Μία Μεγάλη Παρασκευή τὴν ὥρα τῆς Ἀποκαθηλώσεως μὸλις κατέβασε τὸ Σῶμα ἔκλαιγε καὶ δὰκρυσε πολύ μὲ μεγάλη συγκίνηση καὶ δέος. Καὶ μετά μᾶς εἶπε:
«Πατέρες μου, σὴμερα δὲν κατέβασα σῶμα ἁγιογραφημένο, ἀλλά σῶμα ἀνθρώπινο, οἱ φλέβες του χτὺποῦσαν στὴ δικιές μοῦ φλέβες. Ἡ σάρκα του ἀκούμπαγε στὴν δικιά μοῦ σάρκα. Καταλάβαινα τὸ αἷμα νὰ τρὲχη στὶς φλέβες του».
«Σὺζῶ καὶ συλλειτουργῶ μὲ τὴν ἁγία Τριάδα. Ζεῖ Κύριος ὁ Θεός».
Δημήτριος Παναγόπουλος – Ἱεροκήρυκας
Τὴ Μεγάλη Παρασκευή, ἀνάμεσα στὰ ἐγκώμια ποὺ ψάλλονται γιὰ τὸν Χριστό, ὑπάρχει κι ἕνα, ποὺ Τὸν παρουσιάζει σὰν τὸν πελεκάνο.
Ὁ πελεκάνος, ὅταν γυρίσει στὴ φωλιά του καὶ βρεῖ τὰ πουλάκια ἑτοιμοθάνατα, διότι δηλητηρίαστηκαν ἀπὸ τὸ τσίμπημα τοῦ φιδιοῦ, σπεύδει ἀμέσως καὶ τρυπάει τὴν πλευρά του καὶ τὰ ποτίζει μὲ τὸ αἷμα του καὶ τελικὰ ἐκεῖνα ἐπιβιώνουν.
Αὐτὸ ἔκανε ὁ Χριστός! Ἐμᾶς τρώει τὸ φίδι, ὁ σατανᾶς, καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς δίνει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του, διὰ τῆς Θείας Κοινωνίας καὶ ζωντανεύομε.
Ἅγιος Παΐσιος: «Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ δὲν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ κάνη τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ προσευχή»
Ὅταν ὁ νοῦς εἶναι στὰ θεῖα νοήματα, ζῇ τὰ γεγονότα ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἔτσι ἀλλοιώνεται.
Στὴν γιορτή, γιὰ νὰ νιώση κανεὶς τὸ γεγονός, δὲν πρέπει νὰ δουλεύη. Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ λ.χ., ἐὰν θέλη νὰ νιώση κάτι, δὲν πρέπει νὰ κάνη τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ προσευχή. Στὸν κόσμο οἱ καημένοι οἱ κοσμικοὶ τὴν Μεγάλη Ἐβδοβάδα ἔχουν δουλειές. Μεγάλη Παρασκευὴ νὰ δίνουν εὐχές. «Χρόνια πολλά! Νὰ ζήσετε! Μὲ μιὰ νύφη!»… Δὲν κάνει!
Ἐγὼ τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ κλείνομαι στὸ Καλύβι. Όπως καὶ μετὰ τὸ Ἀγγελικὸ Σχῆμα ἡ ἑβδομάδα τῆς ἡσυχίας ποὺ ἀκολουθεῖ, βοηθάει, γιατί ποτίζει ἡ θεία Χάρις τὴν ψυχὴ καὶ καταλαβαίνει ὁ μεγαλόσχημος τί ἔγινε, ἔτσι καὶ στὶς γιορτὲς ἡ ἡσυχία πολὺ βοηθάει.
Μᾶς δίνεται περισσότερη εὐκαιρία νὰ ξεκουρασθοῦμε λίγο, νὰ μελετήσουμε καὶ νὰ προσευχηθοῦμε. Θὰ ἔρθη ἕνας καλὸς λογισμός, θὰ ἐξετάσουμε τὸν ἑαυτό μας, θὰ ποῦμε λίγο τὴν εὐχὴ καὶ θὰ νιώσουμε ἔτσι κάτι ἀπὸ τὸ θεῖο γεγονὸς τῆς ἡμέρας…
Δημήτριος Παναγόπουλος – Ἱεροκήρυκας
Ἀνεβαίνουμε στὸν Γολγοθᾶ γιὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὰ πάθη του Χριστοῦ, ἢ ἀνεβαίνουμε γιὰ νὰ Τὸν ξανασταυρώσουμε;
Ἐμεῖς οἱ περισσότεροι, ἀνεβαίνουμε γιὰ νὰ Τὸν ξανασταυρώσουμε. Τὸ θῦμα εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ οἱ θύτες εἴμαστε ἐμεῖς. Καὶ ἔχουμε τὸ θράσος, χωρὶς μετάνοια, χωρὶς ἐξομολόγηση καὶ χωρὶς ἀναγνώριση τῆς ἐνοχῆς μας, νὰ πᾶμε στὸν Ἐπιτάφιο τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ καὶ νὰ κηδεύουμε τὸ Χριστὸ καὶ μάλιστα νὰ Τὸν κοροϊδεύουμε ἐκ τῶν ὑστέρων, μὲ τὸ νὰ περνᾶμε κάτω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο.
Ὑπάρχει πιὸ ἀνακόλουθο πρᾶγμα ἀπ’ αὐτό; Ὑπάρχει πιὸ μεγάλο θαῦμα ἀπ’ αὐτό, νὰ εἰρωνευόμαστε ἔτσι τὸ Χριστὸ καὶ Ἐκεῖνος νὰ μᾶς ἀνέχεται καὶ νὰ μᾶς περιμένει…; Διότι τὸ πέρασμα μας κάτω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο, τὴν Μεγάλη Βδομάδα, τί συμβολίζει; Βάζουμε μετάνοια στὸ Χριστό, ὅτι ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς, θὰ κάνουμε τὸ θέλημα Τοῦ καὶ ὄχι τὸ δικό μας. Ἐν τούτοις ἐμεῖς συνεχίζουμε νὰ κάνουμε τὸ δικό μας θέλημα καὶ δὲν ἀποχωριζόμαστε τὰ πάθη μας. Πῶς λοιπὸν ἄνθρωπε τολμᾶς νὰ περνᾶς κάτω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο; Αὐτοὶ εἴμαστε…
Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος
Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος κατὰ τὴν τελευταία Μεγάλη Παρασκευὴ τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, του ἔτους 1980, ήταν πολὺ ἐξαντλημένος καὶ οἱ Ἀδελφὲς τῆς Μονῆς Θαψανῶν, προσπάθησαν νὰ τοῦ δώσουν κάποια τροφή. Λίγη ταχινόσουπα ἢ ἔστω ἕνα ζεστὸ ρόφημα. Ἦταν τελείως ἀρνητικός. Τὰ λόγια του, τους ἔμειναν ἀξέχαστα: «Ὁ Χριστὸς στὸ Σταυρὸ κι ἐγὼ νὰ φάω;».
Παπα – Φώτης Λαυριώτης
Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ ὁ Παπα – Φώτης περνοῦσε ἀπ’ την Παναγιούδα (χωριὸ εὑρισκόμενο 3χλμ. βορείως τῆς Μυτιλήνης) καὶ εἶδε κάποιον μὲ τὴν οἰκογένειά του νὰ τρῶνε μπριζολάκια σὲ μιὰ ταβέρνα.
Τὸν πλησίασε καὶ τοῦ ἔκανε παρατήρηση γιὰ τὸ «αἰδέσιμον» τῆς ἡμέρας.
Καὶ ἐκεῖνος τὸν ἀποπῆρε μὲ σκαιὸ τρόπο. Βεβαίως κουβέντα στὴν κουβέντα, ὁ Παπα – Φώτης στὸ τέλος πέταξε τὰ φαγιὰ μαζὶ μὲ τὸ τραπεζομάντηλο, ὁπότε ὁ ἐνοχλημένος οἰκογενειάρχης σηκώθηκε καὶ τὸν πλάκωσε στὸ ξύλο. Ὁ Παπα – Φώτης ὑπέμεινε τὸ ξύλο ἀγόγγυστα, καὶ τοῦ εἶπε φεύγοντας:
«Ἐγὼ τὸ ξύλο τό ‘φαγα, ἀλλὰ καὶ σὺ δὲν πιστεύω νὰ ξαναφᾶς μπριζόλες Μεγάλη Παρασκευή;»
Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γιὰ τοὺς τρεῖς χιτῶνες τοῦ Χριστοῦ:
Μὲ ῥωτᾶς, σεβαστὴ ἀδελφή, γιὰ τοὺς τρεῖς χιτῶνες μὲ τοὺς ὁποίους ἦταν ντυμένος καὶ σκεπασμένος ὁ Κύριος κατὰ τὸ διάστημα ἀρκετῶν ὡρῶν τὴ Μεγάλη Παρασκευή.
Γιατὶ ὁ Πιλᾶτος τὸν ἔντυσε μὲ πορφυρὸ χρῶμα;
Γιατὶ ὁ Ἡρώδης τὸν ἔντυσε μὲ λευκὸ χρῶμα;
Καὶ γιατὶ οἱ ἐκτελεστὲς ἐπίσης λίγο πρὶν Τὸν θανατώσουν Τὸν ἔντυσαν πάλι μὲ τὸν δὶκὸ Τοῦ χιτῶνα;
Δὲν βλέπεις σ’ ὅλα αὐτὰ ἕνα μεγάλο δίδαγμα γιὰ μᾶς; Οἱ ἄνθρωποι συχνὰ ἀποφαίνονται γιὰ τὸ ἂν εἴμαστε καλοὶ ἢ κακοί. Ἀνάλογα μὲ τὴν ἀπόφασή τους μᾶς ἐκτιμοῦν, μᾶς θαυμάζουν ἢ μᾶς κατακρίνουν.
Οἱ διάφορες κρίσεις τῶν ἀνθρώπων δὲν μοιάζουν γιὰ μᾶς μὲ χιτῶνες; τὴ μία μᾶς ντύνουν μὲ τὸν χιτῶνα τοῦ σοφοῦ, τὴν ἄλλη μὲ τὸν μανδύα τοῦ τρελλοῦ.
Τὴ μία μᾶς περιβάλλουν μὲ τὸν μανδύα τῆς ἀνδρείας, τὴν ἄλλη μᾶς σκεπάζουν μὲ τὰ κουρέλια τῆς ἀπαξίωσης.
Ἀλλὰ ὅλοι οἱ χιτῶνες γρήγορα βγαίνουν κι ἀλλάζουν, ἀνάλογα μὲ τὶς ἀσταθεῖς καὶ συχνὰ ἐναλλασσόμενες κρίσεις τῶν ἀνθρώπων.
Ὅμώς, ἐν τέλει, τὴν ὥρα τοῦ θανάτου ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς θὰ φανεῖ μὲ τὸ δικὸ του χρῶμα, μὲ τὸν δικὸ του χιτῶνα.
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔβλεπε τὴ σταύρωση τοῦ Χριστοῦ:
Στὴν ἐκκλησία, ἐννοῶ στὸν Ἅγιο Γεράσιμο, πολὺ συγκινιόμουνα. Ἄκουγα τὸ Εὐαγγέλιο καὶ συγκινιόμουνα. Τὸ πάθαινα αὐτό, ἐπειδὴ «ἔβλεπα» τὴν εἰκόνα, τὸν Χριστὸ τὸν ἴδιο.
Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ κάναμε τὴν ἀκολουθία. Ἡ ἐκκλησία ἦταν γεμάτη κόσμο. Τί ἔπαθα ἐκεῖ! Διάβαζα τὸ Εὐαγγέλιο κι ὅταν ἔφθασα στὴ φράση:
«Ἠλί, Ἠλί, λιμὰ σαβαχθανὶ· τοὺτ’ ἔστι Θεέ μου, Θεέ μου, ἰνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;» δὲν μπόρεσα νὰ τὴν τελειώσω. Δὲν εἶπα τὸ «ἰνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;».
Μὲ πλημμύρισε ἡ συγκίνηση. Κόπηκε ἡ φωνή μου. Μπροστά μου εἶχα ὅλη τὴν τραγικὴ σκηνή. Εἶδα ἐκεῖνο τὸ πρόσωπο. Ἄκουσα ἐκείνη τὴ φωνή. Τὸν ἔβλεπα τὸν Χριστὸ πολὺ ζωντανά. Ὁ κόσμος κάτω περίμενε. Ἐγὼ τίποτα, ἀδύνατον νὰ προχωρήσω. Ἀφήνω τὸ Εὐαγγέλιο στὸ τετράποδο καὶ γυρίζω μέσα στὸ Ἱερό. Κάνω τὸ σταυρό μου, ἀσπάζομαι τὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἔβαλα μία ἄλλη εἰκόνα, πιὸ ὡραῖα, μέσα μου. Ὄχι πιὸ ὡραία. Πιὸ ὡραία ἀπὸ κείνη δὲν ὑπῆρχε, ἀλλὰ ἦλθε στὸ νοῦ μου ἡ Ἀνάσταση. Ἀμέσως γαλήνευσα. Μετὰ βγῆκα στὴν Ὡραία Πύλη καὶ εἶπα:
«Συγχωρέστε με, παιδιά μου, παρασύρθηκα».
Μετὰ πῆρα τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ εἶπα ἀπ’ τὴν ἀρχή. Ἐκείνη, ὅμως, τὴν ὥρα ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα πέταξε δάκρυα.
Ἦταν κακὸ αὐτό. Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ σκέπτεται ὅ,τι θέλει. Δὲν εἶναι, ὅμως, καλὸ ν’ ἀφηνόμαστε. Πρέπει νὰ εἴμαστε συγκρατημένοι.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη “Βίος καὶ Λόγοι”. Ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χρυσοπηγής.
.webp)
Το όραμα του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ την Μεγάλη Πέμπτη..!
Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ (1759-1833), ενισχυόταν στους αγώνες του από τη θεία πρόνοια με πνευματικά οράματα, πού πλημμύριζαν την ψυχή του με θεϊκή παρηγοριά. Ιδιαιτέρως κάποτε, την Μεγάλη Εβδομάδα και μάλιστα την Μεγάλη Πέμπτη, αξιώθηκε κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας να δει μία υπέροχη οπτασία.
Διηγείται ο ίδιος:
-Λειτουργούσα κάποτε τη Μ. Πέμπτη μαζί με τον ηγούμενο Παχώμιο και τον πατέρα Ιωσήφ. Η θεία Λειτουργία είχε αρχίσει στις δύο το μεσημέρι μαζί με τον εσπερινό. Μετά τη μικρά είσοδο και τα αναγνώσματα είπα ο ταπεινός μπροστά στο άγιο θυσιαστήριο την εκφώνηση: «Κύριε, σώσον τους ευσεβείς και επάκουσον ημών». Ύστερα βγήκα στην ωραία πύλη και υψώνοντας το οράριο προς το εκκλησίασμα συμπλήρωσα: «Και εις τους αιώνας των αιώνων».
Τη στιγμή εκείνη έλαμψε ένα φως μπροστά μου σαν ηλιακή ακτίνα. Κοιτάζω προς τα εκεί και βλέπω εν δόξη τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος με τη μορφή του Υιού του ανθρώπου έλαμπε πιο πολύ από τον ήλιο μέσα σε άπλετο και ανέκφραστο φώς. Βλέπω επίσης τριγύρω να τον περιβάλλουν σαν σμήνος από μέλισσες οι Ουράνιες Δυνάμεις των Αγγέλων, Αρχαγγέλων, Χερουβείμ και Σεραφείμ. Είχε μπει από τη δυτική πύλη και βαδίζοντας ανάερα στάθηκε εμπρός στον άμβωνα. Υψώνοντας μάλιστα το χέρι ευλόγησε τους λειτουργούς και τους προσευχομένους. Τέλος μπαίνοντας στην εικόνα Του, που βρίσκεται πλάι στην ωραία Πύλη μεταμορφώθηκε, περικυκλουμενος από χορούς Αγγέλων που έλαμπαν και φώτιζαν ολόκληρη την εκκλησία. Κι εγώ, που είμαι γη και σποδός, αξιώθηκα μια ιδιαίτερη ευλογία από Αυτόν. Η καρδιά μου σκίρτησε από ιερή αγαλλίαση, πλημμύρισε από άρρητη χαρά μέσα σ’ ένα αίσθημα γλυκειάς, φλογερής αγάπης προς τον Κύριο»
Με το όραμα αυτό η όψη του οσίου αλλοιώθηκε. Δεν μπορούσε ούτε να κινηθεί από τη θέση του ούτε να μιλήσει. Πολλοί πρόσεξαν τη στάση του, χωρίς όμως να καταλάβουν την αληθινή αιτία. Αμέσως τον πλησίασαν δύο διάκονοι, και τονοδήγησαν μέσα στο άγιο Βήμα. Αλλά κι εκεί συνέχισε να στέκεται επί τρεις σχεδόν ώρες ακίνητος, σε έκσταση. Μόνο το πρόσωπό του αλλοιωνόταν συνεχώς. Πότε το σκέπαζε μια χλωμάδα, πότε απλωνόταν επάνω του ζωηρό ρόδινο χρώμα, και πότε γινόταν άσπρο σαν το χιόνι. Πέρασε πολλή ώρα χωρίς να μιλήσει. Τον είχε απορροφήσει η θαυμαστή επίσκεψη του Θεού και ευφραινόταν με τη γλυκεία Του παρηγοριά.
Αφού συνήλθε διηγήθηκε το όραμα μόνο στους γέροντες Παχώμιο και Ιωσήφ. Εκείνοι τον συμβούλευσαν, σαν έμπειροι πνευματικοί, να μην υπερηφανευθεί, αλλά να ασφαλίσει τον εαυτό του με την σιωπή και να βυθισθεί ακόμη πιο πολύ στην ταπείνωση.
«Εγενήθη η καρδία μου, έλεγε κάποτε, ωσεί κηρός τηκόμενος. Δεν θυμάμαι όμως τίποτε απ’ αυτή την αγαλλίαση. Θυμάμαι μόνο πως μπήκα στον ναό και μετά βγήκα».Μετά την ουράνια αυτή οπτασία οχυρωμένος με βαθειά ταπείνωση ανερχόταν εκ δυνάμεως εις δύναμιν, και ασκούμενος ακατάπαυστα στην αυτομεμψία ακολουθούσε πιστά και σταθερά τον Κύριο, βαστάζων τον σταυρόν εαυτού. Έκτοτε άρχισε να αναζητά όλο και περισσότερο την ησυχία και ν’ απομακρύνεται συχνότερα χάριν προσευχής στο δάσος τού Σάρωφ….
Όταν τον ρωτούσαν πόσο συχνά πρέπει να προσεγγίζει κανείς το Ουράνιο Μυστήριο, απαντούσε: «Όσο συχνότερα τόσο καλύτερα».
Ιδιαίτερα στις αδελφές στο Ντιβέγιεβο έδωσε τον ακόλουθο κανόνα, όπως έχει σημειώσει η αδελφή Καπιτωλίνα:
«Δεν πρέπει ν’ αφήνωμε καμμία ευκαιρία να περνά χωρίς να πλησιάζουμε την χάρη που μας παρέχεται δια της κοινωνίας των Αχράντων Μυστηρίων του Χριστού. Γεμάτοι με βαθειά συντριβή, αλλά και από ελπίδα και πίστη στο άμετρο έλεος του Θεού, ας πλησιάζουμε το Ιερό Μυστήριο που σώζει τα πάντα και τους πάντες, λέγοντας με συντριβή: «Ήμαρτον, Κύριε, εν λόγω, εν έργω, κατά νουν και διάνοια και εν πάσαις μου ταις αισθήσεσι…».
Επίσης στον π. Βασίλειο, τον εξομολόγο της Μονής του Ντιβέγιεβο, έλεγε σχετικά με αυτό: «…τους δίνω την εντολή να κοινωνούν των Αγίων και Ζωοποιών Μυστηρίων του Χριστού… όσο συχνότερα τόσο καλύτερα. Μην τους φέρετε αντίρρηση, γιατί η χάρη που μας δίνεται μέσω της Θείας Κοινωνίας είναι τόσο μεγάλη ώστε, όσο ανάξιος και αμαρτωλός και αν είναι ένας άνθρωπος, εφ’ όσον πλησιάζει τον Κύριο που μας σώζει όλους, παρόλο ότι μπορεί να είναι γεμάτος από το κεφάλι μέχρι τα πόδια με τις πληγές των αμαρτιών, θα καθαριστεί με τη Χάρη του Χριστού και θα φωτίζεται όλο και περισσότερο, και θα δεχθεί έλλαμψη και θα σωθεί».
Σ’ αυτούς που δικαιολογούσαν την άρνηση τους να κοινωνούν συχνά με ένα υπερβολικό συναίσθημα αναξιότητας, απαντούσε αντιπαραθέτοντας την μικρότητα του αμαρτωλού ανθρώπου και την απέραντη καλοσύνη του Θεού. «Ακόμη κι έναν ωκεανό ολόκληρο αν γεμίζαμε με τα δάκρυα μετανοίας μας, δεν θα κατορθώναμε να ικανοποιήσουμε τον Κύριο που μας προσφέρει για τροφή το Σώμα του και το Αίμα του δωρεάν για να μας καθαρίση, να μας εξαγνίση και να μας αναζωογονήση. Πλησίασε χωρίς αμφιβολία, και μην ταράζεσαι, μόνο πίστευε ότι αυτό είναι το αληθινό Σώμα και Αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, το οποίο μας δίνεται για να θεραπευθούν οι αμαρτίες μας».
Ἐμεῖς οἱ περισσότεροι, ἀνεβαίνουμε γιὰ νὰ Τὸν ξανασταυρώσουμε. Τὸ θῦμα εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ οἱ θύτες εἴμαστε ἐμεῖς. Καὶ ἔχουμε τὸ θράσος, χωρὶς μετάνοια, χωρὶς ἐξομολόγηση καὶ χωρὶς ἀναγνώριση τῆς ἐνοχῆς μας, νὰ πᾶμε στὸν Ἐπιτάφιο τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ καὶ νὰ κηδεύουμε τὸ Χριστὸ καὶ μάλιστα νὰ Τὸν κοροϊδεύουμε ἐκ τῶν ὑστέρων, μὲ τὸ νὰ περνᾶμε κάτω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο.
Ὑπάρχει πιὸ ἀνακόλουθο πρᾶγμα ἀπ’ αὐτό; Ὑπάρχει πιὸ μεγάλο θαῦμα ἀπ’ αὐτό, νὰ εἰρωνευόμαστε ἔτσι τὸ Χριστὸ καὶ Ἐκεῖνος νὰ μᾶς ἀνέχεται καὶ νὰ μᾶς περιμένει…; Διότι τὸ πέρασμα μας κάτω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο, τὴν Μεγάλη Βδομάδα, τί συμβολίζει; Βάζουμε μετάνοια στὸ Χριστό, ὅτι ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς, θὰ κάνουμε τὸ θέλημα Τοῦ καὶ ὄχι τὸ δικό μας. Ἐν τούτοις ἐμεῖς συνεχίζουμε νὰ κάνουμε τὸ δικό μας θέλημα καὶ δὲν ἀποχωριζόμαστε τὰ πάθη μας. Πῶς λοιπὸν ἄνθρωπε τολμᾶς νὰ περνᾶς κάτω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο; Αὐτοὶ εἴμαστε…
Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος
Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος κατὰ τὴν τελευταία Μεγάλη Παρασκευὴ τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, του ἔτους 1980, ήταν πολὺ ἐξαντλημένος καὶ οἱ Ἀδελφὲς τῆς Μονῆς Θαψανῶν, προσπάθησαν νὰ τοῦ δώσουν κάποια τροφή. Λίγη ταχινόσουπα ἢ ἔστω ἕνα ζεστὸ ρόφημα. Ἦταν τελείως ἀρνητικός. Τὰ λόγια του, τους ἔμειναν ἀξέχαστα: «Ὁ Χριστὸς στὸ Σταυρὸ κι ἐγὼ νὰ φάω;».
Παπα – Φώτης Λαυριώτης
Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ ὁ Παπα – Φώτης περνοῦσε ἀπ’ την Παναγιούδα (χωριὸ εὑρισκόμενο 3χλμ. βορείως τῆς Μυτιλήνης) καὶ εἶδε κάποιον μὲ τὴν οἰκογένειά του νὰ τρῶνε μπριζολάκια σὲ μιὰ ταβέρνα.
Τὸν πλησίασε καὶ τοῦ ἔκανε παρατήρηση γιὰ τὸ «αἰδέσιμον» τῆς ἡμέρας.
Καὶ ἐκεῖνος τὸν ἀποπῆρε μὲ σκαιὸ τρόπο. Βεβαίως κουβέντα στὴν κουβέντα, ὁ Παπα – Φώτης στὸ τέλος πέταξε τὰ φαγιὰ μαζὶ μὲ τὸ τραπεζομάντηλο, ὁπότε ὁ ἐνοχλημένος οἰκογενειάρχης σηκώθηκε καὶ τὸν πλάκωσε στὸ ξύλο. Ὁ Παπα – Φώτης ὑπέμεινε τὸ ξύλο ἀγόγγυστα, καὶ τοῦ εἶπε φεύγοντας:
«Ἐγὼ τὸ ξύλο τό ‘φαγα, ἀλλὰ καὶ σὺ δὲν πιστεύω νὰ ξαναφᾶς μπριζόλες Μεγάλη Παρασκευή;»
Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γιὰ τοὺς τρεῖς χιτῶνες τοῦ Χριστοῦ:
Μὲ ῥωτᾶς, σεβαστὴ ἀδελφή, γιὰ τοὺς τρεῖς χιτῶνες μὲ τοὺς ὁποίους ἦταν ντυμένος καὶ σκεπασμένος ὁ Κύριος κατὰ τὸ διάστημα ἀρκετῶν ὡρῶν τὴ Μεγάλη Παρασκευή.
Γιατὶ ὁ Πιλᾶτος τὸν ἔντυσε μὲ πορφυρὸ χρῶμα;
Γιατὶ ὁ Ἡρώδης τὸν ἔντυσε μὲ λευκὸ χρῶμα;
Καὶ γιατὶ οἱ ἐκτελεστὲς ἐπίσης λίγο πρὶν Τὸν θανατώσουν Τὸν ἔντυσαν πάλι μὲ τὸν δὶκὸ Τοῦ χιτῶνα;
Δὲν βλέπεις σ’ ὅλα αὐτὰ ἕνα μεγάλο δίδαγμα γιὰ μᾶς; Οἱ ἄνθρωποι συχνὰ ἀποφαίνονται γιὰ τὸ ἂν εἴμαστε καλοὶ ἢ κακοί. Ἀνάλογα μὲ τὴν ἀπόφασή τους μᾶς ἐκτιμοῦν, μᾶς θαυμάζουν ἢ μᾶς κατακρίνουν.
Οἱ διάφορες κρίσεις τῶν ἀνθρώπων δὲν μοιάζουν γιὰ μᾶς μὲ χιτῶνες; τὴ μία μᾶς ντύνουν μὲ τὸν χιτῶνα τοῦ σοφοῦ, τὴν ἄλλη μὲ τὸν μανδύα τοῦ τρελλοῦ.
Τὴ μία μᾶς περιβάλλουν μὲ τὸν μανδύα τῆς ἀνδρείας, τὴν ἄλλη μᾶς σκεπάζουν μὲ τὰ κουρέλια τῆς ἀπαξίωσης.
Ἀλλὰ ὅλοι οἱ χιτῶνες γρήγορα βγαίνουν κι ἀλλάζουν, ἀνάλογα μὲ τὶς ἀσταθεῖς καὶ συχνὰ ἐναλλασσόμενες κρίσεις τῶν ἀνθρώπων.
Ὅμώς, ἐν τέλει, τὴν ὥρα τοῦ θανάτου ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς θὰ φανεῖ μὲ τὸ δικὸ του χρῶμα, μὲ τὸν δικὸ του χιτῶνα.
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔβλεπε τὴ σταύρωση τοῦ Χριστοῦ:
Στὴν ἐκκλησία, ἐννοῶ στὸν Ἅγιο Γεράσιμο, πολὺ συγκινιόμουνα. Ἄκουγα τὸ Εὐαγγέλιο καὶ συγκινιόμουνα. Τὸ πάθαινα αὐτό, ἐπειδὴ «ἔβλεπα» τὴν εἰκόνα, τὸν Χριστὸ τὸν ἴδιο.
Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ κάναμε τὴν ἀκολουθία. Ἡ ἐκκλησία ἦταν γεμάτη κόσμο. Τί ἔπαθα ἐκεῖ! Διάβαζα τὸ Εὐαγγέλιο κι ὅταν ἔφθασα στὴ φράση:
«Ἠλί, Ἠλί, λιμὰ σαβαχθανὶ· τοὺτ’ ἔστι Θεέ μου, Θεέ μου, ἰνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;» δὲν μπόρεσα νὰ τὴν τελειώσω. Δὲν εἶπα τὸ «ἰνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;».
Μὲ πλημμύρισε ἡ συγκίνηση. Κόπηκε ἡ φωνή μου. Μπροστά μου εἶχα ὅλη τὴν τραγικὴ σκηνή. Εἶδα ἐκεῖνο τὸ πρόσωπο. Ἄκουσα ἐκείνη τὴ φωνή. Τὸν ἔβλεπα τὸν Χριστὸ πολὺ ζωντανά. Ὁ κόσμος κάτω περίμενε. Ἐγὼ τίποτα, ἀδύνατον νὰ προχωρήσω. Ἀφήνω τὸ Εὐαγγέλιο στὸ τετράποδο καὶ γυρίζω μέσα στὸ Ἱερό. Κάνω τὸ σταυρό μου, ἀσπάζομαι τὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἔβαλα μία ἄλλη εἰκόνα, πιὸ ὡραῖα, μέσα μου. Ὄχι πιὸ ὡραία. Πιὸ ὡραία ἀπὸ κείνη δὲν ὑπῆρχε, ἀλλὰ ἦλθε στὸ νοῦ μου ἡ Ἀνάσταση. Ἀμέσως γαλήνευσα. Μετὰ βγῆκα στὴν Ὡραία Πύλη καὶ εἶπα:
«Συγχωρέστε με, παιδιά μου, παρασύρθηκα».
Μετὰ πῆρα τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ εἶπα ἀπ’ τὴν ἀρχή. Ἐκείνη, ὅμως, τὴν ὥρα ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα πέταξε δάκρυα.
Ἦταν κακὸ αὐτό. Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ σκέπτεται ὅ,τι θέλει. Δὲν εἶναι, ὅμως, καλὸ ν’ ἀφηνόμαστε. Πρέπει νὰ εἴμαστε συγκρατημένοι.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη “Βίος καὶ Λόγοι”. Ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χρυσοπηγής.
filippiaven/orthodoxia.gr
Το όραμα του Γέροντος Κυρίλλου Γεραντώνη, με την Αποκαθήλωση του Κυρίου!
«... Ήταν Κυριακή των Μυροφόρων, όταν ο Γέροντας Κύριλλος, μετά τη Θεία Λειτουργία, πήγε στο κελάκι του.
Καθώς βρισκόταν μπροστά στον Εσταυρωμένο Χριστό και προσευχόταν, μεταφέρθηκε θαυμαστά στον Γολγοθά.
Δίπλα του έστεκαν και οι κρυφοί μαθητές Κυρίου, (που κατέβασαν από τον Σταυρό και ενταφίασαν το Τίμιο Σώμα Του), ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος και ετοιμάζονταν να κάνουν την Αποκαθήλωση.
Ο Άγιος Ιωσήφ κρατούσε ένα ολόλευκο σεντόνι.
Στράφηκε προς τον Γέροντα Κύριλλο και του είπε να απλώσει τα χέρια του. Εκείνος άνοιξε τα χέρια του και ο Άγιος του έριξε το λευκό σεντόνι.
Εκείνη την στιγμή ο Άγιος Νικόδημος, αφού κατέβασε το Σώμα του Χριστού από τον Σταυρό,το απέθεσε στην αγκαλιά του Γέροντος Κυρίλλου.
Ο Γέροντας συγκλονίστηκε καθώς ένοιωσε το βάρος του Σώματος του Χριστού στα δυό του χέρια.
Ολοζώντανα πράγματα!
Για πολύ καιρό μετά είχε τη Χάρη αυτή του Θεού μας μέσα του και σε όλο το σώμα του και ευωδίαζε το κελί του και το σώμα του και τα ράσα του και τα χέρια του.
Μάλιστα δεν έδινε τα χέρια του, να τα ασπαστούν οι προσκυνητές για να μην παίρνει είδηση ο κόσμος της ευωδίας του...».
(Απόσπασμα από την ομιλία του Ηγουμένου της Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ Γέροντος Γαβριήλ, στον Β΄ Κατανυκτικό Εσπερινό, στον Ι.Ν.Μεταμορφώσεως του Σωτήρος της Ι.Μ Καλαμαριάς,την 17/3/2019, για τον μακαριστό Άγιο προκάτοχό του και Ηγούμενο της Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ Άγιο Γέροντα Κύριλλο.)
.webp)
Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ (1759-1833), ενισχυόταν στους αγώνες του από τη θεία πρόνοια με πνευματικά οράματα, πού πλημμύριζαν την ψυχή του με θεϊκή παρηγοριά. Ιδιαιτέρως κάποτε, την Μεγάλη Εβδομάδα και μάλιστα την Μεγάλη Πέμπτη, αξιώθηκε κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας να δει μία υπέροχη οπτασία.
Διηγείται ο ίδιος:
-Λειτουργούσα κάποτε τη Μ. Πέμπτη μαζί με τον ηγούμενο Παχώμιο και τον πατέρα Ιωσήφ. Η θεία Λειτουργία είχε αρχίσει στις δύο το μεσημέρι μαζί με τον εσπερινό. Μετά τη μικρά είσοδο και τα αναγνώσματα είπα ο ταπεινός μπροστά στο άγιο θυσιαστήριο την εκφώνηση: «Κύριε, σώσον τους ευσεβείς και επάκουσον ημών». Ύστερα βγήκα στην ωραία πύλη και υψώνοντας το οράριο προς το εκκλησίασμα συμπλήρωσα: «Και εις τους αιώνας των αιώνων».
Τη στιγμή εκείνη έλαμψε ένα φως μπροστά μου σαν ηλιακή ακτίνα. Κοιτάζω προς τα εκεί και βλέπω εν δόξη τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος με τη μορφή του Υιού του ανθρώπου έλαμπε πιο πολύ από τον ήλιο μέσα σε άπλετο και ανέκφραστο φώς. Βλέπω επίσης τριγύρω να τον περιβάλλουν σαν σμήνος από μέλισσες οι Ουράνιες Δυνάμεις των Αγγέλων, Αρχαγγέλων, Χερουβείμ και Σεραφείμ. Είχε μπει από τη δυτική πύλη και βαδίζοντας ανάερα στάθηκε εμπρός στον άμβωνα. Υψώνοντας μάλιστα το χέρι ευλόγησε τους λειτουργούς και τους προσευχομένους. Τέλος μπαίνοντας στην εικόνα Του, που βρίσκεται πλάι στην ωραία Πύλη μεταμορφώθηκε, περικυκλουμενος από χορούς Αγγέλων που έλαμπαν και φώτιζαν ολόκληρη την εκκλησία. Κι εγώ, που είμαι γη και σποδός, αξιώθηκα μια ιδιαίτερη ευλογία από Αυτόν. Η καρδιά μου σκίρτησε από ιερή αγαλλίαση, πλημμύρισε από άρρητη χαρά μέσα σ’ ένα αίσθημα γλυκειάς, φλογερής αγάπης προς τον Κύριο»
Με το όραμα αυτό η όψη του οσίου αλλοιώθηκε. Δεν μπορούσε ούτε να κινηθεί από τη θέση του ούτε να μιλήσει. Πολλοί πρόσεξαν τη στάση του, χωρίς όμως να καταλάβουν την αληθινή αιτία. Αμέσως τον πλησίασαν δύο διάκονοι, και τονοδήγησαν μέσα στο άγιο Βήμα. Αλλά κι εκεί συνέχισε να στέκεται επί τρεις σχεδόν ώρες ακίνητος, σε έκσταση. Μόνο το πρόσωπό του αλλοιωνόταν συνεχώς. Πότε το σκέπαζε μια χλωμάδα, πότε απλωνόταν επάνω του ζωηρό ρόδινο χρώμα, και πότε γινόταν άσπρο σαν το χιόνι. Πέρασε πολλή ώρα χωρίς να μιλήσει. Τον είχε απορροφήσει η θαυμαστή επίσκεψη του Θεού και ευφραινόταν με τη γλυκεία Του παρηγοριά.
Αφού συνήλθε διηγήθηκε το όραμα μόνο στους γέροντες Παχώμιο και Ιωσήφ. Εκείνοι τον συμβούλευσαν, σαν έμπειροι πνευματικοί, να μην υπερηφανευθεί, αλλά να ασφαλίσει τον εαυτό του με την σιωπή και να βυθισθεί ακόμη πιο πολύ στην ταπείνωση.
«Εγενήθη η καρδία μου, έλεγε κάποτε, ωσεί κηρός τηκόμενος. Δεν θυμάμαι όμως τίποτε απ’ αυτή την αγαλλίαση. Θυμάμαι μόνο πως μπήκα στον ναό και μετά βγήκα».Μετά την ουράνια αυτή οπτασία οχυρωμένος με βαθειά ταπείνωση ανερχόταν εκ δυνάμεως εις δύναμιν, και ασκούμενος ακατάπαυστα στην αυτομεμψία ακολουθούσε πιστά και σταθερά τον Κύριο, βαστάζων τον σταυρόν εαυτού. Έκτοτε άρχισε να αναζητά όλο και περισσότερο την ησυχία και ν’ απομακρύνεται συχνότερα χάριν προσευχής στο δάσος τού Σάρωφ….
Όταν τον ρωτούσαν πόσο συχνά πρέπει να προσεγγίζει κανείς το Ουράνιο Μυστήριο, απαντούσε: «Όσο συχνότερα τόσο καλύτερα».
Ιδιαίτερα στις αδελφές στο Ντιβέγιεβο έδωσε τον ακόλουθο κανόνα, όπως έχει σημειώσει η αδελφή Καπιτωλίνα:
«Δεν πρέπει ν’ αφήνωμε καμμία ευκαιρία να περνά χωρίς να πλησιάζουμε την χάρη που μας παρέχεται δια της κοινωνίας των Αχράντων Μυστηρίων του Χριστού. Γεμάτοι με βαθειά συντριβή, αλλά και από ελπίδα και πίστη στο άμετρο έλεος του Θεού, ας πλησιάζουμε το Ιερό Μυστήριο που σώζει τα πάντα και τους πάντες, λέγοντας με συντριβή: «Ήμαρτον, Κύριε, εν λόγω, εν έργω, κατά νουν και διάνοια και εν πάσαις μου ταις αισθήσεσι…».
Επίσης στον π. Βασίλειο, τον εξομολόγο της Μονής του Ντιβέγιεβο, έλεγε σχετικά με αυτό: «…τους δίνω την εντολή να κοινωνούν των Αγίων και Ζωοποιών Μυστηρίων του Χριστού… όσο συχνότερα τόσο καλύτερα. Μην τους φέρετε αντίρρηση, γιατί η χάρη που μας δίνεται μέσω της Θείας Κοινωνίας είναι τόσο μεγάλη ώστε, όσο ανάξιος και αμαρτωλός και αν είναι ένας άνθρωπος, εφ’ όσον πλησιάζει τον Κύριο που μας σώζει όλους, παρόλο ότι μπορεί να είναι γεμάτος από το κεφάλι μέχρι τα πόδια με τις πληγές των αμαρτιών, θα καθαριστεί με τη Χάρη του Χριστού και θα φωτίζεται όλο και περισσότερο, και θα δεχθεί έλλαμψη και θα σωθεί».
Σ’ αυτούς που δικαιολογούσαν την άρνηση τους να κοινωνούν συχνά με ένα υπερβολικό συναίσθημα αναξιότητας, απαντούσε αντιπαραθέτοντας την μικρότητα του αμαρτωλού ανθρώπου και την απέραντη καλοσύνη του Θεού. «Ακόμη κι έναν ωκεανό ολόκληρο αν γεμίζαμε με τα δάκρυα μετανοίας μας, δεν θα κατορθώναμε να ικανοποιήσουμε τον Κύριο που μας προσφέρει για τροφή το Σώμα του και το Αίμα του δωρεάν για να μας καθαρίση, να μας εξαγνίση και να μας αναζωογονήση. Πλησίασε χωρίς αμφιβολία, και μην ταράζεσαι, μόνο πίστευε ότι αυτό είναι το αληθινό Σώμα και Αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, το οποίο μας δίνεται για να θεραπευθούν οι αμαρτίες μας».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου