Ανάμεσα σε δύο «καθώς» χωρά ολόκληρη η απόσταση από την ανθρώπινη ευπρέπεια μέχρι τη θέωση(Kυριακή Β' Λουκά)

 Ανάμεσα σε δύο «καθώς» χωρά ολόκληρη η απόσταση από την ανθρώπινη ευπρέπεια μέχρι τη θέωση: «καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν» στην αρχή, «καθὼς καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί» στο τέλος της ευαγγελικής περικοπής της Κυριάκης.

Μέσα σε έξι στίχους αλλάζει το μέτρο με το οποίο καλείται ο άνθρωπος να μετρήσει την ύπαρξή του. Αφετηρία είναι αυτό που εύλογα απαιτώ από τον άλλον, πέρας ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός σχετίζεται ακόμη με τον αχάριστο και τον πονηρό.
Αν αυτό ληφθεί στα σοβαρά, η χριστιανική ζωή παύει να είναι βελτιωμένη εκδοχή της ανθρώπινης ηθικής και γίνεται το αδιανόητο εγχείρημα να χωρέσει μέσα στην πεπερασμένη ανθρώπινη ελευθερία ο τρόπος του Θεού.

 Το πρώτο «καθώς» θεμελιώνει μια στοιχειώδη δικαιοσύνη που ο Χριστός ούτε περιφρονεί ούτε καταργεί. Αναγνώρισε στον άλλον ό,τι απαιτείς για τον εαυτό σου, μην επιφυλάσσεις στην ξένη ζωή μέτρο αυστηρότερο από εκείνο που επιθυμείς για τη δική σου. Αμέσως όμως η περικοπή προχωρεί σε έδαφος πολύ λιγότερο ασφαλές.

 «Καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοί» αγαπούν, ευεργετούν, δανείζουν, δημιουργούν δεσμούς αφοσίωσης και μπορούν να διαθέτουν αξιοθαύμαστη ανθρώπινη γενναιοδωρία.
Ο Χριστός δεν μονοπωλεί την αγάπη για τους πιστούς Του.
Το ερώτημά Του είναι πολύ οξύτερο:
τι απομένει από την αγάπη όταν ο άλλος παύσει να της επιστρέφει τον λόγο για τον οποίο τον αγαπήσαμε;
Τρεις φορές ακούγεται τότε το «ποία ὑμῖν χάρις ἐστί;», σαν τριπλή αφαίρεση των μηχανισμών με τους οποίους εξασφαλίζουμε ότι τίποτε δεν θα δοθεί πραγματικά δωρεάν. Αγαπώ εκείνον που με αγαπά, ευεργετώ εκείνον που αναγνωρίζει την ευεργεσία, δανείζω εκεί όπου η επιστροφή αφήνει άθικτη την ισορροπία του κόσμου.
Η χάρις δεν καταδικάζει αυτή την αμοιβαιότητα, αλλά εισάγει μέσα της κάτι που δεν λογαριάζεται, δεν συμψηφίζεται και δεν επιστρέφεται υποχρεωτικά.
Γι’ αυτό και η χάρις είναι τόσο δύσκολη. Αφαιρεί από την αγαθότητά μου ακόμη και την τελευταία ιδιοκτησία της, το δικαίωμα να απαιτώ από εκείνον που αγάπησα να αποδείξει ότι άξιζε την αγάπη μου.

Μόνο το ‘‘ζων ύδωρ’’ δύναται να μας ξεδιψάσει πνευματικά

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ προσφέρων ύδωρ πηγή

[...]Ποιο είναι το ‘‘ζων ύδωρ’’; Μα, η ζωοποιός Χάρις του Θεού, αυτή δια της οποίας, όπως γράφει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, η ξηρή και άγονη από αρετές ανθρωπότητα ‘‘περιανθίζεται πολυτρόποις ἀγαθῶν ἰδέαις.’’ 

 Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος είναι εκείνη που εργάζεται συνεχώς κι οδηγεί την ψυχή του ανθρώπου προς το αγαθό. Της δίνει την ώθηση προς τα άνω. 

Ήδη ο προφήτης Ησαΐας, όταν λέγει: «Ἀντλήσατε ὕδωρ μετ’ εὐφροσύνης ἐκ τῶν πηγῶν τοῦ σωτηρίου»(Ησ. 12,3),εννοεί την Θεία Χάρη. Είναι η Χάρις του Θεού που φανερώθηκε στον κόσμο με τον ερχομό επί της γης του Θεανθρώπου και συνεχίζει έως τα έσχατα να επιδαψιλεύει όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας. 

 Η Χάρις του Θεού είναι εκείνη που μας αναγεννά, μας καλλιεργεί εν Χριστώ και μας προετοιμάζει για την αιωνιότητα. Είναι εκείνη που κάθε αμαρτάνοντα τον οδηγεί στο λιμάνι της σωτηρίας. Τρανταχτό παράδειγμα η γυναίκα-Σαμαρείτιδα, η οποία όχι μόνο έγινε κοινωνός της Θείας Χάριτος, αλλά ακολούθησε τον δρόμο του Χριστού, λαμβάνοντας το όνομα Φωτεινή και χύνοντας το ίδιο της το αίμα υπέρ του Πρωτομάρτυρος Κυρίου (26 Φεβρουαρίου).

Στην Παναγία~Γερόντισσα Γαλακτία

Στην Παναγία

 
Ώ πλατυτέρα ουρανών, της γης η ανωτέρα, βασίλισσα των ουρανών, μετά Θεόν Δευτέρα και του γλυκύτατου Ιησού η πάναγνος μητέρα, ρίξε μια στοργική ματιά στον κόσμο όπου ζούμε, να δεις γλυκιά Παρθένα μου, όλοι το τί τραβούμε.
Επροτιμήσαν την φθορά τα πλάσματα του γιου σου και φεύγουν απ’ την λύτρωση τ’ άχραντου τοκετού σου.
Εγέμισαν οι φυλακές και τα νοσοκομεία, η πείνα και η στέρηση και η παρανομία.
Αυτά κυριαρχούν στην γη και η σαρκολατρία, και εταυτιστήκαν οι πολλοί με την ακολασία.
Από τον δρόμο του Χριστού οι πιο πολλοί έχουν φύγει, και απαρνηθήκαν τ’ άπλετο το φως που μας φωτίζει.
Σ’ όλη την γη απλώθηκε πυκνό βαθύ σκοτάδι και μεσ’ σ’ αυτήν την σκοτεινιά κάθε ψυχή στενάζει.
Παρακαλώ σε, Δέσποινα, μη μας εγκαταταλείψεις και στην ουράνια χαρά να μας δρομολογήσεις.
04/11/2013

Από το βιβλίο του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

΄΄Γερόντισσα Γαλακτία η Βλέπουσα

Εκδόσεις Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας)

πηγή

... ευλόγησε την κοιλιάν και ανέφερε τα ονόματα Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος...

Ο πατέρας μου Μηνάς Κεφαλάς ήταν γιος του Ανδρέα και της Μαριάννας το γένος Κατσαΐτη και εγεννήθη στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς. Ο Παπά-Μπασιάς ήταν στενός φίλος της οικογένειας την οποία επισκεπτόταν συχνά.

Η νοννά μας -μάμμη μας- είχε αποκτήσει δύο θυγατέρες και η επιθυμία της ήταν να αποκτήσει και αγόρια. Όταν σε κάποια επίσκεψη ο Παπά-Μπασιάς πληροφορήθηκε ότι περίμενε παιδί της ευλόγησε την κοιλιάν και ανέφερε τα ονόματα Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος.

Η Μ. Κεφαλά απέκτησε αγόρι το οποίο το βάπτισε Γεράσιμο. Μετά όμως από λίγο το παιδί της πέθανε. Ο Παπά-Μπασιάς την επισκέφτηκε και πάλιν, την είδε περίλυπο και της είπε ότι είχε παρακούσει στα λόγια του.

Την παρηγόρησε όμως και τις είπε ότι θα γεννήσει και πάλιν αγόρι και της ευλόγησε την κοιλιάν επαναλαμβάνων τα ονόματα: Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος.

ΜΕΤΑΝΟΙΑ

  Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τον Χριστιανισμό. Μερικοί όμως τον έχουν καταλάβει. Κατάλαβαν ότι το πιό σημαντικό πράγμα είναι να αναγκάζουμε τον εαυτό μας και να εκτελούμε τις Εντολές του Χριστού, να ΜΕΤΑΝΟΟΥΜΕ για τα ελαττώματά μας και τις παραβάσεις των Εντολών, να ΜΕΤΑΝΟΟΥΜΕ παντοτινά, να θεωρούμε τον εαυτό μας ακατάλληλο για την Βασιλεία του Θεού, να ικετεύουμε τον Κύριο να μας δώσει την Χάρη Του όπως στον Τελώνη. 

 Αυτή είναι η εντολή μου, εντολή ανθρώπου που σε λίγο θα πεθάνει. Να ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ, να θεωρείτε τον εαυτό σας σαν τον Τελώνη, αμαρτωλό, να ικετεύετε τον Κύριο για να σας δώσει την Χάρη και να σπλαγχνίζεσθε ο ένας τον άλλον.

Στάρετς Νίκων Βορομπιώφ(1894 - 7 Σεπτεμβρίου 1963

πηγή

Η αποτυχία της μαγείας έγινε η αφορμή για τη μεταστροφή και τον αγιασμό του.

Η ιστορία του Αγλαΐδα, της Ιουστίνης και του Κυπριανού φέρνει στο φως μια διαχρονική αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο παρόμοιες αλλά εντελώς διαφορετικές εμπειρίες: τον εγωκεντρικό ανθρώπινο έρωτα και τον θείο έρωτα.

Ο Αγλαΐδας, ένας ειδωλολάτρης άρχοντας, ερωτεύτηκε τρελά την πανέμορφη Ιουστίνη. Η νεαρή γυναίκα αρνήθηκε πεισματικά να ενδώσει στις επιθυμίες του, κι εκείνος, τυφλωμένος από το πάθος, κατέφυγε στον ονομαστό μάγο Κυπριανό, ζητώντας του να κάμψει τη θέλησή της.

Ο Κυπριανός δέχτηκε και επιστράτευσε δαίμονες για να την πλανέψουν. Όμως όλες οι σκοτεινές επικλήσεις και τα τεχνάσματα συντρίφθηκαν πάνω στην αταλάντευτη πίστη της Ιουστίνης, η οποία αμυνόταν μόνο με την προσευχή, τη νηστεία και το σημείο του Σταυρού.

Βλέποντας την απόλυτη αποτυχία της τέχνης του, ο Κυπριανός συγκλονίστηκε. Συνειδητοποίησε την αδυναμία του κακού απέναντι στην παντοδυναμία του Θεού, απαρνήθηκε τη μαγεία, έκαψε δημόσια τα μαγικά του βιβλία, μετανόησε και βαπτίστηκε Χριστιανός.

Έφυγε ένας από τους αφανείς αγίους γέροντες της Αγίας Γης των Ιεροσολύμων

Πριν μερικές ώρες μάθαμε για την αναχώρηση για την Άνω Ιερουσαλήμ του πατρός Ιουστίνου .
Θλίψη και γιά τον αείμνηστο Γέροντά μας που έδωσε τη ψυχή του ολόκληρη στην υπηρεσία του Θεού .
Αναμνήσεις πολλές από την αβραμιαία φιλοξενία του και την αγάπη που έδινε στους προσκυνητές και στους πονεμένους Άραβες που κάθε μέρα του ζητούσαν κάτι να φάνε .

Ερχόταν στην Αθήνα και χτυπούσε πόρτες για να μαζέψει πετραδάκι - πετραδάκι , δραχμή - δραχμή από τους πιστούς ανθρώπους για να φτιάξει το σπίτι της Αγίας Φωτεινής όταν δεν υπήρχε ούτε τούβλο .
Γεμάτο το σώμα του από τις μαχαιριές ,αλλά του έδιναν δύναμη οι Άγιοι που τους έβλεπε τις νύχτες να του έλεγαν,είμαστε δίπλα σου και σε προστατεύουμε,μή φοβάσαι !

Κουβαλούσε τσουβάλια με αλεύρι τόνους απο τη Κύπρο και τάιζε τους Μουσουλμάνους της περιοχής με τον πόλεμο, το έμαθε ο Αραφάτ και του έδωσε την άδεια για να χτίσει τον μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό της Αγίας Φωτεινής .
Ένας από τους αφανείς αγίους γέροντες της Αγίας Γης των Ιεροσολύμων που θα αποτελούν ένα θεμελιώδες κομμάτι της Ορθόδοξης ασκητικής παράδοσης, που εκτείνεται από την εποχή των πρώτων αναχωρητών της ερήμου της Ιουδαίας μέχρι και τους σύγχρονους πνευματικούς ακρίτες της.

Ο γερο Παΐσιος και ο μοναχός πού εἶχε παρασυρθῆ ἀπό τό πάθος τοῦ ποτου

Ο γέρο Παϊσιος εναν ταλαιπωρημένο μοναχό ποὺ εἶχε παρασυρθῆ ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ ποτου, τὸν καλοῦσε νὰ τοῦ κόψη ξύλα καὶ τοῦ φερόταν μὲ πολλὴ ἀγάπη, ἐπειδὴ ἦταν ἀδικημένος, δὲν εἶχε βοηθηθῆ. 

Κάποτε ἕνας δημοσιογράφος πῆρε ἀπὸ αὐτὸν τὸν μοναχὸ συνέντευξη.
- Ἔχει ἁγίους ἐδῶ στὸ Ἅγιον Ὄρος; τὸν ρώτησε. 

Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἅγιος, ἀπάντησε ἐκεῖνος, ἀλλὰ γνωρίζω ἕναν ἅγιο, τὸν Γερο-Παΐσιο.

Γιατί εἶναι ἅγιος; Ἔκανε κανένα θαῦμα; ρώτησε ὁ δημοσιογράφος.
– Θαῦμα δὲν εἶδα, ἀπάντησε ὁ μοναχός, οὔτε ξέρω ἂν κάνη νηστείες, ἀγρυπνίες, προσευχές. Ἀλλὰ ξέρω κάτι. Ἐγώ, ὅπως βλέπετε, πίνω, μεθάω, καὶ οἱ Πατέρες δὲν μὲ θέλουν. Ὅμως ὁ Γερο-Παΐσιος μὲ καλεῖ κάθε χρόνο να τοῦ κόψω τὰ ξύλα. Κι ἐνῶ ὑπάρχουν ἄλλοι, καλοὶ καὶ ἐνάρετοι, ποὺ ἔχουν καὶ μηχανή, αὐτὸς καλεῖ ἐμένα, ἐπειδὴ δὲν ἔχω ἄλλον τρόπο να βγάλω το ψωμί μου. Πάω ἐκεῖ καὶ μοῦ λέει: "Πόσα θέλεις;".

Ο Άγιος Τσάρος Νικόλαος στην Λαύρα της Αγίας Τριάδος(Σεργκέεβ Πόσαντ)1896

Emperor Nicholas II at the Holy Trinity Lavra of St. Sergius. Sergiev Posad, situated about 70 km (43 mi) to the northeast from Moscow,1896

πηγή

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί ανοίγουν οι θρόνοι και μας καταπίνουν.

παπα-Κώστας

  Οι τραγουδιστές είναι ιεραπόστολοι και οι εφοπλιστές και λοιποί επιχειρηματίες είναι αγαθοποιοί. 

Οι υπουργοί κι οι βουλευτές άγγελοι επί της γης. 

Υψηλόβαθμοι κληρικοί ντύνονται με ταπετσαρίες για καναπέδες και φοράνε πιο φανταχτερά κοσμήματα κι από παλιές ντίβες του Χόλιγουντ αλλά ενοχλούνται από το ντύσιμο των νέων. 

Το γαϊδουράκι του Χριστού ήταν η Μερσεντές της εποχής και το ένδυμα του Ιωάννη του Προδρόμου, καμηλό. 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας ήταν υπερβολικοί που ήθελαν να ζήσουν την ιδανική Εκκλησία. Ουτοπιστές σαν να λέμε (έχουν ειπωθεί αυτά από κληρικούς).

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί ανοίγουν οι θρόνοι και μας καταπίνουν. Η γη ολόκληρη θα ανοίξει όπως το πάμε αδέρφια!

«Η αγιότητα δεν γεννιέται μέσα μας από τη διανοητική αναζήτηση...

Γράφει ο ντε Κωσάντ (Jean-Pierre de Caussade,1675-1751, Γάλλος Ιησουίτης, από το κλασικό έργο του «Abandonment to Divine Providence», σ. 25):

 «Η αγιότητα δεν γεννιέται μέσα μας από τη διανοητική αναζήτηση, αλλά από το θέλημα του Θεού και τη δική μας αποδοχή του. Αν διψάμε, χρειαζόμαστε να πιούμε νερό, όχι να μελετήσουμε βιβλία που εξηγούν τι είναι η δίψα».

 Χρειάζεται άραγε να γνωρίζουμε τη χημεία του νερού για να ξεδιψάσουμε; Όμως δεν μπορούμε να ξεδιψάσουμε αν δεν πιούμε, και δεν μπορούμε να πιούμε αν δεν εμπιστευτούμε. 

 Η πίστη, σε κάθε τομέα της ζωής, προηγείται της κατανόησης.
Το νόημα είναι απλό. Κανείς δεν περιμένει να σπουδάσει χημεία για να πιει νερό όταν διψάει. Η ανάγκη τον οδηγεί κατευθείαν στην πράξη. 

Το ίδιο ισχύει και στην πνευματική ζωή. Η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν χρειάζεται πρώτα πλήρη κατανόηση των τρόπων Του. Έρχεται πρώτα η πίστη, και μέσα από αυτήν ανοίγεται σταδιακά και η κατανόηση. Όποιος περιμένει να καταλάβει πρώτα και μετά να εμπιστευτεί, κινδυνεύει να μείνει για πάντα διψασμένος, με το ποτήρι μπροστά του.

πηγή

Αν ο άνθρωπος ήξερε πόσο τον αγαπά ο Θεός, θα έκλαιγε από χαρά κάθε μέρα.

ΟΣΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΗΣ ΚΟΛΙΤΣΟΥ

 Αν ο άνθρωπος ήξερε πόσο τον αγαπά ο Θεός, θα έκλαιγε από χαρά κάθε μέρα. Αλλά επειδή δεν το ξέρει, δεν κλαίει... Ο Θεός μας καλεί σε Αυτόν κάθε στιγμή. Και αν στραφούμε λίγο με την καρδιά μας προς Αυτόν, έρχεται με όλη Του την αγάπη και μας γεμίζει με τη χάρη Του.

  Η πνευματική ζωή δεν είναι βάρος, αλλά βαθιά χαρά. Μόνο η αμαρτία καταπιέζει τον άνθρωπο, τον κάνει ανήσυχο και φορτωμένο. Όποιος φεύγει από την αμαρτία και ανοίγει την καρδιά του στον Χριστό, νιώθει αληθινή ελευθερία και ουράνια γαλήνη.

"Μοῦ λένε… Παππούλη μου, διαβάζουμε, ἀλλά εἶναι ἀρχαῖα καί δέν τά καταλαβαίνουμε

"Μοῦ λένε…

 Παππούλη μου, διαβάζουμε, ἀλλὰ εἶναι ἀρχαῖα καὶ δὲν τὰ καταλαβαίνουμε… τοὺς λέω… δὲν πειράζει τὰ καταλαβαίνει ὁ διάβολος μὲ τοὺς δαίμονες τοῦ καὶ παίρνουν δρόμο καὶ τρέχουν…
Ακούσατε Μαρία Τὴν εἶπε τὴν Παναγία μας…δὲν τολμᾶ κἂν νὰ Τὴν ἀποκαλέσει μὲ τὸ Ὄνομα Της, Παναγία ἢ Θεοτόκο… καίγεται ὅταν Τὴν ἀκούει νὰ Τὴν ἐπικαλούμεθα καὶ νὰ Τὴν χαιρετίζουμε μὲ τοὺς Χαιρετισμούς Της…
Γιὰ αὐτό σας λέω ὅτι εἶναι ἐπιθυμία καὶ ἐντολὴ τῆς Δέσποινας μᾶς νὰ διαβάζουμε κάθε μέρα τοὺς Χαιρετισμούς."

Παπα-Φώτης ο Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός της Λέσβου

Όλα μπορεί να τα κάνει κανείς, άμα θέλει.

Όλα μπορεί να τα κάνει κανείς, άμα θέλει.
Κι άμα είναι λίγο ερωτευμένος με τα ουράνια, κάνει.
Κι άμα είναι ερωτευμένος, και χίλιες δουλείες να ‘χει, φροντίζει και τον ερωτά του.
Έ, όταν είμαστε ερωτευμένοι με τα Θεία, να μην κάνομε κάτι; Αφού είμαστε γι’ αυτό φτιαγμένοι.Είμαστε για τον Κύριο φτιαγμένοι.Και χωρίς Αυτόν δεν μπορούμε να ζήσουμε. 

Το ‘πε και ο ίδιος.«Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδεν».
Τι να κάνουμε, ρε παιδιά. Η αγάπη είναι «κραταιά ως ο θάνατος», τι θέλετε να κάνουμε, λέει το ''Άσμα Ασμάτων''.

Φθινοπωρινό Συναξάρι τόμος Α΄, του π. Ανανία Κουστένη.

πηγή

Όσο θα περνάει ο καιρός, όλο και πιο δύσκολα θα γίνονται τα πράγματα.

"Όσο θα περνάει ο καιρός, όλο και πιο δύσκολα θα γίνονται τα πράγματα. Ο Χριστός ήξερε πως θα ήταν, μας προειδοποιεί εκ των προτέρων, ώστε να γνωρίζουμε και να προετοιμαζόμαστε έτσι ώστε να μην ακολουθούμε την πλειοψηφία που πηγαίνει στην άβυσσο."

+Πατριάρχης Παύλος της Σερβίας

πηγή

Ο βράχος του Αγ.Ιλαρίωνα

Στην Επισκοπή της επαρχίας Πάφου, στην Κύπρο, δεσπόζει ένας εντυπωσιακός βράχος, γνωστός ως τα «Μετέωρα της Κύπρου». Πάνω στον επιβλητικό αυτό μονόλιθο, ύψους περίπου 70 μέτρων, στέκεται ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιλαρίωνα, σε ένα μοναδικό τοπίο όπου η φύση και η πίστη συναντιούνται αρμονικά.Η Επισκοπή είναι ένα γραφικό χωριό με πλούσια φυσική ομορφιά και ξεχωριστή πολιτιστική ταυτότητα, που μαγεύει κάθε επισκέπτη με τους βράχους, το πράσινο και την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του. Ο Άγιος Ιλαρίωνας ο Μέγας τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 21 Οκτωβρίου,

Ο Άγιος Ιλαρίωνας έφθασε στην Πάφο αφού πρώτα σε ηλικία 63 ετών κατέβηκε στην Αίγυπτο για να επισκεφθεί την Ιερά Μονή του Μεγάλου Αντωνίου και στη συνέχεια πήγε στη Σικελία όπου θεράπευσε από δαιμονική προσβολή αξιωματικό της αυτοκρατορικής φρουράς. Από εκεί αναχώρησε για την Κύπρο

Ο Καυσοκαλυβίτης Γέροντας Συμεών ο τυφλός

Στὸν Γέροντα Ἡσαΐα ἀπὸ τὴν Ῥαιδεστό, ποὺ ζοῦσε στὴν Καλύβη τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου, στὰ Καυσοκαλύβια, ἀπὸ τὸ 1840, προσῆλθε τὸ 1933 ὁ Γεώργιος Κανέτσος, καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὴν Ῥαιδεστό, προκειμένου νὰ γίνει μοναχός. Ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Θεσσαλίας, ὅπου ζοῦσε καὶ ἐξασκοῦσε τὸ λειτούργημα τοῦ χωροφύλακα, σὲ ἡλικία 30 ἐτῶν, ἀποφάσισε νὰ ἀφήσει τὰ ἐγκόσμια καὶ νὰ ἔλθει στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὅταν ἦλθε στὸν γερο-Ἡσαΐα, ὁ Γέροντας τὸν ῥώτησε ἂν καπνίζει. Ἐκεῖνος ἀπάντησε καταφατικὰ καὶ τότε ὁ Γέροντας τοῦ λέει: «Δὲν μπορεῖς νὰ γίνεις μοναχός». 

Ἀμέσως τότε αὐτὸς πετὰ τα τσιγάρα καὶ βάζει μετάνοια στὸν Γέροντα. Ἔμεινε κοντὰ στὸν γερο-Ἡσαΐα 14 χρόνια. Ὡς μοναχός, ἀσκοῦσε μὲ ἀκρίβεια τὴν ὑπακοὴ καὶ τὴν ἡσυχαστικὴ ζωή.
Ἕναν χρόνο πρὶν τὸν θάνατο τοῦ γερο-Ἡσαΐα, προσῆλθε καὶ ὁ Βασίλειος Καυκὴς ἀπὸ τὴν Λήμνο· ὁ γερο-Συμεών, ἀμέσως τοῦ φόρεσε ἕνα παλαιὸ ζωστικό, λέγοντας: «Δὲν θέλω κοσμικοὺς μέσα στὸ σπίτι».

Ὁ Βασίλειος ὑπηρέτησε στὰ ὀχυρὰ τοῦ Μεταξᾶ στὸ Ῥούπελ. Ἐκεῖ, ὅπως εἶναι γνωστό, ἀντιστάθηκαν στοὺς Γερμανοὺς καὶ ἀπέτρεψαν τὴν εἴσοδό τους στὰ ὀχυρά. Μέσα ἀπὸ τὴν ἀπελπισία τῆς μάχης παρακαλοῦσε τὴν Παναγία νὰ τὸν γλυτώσει ἀπὸ τὸν αἰφνίδιο θάνατο τοῦ πολέμου μὲ τὴν ὑπόσχεση ὅτι θὰ γίνει μοναχὸς στὸ περιβόλι Της. Ἦρθε, λοιπόν, τὸ 1945 στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἐκάρη μοναχὸς τὸ 1947 ἀπὸ τὸν π. Συμεών, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδωσε τὸ ὄνομα τοῦ Γέροντος Ἡσαΐα. Μὲ αὐτὸν συνδέθηκε μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του.

Ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε μοναχὸς ὁ π. Συμεών, ποτὲ δὲν ἔπλυνε τὸ πρόσωπό του καὶ τὸ στόμα του μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του. Ἐργαζόταν χειρωνακτικὲς ἐργασίες στοὺς κήπους τῶν πατέρων μὲ ταπείνωση καὶ περιποιόταν τὸ κτηματάκι του στὰ χωράφια τῆς περιοχῆς τοῦ Ἁγίου Νήφωνος.

Ἐργόχειρο δὲν ἔμαθε γιὰ νὰ μὴν ἔχει περισπασμὸ ἀπὸ τὴν πνευματικὴ ἐργασία. Ὅταν πήγαινε στὰ χωράφια πάντοτε κρατοῦσε τὸ λιωμένο κομποσχοίνι του στὰ χέρια γιὰ νὰ ἀγωνίζεται στὴν προσευχή. Εἶχε στὴν τσέπη του κουκιὰ γιὰ νὰ μετράει τὰ κομποσχοίνια μεταφέροντας αὐτὰ ἕνα-ἕνα στὴν ἄλλη τσέπη. 

Εἶχε μεγάλη φιλία μὲ τὸν μεγάλο ἀσκητὴ Γαβριὴλ τὸν Καρουλιώτη, ὁ ὁποῖος, κάποια περίοδο εἶχε σκανδαλισθῆ καὶ ἤθελε νὰ πάει μὲ τοὺς ζηλωτές. Ὁ γερο-Συμεών, ὡς φωτισμένος νοῦς, τὸν βοήθησε νὰ ξεπεράσει τὴν δυσκολία αὐτή. Ἀρκετὲς φορές, ὅπως μᾶς διηγιόταν ὁ ἴδιος, ἔκαναν ἀγρυπνίες μὲ τὴν εὐχὴ καὶ μὲ πνευματικὴ συζήτηση. Περνοῦσαν ἔτσι τὴν νύχτα χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν καθόλου, ἀποῤῥοφημένοι ἀπὸ τὶς δύο ἀγαπημένες τους αὐτὲς ἐνασχολήσεις.

Διακονοῦσε πάντοτε στὸ Κυριακὸ μὲ προθυμία ὡς ἐκκλησιαστικός. Ἐπιθυμοῦσε νὰ μεταλαμβάνει συχνὰ τῶν θείων Μυστηρίων καὶ προσερχόταν μὲ πολὺ πόθο. Πάντοτε, ὅταν τὸν μεταλαμβάναμε, τὰ δάκρυα πλημμύριζαν τὸ ἀσκητικό του πρόσωπο, χάρισμα πού, ὅπως φαίνεεται, εἶχε λάβει μὲ τὴν βοήθεια τοῦ προστάτου Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου.

Ένα από τα πιο δύσκολα μυστήρια της πίστης

  Ο Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα έλεγε πως κανένας Άγιος δεν πέρασε από τη ζωή χωρίς θλίψεις και δοκιμασίες.

 Κι ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα μυστήρια της πίστης· να πονάς και να μη νομίζεις πως ο Θεός σε ξέχασε. 

 Γιατί ο Σταυρός δεν είναι η απουσία Του. Είναι η σιωπηλή παρουσία Του μέσα στη δοκιμασία. 

 Ο Χριστός δεν μας υποσχέθηκε δρόμο χωρίς αγκάθια. Μας έδειξε πρώτος τον δρόμο του Σταυρού. 

Κι όταν η ζωή βαραίνει στους ώμους μας, ας μη ρωτάμε μόνο «γιατί;». 

Ας ψιθυρίζουμε μέσα από τα δάκρυά μας: 

«Κύριε, αφού Εσύ περπάτησες πρώτος αυτόν τον δρόμο, κράτησέ με κι εμένα να μη λυγίσω.»

 Γιατί κάποτε θα καταλάβουμε πως πίσω από κάθε σταύρωμα που αντέξαμε με πίστη, κρυβόταν μια Ανάσταση που ακόμη δεν είχαμε δει.

Τα εκατοντάδες κλεμμένα από τους Βούλγαρους κειμήλια...

Τοιχογραφία της Παναγίας Εικοσιφοίνισσας, όπως ήταν πριν την καταστροφή της από τους Βούλγαρους, βρίσκεται στο περίστωο του Καθολικού της μονής.

******************

Υπογραφή μνημονίου Κατανόησης μεταξύ των Υπουργών Πολιτισμού Ελλάδας και Βουλγαρίας, Λίνας Μενδώνη και Evtim Miloshev 

Σοβαρά τώρα; θα τους παραδώσουμε τα οστά του Τσάρου τους του Σαμουήλ που βρέθηκαν σε ελληνικό έδαφος για να μας επιστρέψουν 48 μόλις κειμήλια από τα εκατοντάδες που έκλεψαν από τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, τη Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας, την Παλιά Μητρόπολη Σερρών, τη Μονή της Παναγίας Καλαμούς, τη Μονή της Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας και το Ιμαρέτ της Καβάλας από όπου μετέφεραν στη Βουλγαρία ολόκληρη τη βιβλιοθήκη αραβικών χειρογράφων του, και αυτό θεωρείται επιτυχία; Κειμήλια που έπρεπε να είχαν επιστραφεί στην Ελλάδα ήδη από τη δεκαετία του 1920.
Καμιά κουβέντα για τα εκατοντάδες χειρόγραφα της Εικοσιφοίνισσας, τα πολυτιμότερα όλων.
Και σήμερα είναι ημέρα μνήμης της Εξέγερσης και της Σφαγής της Δράμας.

Στέφανος Πασβάντης

"Πατέρας Γρηγόριος.Ο τελευταίος ερημίτης της μονής Στροφάδων"

Από το 1976 ως το 2014 έζησε μαζί με το Θεό στις Στροφάδες νήσους καταμεσής του Ιονίου πελάγους υπηρετώντας τη Μονή που χτίστηκε τον 13ο αι. Εβλεπε μόνο τον ορίζοντα....

Η ζωή του όλη, ένα μυθιστόρημα ο πατέρας Γρηγόρης, ο τελευταίος ΄Ελληνας ιερέας μοναχός - ασκητής που έζησε 38 ολόκληρα χρόνια της ζωής του στην ιερά μονή των Στροφάδων ουσιαστικά ολομόναχος. Ο λόγος για το ιστορικό καστρομονάστηρο που ιδρύθηκε το πρώτο μισό του 13ου αιώνα από τον Θόδωρο Α' Λάσκαρη στο μεγαλύτερο από τα δυο μικρά νησιά των Στροφάδων που βρίσκονται καταμεσής του Ιονίου πελάγους σε απόσταση 27 νμ νότια από το ακρωτήρι Γερακας της Ζακύνθου. Μοναδικός τρόπος για να επισκεφτεί κανείς τα νησιά είναι με ιδιωτικό σκάφος.

Γεννήθηκε στον Αγαλά, ένα ορεινό χωριό της Ζακύνθου. Χειροτονήθηκε ιερέας
και για πρώτη φορά επισκέφθηκε τις Στροφάδες νήσους και την ιερά μονή που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Ζακύνθου παραμένοντας εκεί έξι μήνες. Το 1976 αποφάσισε να μείνει εκεί και να υπηρετήσει στο μοναστήρι - οχυρό όπου μόνασε κι ετάφη ο Αγιος Διονύσιος, πολιούχος της Ζακύνθου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κτιριακό συγκρότημα έχει μορφή καστρόπυργου, είναι δηλαδή ένα οχυρό μοναστήρι. Το καθολικό της μονής, δηλαδή ο κεντρικός ναός, βρίσκεται μέσα στον πύργο της μονής, πράγμα μοναδικό τουλάχιστον σε ορθόδοξο μοναστήρι.

Η ασέβεια προς τους νεκρούς στα σκοτεινά χρόνια του κορωνοϊού.

«Η ασέβεια προς τους νεκρούς δείχνει μια ψυχή που δεν έχει βρει ακόμα τη δική της ανθρωπιά.»   ~Βίκτωρ Ουγκώ~

Ξεθάβουν τους νεκρούς, οι οποίοι μέσα στις ειδικές πλαστικές σακούλες μπορεί ακόμη και χρόνια μετά να μην έχουν αποσυντεθεί, και αναγκάζουν τους συγγενείς τους να βιώνουν μια κατάσταση άκρως ψυχοφθόρα, αντικρίζοντας μια εικόνα που κανένας άνθρωπος δεν θα έπρεπε να αναγκάζεται να αντικρίσει για τον αγαπημένο του νεκρό.Σεβασμός μηδέν. Ούτε στους νεκρούς ούτε στις οικογένειές τους και τότε αναπόφευκτα γυρίζω πίσω στα σκοτεινά χρόνια του κορωνοϊού.

Στα χρόνια που, στο όνομα της προστασίας της ζωής, μπήκε σε εφαρμογή μια πρωτοφανής λογική φόβου, περιορισμών και πρωτοκόλλων. Άνθρωποι πέθαναν μόνοι, οικογένειες στερήθηκαν την τελευταία αγκαλιά, το τελευταίο φιλί, την προσευχή δίπλα στον άνθρωπό τους, ακόμη και τον αποχαιρετισμό όπως τον γνώριζαν και τον είχαν ζήσει γενιές ολόκληρες.

Σήμερα βλέπουμε μία από τις τραγικές συνέπειες εκείνης της ανερμάτιστης διαχείρισης.
Στα κοιμητήρια Ευόσμου έχουν ήδη ανοίξει περίπου 800 τάφοι και, σύμφωνα με τον νέο πρόεδρο του Συνδέσμου Δήμων Δυτικής Θεσσαλονίκης, σε καμία περίπτωση δεν είχε ολοκληρωθεί η αποσύνθεση. Οι προγραμματισμένες μερικές εκταφές αναστέλλονται και αναζητείται διαφορετική λύση.

Κάπου εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα που δεν γίνεται να προσπεράσουμε.
Πόσο επιστημονικά τεκμηριωμένα ήταν όλα όσα επιβλήθηκαν τότε;

Ό Εκκλησιασμός από μόνος του δεν σώζει

Πηγαίνω στον Ιερό Ναό ώστε να προβληματιστώ, να γυμνάσω τους πνευματικούς μυς, να συναντήσω τον Χριστό και τους αδερφούς μου, είτε είναι εχθροί είτε φίλοι
ή πηγαίνω απλά διότι δεν έχω κάτι άλλο να κάνω την Κυριακή το πρωί και το έχω συνδυάσει με το καφεδάκι που θα πιω μετά με την παρέα μου; Το χειρότερο το έχω ακούσει από γυναίκα μεγάλης ηλικίας, ότι η Εκκλησία είναι το γυναικείο καφενείο και ένας τρόπος να περνάει διαφορετικά το πρωί της Κυριακής. Με τέτοιο φρόνημα όχι μόνο δεν ωφελούμαστε αλλά σκανδαλίζουμε και πληγώνουμε το Σώμα της Εκκλησίας.

Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι έχουμε τον καμβά, τα χρώματα αλλά και τον βοηθό από πάνω μας (Τον Χριστό) για να σχεδιάζουμε και να ζήσουμε τον Παράδεισό μας.
Ένα Παράδεισο που δεν τελειώνει με τον θάνατο αλλά συνεχίζεται…….
Όλα ξεκινάνε από εδώ αλλά δεν τελειώνουν στην παρούσα ζωή, συνεχίζονται στην αιωνιότητα.
Ο τρόπος που ενεργούμε δείχνει τι πραγματικά θέλουμε. Θα γίνει τελικά αυτό που θέλουμε. Θέλεις σωτηρία; Θα έχεις σωτηρία. Θέλεις απώλεια ; Θα έχεις απώλεια. Αυτό που θέλεις θα γίνει.

Είναι τρομερό! Στη ζωή μας θα γίνει αυτό που θέλουμε ! Σαν να φωνάζει ο καμβάς στον ζωγράφο ότι θα σχηματιστεί ότι εικόνα επιθυμεί να ζωγραφίσει ! Φοβερό! Τα λάθη θα συμβούν αλλά δεν στεναχωριόμαστε διότι διορθώνονται και συγχωρούνται (Μυστήριο Ιεράς Εξομολογήσεως).

Ό Εκκλησιασμός από μόνος του δεν σώζει. Ο Εκκλησιασμός είναι η αρχή της σχέσης, ο διάλογος, το ξεκίνημα που καταλήγει κάπου. Σε εκείνο το τραπέζι που ο Θεός μας δίνει τον εαυτό Του, αλλά δυστυχώς Τον περιφρονούμε.

Δυστυχώς εκκλησιαζόμαστε ως άτομα, και όχι ως πρόσωπα σε κοινωνία. Θα πάω στον Ναό, θα εκκλησιαστώ και θα φύγω χωρίς ένα χαμόγελο, μια καλημέρα…Μπορεί κιόλας να κάνω πως δεν βλέπω κάποιους μέσα στον Ναό διότι δεν θέλω να τους μιλήσω!

Η Θεία Κοινωνία έχει μετατραπεί σε εισιτήριο σωτηρίας μόνο για τους ετοιμοθάνατους. Να φωνάξουμε τον Παπά να κοινωνήσει τον άρρωστο στο παρά πέντε για να κερδίσει ο άνθρωπος την καλύτερη θέση στο Παράδεισο. Γι’ αυτό αν ρωτήσεις έναν άνθρωπο τι του έρχεται στο μυαλό όταν βλέπει έναν Παπά, θα σου πεις δύο λέξεις: «Θάνατος και Κηδεία». Πολλοί όταν βλέπουν Παπά φτύνουν τον κόρφο τους ή το πιο τραγικό πιάνουν τα γεννητικά τους όργανα. Ο Παπάς δίνει Ζωή και Ανάσταση με τη Θεία κοινωνία. Κατεβάζει τον Χριστό , τον ίδιο προσωπικά. Φοράει λευκά ακόμα και στην κηδεία , διότι ο θάνατος απλά δεν υπάρχει.

Η λάθος θέαση των πραγμάτων μας εκτροχιάζει. Ο εγωϊσμός, μας έχει θαμπώσει τα μάτια της καρδιάς. Ο ασυνείδητος εκκλησιασμός καταλήγει να γίνεται όπως η κοινωνία του Ιούδα.
Πάμε στην Εκκλησία, ακούμε τα τροπάρια σαν στρατιωτάκια ακούνητα , αμίλητα, αγέλαστα και θεωρούμε ότι κάποιος Θεός που είναι εκεί ψηλά είναι υποχρεωμένος να με σώσει διότι έφαγα κάποιες ώρες από τη ζωή μου όρθιος σε ένα στασίδι.

Νέα έκδοση-Αγίου Ιερωνύμου-Διάλογος κατά Λουκιφεριανών

  "Το παρόν διαλογικό έργο ανήκει στον κλάδο της αντιρρητικής θεολογίας και αναιρεί τις θέσεις των Λουκιφεριανών. Οι εν λόγω Σχισματικοί του Δ΄ αιώνος πήραν το όνομά τους από τον επίσκοπο Καλάρεως (το σημερινό Cagliari της Σαρδηνίας) Λουκίφερ (Luciferus Calaritanus). 

 Ο Λουκίφερ και οι οπαδοί του ήταν ακραιφνείς Ορθόδοξοι, αλλά αποσχίστηκαν από την εκκλησιαστική κοινωνία με τους υπόλοιπους, εξαιτίας του ζήλου χωρίς επίγνωση από τον οποίο διακατέχονταν, αφού αφενός μεν κρατούσαν αδιάλλακτη στάση απέναντι στους πρώην αρειανούς κληρικούς, ακόμη κι αν αυτοί είχαν αποκηρύξει την αίρεση και είχαν γίνει αποδεκτοί από την υπόλοιπη Εκκλησία, αφετέρου δε απέρριπταν την επιείκεια θεωρώντας «προδότες» τους Ορθόδοξους που δέχτηκαν μετανοημένους αρειανούς επισκόπους. 

 Αιτία της αποκοπής τους ήταν η Σύνοδος που συνεκλήθη στην Αλεξάνδρεια το 362, υπό την προεδρία του Μεγάλου Αθανασίου, στην οποία αποφασίστηκε να γίνονται δεκτοί στους κόλπους της Εκκλησίας και στις θέσεις τους όλοι οι πρώην Αρειανοί επίσκοποι, με μόνη προϋπόθεση να ομολογήσουν το Σύμβολο της Νίκαιας και να αναθεματίσουν την αίρεσή τους".

(Από τον πρόλογο του βιβλίου)/πηγή

Πληροφορίες - παραγγελίες: krufosxoleio@yahoo.gr

ΑΓΙΟΣ ΓΟΒΔΕΛΑΑΣ Ο ΠΟΛΥΑΘΛΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΓΟΒΔΕΛΑΑΣ Ο ΠΟΛΥΑΘΛΟΣ(+29 Σεπτεμβρίου)

Μία ζωή αφιερωμένη στον Χριστό,μία παράδοση που ενώνει την Περσία,την Κρήτη και την Κέρκυρα

π. Γεώργιος Μπογδάνος

ΣΥΝΑΞΗ πάντων τῶν Σμυρναίων καί ἐν Σμύρνῃ διαλαμψάντων Ἁγίων

  Εἰς τὴν καθιέρωσιν ἑορτῆς τῆς Συνάξεως πάντων τῶν Σμυρναίων καὶ ἐν Σμύρνῃ διαλαμψάντων Ἁγίων προέβη ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σμύρνης κ. Βαρθολομαῖος, καθορίσας ὡς ἡμέραν τοῦ ἑορτασμοῦ τούτου τὴν πρώτην Κυριακὴν μετὰ τὴν Μετάστασιν τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου καὶ Εὐαγγελιστοῦ (26 Σεπτεμβρίου), ὁ ὁποῖος ὑπάρχει πνευματικὸς πάτρων τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ θέματος τῆς Ἀσίας, ὡς διδάξας τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν ἐν τῇ περιοχῇ, ἀποθανὼν δὲ καὶ ταφεὶς ἐν Ἐφέσῳ.

  Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ συγκεκριμένου χρονολογικοῦ ὁροσήμου ἐρείδεται εἰς τὴν παράδοσιν ὅτι ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰωάννης ὑπῆρξεν ὁ πρῶτος πνευματικῶς καθηγητὴς καὶ διδάσκαλος τῆς Σμύρνης, τῶν πρώτων Ἐπισκόπων καὶ κληρικῶν, τοὺς ὁποίους ἐχειροτόνησε καὶ κατέστησεν ἐν τῇ περιοχῇ.

 Οὕτω καθιερώθη, ἀποφάσει τοῦ Ποιμενάρχου, ἡ τέλεσις κατ’ ἔτος Συνάξεως πάντων τῶν Σμυρναίων καὶ ἐν Σμύρνῃ μαρτυρίῳ, ἀσκήσει καὶ ἁγιότητι βίου διαλαμψάντων Ἁγίων ἀπὸ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου μέχρι καὶ ἐπ’ ἐσχάτων, γνωστῶν καὶ ἀγνώστων, εὑρισκομένων, πάντων, εἰς τὴν μνήμην τοῦ Θεοῦ, γνωστῶν ὑπαρχόντων

 τῶν Ἁγίων Βουκόλου· ἱερομάρτυρος Πολυκάρπου· Πιονίου, τοῦ Πρεσβυτέρου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ μαρτυρησάντων· νεομάρτυρος Μάρκου, τοῦ ἐκ Κρήτης· νεομάρτυρος Νικολάου, τοῦ Καραμάνου· νεομάρτυρος Ἀθανασίου, τοῦ ἐξ Ἀτταλείας· νεομαρτύρων Δήμου καὶ Μιχαήλ, καὶ Ἀλεξάνδρου καὶ Ἰωάννου, τῶν Θεσσαλονικέων· ὁσιομάρτυρος Προκοπίου· καὶ Ὁσίου Δανιήλ, τοῦ Κατουνακιώτου.Ἀνιστορήθη καὶ Ἱερὰ Εἰκὼν εἰκονίζουσα τοὺς προαναφερθέντας, εἰς τοὺς ὁποίους προσετέθησαν ὁ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰωάννης, ὁ Θεολόγος καὶ Εὐαγγελιστής, καὶ Παῦλος, ὡς διελθὼν ἀπὸ τὴν περιοχήν, καὶ ἡ Ἁγία Φωτεινή, προστάτις καὶ πολιοῦχος Σμύρνης, ὡς καὶ νέφος Ἁγίων.

  Κατὰ παράκλησιν τοῦ Ποιμενάρχου, πλήρη Ἀσματικὴν Ἀκολουθίαν τῆς ἑορτῆς συνέγραψεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ρόδου κ. Κύριλλος.

Αώος: Το πουλί που ταξιδεύει κάθε χρόνο 6.000 χλμ από την Αφρική στην Κόνιτσα

Ο Αώος είναι ένας ενήλικος Ασπροπάρης ο οποίος σημάνθηκε με δορυφορικό πομπό από την Ελληνική ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ Εταιρεία τον Απρίλιο του 2015 στον κάμπο της Κόνιτσας. Είναι ένα πουλί το οποίο διανύει κάθε χρόνο μια απόσταση περίπου 6.000 χιλιομέτρων και αφήνει την Αφρική στην οποία ξεχειμωνιάζει για να έρθει στο καλοκαιρινό αγαπημένο του καταφύγιο στην περιοχή της Κόνιτσας. Από εκεί και το όνομά του, συνώνυμο του ποταμού.

Ο Αώος την αρχή του φθινοπώρου τα τελευταία χρόνια παίρνει το δρόμο για τον τόπο διαχείμασης που είναι στο Τσαντ της Αφρικής. Την άνοιξη όμως τον καλεί η αγαπημένη του Ήπειρος. 

Στο πουλί έχει τοποθετηθεί δορυφορικός πομπός από όπου μπορεί να εντοπιστεί η διαδρομή του μέχρι να φτάσει στα ηπειρώτικα λημέρια του. 

Από την Αφρική κινείται προς τη μέση ανατολή και έπειτα προς τα Βαλκάνια με σταθερή την αγάπη του για την Κόνιτσα εκπλήσσοντας όλους με την ακρίβεια του ταξιδιού του, τόσων χιλιάδων χιλιομέτρων για να φτάσει στο ίδιο σημείο κάθε χρόνο. Σε περίπου 40 μέρες διανύει 8 χώρες και φτάνει στον καλοκαιρινό του προορισμό.

https://hellas2day.gr/.../aoos-to-poyli-poy-taxideyei...

Όταν άκουγε ότι κάποιοι τον υποτιμούν, ότι κάποιοι λένε λόγια εναντίον του, χαμογελούσε σαν να άκουγε το πιο ευχάριστο γεγονός!

Αναφέρει ο μακαριστός π. Β. Βολουδάκης:" Είχε τέτοια όρεξη να ακούει λόγια ταπεινωτικά γι' αυτόν(τον π.Μάρκο Μανώλη), όπως εμείς έχουμε όρεξη να ακούμε τους επαίνους.

  Όταν άκουγε ότι κάποιοι τον υποτιμούν, ότι κάποιοι λένε λόγια εναντίον του, χαμογελούσε σαν να άκουγε το πιο ευχάριστο γεγονός! 

 Όχι μόνον δεν οργιζοταν, όχι μόνον προσευχόταν γι'αυτους αλλά και τους αγαπούσε και ήθελε να τους τιμήσει. Και αυτό είχε αρχίσει από πολύ νωρίς, από την νεότητα του, όχι μόνον προς το τέλος της ζωής του, γιατί ο π. Μάρκος ήταν παιδιόθεν άγιος".

πηγή

*Χιλιάδες στην Βίσση, η Ελλάδα σε δύση

Κωνσταντίνος Βαθιώτης

Μετά τους 100.000 που πήγαν να προσκυνήσουν (και) την Βίσση, η Ελλάδα βρίσκεται στην χειρότερή της δύση.

Ο Νεοέλληνας βρίσκεται διασωληνωμένος στην Εντατική, βαριά άρρωστος λόγω εκφύλισης του εγκεφάλου του.

Ονειρεύεται μόνο άρτον και θεάματα: π.χ. άφθονο χρήμα, διακοπές σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία, πανάκριβα αυτοκίνητα, ξεσάλωμα στα μπουζούκια, φαγητό μέχρι σκασμού, παρακολούθηση αθλητικών και ριάλιτι.
Έτσι, κατήντησε ανίκανος να αντιληφθεί ότι, εκτός του ορατού, υπάρχει και ο αόρατος κόσμος.

Ευρισκόμενος σε τέτοιο διανοητικό χάλι, ο ά-Χριστος Νεοέλληνας τα βλέπει όλα ανάποδα, με αποτέλεσμα να χλευάζει ως θρησκόληπτους, οπισθοδρομικούς και εν τέλει ψεκασμένους όσους θεωρούν ότι οι ηλεκτρονικές ταυτότητες και ο προσωπικός αριθμός αποτελούν μια κολοσσιαία απειλή για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του πολίτη, που θα τον εγκλωβίσει στην ύπουλη τεχνο-φάκα.

Βρέθηκαν τα ιερά λείψανα της Αγίας Χρυσής στην Πέλλα

Σε μια σπουδαία πνευματική είδηση για την τοπική Εκκλησία και ολόκληρη την Ορθοδοξία, η Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας ανακοίνωσε ότι, δύο αιώνες μετά το μαρτύριό της, εντοπίστηκαν τα ιερά λείψανα της αγίας ένδοξου νεομάρτυρος και μεγαλομάρτυρος Χρυσής.

Τα λείψανα βρέθηκαν κοντά στα ερείπια του παλιού ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο κάστρο της Χρυσής. Τα οστά εξετάστηκαν από ειδικά επιστημονικά εργαστήρια της Γερμανίας, τα οποία πιστοποίησαν ότι ανήκουν σε νεαρή γυναίκα ηλικίας περίπου 17 ετών και ότι το έτος θανάτου της ήταν το 1795, όπως ακριβώς μαρτυρείται στον βίο της. Σύμφωνα με τη σχετική εγκύκλιο, στα οστά διακρίνονται σημάδια φρικτών βασανιστηρίων, ιδιαίτερα στα πλευρά και στην τιμία κάρα, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι αναδίδεται συνεχώς ευωδία.

Η Α γ ί α Ν ε ο μ ά ρ τ υ ς Χ ρ υ σ ή . Μια Άγία που βασανιζόταν επί τρεις μήνες

Εις μνήμην του Βασίλη Ραχούτη και όλων των θυμάτων του «Εξπρές Σάμινα»

 Σαν σήμερα, στις 26 Σεπτεμβρίου 2000, το «Εξπρές Σάμινα» βυθίστηκε στη θάλασσα της Πάρου. 81 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

 Ανάμεσα σε εκείνους που έδωσαν τη δική τους μάχη για τη σωτηρία των συνανθρώπων τους ήταν ο 19χρονος στρατιώτης Βασίλης Ραχούτης.Όταν ο πατέρας του τον παρακαλούσε τηλεφωνικά να εγκαταλείψει το πλοίο και να σωθεί, εκείνος, σύμφωνα με τη μαρτυρία του πατέρα του, αρνήθηκε να φύγει. Δεν μπορούσε να εγκαταλείψει ανθρώπους που χρειάζονταν βοήθεια.

  Ο Βασίλης συμμετείχε στις προσπάθειες διάσωσης και, σύμφωνα με τις μαρτυρίες που έχουν δημοσιευθεί, βοήθησε να σωθούν άνθρωποι μέσα στο χάος της νύχτας. Στην προσπάθειά του να βοηθήσει και ένα μικρό παιδί, τραυματίστηκε σοβαρά και τελικά έχασε τη ζωή του.

 Δεν είναι μόνο μια ιστορία για ένα ναυάγιο.Είναι η ιστορία ενός νέου ανθρώπου που, μέσα στον φόβο και την απόγνωση, επέλεξε να μη σκεφτεί μόνο τον εαυτό του.Η μνήμη του Βασίλη Ραχούτη και όλων των θυμάτων του «Εξπρές Σάμινα» παραμένει ζωντανή.

πηγή