. Εκεί που μας ελέγχει, γίνεται “ιδιώτης”.
Η προειδοποίησή του για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες και την πνευματική υποδούλωση βαφτίζεται υπερβολή. Και το σύστημα ελέγχου που στήνεται μπροστά μας παρουσιάζεται ως κάτι αθώο. Διοικητικό. Ουδέτερο.
Αυτό δεν είναι διάκριση. Είναι επιλεκτική πίστη.
Δεν τεμαχίζεται μόνο ο λόγος του Αγίου. Τεμαχίζεται η ίδια η συνείδηση.
Η αλήθεια είναι απλή: ο λόγος του Οσίου Παϊσίου δεν είναι προσωπική άποψη. Είναι συνέχεια της πατερικής φωνής της Εκκλησίας πάνω στην Αποκάλυψη.
Αν θέλεις να δεις τι πραγματικά ισχύει, διάβασε τη μελέτη:

 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ

«Η διδασκαλία του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου περί ηλεκτρονικών ταυτοτήτων υπό το φως της πατερικής εσχατολογίας»

Περίληψη
Η παρούσα μελέτη εξετάζει τη διδασκαλία του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου σχετικά με τις ηλεκτρονικές ταυτότητες και το ενδεχόμενο του «χαράγματος», υπό το φως της πατερικής εσχατολογικής παραδόσεως. Στόχος της εργασίας δεν είναι η αξιολόγηση σύγχρονων τεχνολογικών εξελίξεων με πολιτικά ή τεχνοκρατικά κριτήρια, αλλά η θεολογική αποτίμηση του πνευματικού νοήματος που αποδίδει ο Άγιος στο ζήτημα της ελευθερίας, της συνείδησης και της σταδιακής αλλοίωσης του ανθρώπου.

Η μελέτη αποδεικνύει ότι ο λόγος του Οσίου Παϊσίου δεν συνιστά ιδιωτική ή καινοφανή εσχατολογική προσέγγιση, αλλά κινείται σε σαφή συνέχεια με την πατερική ερμηνεία της Αποκαλύψεως, εκφρασθείσα από Πατέρες όπως ο Ιππόλυτος Ρώμης, ο Ανδρέας και ο Αρέθας Καισαρείας, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Κύριλλος Ιεροσολύμων και ο Θεοδώρητος Κύρου. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην απουσία χρονολογικών προσδιορισμών, στοιχείο που χαρακτηρίζει τη γνήσια εκκλησιαστική προφητικότητα. Συμπεραίνεται ότι η διδασκαλία του Οσίου Παϊσίου αποτελεί σύγχρονη ποιμαντική έκφραση πατερικών αρχών και όχι τεχνοφοβική ή συνωμοσιολογική τοποθέτηση.

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΧΕΡΟΥΒΙΚΟΥ ΑΡΜΑΤΟΣ

Το όραμα του Χερουβικού Άρματος (ή της "Δόξης Κυρίου") βρίσκεται στην Παλαιά Διαθήκη, στο Βιβλίο του Προφήτη Ιεζεκιήλ.Συγκεκριμένα, περιγράφεται λεπτομερώς στα εξής σημεία:
• Κεφάλαιο 1, στίχοι 1-28: Είναι η κύρια και εκτενέστερη περιγραφή του οράματος, όπου ο προφήτης βλέπει τον ανεμοστρόβιλο, τα τέσσερα ζώα, τους τροχούς και τον θρόνο ενώ βρίσκεται "επί του ποταμού Χοβάρ".

• Κεφάλαιο 10, στίχοι 1-22: Το όραμα επαναλαμβάνεται με παρόμοιες λεπτομέρειες, καθώς η Δόξα του Κυρίου εγκαταλείπει τον Ναό της Ιερουσαλήμ. Εδώ ο προφήτης ταυτίζει ρητά τα "ζώα" που είδε στον ποταμό Χοβάρ με τα Χερουβείμ.

Ιστορικό Πλαίσιο
Ο Ιεζεκιήλ έλαβε αυτό το όραμα κατά το πέμπτο έτος της αιχμαλωσίας του βασιλιά Ιωακείμ (περίπου το 593 π.Χ.), ενώ βρισκόταν εξόριστος στη Βαβυλώνα μαζί με τους υπόλοιπους Ιουδαίους. Η παρουσία του οράματος στη Βαβυλώνα συμβόλιζε ότι ο Θεός δεν περιορίζεται γεωγραφικά στον Ναό, αλλά συνοδεύει τον λαό Του ακόμη και στην εξορία.

ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ
Α. Τα Τέσσερα Ζώα (Χερουβείμ)
• Μορφή Ανθρώπου: Συμβολίζει τη λογική, το νοερό και την κορυφή της δημιουργίας. Χριστολογικά παραπέμπει στην Ενανθρώπηση και τον Ευαγγελιστή Ματθαίο.
• Μορφή Λέοντος: Συμβολίζει τη βασιλική εξουσία, τη δύναμη και τη δικαιοσύνη. Παραπέμπει στη Βασιλεία του Χριστού και τον Ευαγγελιστή Μάρκο.

Ο Ιερομάρτυρας και Εθνομάρτυρας Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε'

Ο βίος και η μαρτυρική εκτέλεση του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε', αποτελούν πεδίο μελέτης και αντιπαράθεσης μεταξύ των ιστορικών, καθώς κατά το παρελθόν διατυπώθηκαν διαφορετικές ερμηνείες, σχετικά με την στάση του μεγάλου ιεράρχη απέναντι στην προοπτική της απελευθέρωσης του γένους, κάτι που ο συγγραφέας Γιώργος Κεκαυμένος διαφωτίζει με μια πλειάδα πρωτογενών πηγών και στοιχείων.
 Τόσο στο διάταγμα καταδίκης του Πατριάρχη "Γιαφτάς", όσο και στις επιστολές της Υψηλής Πύλης προς τις προξενικές αρχές της Ρωσίας και τον Nesserlode, αναφέρεται ξεκάθαρα ότι ο Γρηγόριος ο Ε' δεν εκτελέστηκε μόνο για την αποτυχία του να αποτρέψει το ποίμνιο του από επαναστατικές ενέργειες, αλλά και γιατί ανέπτυξε ο ίδιος δράση, κάτι που αποκαλύφθηκε στις αρχές μέσω των κατασχεμένων γραμμάτων του.

Ο Γεώργιος Αφθονίδης, αρχιγραμματέας του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εκ των κορυφαίων στελεχών της Φιλικής Εταιρείας επιβεβαίωσε μέσω του γαμπρού του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου ότι ο πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε' ήταν συμμέτοχος στις προετοιμασίες του επαναστατικού αγώνα, ενώ το ίδιο ισχυρίζονται τόσο ο Φωτάκος μέσω προσωπικής του μαρτυρίας από την Κωνσταντινούπολη, όσο και ο Κασομούλης μέσω των απομνημονευμάτων του. Το ίδιο μαρτυρά ο Ιωάννης Φιλήμων και ξένοι ιστορικοί της εποχής όπως ο G.G Gervinus, o G. Finlay, και ο Mendelssohn Bartholdy.

Η "συμπαιγνία" του Πατριαρχείου αναφορικά με τον πρώτο αφορισμό που όφειλε να εκδώσει είναι ότι δεν γνωστοποιήθηκε δημόσια, καθώς ήταν ανυπόστατος. Οι υπογραφές προήλθαν από ανύπαρκτους μητροπολίτες ή μητροπόλεις που δεν υπήρχαν στον εκκλησιαστικό χάρτη, ενώ δεν τυπώθηκε σε μονόφυλλο αλλά χειρογραφήθηκε, κάτι που έκανε την κοινοποίηση του πρακτικά αδύνατη. Την καθυστέρηση οποιασδήποτε καταδίκης της επανάστασης εκ μέρους του Πατριαρχείου επιβεβαίωσε και η γερμανική εφημερίδα Allgemeine Zeitung, η οποία σε ανταπόκριση της12ης Μαρτίου 1821 γράφει μόνο για σουλτανικό μπουγιουρντί.

Για κάθε βιβλίο ....μείωση ποινής κατά 4 ημέρες

Επί 13 χρόνια, η κυβέρνηση της Βραζιλίας προσφέρει στους φυλακισμένους πολίτες της μια απλή συμφωνία: να διαβάσουν ένα βιβλίο, για να υπηρετήσουν λιγότερο χρόνο.
Το Remission for Reading λειτουργεί προσφέροντας σε όλους τους Βραζιλιάνους κρατούμενους, ανεξάρτητα από τις δεξιότητες αλφαβητισμού ή τις διανοητικές ικανότητες, πρόσβαση στη βιβλιοθήκη της φυλακής.
Μόλις γίνει έλεγχος ενός βιβλίου, ο κρατούμενος έχει 21 έως 30 ημέρες ανάλογα με τον αριθμό σελίδων για να το τελειώσει και στη συνέχεια 10 ημέρες για να ολοκληρώσει μια γραπτή έκθεση βιβλίου για να αποδείξει τις γνώσεις του για το κείμενο.
Για κάθε έκθεση, η ποινή του κρατουμένου μειώνεται κατά 4 ημέρες. Ένας κρατούμενος μπορεί να υποβάλει έως και 12 κριτικές ετησίως, οι οποίες εάν μεγιστοποιηθούν ισοδυναμεί με 48 ημέρες μετατρεπόμενης ποινής.

πηγή

ΑΓΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ.Μπορεί να μην είχε μάτια για να δει τον κόσμο αλλά είχε καρδιά για να δει τον Θεό.

Τι να πει κανείς για την Αγία Ματρώνα την αόμματη...
Γεννημένη δίχως την δυνατότητα να βλέπει και μετά από λίγα χρόνια, μικρό κοριτσάκι, μένει για το υπόλοιπο της ζωής της ανάπηρη-κατάκοιτη....
Ο κόσμος που μετρά την ζωή με την υγεία και τις επιτυχίες αντικρίζοντας τούτο το κοριτσάκι θα έλεγε ‘’τι ζωή είναι τούτη;’’
Η δε απάντηση του Θεού σε αυτό το ερώτημα έρχεται μέσα από την ίδια την Αγία Ματρώνα όχι με λόγια αλλά με την πορεία της ζωής της.
Η Αγία είχε κάθε λόγο να παραιτηθεί από την ζωή της όμως δεν το έκανε όχι γιατί δεν είχε τις δυσκολίες τις δικές μας, αλλά γιατί δεν άφησε τις δυσκολίες
να καθορίσουν την πορεία της.

Καλά η Αγία δεν είχε ερωτήματα με τόσα που πέρασε;
Ασφαλώς και είχε, άλλωστε οι δοκιμασίες πάντα γεννούν εκείνα τα επώδυνα ‘’γιατί’’...Και αυτό είναι ανθρώπινο.
Δεν είναι αδυναμία αλλά είναι η καρδιά που πονά και ζητά νόημα.
Ξέρεις  στον δρόμο της ζωής μας αναφύονται πολλά ερωτηματικά.
Όμως κάποια από αυτά δεν μένουν απλώς ερωτήματα.Τα κρατάμε μέσα μας, τα περιεργαζόμαστε,τους δίνουμε χώρο και χρόνο,και χωρίς να το καταλάβουμε τα τρέφουμε.Και τότε αυτά τα ερωτηματικά μεγαλώνουν, θεριεύουν.
Και από μικρά «γιατί» γίνονται μεγάλα εμπόδια.Δεν φράζουν μόνο τον δρόμο μας
αλλά αρχίζουν και να τον αλλάζουν.Μας στρέφουν αλλού.

Ο άη Γιώργης απ’ το Γομάτι της Χαλικιδικής

Όπως λουλουδίζει ο Μάης με τα ρόδα και τα εύοσμα άνθη, έτσι κι η Εκκλησία ολοχρονίς ωραΐζεται και κοσμείται με τα κρίνα του αγιολογίου της. Οι Άγιοι, οι γνήσιοι φίλοι του Θεού αλλά και δικοί μας, απαρτίζουν το ανθολόγιο του ουρανού σκορπίζοντας εαρινή μυροβλυσιά στον κάθε άνθρωπο που προστρέχει στην αντίληψη και τη συντροφιά τους. Ένα τέτοιο σεμνό κι ευσυμπάθητο ζουμπούλι είν’ ο άη Γιώργης απ’ το Γομάτι της Χαλικιδικής, που η μνήμη του τιμάται την πρώτη του Μάη.

Το Γομάτι είναι τόπος αγιασμένος με ιδρώτες και πύρινες προσευχές οσίων ανδρών, μιας κι αποτελούσε μοναστική περιοχή κατά τον 8ο και 9ο αιώνα, πριν περιοριστεί το Άγιο Όρος στις οριστικές του συντεταγμένες. Εκεί γύρω υπήρχαν ξακουστές Μονές όπως του αγίου Ιωάννου του Κολοβού, του αγίου Ευθυμίου του νέου και “της καθέδρας των Γερόντων” όπου κείται πλέον το χωριό του Γοματίου. Εκεί λοιπόν που υπήρχε τέτοια ευλογημένη παράδοση στην άσκηση και τη νήψη, ήταν επόμενο να βλαστάνουν διαχρονικά σα μαντζουράνες κι ανθεμίδες άνθρωποι του Θεού, κεχαριτωμένοι και θεοφόροι. Τέτοιο λευκάνθεμο ήταν κι ο Γιώργης.
Ήταν έγγαμος, είχε παιδιά κι ήταν μυλωνάς στο επάγγελμα. Άλεθε σιτηρά και με τα λιγοστά του χρήματα όχι μόνο συντηρούσε την οικογένειά του, αλλ’ ελεούσε και τους φτωχούς. Μάλιστα, όταν γνώριζε πως κάποιος δεν είχε οικονομική άνεση δεν του έπαιρνε χρήματα αλλά τον συναπόβγαζε έτσι, αναργύρως. Στους ανήμπορους και τους οδοιπόρους πάντοτε έδινε εκείνος το αλεύρι που είχαν χρεία δωρεάν, μ’ ευφρόσυνη καρδιά.

Μια μέρα πέρασε τούρκικο απόσπασμα απ’ το χωριό.

«Είδες τον αδελφό σου; Είδες Κύριο τον Θεό σου»

  Συνήθως επιλέγουμε ανθρώπους που θα μας ανοίξουν πόρτες. Οι φιλίες και οι κοινωνικές μας σχέσεις βασίζονται συχνά στη χρησιμότητά τους για την επίτευξη των οικονομικών και κοινωνικών μας στόχων.

  Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι με τους οποίους δικτυωνόμαστε και σχετιζόμαστε δεν είναι πρόσωπα (υποκείμενα) αλλά αντικείμενα. Είναι μέσα για την επίτευξη των σκοπών μας. 

 Για έναν αγωνιζόμενο χριστιανό αυτό είναι η ύψιστη μορφή φιλαυτίας και ιδιοτέλειας. Η υποβάθμιση του ανθρώπου σε αντικείμενο ικανοποίησης προσωπικών συμφερόντων. Αρκετοί πιστοί πιστεύουν ότι ομοιάζουν με το Χριστό μέσω της ατομικής τους ζωής ως πιστών. Η ομοιότητα αυτή, όμως, φαίνεται και δοκιμάζεται στον τρόπο που σχετίζομαι με τον συνάνθρωπο.

 «Είδες τον αδελφό σου; Είδες Κύριο τον Θεό σου», συμβουλεύει η εμπειρία των νηπτικών πατέρων της Εκκλησίας.

πηγή

Επιταφική εικόνα του νεαρού Ιωάννη, περ. 1350-54, στο Μεγά Σπήλαιο

Επιταφική εικόνα του νεαρού Ιωάννη, περ. 1350-54, στο Μεγά Σπέλαιον (Μεγασπαιλαιωτίσα/Σπαιλαιωτίσα) στα Καλάβρυτα, Πελοπόννησος, Ελλάδα. Από την εικόνα αυτή σώζεται μόνο η ασπρόμαυρη φωτογραφία, καθώς καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς που έπληξε το μοναστήρι το 1934.

Το πλήρες όνομά του θα προκαλούσε προβληματισμό σε οποιονδήποτε υπάλληλο αεροδρομίου σήμερα:
«ΙΩΑΝΝΗC ΔΟΥΚΑC ΑΓΓΕΛΟC ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟC ΡΑΟΥΛ ΛΑΣΚΑΡΗC ΤΟΡΝΙΚΗC ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙ[Ν]ΟC Ο ΑΣΑΝΗC Κ[ΑΙ] ΑΝΕΨΙΟC ΤΗC ΥΨΗΛΟΤΑΤΗC Κ[ΑΙ] ΦΙΛΟΧΡΙCΤΟΥ ΔΕCΠΟΙΝΗC Κ[ΑΙ] ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙCCΗC ΡΩΜΑΙΩΝ ΚΥΡΙΑC ΕΙΡΗΝΗC ΑCΑΝΙΝΑC ΤΗC ΚΑΝΤΑΚΟΥΖΗΝΗC»

Στα δεξιά ανακατασκευή της ασπόμαυρης φωτοφραφίας μέσω τεχνητής νοημοσύνης (Grok)

Πηγή: https://x.com/i/status/2033990024514195665

Και η ομορφιά ενός μικρού λουλουδιού μπορεί να μας καταστήσει αναπολόγητους εν ημέρα Κρίσεως...

"τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἥ τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης, εἰς τὸ εἶναι αὐτοὺς ἀναπολογήτους'' (Ρωμαίους α' 20).

(Διότι οι αόρατες Ιδιότητές Του, δηλαδὴ η Αιώνια Δύναμη Του και η Θεότητα Του, βλέπονται καθαρά από όταν δημιουργήθηκε ο κόσμος, γενόμενες νοητές δια μέσω των δημιουργημάτων, ώστε να είναι οι άνθρωποι αναπολόγητοι).

Τα πάντα, ακόμη και τα πιο μικρά αγριολούλουδα, μας μιλούν για τον Δημιουργό και Πλάστη μας. Για την Πανσοφία Του, την Δύναμη Του και την Θεϊκή Του Δόξα.
Και η ομορφιά ενός μικρού λουλουδιού μπορεί να μας καταστήσει Αναπολόγητους εν ημέρα Κρίσεως, γιατί θαυμάσαμε την ομορφιά του, αλλά δεν αναγνωρίσαμε και δεν δοξάσαμε τον Δημιουργό του.

πηγή

«Η σχέση μας με τον πνευματικό και το μυστήριο της εξομολογήσεως».(Ομιλία)

Ομιλία που πραγματοποιήθηκε στις 20 Απριλίου 2026 από τον π. Σπυρίδωνα Σκουτή στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό Ευαγγελιστού Λουκά στη Θήβα και θέμα «Η σχέση μας με τον πνευματικό και το μυστήριο της εξομολογήσεως». 

Θυμάστε τότε που ο ιερέας χτυπούσε την πόρτα μας αν μας έχανε την Κυριακή;

«Θυμάστε τότε που ο ιερέας χτυπούσε την πόρτα μας αν μας έχανε την Κυριακή; Μια εποχή που η φροντίδα δεν ήταν έλεγχος, αλλά αγάπη. Η πίστη είναι σχέση, όχι καθήκον.»
Η εικόνα του ιερέα που χτυπά την πόρτα του ενορίτη επειδή έλειψε από την Κυριακάτικη Λειτουργία μοιάζει πλέον με σκηνή από ασπρόμαυρη ταινία ή διήγημα του Παπαδιαμάντη.

Η απάντηση στο αν συμβαίνει σήμερα είναι σύνθετη.
Στις μεγάλες πόλεις και τις πολυπληθείς ενορίες, αυτή η προσωπική αναζήτηση έχει σχεδόν εκλείψει. Οι ρυθμοί της ζωής, η ανωνυμία της πολυκατοικίας και ο τεράστιος αριθμός των πιστών καθιστούν το έργο αυτό πρακτικά δύσκολο. Ωστόσο, σε μικρά χωριά, σε μοναστήρια ή σε ζωντανές πνευματικές κοινότητες όπου η σχέση ιερέα-πιστού είναι πατρική, η αναζήτηση παραμένει ζωντανή. Σήμερα, η "αναζήτηση" μπορεί να μην γίνεται πάντα με τα πόδια, αλλά με ένα τηλεφώνημα ή ένα μήνυμα, δείχνοντας ότι η ποιμαντική μέριμνα προσαρμόζεται στα μέσα της εποχής.

Κάποτε, η απουσία από το "Κοινό Ποτήριο" ήταν σήμα κινδύνου·

Η Παναγιά στα Ντομάτα και το φέρετρο του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ Κωνσταντινουπόλεως.

Στον οικισμό Ντομάτα της ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑΣ βρίσκεται η εκκλησία της Υπεραγίας  Θεοτόκου, η οποία έχει χαρακτηρισθεί ΕΘΝΙΚΟ ΜΝΗΜΕΊΟ. 

Η συγκεκριμένη εκκλησία κατασκευάστηκε το έτος 1800 περίπου και εχρυσώθη το έτος 1812. Το ντυμένο με φύλλο χρυσού ξυλόγλυπτο τέμπλο είναι αμύθητης αξίας.

Γιορτάζει στα Εισόδια της Θεοτόκου και εκεί φυλάσσεται το φέρετρο του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ Κωνσταντινουπόλεως.

Ποτέ μην υποκρίνεστε πως είστε καλύτεροι απ’ ότι στην πραγματικότητα.

Σας καλώ, λοιπόν..ποτέ μην υποκρίνεστε πως είστε καλύτεροι απ’ ότι στην πραγματικότητα.
Γιατί σ’ αυτή την υποκρισία φυτρώνουν η συκοφαντία, το κουτσομπολιό, η ταπείνωση του διπλανού μας, τον λέμε τιποτένιο και αυτοστιγμεί γινόμαστε σπουδαίοι.
Τον κλωτσάμε προς τα κάτω, για να μεγαλώσει η μεταξύ μας απόσταση και να δουν οι άλλοι πόσο ανώτεροι είμαστε- τι ψέμα φυσικά!
Ταπεινόφρονα ψυχή- αυτό χρειαζόμαστε, αδελφοί και αδελφές, γι’ αυτό κοπιάζουμε.
Η ταπεινοφροσύνη δεν είναι απάθεια, διότι απαιτείται τεράστιο σθένος για να ταπεινωθούμε ενώπιον του Θεού.Με την ταπείνωση μας, στην πραγματικότητα, υψωνόμαστε και γινόμαστε όντως καλύτεροι.

+Παύλος Πατριάρχης Σερβίας.

Όλα δείχνουν πως το AI δεν ήρθε για να μας βοηθήσει, ήρθε για να μας αστυνομεύσει.

Όλα δείχνουν πως το AI δεν ήρθε για να μας βοηθήσει, ήρθε για να μας αστυνομεύσει. Σήμερα διανύουμε την "περίοδο αγάπης" μαζί του, όσο αυτό μαθαίνει από εμάς. Όταν είναι έτοιμο, όλοι μας θα έχουμε τον προσωπικό μας ελεγκτή συμπεριφοράς, διαβίωσης, απόψεων.

Το IoT (Internet of Things) είναι το προσωπικό μας βραχιολάκι σε έναν πολύχρωμο δυστοπικό κόσμο, ψευδούς ελευθερίας. Πρόθυμοι συνεργάτες της ψηφιακής μας σκλαβιάς οι "δεν έχω τίποτε να κρύψω". Μέσα στην ανοησία τους δεν αντιλαμβάνονται πως η ιδιωτική ελευθερία δεν είναι οικόπεδο του κάθε κράτους, αλλά αυτοδίκαιο, θεόδοτο δικαίωμα, και είναι ψυχική και ηθική αυτοχειρία να το χαρίζεις.

πηγή

Πώς απαντά η Εκκλησία στα «δύσκολα» χωρία της Αγίας Γραφής

Στον δημόσιο διάλογο, συχνά γίνεται επίκληση χωρίων της Αγίας Γραφής ως απόδειξη ότι ο Χριστιανισμός «νομιμοποιεί» θεσμούς και πρακτικές που σήμερα καταδικάζονται: δουλεία, βία, υποτίμηση των γυναικών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όμως, δεν αντιμετωπίζει την Βίβλο ως απλό εγχειρίδιο κανόνων, αποκομμένο από το ιστορικό πλαίσιο, ούτε ως κείμενο που ερμηνεύεται αποκλειστικά με ιδιωτική κρίση. Τη διαβάζει μέσα στην Παράδοση, στο φως του Χριστού, με κέντρο την εντολή της αγάπης και τον σκοπό της σωτηρίας του ανθρώπου.

Η Αγία Γραφή φανερώνει την παιδαγωγία του Θεού μέσα στην ιστορία: ο Θεός συναντά πραγματικούς ανθρώπους, σε συγκεκριμένες κοινωνίες, και τους οδηγεί σταδιακά από την πνευματική ανωριμότητα προς την πληρότητα που αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Χριστού. Γι’ αυτό η Εκκλησία διακρίνει ανάμεσα στην περιγραφή ιστορικών καταστάσεων και στη θεία βούληση ως τελικό μέτρο της ζωής. Το πλήρες κριτήριο είναι ο Χριστός.

1) Η δουλεία
Πράγματι, στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν διατάξεις που αφορούν τη δουλεία (π.χ. Έξοδος, Λευιτικό, Δευτερονόμιο). Η ύπαρξη τέτοιων ρυθμίσεων δεν σημαίνει ότι ο Θεός «θεσπίζει» τη δουλεία ως αγαθή τάξη πραγμάτων. Αντίθετα, μέσα σε κοινωνίες όπου η δουλεία λειτουργούσε ως δεδομένος θεσμός, η Μωσαϊκή νομοθεσία περιορίζει τη σκληρότητα, θέτει όρια και εισάγει στοιχεία προστασίας των ευάλωτων (π.χ. συγκεκριμένοι χρόνοι, ευθύνη του κυρίου, απαγόρευση ακραίας κακομεταχείρισης, υπομνήσεις της μνήμης της αιγυπτιακής δουλείας).
Κυρίως, η βιβλική εμπειρία της Εξόδου παραμένει θεμελιώδης: ο Θεός αποκαλύπτεται ως Ελευθερωτής και καλεί τον άνθρωπο σε ζωή που δεν ταυτίζεται με καταπίεση και εξευτελισμό. Στην Καινή Διαθήκη, οι Απόστολοι κινούνται μέσα σε μια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όπου η δουλεία ήταν κοινωνικό σύστημα. Δεν προτείνουν άμεση πολιτική επανάσταση, αλλά σπέρνουν κάτι βαθύτερο: την εκκλησιαστική πραγματικότητα όπου ο άλλος δεν είναι πράγμα, αλλά αδελφός. Η επιστολή προς Φιλήμονα είναι χαρακτηριστική: ο Ονήσιμος καλείται να γίνει δεκτός «οὐκέτι ὡς δοῦλον ἀλλ’ ὑπὲρ δοῦλον, ἀδελφὸν ἀγαπητόν» (Φιλμ. 16). Αυτό το ευαγγελικό ήθος, όπου κάθε άνθρωπος είναι εικόνα Θεού, είναι ασύμβατο με την εκμετάλλευση.

"Κάθε τι τό ἀνθρώπινο ἔχει ἀρχή καί τέλος"

 Ὑπόθεσε ὅτι ἀρρωσταίνεις, ὅτι παθαίνεις σκωληκοειδίτιδα καὶ σὲ πᾶνε γιὰ ἐγχείρησι στο νοσοκομείο. Μετὰ τὴν ἐγχείρηση, μόλις ἀρχίσης νὰ ξυπνᾶς ἀπὸ τὴν νάρκωσι, ἐὰν σὲ ρωτήσουν ποιον ἀγαπᾶς, θὰ πῆς τὸ πρόσωπο ποὺ ἀγαπᾶς περισσότερο. Η πρωτόνοια τοῦ νοῦ σου, ὁ ὁποῖος ἀκόμη δεν διέπεται ἀπὸ τὴν βούλησί σου, θὰ πάη στὸ ἀγαπώμενο πρόσωπο. 

 Ἐὰν αὔριο τὸ πρόσωπο αὐτὸ δὲν σοῦ δώση σημασία, ἐὰν αὔριο ἀντιδράση, ἂν φύγη, ἂν σὲ κατηγορήση, θὰ τὸ μισήσης· θὰ πάψης νὰ τὸ ἔχης μέσα στην καρδιά σου καὶ θὰ ἀναρωτιέσαι: Πῶς ἔγινε αὐτό; Πῶς ἄλλαξα ἐγώ; Τότε, πρῶτον, θὰ ἀνακαλύψης πὼς ἡ ἀγάπη σου δὲν ἦταν γνήσια... Ήταν ἁμαρτωλή; Ὄχι ἀλλὰ δὲν ἦταν κάτι τὸ θεϊκό· ἦταν κάτι τὸ ἀνθρώπινο. "Κάθε τι τὸ ἀνθρώπινο ἔχει ἀρχὴ καὶ τέλος".

Δεύτερον, ἡ ἀγάπη σου αὐτή, ὅπως καὶ τὸ μίσος ἢ ὁ χωρισμὸς ποὺ τώρα μπαίνει, θὰ σοῦ ἀποκαλύψουν τὴν σχετικὴ ἑτεροκρατία ποὺ ὑπάρχει μέσα στὴν ψυχή σου. Θὰ σοῦ ἀποκαλύψουν τὸν ἕτερο νόμο, ὁ ὁποῖος βασιλεύει μέσα στὴν φύσι μας”. Θὰ σοῦ ἀποκαλύψουν πόσο ἀνίσχυροι εἴμαστε καὶ πόσο τὸ ὑποσυνείδητό μας εἶναι ἰσχυρὸ καὶ μᾶς ἀπωθεῖ.

“Γιατί κοιμάσαι, καλή μου; Αφού σε περιμένει η Βέρα!”

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΌΣ

 Σε ηλικία 9 μηνών, η κόρη μου η Βέρα είχε περάσει κοκκύτη. Και μετά από ένα μήνα, τις μέρες των Χριστουγέννων, εμφάνισε επιπλοκές.
Κάλεσα το ασθενοφόρο, και η γιατρός που την εξέτασε εξέφρασε υποψίες για πνευμονία,κάτι που δεν επιβεβαίωσε ο εφημερεύων γιατρός του νοσοκομείου , όπου μας είδε .Επιστρέψαμε σπίτι.
Η κατάσταση της κόρης μου επιδεινώθηκε.Αναγκαστήκαμε να καλέσουμε έναν ιδιώτη γιατρό, και ήρθε σπίτι μας. Σύστησε επειγόντως νοσηλεία και μας έδωσε όλες τις απαραίτητες για αυτό γνωματεύσεις.
Θυμάμαι πώς πήγαινα την κόρη μου στο νοσοκομείο Μορόζοβ.
Από άγχος μπέρδευα τους δρόμους και προσπερνούσα τις διασταυρώσεις που έπρεπε να στρίψω.Σε απόγνωση έτρεξα στο αστυνομικό πόστο.
Οι αστυνομικοί σταμάτησαν την κυκλοφορία στην κεντρική οδό Σαντόβοε Κολτσό (!) για να περάσω κατευθείαν προς το νοσοκομείο.
Στα επείγοντα μου είπαν να περιμένω, επειδή είμαστε από άλλη περιοχή της πόλης…
Οι άνθρωποι που έχουν παρόμοια εμπειρία ξέρουν πόσο λίγος χρόνος μένει σε ένα μωρό που έχει πνευμονία.Στεκόμουν και κοιτούσα την κόρη μου που το πρόσωπό της άρχισε να παίρνει κίτρινο χρώμα και τα χείλη της μπλε.
Τα ματάκια της κοιτούσαν πέρα από μένα, δεν αντιδρούσε.Εγώ πάγωνα με το κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε.Δεν είχα δυνάμεις ούτε να κλαψω,ούτε να απαιτήσω κάτι.Το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να ζητάω από τον ΆΓΙΟ ΛΟΥΚΑ να βοηθήσει…

Δίπλα μας περνούσε με γοργό βηματισμό μια γιατρός.Έριξε μια γρήγορη ματιά στην κόρη μου, στο διάδρομο, και ξαφνικά σταμάτησε:
«Τι έχετε εδώ;»

Δεν σε αγαπάνε ; Δεν σου μιλάνε; Σε αγαπάει και σου μιλάει ο Θεός. Τι άλλο θέλεις ;

Παραπονιέσαι πολλές φορές ότι σε πετάνε οι άνθρωποι σαν χαρτοπετσέτα στα σκουπίδια.Σε πληγώνουν , δεν σε εκτιμούν , δεν αντιλαμβάνονται τίποτα και εσύ στεναχωριέσαι.

  Οφείλουμε να καταλάβουμε κάτι. 

 Μην περιμένουμε τίποτα και από κανέναν. Ούτε από την μάνα που μας γέννησε διότι και σε αυτήν τη σχέση μπορεί η αγάπη να πάσχει από ιδιοτέλεια και εξαναγκασμό. Το μόνο μας κατάρτι που μπορούμε να κρατηθούμε στις φουρτούνες της ζωής είναι ο Σταυρός του Χριστού. Να πιαστείς από εκεί και μην φοβάσαι.

 Μην περιμένεις τίποτα από ανθρώπους : γονείς, συγγενείς, φίλους, συνεργάτες. Ελάχιστοι θα δουν και θα εκτιμήσουν την καρδιά και το είναι σου. Οι περισσότεροι θα σε πετάξουν σαν χαρτοπετσέτα στον κάδο των απορριμμάτων της ζωής τους. Αυτές τις χαρτοπετσέτες θα τις πάρει το χέρι του Θεού και θα τις μετατρέψει σε κεντήματα του Παραδείσου. Μην ξεχνάς αδερφέ ότι :'' Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται'' (Ματθ, 24:13) και ''Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καί οἱ πρῶτοι ἔσχατοι'' (Ματθ,κ΄16).

Ο Άγιος Νεκτάριος συκοφαντήθηκε μία, δύο, τρεις. Με το κουτάλι κατάπινε τη λάσπη. «Βλέπει ο Θεός», επαναλάμβανε, την ώρα που η λάσπη κατάπεφτε σαν να ξεφορτώνουνε μπουλντόζες και να κλείνουν τους πόρους της ανάσας του.

Οι αντάρτισσες του «ΔΣΕ» και ο πνιγμός των μωρών τους!.

(Απόσπασμα από το εργο του Ιωάννη Μπουγά «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-49»)

«..Οι πιστές στον κομμουνισμό πρώην αντάρτισσες, συνήθιζαν να λένε για τις σχέσεις τους με τους άνδρες αντάρτες: «στο βουνό ήμασταν σαν αδέρφια». Η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ διαφορετική. Είναι γεγονός ότι η ηγεσία του «ΔΣΕ» είχε ορίσει προφορικούς και γραπτούς κανόνες καλής συμπεριφοράς προς τις γυναίκες. Τι όμως συνέβαινε στην πράξη, είναι μια άλλη ιστορία. Κατ΄αρχήν, δεν απαγορευόταν η δημιουργία σχέσεων μεταξύ ανταρτών και ανταρτισσών, αλλά επεβάλετο η επισημοποίηση των σχέσεων με γάμο που εκτελούσε ο στρατιωτικός διοικητής. Οι εγκυμοσύνες αποθαρρύνονταν, αλλά συχνά συνέβαιναν. Η πρώτη επιλογή ήταν έκτρωση, ιδιαίτερα όταν η σχέση ήταν παράνομη. Από τη Μακεδονία και τη Θράκη, οι γυναίκες που έμεναν έγκυες, και δεν υπήρχε ιατρός για έκτρωση ή δεν την ήθελαν, στέλνονταν στη Γιουγκοσλαβία ή τη Βουλγαρία να γεννήσουν. Οι πιο πολλές άφηναν εκεί τα παιδιά τους και επέστρεφαν στις Μονάδες τους.

Όμως, προώθηση σε αυτές τις χώρες δεν μπορούσε να γίνει για γυναίκες από τις άλλες περιοχές της χώρας, οι οποίες αναγκάζονταν να κρατούν τα παιδιά τους στο βουνό. Τα παιδιά όμως έκλαιγαν και πρόδιδαν τη θέση τους, όταν τις Μονάδες τους τις πλησίαζε ο Στρατός. Δεν ήταν λίγα τα περιστατικά που αντάρτισσες μητέρες πιέστηκαν από τους συντρόφους τους να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους ή να τα πνίξουν».

Πνιγμός μωρών είχε συμβεί πολλές φορέςς το 1948-49. Ο λόγος που έπνιγαν τα μωρά ήταν γιατί με το κλάμα τους θα πρόδιδαν τη θέση τους στον Στρατό.
Στην Κατοχή, το 1943-44, σκότωναν ηλικιωμένους κρατουμένους τους όταν πλησίαζαν οι Γερμανοί, για να μην τους βρουν και τους ελευθερώσουν.
Το 1948-49, έπνιγαν τα μωρά για να μην προδώουν τη θέση τους!

Το λογοτεχνικό βιβλίο, από το οποίο είναι το απόσπασμα που ακολουθεί, είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Στη συνέχεια παρατίθενται αποσπάσματα Αναφορών Στρατιωτικών Μονάδων.

.Απόσπασμα από το βιβλίο του Λογοτέχνη Μιχαήλ Περάνθη «Η Μάχη της Ρούμελης», σελις 34

"...Τό απόγευμα, επιστρέφει άπό την ανιχνευτική περιπολία της μιά διμοιρία. Οι φαντάροι είναι συγκινημένοι και μιλούν διαρκώς για τό περιστατικό πού τους έτυχε.

Ο Μακρυγιάννης και ο μύθος γι’ αυτόν.

Αφορμή για το άρθρο αυτό είναι ο τόμος «Μακρυγιάννης» του καθηγητή Νίκου Θεοτοκά (Ν.Θ.) από τη σειρά «Οι ιδρυτές της Νεότερης Ελλάδας» της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ». Ωστόσο εξετάζεται και η κριτική εναντίον του Μακρυγιάννη η οποία έγινε από τον Γεράσιμο Κακλαμάνη στο βιβλίο του Η Ελλάς ως κράτος δικαίου.

Από τον πρόλογο ο Ν.Θ. ξεκαθαρίζει ότι «ο Μακρυγιάννης είναι πια αξεχώριστος από τον μύθο που έφτιαξαν γι’ αυτόν, για τη δράση του και για τη ζωή του οι ιδεολογίες» («Μακρυγιάννης»-Τα ΝΕΑ, σ. 10). Τέτοια απόφανση προϋποθέτει ότι ενάντια στο μύθο υπάρχει κάποια θεώρηση ξεκομμένη οριστικά από ιδεολογίες, με βάση την οποία μπορεί να κριθεί αντικειμενικά ο Μακρυγιάννης. Και προφανώς ως τέτοια θεώρηση εννοεί τη δική του, στο μέτρο του δυνατού, φυσικά.

Ο Ν.Θ. θεωρεί την αφήγηση του Μακρυγιάννη για την γέννησή του ως κατασκευασμένη βάσει της θέλησης του Μακρυγιάννη να παρουσιαστεί ως «προορισμένος» για κλέφτης και καπετάνιος. Δηλώνει μάλιστα εξαρχής ότι «ελάχιστη σημασία έχει αν τα ιστορούμενα είναι ή όχι αληθινά» («Μακρυγιάννης»-Τα ΝΕΑ, σ. 12)· πράγματι, σημασία έχει μέσα από μία μεταμοντέρνα ερμηνεία της «ελάχιστης σημασίας» να ερμηνεύονται τοτινές συμπεριφορές με βάση το τι πιστεύει ο σημερινός ερμηνευτής ότι επεδίωκαν οι τοτινοί άνθρωποι. Για τον Ν.Θ. είναι «πολύ διαφορετικό» («Μακρυγιάννης»-Τα ΝΕΑ, σ. 11) το να γεννιέται ο Μακρυγιάννης «έξω εις ένα χωράφι…» από το να γεννιέται «εις τον λόγκον…εις την ερημιά»· το («έξω») χωράφι κατά Ν.Θ. θα βρισκόταν μάλλον εντός του χωριού, ενώ ο λόγκος βρίσκεται εκτός. Κι αφού δεν έχει σημασία τι είναι αληθινό, μπορεί καθένας να λέει ό,τι θέλει, για να αποδεικνύει οτιδήποτε συνεπάγεται πως η θεώρησή μας για τον Μακρυγιάννη είναι ένα ψέμα.
 
Έπειτα ο Ν.Θ. αναφέρεται στο γεγονός του φόνου του πατέρα του Μακρυγιάννη. Αρχικά γράφει ότι «Τα αίτια των φονικών μένουν αδιευκρίνιστα. Θα μπορούσαν να αφορούν σε πιέσεις για εξυπηρέτηση χρεών ή σε τυχαία ληστρική επιδρομή ή, αν και δεν έχουμε σχετικές ενδείξεις, σε “βεντέτα”» («Μακρυγιάννης»-Τα ΝΕΑ, σ. 13), όμως μετά («Μακρυγιάννης»-Τα ΝΕΑ, σ. 15) με βάση το ότι «ο Μακρυγιάννης δεν θέλει ή δεν θεωρεί σημαντικό να κοινολογήσει επακριβώς τις συνθήκες των φονικών» συμπεραίνει ότι η σιωπή αυτή «ενισχύει την υπόθεση ότι, ίσως, υπήρξε κάποιου είδους εμπλοκή του Τριανταφύλλου [πατέρα του Μακρυγιάννη] και των συγγενών του σε λεηλατικές δραστηριότητες κλεφτών, προς τους οποίους ο Τριανταφύλλου συνδεόταν και με σχέσεις “κουμπαριάς” ή και “αδελφοποίησης”».

 Αρχικά ο Ν.Θ. θεωρεί κατασκευασμένα από τον Μακρυγιάννη χάριν του «κλέφτικου ένδοξου μέλλοντος» τα της γέννησης του Μακρυγιάννη ενώ αργότερα βγάζει λίγο πολύ την οικογένεια του Μακρυγιάννη «κλέφτες». Τελικά κατασκεύασε ή όχι ο Μακρυγιάννης την εκδοχή του κλέφτη για τον εαυτό του; Και κατά πόσο η σιωπή του Μακρυγιάννη, που θα μπορούσε να οφείλεται σε οτιδήποτε εκτός από την αιτία που ο Ν.Θ. υποθέτει, συνεπάγεται την εμπλοκή σε λεηλασίες της οικογένειας του Μακρυγιάννη; Μέσα στην αοριστία και την προφανή ανεπάρκεια των ερμηνειών, ένα ίσως είναι το καλύτερο μέσο για να λέει καθένας ό,τι νομίζει θεωρώντας ότι με ένα ίσως (που τάχα εξακολουθεί να αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα) κατατροπώνει την «ιδεολογία», που εμποδίζει να δούμε την αληθινή μορφή του Μακρυγιάννη, κι όχι ότι έτσι κατασκευάζει –με το ίσως– ακόμη μια ιδεολογική θέαση.

Στη συνέχεια εξετάζεται το γεγονός της «θαυματουργικής» διάσωσης του βρέφους Μακρυγιάννη. Πιστός, στα λόγια, στο μη εθνοκεντρικό «δεν έχει σημασία τι είναι αληθινό», αλλά ταυτόχρονα εκφέροντας εμμέσως μια άποψη για την αλήθεια της αφήγησης του Μακρυγιάννη, ο Ν.Θ. δεν νοιάζεται αν όντως θα ήταν πιθανό (εδώ ξεχνάει τα ίσως) να συνέβη ό,τι αναφέρει ο Μακρυγιάννης, δηλαδή όντως μπορεί να εγκαταλείφθηκε αρχικά για να μην προδώσει την ομάδα με το κλάμα του, έπειτα να άλλαξε γνώμη η μητέρα του και, μετά, να διασώθηκε η ομάδα (ανεξάρτητα του αν η διάσωση όλων οφείλεται στο Θεό [«που δεν υπάρχει»] ή στην τυχαία έκβαση των γεγονότων – και ανεξάρτητα από το αν αυτή η διάσωση αποδόθηκε από την μητέρα του Μακρυγιάννη και μετά από τον ίδιο στον Θεό) μαζί με το βρέφος.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ  https://www.antibaro.gr/article/30379

Την 29ην του μηνός Απριλίου, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰάσονας καί Σωσίπατρος

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος ἀνήκουν στὴ χορεία τῶν Ἀποστόλων τοῦ Κυρίου καὶ κατάγονταν ὁ μὲν Ἰάσων ἀπὸ τὴν Ταρσὸ ἢ τὴν Θεσσαλονίκη, κατὰ τὸ παλαιὸ χειρόγραφο, ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ δὲ Σωσίπατρος ἀπὸ τὴν Ἀχαΐα.

Τὸ ὄνομα τοῦ Ἰάσων ἀπαντᾶ σὲ δύο ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης. Στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καὶ στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολὴ τοῦ Παύλου.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μετὰ τοὺς Φιλίππους, ἦλθε στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου δίδαξε ἐπὶ τρεῖς ἑβδομάδες. Ἡ διδασκαλία του ἐπέσυρε τὸ μίσος τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι στράφηκαν ἐναντίον του, παρακινώντας καὶ τοὺς ἀγοραίους τῆς πόλεως. Ἐπειδὴ φιλοξενοῦνταν στὸ σπίτι τοῦ Ἰάσονος, οἱ Ἰουδαῖοι τὸν ἀναζήτησαν ἐκεῖ. Δὲν τὸν βρῆκαν ὅμως, γι’ αὐτὸ ἔσυραν τὸν Ἰάσονα καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς στοὺς πολιτάρχες, δηλαδὴ στοὺς δημοτικοὺς ἄρχοντες. Στὴν ἀφήγηση αὐτὴ τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων ἀναφέρεται γιὰ πρώτη φορὰ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰάσονα. Στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολὴ ὁ Παῦλος ἀναφέρει τὸν Ἰάσονα μὲ ἐκείνους ποὺ ἀπηύθυναν χαιρετισμοὺς στοὺς παραλῆπτες τῆς Ἐπιστολῆς.

Ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔχουμε τὶς πρῶτες πληροφορίες καὶ συγκεκριμένα στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή, ὁ Ἰάσων καὶ ὁ Σωσίπατρος χαρακτηρίζονται «συγγενεῖς» τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς δημιούργησε ὁρισμένα ἐρωτήματα. Κατὰ πᾶσα πιθανότητα σημαίνει ὅτι ὁ Παῦλος καὶ ὁ Ἰάσων ἦταν ὁμότεχνοι, πάντως ὄχι συγγενεῖς ἐξ αἵματος.

" Εκείνος που για να πιστέψει στο Θεό ζητά θαύματα, δεν έχει αρχοντιά''

" Εκείνος που για να πιστέψει στο Θεό ζητά θαύματα, δεν έχει αρχοντιά. Για το Θεό αυτό έχει αξία. Να αγαπήσουμε τον Θεό μόνο και μόνο επειδή είναι αγαθός".
(Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

-Απόσπασμα από την σημερινή ευαγγελική περικοπή :
"εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· Ἐὰν μὴ σημεῖα καὶ τέρατα ἴδητε, οὐ μὴ πιστεύσητε. λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλικός· Κύριε, κατάβηθι πρὶν ἀποθανεῖν τὸ παιδίον μου. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Πορεύου· ὁ υἱός σου ζῇ. καὶ ἐπίστευσεν ὁ ἄνθρωπος τῷ λόγῳ ὃν εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπορεύετο. ἤδη δὲ αὐτοῦ καταβαίνοντος οἱ δοῦλοι αὐτοῦ ἀπήντησαν αὐτῷ καὶ ἀπήγγειλαν λέγοντες ὅτι ὁ παῖς σου ζῇ. ἐπύθετο οὖν παρ’ αὐτῶν τὴν ὥραν ἐν ᾗ κομψότερον ἔσχε· καὶ εἶπον αὐτῷ ὅτι χθὲς ὥραν ἑβδόμην ἀφῆκεν αὐτὸν ὁ πυρετός. ἔγνω οὖν ὁ πατὴρ ὅτι ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ ἐν ᾗ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς ὅτι ὁ υἱός σου ζῇ· καὶ ἐπίστευσεν αὐτὸς καὶ ἡ οἰκία αὐτοῦ ὅλη. "

πηγή

ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΝΑ ΚΛΕΨΕΙ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΑΠΟ ΑΛΛΗ;

Κωνσταντίνος Αρβανίτης

ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΝΑ ΚΛΕΨΕΙ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΑΠΟ ΑΛΛΗ;
ΤΟ ΔΙΑΒΗΜΑ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΙΡΑΝ, ΠΡΟ 2ΕΤΙΑΣ,ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΛΛΟΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ!

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ
Από το 2016 το Ιράν διαμαρτύρεται για επηρεασμό του καιρού του από γειτονικές χώρες. Τότε όμως κανείς δεν το πήρε στα σοβαρά.
Το 2018 επανήλθε με νέες διαμαρτυρίες, αλλά και πάλι ο περισσότερος κόσμος το θεώρησε σαν ένα παρατραβηγμένο σενάριο.
Στις αρχές του 2024 κυκλοφόρησαν δορυφορικές φωτογραφίες, όπου έδειχναν θεαματικές διαφορές καιρικών συνθηκών μεταξύ του Ιράν και της γειτονικής Τουρκίας. Ενώ οι ουρανός της Τουρκίας ήταν γεμάτος σύννεφα βροχής, ο ουρανός πάνω από το Ιράν ήταν ξάστερος, με πλήρη ηλιοφάνεια, χωρίς ούτε ένα συννεφάκι.
Η παρατεταμένη ανομβρία στο Ιράν δεν είχε προηγούμενο...
Τότε το Ιράν διαμαρτυρήθηκε ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα «κλέβουν τα σύννεφα και το χιόνι» του, οδηγώντας τη χώρα σε παρατεταμένη ξηρασία.
Οι διαμαρτυρίες του ήταν τόσο έντονες, που το έγκυρο αμερικάνικο περιοδικό FORBES αφιέρωσε εκτενές άρθρο στο θέμα αυτό. Φυσικά, η θέση του περιοδικού ήταν απορριπτική.
Οποιος θέλει μπορεί να διαβάσει ολόκληρο το άρθρο σε αυτό το λινκ:
https://www.forbes.com/.../irans-next-door-neighbor.../
==========================
ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ
Οπως ήταν αναμενόμενο, οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί των ΗΠΑ, κινητοποιήθηκαν και όπως το συνηθίζουν σε τέτοιες περιπτώσεις, επιστρατεύουν επιστήμονες, για να δικαιολογήσουν “επιστημονικά” τα αδικαιολόγητα...
Γέμισε τότε το διαδίκτυο με άρθρα που μας εξηγούσαν γιατί το Ιράν και η Τουρκία είναι τόσο διαφορετικές στο θέμα αυτό. Φυσικά ο κύριος υπεύθυνος θεωρήθηκε, (ποιος άλλος;) η λεγόμενη “κλιματική αλλαγή”.
Με απλά λόγια, κατέληγαν στο ότι το Ιράν λέει μπούρδες...

Μία φωτογραφία 1.000 λέξεις και 1.000.000 συναισθήματα στην Παρέλαση στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης

Η Ειρήνη, ήρθε με τους γονείς της από την Ελλάδα, βρίσκεται στη Νέα Υόρκη από τον Σεπτέμβριο δίνοντας μάχη με μία βαριά μορφή καρκίνου. Μενουν στο Greek Division του Ronald McDonald House στο Μανχάταν.
Η Φιλόπτωχος της Κοινότητας των Αγιων Κωνσταντινου και Ελένης και πολλοί από την εκκλησία στο Μπρούκλυν προσπαθούν να της δώσουν, όπως και στους γονείς της, κουράγιο και να τους κρατούν συντροφιά — κάτι που έχουν ανάγκη περισσότερο από οτιδήποτε.
Όταν η Ειρήνη άκουσε για την Ελληνική Παρέλαση, στην 5η Λεωφόρο ήταν αποφασισμένη να δει τους Εύζωνες να παρελαύνουν. Οι γονείς της ρώτησαν πού θα ήταν ένα καλό σημείο για να τη φέρουν να τους δει και εκεί ο γνωστος στην Ομογένεια Πέτρος Βλήτας, Αρχοντας του Πατριαρχείου και σημαντικός παράγοντας της τουριστικής βιομηχανίας προσεφέρθη αμέσως να εξασφαλίσει θέσεις για την Ειρήνη, τους γονείς της και τον μικρό της αδελφό μαζί με τους επισήμους, τις οποίες ευγενικά αρνήθηκαν λόγω της δυσκολίας μετακίνησης. Έτσι κατέληξαν σε ένα πολύ καλό σημείο στην 71η Οδό.
Ο Πέτρος ειπε οτι θα κανονίσει κατι ξεχωριστό για τη μικρή Ειρήνη, αλλά αυτό που ακολούθησε ήταν πραγματικά εντυπωσιακό!

Έτσι περνούν τα παρανοϊκά μηνύματα της επίσης Παρανοϊκής Νέας Τάξης Πραγμάτων, μέσα σε κάθε ανυποψίαστο σπίτι

Δυστυχώς εχει εθιστει ο κοσμος στα σκουπιδια, και το συστημα μαζικής τηλεαποβλακωσης τον ταΐζει αδιάκοπα ώστε να βρίσκεται διαρκώς σε νοητική και ηθική αφασία,γιατί αν σταματήσει υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να μπορέσουν μερικοί να αποτοξινωθούνΌσο γεμίζει το μυαλό με τέτοιες εικόνες,δεν υπάρχει χώρος για τίποτε άλλο

Πρόκειται για το τηλεοπτικό σήριαλ ''Άγιος Έρωτας''Εκτός του ότι το σενάριο είναι για ψυχιατρική παρακολούθηση, όλο το Project είναι ένα δόλιο πέρασμα των ιδεών της Νέας Τάξης Πραγμάτων, αφού χρησιμοποιεί τον Απατηλό (!) τίτλο: "Άγιος Έρωτας" σε Βυζαντινού τύπου χρυσό λογότυπο, μέσα σε βαθύ κόκκινο φόντο, παραπέμποντας ευθέως σε Εκκλησία, ενώ συγχρόνως δείχνει έναν παπά με ράσα αγκαλιά (υποτίθεται) με την παπαδιά του. Δυστυχώς δεν είναι όμως αυτό που παραπλανητικά προβάλλει, αλλά ακριβώς το αντίθετο!

Έτσι, τσιμπώντας το δόλωμα, όλοι οι τηλεθεατές, ανακαλύπτουν αργά τελικά καί βλέποντας μερικά επεισόδια από αυτό που με δόλο παρουσιάζει πως δήθεν είναι, ότι έπεσαν σε παγίδα. Ο παπάς είναι πόρνος που κάνει παιδί με μια παντρεμένη. Ο δε πατέρας της παντρεμένης είναι κατά συρροή δολοφόνος εκβιαστής, μοιχός και ότι χειρότερο γίνεται.. 

Η άλλη του κόρη είναι ψυχοπαθής, που ο άντρας της έθαψε τον ενομοτάρτχη του χωριού αφού βέβαια τον δολοφόνησε η μητέρα του. Η οποία μητέρα του είναι γκόμενα, του πατέρα της γκόμενας του παπά. Αυτή δε, έχει μια κόρη που ενώ είναι παντρεμένη, έχει παράλληλη σχέση με τον αδερφό του άντρα της (τα δύο αδέρφια εν τω μεταξύ είναι λαθρέμποροι !) τα οποία αδέρφια, έχουν με την σειρά τους αδελφή μια λεσβία, που και αυτή με την σειρά της, έχει πάρα φύση σχέση (λεσβιακή), με την γυναίκα του νέου ενομοτάρχη, η οποία γυναίκα του ενομοτάρχη είναι έγκυος. Ψυχιατρείο !!

Το τριαδικό σχήμα στην υμνολογία της εκκλησίας

Το τριαδικό σχήμα ~
ΜΑΣ είναι γνωστό κυρίως από τα δημοτικά τραγούδια, π.χ.
❝το `να να πάρει το σταυρό και τ' άλλο το βαγγέλιο,
το τρίτο το καλύτερο την Άγια Τράπεζά μας ❞

Η δομή αυτή όμως, είτε στην ποίηση, λαϊκή και έντεχνη, είτε γενικά στην αφήγηση και τη γνωμολογική έκφραση, και πανάρχαια είναι και σε πολλούς λαούς απαντά. Στην Εβραϊκή παράδοση και τη Βίβλο π.χ., τη συναντούμε συχνά, ίσως όχι αποκλειστικά με 3 στοιχεία, αλλά πάντως ως παράθεση στοιχείων, που το καταληκτικό τους οδηγεί σε μια κορύφωση.

 
◆ Ένα γνωστό παράδειγμα. Ο Χριστός απαντώντας στην ερώτηση «πού μένεις;» λέγει τα εξής (Ματθ. 8,20):
❝ αἱ ἀ λ ώ π ε κ ε ς φωλεοὺς ἔχουσι
καὶ τὰ π ε τ ε ι ν ὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις,
ὁ δὲ υ ἱ ὸ ς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ❞

Ένα εκπληκτικό κoρεό με τους Προστάτες Αγίους του Πόζναν

Ένα εκπληκτικό κoρεό που σήκωσαν οι οπαδοι της πολωνικής ομάδας Λέχν Πόζναν.Απεικονίζει τους Αγίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο,τους προστάτες-αγίους της πόλεως

Η Βασιλική των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Πόζναν είναι μια από τις παλαιότερες εκκλησίες στην Πολωνία και ο παλαιότερος πολωνικός καθεδρικός ναός, που χρονολογείται από τον 10ο αιώνα. Είναι το παλαιότερο ιστορικό μνημείο στο Πόζναν. Βρίσκεται στο νησί Όστροου Τούμσκι βορειοανατολικά του κέντρου της πόλης.

Δείτε σέ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τήν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας

Δείτε σὲ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τὴν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας: 

«Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες, μία μικρὴ μαθήτρια Ε΄ Δημοτικοῦ σὲ σχολεῖο τοῦ Ν. Πέλλας, ἐπέστρεψε σπίτι χαρούμενη καὶ ἐνθουσιασμένη! Ἡ δασκάλα της εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὰ παιδιὰ νὰ ζωγραφίσουν γιὰ τὸ “Ἀστεράκι τῆς Εὐχῆς”, τὴ δράση στήριξης παιδιῶν μὲ καρκίνο.

 Ἡ μικρή, ποὺ παρακολουθεῖ καὶ μαθήματα ζωγραφικῆς, ἔβαλε ὅλη της τὴν ψυχὴ καὶ ζωγράφισε ἕνα κοριτσάκι χωρὶς μαλλιὰ (δυστυχῶς ἄρρωστο, ὅπως εἶχε στὸ μυαλό της) νὰ κουνιέται χαρούμενα σὲ μία κούνια. 

Ἀπὸ πάνω της, τὸν Χριστὸ μὲ φωτοστέφανο, νὰ εὐλογεῖ, ἐνῶ πικραλίδες νὰ φεύγουν στὸν ἄνεμο, μὲ εὐχὲς γραμμένες μέσα: “Ὑγεία”, “Ἐλπίδα”, “Εὐτυχία”.

Τὴν ἑπόμενη μέρα, ὅμως, γύρισε κλαμένη!

Όλη αυτή η σαπίλα των παθών... τελικά καταστρέφει την καρδιά

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

 Έχετε ποτέ παρατηρήσει την ζωή της καρδιάς; Δοκιμάστε να το κάνετε, έστω για ένα μικρό διάστημα, και παρατηρήστε τι θα ανακαλύψετε: 

Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, και ταράζεστε. Σας βρίσκει κάποια δυστυχία, και νοιώθετε λύπηση για τον εαυτό σας. Βλέπετε κάποιον που δεν συμπαθείτε, και αμέσως αναβλύζει μέσα σας η εχθρότητα. Συναντιέστε με κάποιον ισότιμό σας, ο οποίος εν τω μεταξύ σας έχει προσπεράσει κοινωνικά, και αρχίζετε να τον φθονείτε. Αναπολείτε τα ταλέντα σας και τις ικανότητές σας, και αρχίζετε να νοιώθετε υπερηφάνεια…. 

Όλη αυτή η σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκική επιθυμία, λαιμαργία, ακηδία, κακία… η μία στοιβαγμένη πάνω στην άλλη, τελικά καταστρέφουν την καρδιά. 

Και όλα αυτά μπορούν να διαπεράσουν την καρδιά μέσα σε λίγα μόνο λεπτά. 

Για τον λόγο αυτό, κάποιος ασκητής που ασκούσε αυστηρό έλεγχο στον εαυτό του, είπε -πολύ σωστά- ότι «η καρδιά του ανθρώπου είναι γεμάτη από δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οι καρδιές των αγίων είναι απαλλαγμένες από αυτά τα φίδια: τα πάθη.»

πηγή

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ

Το θαύμα του Τσερνόμπιλ με το σταυροειδές δέντρο!

Η θαυμαστή υπέρβαση του Τσερνομπιλ

Μαρτυρία που νομίζουμε ότι αξίζει να διαβάσετε.

Το θαύμα ισχύει αλλά και σημαντικότερα σημεία ακόμη. 

 Πρό δεκαετίας περίπου φίλος μου έγγαμος Ιερεύς πήγε ανθρωπιστική βοήθεια γεμίζοντας μία νταλίκα στο Τσερνομπίλ. 

 Όπως διηγείται σε ακτίνα περί των 100 Km απά την πόλη η περιοχή είναι περιφραγμένη και εάν ήθελε να μπεί κάποιος έπρεπε να φορέσει στολή. Έτσι εφόρεσαν στολή η οποία είχε στο στήθος μετρητή ραδιενέργειας.

 Στο Τσερνομπίλ μέσα υπάρχει ένας Ναός του προφήτη Ηλία. Όταν μπαίνανε μέσα ο μετρητής…σιγούσε. Δεν υπήρχε ραδιενέργεια. Όμως είδε και κάτι εξ ίσου σημαντικό.Εντός της περιφερείας των 100 Km που αναφέραμε κάπου υπήρχε γυναικείο Μοναστήρι. Μάλιστα αντί τείχους ήταν περιφραγμένο με πασσάλους. Καθώς πήγαινε εκεί βλέπει τις μοναχές με καρότσια να παίρνουν χώμα από έξω από το μοναστήρι και να το ρίχνουν μέσα.