Θυμάστε τότε που ο ιερέας χτυπούσε την πόρτα μας αν μας έχανε την Κυριακή;

«Θυμάστε τότε που ο ιερέας χτυπούσε την πόρτα μας αν μας έχανε την Κυριακή; Μια εποχή που η φροντίδα δεν ήταν έλεγχος, αλλά αγάπη. Η πίστη είναι σχέση, όχι καθήκον.»
Η εικόνα του ιερέα που χτυπά την πόρτα του ενορίτη επειδή έλειψε από την Κυριακάτικη Λειτουργία μοιάζει πλέον με σκηνή από ασπρόμαυρη ταινία ή διήγημα του Παπαδιαμάντη.

Η απάντηση στο αν συμβαίνει σήμερα είναι σύνθετη.
Στις μεγάλες πόλεις και τις πολυπληθείς ενορίες, αυτή η προσωπική αναζήτηση έχει σχεδόν εκλείψει. Οι ρυθμοί της ζωής, η ανωνυμία της πολυκατοικίας και ο τεράστιος αριθμός των πιστών καθιστούν το έργο αυτό πρακτικά δύσκολο. Ωστόσο, σε μικρά χωριά, σε μοναστήρια ή σε ζωντανές πνευματικές κοινότητες όπου η σχέση ιερέα-πιστού είναι πατρική, η αναζήτηση παραμένει ζωντανή. Σήμερα, η "αναζήτηση" μπορεί να μην γίνεται πάντα με τα πόδια, αλλά με ένα τηλεφώνημα ή ένα μήνυμα, δείχνοντας ότι η ποιμαντική μέριμνα προσαρμόζεται στα μέσα της εποχής.

Κάποτε, η απουσία από το "Κοινό Ποτήριο" ήταν σήμα κινδύνου· ήταν η ένδειξη πως το μέλος του σώματος της Εκκλησίας ίσως πονάει, ίσως ασθενεί, ίσως λυγίζει κάτω από το βάρος της θλίψης. Όταν ο ιερέας έψαχνε τον ενορίτη, δεν το έκανε από έλεγχο ή εξουσιαστική διάθεση. Το έκανε γιατί η Ενορία ήταν μια ζωντανή οικογένεια. Αν ένα παιδί λείπει από το κυριακάτικο τραπέζι, οι γονείς ανησυχούν. Η αναζήτηση αυτή ήταν η έμπρακτη εφαρμογή της παραβολής του "Απολωλότος Προβάτου".

Σήμερα, η "αναζήτηση" έχει γίνει πιο δύσκολη. Ο σύγχρονος άνθρωπος περιφρουρεί την ιδιωτικότητά του και συχνά θεωρεί την ποιμαντική φροντίδα ως παρέμβαση. Όμως, η ανάγκη της ψυχής να ανήκει κάπου παραμένει αμετάβλητη.
Η απουσία μας από τη Λειτουργία δεν είναι απλώς μια τυπική παράλειψη, αλλά μια ρωγμή στη σχέση μας με τον Θεό και τον πλησίον.
Η αναζήτηση του ιερέα (ή του αδελφού μας πιστού) είναι μια υπενθύμιση ότι "υπάρχουμε" για κάποιον, ότι δεν είμαστε απλώς μονάδες σε ένα πλήθος.

Η δική μας ευθύνη
Αν ο ιερέας σήμερα δεν προλαβαίνει να μας ψάξει, ας ψάξουμε εμείς ο ένας τον άλλον. Η πνευματική ζωή δεν είναι ατομικός δρόμος.
Όταν βλέπουμε τη θέση του διπλανού μας άδεια, ας αναρωτηθούμε: «Είναι καλά; Χρειάζεται κάτι;»
Όταν νιώθουμε εμείς την ανάγκη να απομακρυνθούμε, ας θυμηθούμε πως η Εκκλησία δεν είναι δικαστήριο, αλλά θεραπευτήριο. Κανείς δεν πρέπει να μένει μόνος του στον πόνο ή στην απουσία. Η Εκκλησία είναι ο χώρος όπου η απουσία του ενός γίνεται αισθητή από όλους.

πηγή