Ο Άγιος Νεκτάριος και η “τεθραυσμένη” χείρ του Εσταυρωμένου

Του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα

[....]Αξιοθαύμαστο είναι όντως το ενδιαφέρον που έδειξε ο άγιος για την συντήρηση των ιερών κειμηλίων και αντικειμένων του ναού της Ριζαρείου, ιδία δε για την επιδιόρθωση του Εσταυρωμένου του ιερού βήματος, όστις υπέστη ζημία, εξαιτίας της πολυετούς χρήσεώς του και “η ετέρα των χειρών αυτού είναι τεθραυσμένη”. Ο άγιος παρεκάλεσε το διοικητικό συμβούλιο, όπως προβεί στην επισκευή του, δια των ακόλουθων δύο επιστολών του:

“Αριθ. 731. Διοικ. Συμβούλιον. Επειδή η κατάστασις του εσταυρωμένου δεν είναι καλή και ευάρεστος ένεκα της πολυκαιρίας και η ετέρα των χειρών αυτού είναι τεθραυσμένη, παρακαλούμεν να ληφθή εγκαίρως πρόνοια προς αντικατάστασιν δι’ άλλου ανταποκρινομένου εις την ευπρέπειαν του ναού. Η αυτή ευπρέπεια απαιτεί και την προμήθειαν πολυελαίου ανταξίου προς την Εκκλησίαν, διότι ο υπάρχων δεν ανταποκρίνεται και δέον να καταλάβη την δευτερεύουσαν θέσιν. Αθήναι 20 Μαρτίου 1899. Ο Διευθυντής”
(Βιβλίον Αλληλογραφίας δεύτερον, σελ.193.)

“Αριθ. 978. Διοικητ. Συμβούλιον. Ο ναός της καθ’ ημάς σχολής πολλάς τας ελλείψεις έχει. Τούτων και άμεσον την θεραπείαν επιζητούσα είναι η κατάστασις του Εσταυρωμένου, ον δέον εγκαίρως να αντικαταστήσωμεν δι’ ετέρου, διότι δεν είναι καλή ουδέ ευάρεστος ένεκα της πολυκαιρίας και διότι η ετέρα των χειρών αυτού τυγχάνει τεθραυσμένη, όπερ αντίκειται εις την προσήκουσαν ευπρέπειαν. Αθήναι 24 Φεβρουαρ. 1901. Ο Διευθυντής”
(Βιβλίον Αλληλογραφίας δεύτερον, σελ. 266.)

Τις επιστολές αυτές θυμήθηκα, όταν λειτούργησα στην παλαιά Ριζάρειο, εστιάζοντας το βλέμμα μου προσευχητικώς στον παλαιό Εσταυρωμένο, όπισθεν της Αγίας Τραπέζης. Προσκύνησα τον Εσταυρωμένο, “τον την χείρα έχοντα τεθραυσμένη”, και επικαλέσθην τις μεσιτείες του προστάτου και ευεργέτου μου αγίου στην περαιτέρω διακονία μου στην Σκανδιναυΐα.[....]

πηγή

Στην αρχαία Ιεράπολη στον τάφο του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου

Σήμερα, ημέρα της εορτής του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου, η σκέψη και η καρδιά μας ταξιδεύουν στην αρχαία Ιεράπολη, το σημερινό Παμούκαλε της Μικράς Ασίας, στην Τουρκία, όπου βρίσκεται ο τάφος του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου, σε έναν τόπο ποτισμένο με την ιστορία και τη μαρτυρία της χριστιανικής πίστεως.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση αναπολούμε το προσκύνημα που πραγματοποιήσαμε στον ιερό αυτό τόπο, όπου τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία μέσα στα ερείπια του ιστορικού ναού, στον τάφο του Αγίου Αποστόλου, εκεί όπου η πίστη, η ιστορία και η παράδοση της Ορθοδοξίας συναντώνται με τρόπο μοναδικό.

Στο προσκύνημα εκείνο είχαμε την ευλογία να βρίσκονται μαζί μας ο μακαριστός

Το «πορεύου καί σύ ποίει ὁμοίως» μεταφέρει την παραβολή στην προσωπική μας ζωή.(Παραβολή του καλού Σαμαρείτη)

Η΄ Κυριακή του Λουκά: Λουκ. 10:25-37

 Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη, που διαβάζεται την Η΄ Κυριακή του Λουκά, φανερώνει ότι η σχέση με τον Θεό δεν μπορεί να αποσπαστεί από τη σχέση με τον πάσχοντα άνθρωπο. Το ερώτημα του νομικού, «τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;», προσδίδει στη συζήτηση σωτηριολογική διάσταση: το ζητούμενο δεν είναι απλώς η ηθική συμπεριφορά, αλλά η μετοχή στη ζωή του Θεού. Ο Χριστός τον παραπέμπει στον Νόμο, όπου η ολόψυχη αγάπη προς τον Κύριο συνδέεται με την αγάπη προς τον πλησίον (Δευτερονόμιο 6:5· Λευιτικό 19:18). Το «τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ» καλεί τον άνθρωπο να μεταβάλει τη γνώση της εντολής σε τρόπο υπάρξεως. Η αγάπη προς τον αόρατο Θεό δοκιμάζεται στη στάση απέναντι στον ορατό αδελφό (Α΄ Ιωάννου 4:20).

Το ερώτημα «καὶ τίς ἐστί μου πλησίον;» εκφράζει την προσπάθεια του νομικού να δικαιώσει τον εαυτό του, προσδιορίζοντας μέχρι πού φτάνει η υποχρέωση της αγάπης. Ο Ιησούς, όμως, δεν απαντά με έναν κατάλογο ανθρώπων που δικαιούνται τη συμπόνια μας. Μιλά για έναν τραυματισμένο άνθρωπο, χωρίς να δηλώνει την καταγωγή, τη θρησκεία ή την κοινωνική του θέση. Η ανάγκη του προηγείται κάθε διάκρισης. Απέναντι στον άνθρωπο που κινδυνεύει, το ουσιώδες δεν είναι αν ανήκει στον δικό μας κύκλο, αλλά αν εμείς θα σταθούμε δίπλα του.

Ο ιερέας και ο Λευίτης βλέπουν τον πληγωμένο και προσπερνούν. Το κείμενο δεν εξηγεί τα κίνητρά τους· επομένως, δεν χρειάζεται να τους αποδώσουμε προθέσεις που ο Ευαγγελιστής αποσιωπά. Η αντίθεση αναδεικνύεται στις πράξεις: εκείνοι απομακρύνονται, ενώ ο Σαμαρείτης πλησιάζει. 

Πώς χωρίς έλεος προς τους άλλους μπορούμε έστω και να ζητάμε το έλεος του Θεού για εμάς;

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ)

«Εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ ᾽Ιησοῦς· πορεύου και συ ποίει ομοίως» (Λουκ.10, 37)

 ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΝΩΣΤΟΤΕΡΕΣ ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, που διασώζεται μόνον από τον ευαγγελιστή Λουκά, περιέχει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. 

Αφορμή για να την πει ο Κύριος έδωσε ένας νομοδιδάσκαλος, ένας δηλαδή Ιουδαίος θεολόγος, ο οποίος θέλοντας να Τον φέρει σε δύσκολη θέση – «εκπειράζων αυτόν» - Του έθεσε αφενός το θέμα πώς κερδίζεται η αιώνιος ζωή, αφετέρου το θέμα ποιος είναι ο πλησίον του ανθρώπου, όταν αποκαλύφθηκε ότι ερώτησε κάτι που του ήταν ήδη γνωστό. Ο Κύριος δεν δυσανασχετεί και δεν παρεξηγείται με την «πονηριά» του θεολόγου. Του απαντά με τρόπο κανονικό και σοβαρό, οδηγώντας τον όμως στο σημείο συμφωνίας του με ό,τι ο Ίδιος έλεγε. Η τελική προτροπή Του μάλιστα προς αυτόν δεν του αφήνει κανένα περιθώριο αντίδρασης. «Πορεύου και συ ποίει ομοίως».

  1. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΤΑΡΧΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ τον νομοδιδάσκαλο, συνεπώς και κάθε άνθρωπο, προκειμένου να πορεύεται στη ζωή του κατά το πρότυπο του καλού Σαμαρείτη. Η προτροπή Του δηλαδή δεν αφήνει υποψία εφησυχασμού του ανθρώπου, αδράνειας ή περιδίνησης μέσα στα δικά του πάθη. Ο εφησυχασμός και η αδράνεια δεν σχετίζονται με αυτό που συνιστά θέλημα του Θεού, διότι φανερώνουν καταστάσεις που αλλοιώνουν τη φυσιολογία του ανθρώπου, την κατ’ εικόνα Θεού δηλαδή δημιουργία του. Ο άνθρωπος είναι κίνηση, ενέργεια, πορεία προς τα εμπρός, δημιουργία. Αν υπάρχουν τόσοι συνάνθρωποί μας που δυστυχώς ταλαιπωρούνται από ψυχολογικά κυρίως προβλήματα, είναι γιατί έπεσαν στην παγίδα της στασιμότητάς τους και της ανακύκλωσης των ίδιων πάντοτε παθών τους, κυρίως δε των λογισμών τους. Σαν να λειτουργούν, με άλλα λόγια, μ’ έναν τρόπο «αυτιστικό», περιφερόμενοι αδιάκοπα γύρω από το κέντρο του εαυτού τους. Ο Κύριος λοιπόν στο πρόσωπο του νομοδιδασκάλου καλεί όλους τους ανθρώπους σε πορεία προς τα εμπρός, χωρίς να στρέφονται προς τα οπίσω.

Ποιος έγραψε τα περισσότερα σωζόμενα ελληνικά κείμενα στην ιστορία;

Ο Μεγαλύτερος (σε όγκο κειμένων) Συγγραφέας της Ελληνικής Γραμματείας 

Ποιος έγραψε τα περισσότερα σωζόμενα ελληνικά κείμενα στην ιστορία;
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος (4ος αι.).

Συνοπτικά:
• Στην Patrologia Graeca του Migne (PG), καλύπτει 18 ολόκληρους τόμους (PG 47–64).
• Αυτό αντιστοιχεί σε 11.000+ σελίδες σε διπλή στήλη (οι μισές περιέχουν το ελληνικό κείμενο).
• Ο αριθμός των σωζόμενων έργων του (που θεωρούνται γνήσια) ξεπερνά τα 700.
• Η θεματολογία του διασχίζει όλη τη Βίβλο, την κοινωνία, την ηθική, την παιδαγωγία, την προσευχή, το εκκλησιαστικό ήθος, την ψυχή του ανθρώπου.
• Η επίδρασή του διαπερνά την Ανατολή και τη Δύση, το Βυζάντιο και τον Νεώτερο Ελληνισμό.

Συγκριτικά με άλλους (αριθμός λέξεων κατά προσέγγιση, αντλημένος από ηλεκτρονικές και άλλες πηγές):
| 1 | *Αγ.Ιωάννης Χρυσόστομος* | 6.900.000 |
| 2 | Γαληνός | ~2.600.000 |
| 3 | Ωριγένης | ~1.200.000 |
* Περιλαμβάνονται και αρκετά ψευδεπίγραφα έργα, που δεν αλλάζουν όμως τη συνολική κατάταξη.
Στους πιο πολύγραφους Έλληνες συγγραφείς συμπεριλαμβάνονται: Αριστοτέλης, Πλούταρχος, Μ. Βασίλειος, Πρόκλος κ.ά.

5 φράσεις που προσπαθώ να τις βάζω μέσα στην καρδιά μου ώστε να κρατώ το καντηλάκι της ελπίδας μέσα μου άσβεστο.

Μέσα σε αυτόν τον παραλογισμό, τους πολέμους, τον πόνο και τη δυστυχία, και τη μοναξιά μου έρχονται 5 φράσεις στο μυαλό και προσπαθώ να τις βάζω μέσα στην καρδιά μου ώστε να κρατώ το καντηλάκι της ελπίδας μέσα μου άσβεστο.

Δεν είναι απλές φράσεις, είναι γεγονότα.Δεν είναι απλά λόγια παρηγοριάς.

Είναi μια πραγματικότητα που η ανθρωπότητα αρνείται πεισματικά να αντικρύσει. Έχει όμως ο Θεός.

✔«Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α΄ Τιμ. 3,16).

✔Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος. (Κατηχητικός Λόγος Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου). 

✔«Ὅπου ἐπλεόνασε ἡ ἁμαρτία, ὑπερπερίσσευσε ἡ χάρις» (Πρός Ρωμαίους ε΄, 20) 

✔«Οπου Θεός δε βούλεται νικάται φύσεως τάξις» (Υμνος από τον όρθρο των Χριστουγέννων). 

✔Ό Θεός αγάπη εστί και ό μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ό Θεός εν αύτώ» (Α' Ίωάν. δ' 16)

 π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr

Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους-1969

 Έτος 1969 - Ο άγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Εδέσσης στη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους, μετά την χειροτονία του Πατέρα Σπυρίδωνα του Νεοσκητιώτου (+1990).

 Επίσης στην εικόνα απεικονίζεται ο Άγιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης ,Μέγας Υμνογράφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

πηγή

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ ΚΑΤ’ ΑΛΦΑΒΗΤΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΝ

Τα 24 αυτά Μεγαλυνάρια για τον Άγιο Νεκτάριο συνέγραψε ο Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, ο Όσιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Ακοιλίδωτον ζωήν εν εσχάτοις τοις καιροίς,
ω Νεκτάριε σοφέ, εβιώσω ιερώς.

Βλέψον Πάτερ προς ημάς, ως φιλόστοργος πατήρ,
και παράσχου συμπαθώς, δωρεάς τας πατρικάς.

Γνώσει θείαν λαμπρυνθείς, ουρανόφωτος αστήρ,
ανεδείχθης επι γης, ως θεράπων του Θεού.

Διανοία καθαρά, λειτουργήσας τω Θεώ,
εδοξάσθης θαυμαστώς, θαυμασίοις πολλαπλοίς.

Έχει λύχνον σε λαμπρόν, Αίγινα ως αληθώς,
δαδουχούντα πάσα γη, των θαυμάτων τας αυγάς.

Ζήσας βίον ιερόν, των αγίων κοινωνός, και μεσίτης
ευσεβών, ανεδείχθης προς Θεόν.

Η δοθείσα σοι σοφέ, εκ Θεού χάρις πολλή, πανταχού
και πάσα γη, διαλάμπει θαυμαστώς.

"Μη βάζεις την ομόνοια πάνω από την αλήθεια."

 Η φράση αυτή ανήκει στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. 

Στον Άγιο εκείνο που ξεσήκωσε όλη τη Κωνσταντινούπολη επειδή η Αυτοκράτειρα θέλησε να κλέψει το χωράφι μιας χήρας. 

Που ανάγκασε τον αυτοκρατορικό σύμβουλο Ευτρόπιο να ζητήσει καταφύγιο στην Εκκλησία που τόσο πολεμούσε για να μη πέσει στα χέρια του πλήθους. 

Που ξήλωσε δεκάδες ή και περισσότερους ιερείς και αρχιερείς που ήταν ανάξιοι της ιερωσύνης. 

Που στηλίτευσε τους κληρικούς που ζούσαν πολυτελή βίο και ζητούσαν εγκράτεια και πτωχεία από τον λαό. 

Στον Άγιο εκείνο που επέμενε και προσπάθησε να οργανώσει, όπως μας λέει ο Ολιβιέ Κλεμάν, ένα πολιτικό σύστημα βασισμένο στην ισότητα.

 Εκείνος που δεν έκανε βήμα πίσω στην πίστη του αλλά και δε φοβήθηκε να προχωρήσει στη συγγραφή μιας νέας ακολουθίας της Θείας Λειτουργίας.

Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού λένε πολλοί και πολλές φορές δεν έχουν άδικο. Και η Εκκλησία δεν είναι λίγες φορές που έχει λειτουργήσει έτσι. Ως καταπραϋντικό. Ως αναισθητικό. Και πώς αλλιώς να γίνει αυτό όταν τόσοι κληρικοί απλά ζητάμε μια θέση με σίγουρο μισθό ή -ακόμα χειρότερα- αξιώματα για να ικανοποιήσουμε τη ματαιοδοξία μας; Τι ποιμαντικό έργο να παράγουμε; Ειδικά όταν τον μισθό αλλά και τα αξιώματα μας τα παρέχει το κράτος;

Η εκφωνητική απαγγελία του Ευαγγελίου και του Αποστόλου

 πηγή

OCU: Λειτουργική αλλαγή. Καταργήθηκε το «φτύσιμο στον Σατανά» στη βάπτιση

Ο κληρικός της ''Ορθόδοξης Εκκλησίας'' της Ουκρανίας (OCU)[του σχισματικού Επιφανίου βεβαίως,βεβαίως] Αντρέι Ντουντσένκο δήλωσε ότι το σημερινό Ευχολόγιο (Τρεβνίκ) της OCU δεν περιλαμβάνει πλέον την πράξη του φυσήματος και του φτυσίματος στον Σατανά κατά τη βάπτιση. Σύμφωνα με το Αμερικανικό Παράρτημα της ΕΟΔ, ο Ντουντσένκο είναι γραμματέας της Συνοδικής Θεολογικής-Λειτουργικής Επιτροπής της OCU.

Ο Ντουντσένκο μίλησε στο podcast «Faith Talks» στο κανάλι Orthodox Easterners στο YouTube, όπου συζήτησε με την Τατιάνα Γκάιντ. Όπως εξήγησε, η συγκεκριμένη κίνηση σήμερα τείνει να προκαλεί χαμόγελο αντί να μεταφέρει το νόημά της.

Νωρίτερα στη συζήτηση, ο κληρικός είχε περιγράψει την παραδοσιακή πράξη. Ο βαπτιζόμενος, αφού απαρνηθεί τρεις φορές τον Σατανά, καλείται να φυσήξει και να φτύσει προς αυτόν και στη συνέχεια να στραφεί από τη δύση, δηλαδή το σκοτάδι, προς την ανατολή, προς τον Χριστό.

Ο Ντουντσένκο χαρακτήρισε την ενέργεια έκφραση της απόρριψης του κακού από τον χριστιανό και πρόκληση προς το «υπερήφανο πνεύμα του κακού», και όχι πράξη δεισιδαιμονίας. Υποστήριξε ότι τα αιώνια νοήματα πρέπει να ενσαρκώνονται σε σύγχρονες μορφές, κατανοητές στον σημερινό άνθρωπο, και ότι γι' αυτόν τον λόγο η πράξη αφαιρέθηκε από το Τρεβνίκ της OCU.

πηγή

Ο υποψήφιος και ο ανάδοχος στρέφονται προς τη Δύση, επειδή η Δύση είναι η χώρα του ορατού σκότους,

Γιορτάζει ο χρυσός άγιος. Ο κολοσσός της Εκκλησίας μας.

Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, Φθινοπωρινό Συναξάρι, Τόμος Β´

 Γιορτάζει ο χρυσός άγιος. Ο κολοσσός της Εκκλησίας μας. Ο Δημοσθένης της Εκκλησίας μας. Ο ρήτωρ των ρητόρων, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο χρυσούς την γλώτταν, χρυσούς και την καρδίαν. Μεγάλη υπόθεση ο άγιος Ιωάννης.
Κάποτε, ένας άγιος, αφού ο άγιος Ιωάννης είχε κοιμηθεί, ζήτησε από τον Θεό να δεί τον άγιο Ιωάννη. Κι ο Θεός τον έφερε στην άλλη ζωή, με παράδοξο τρόπο, τον ήρπαξε, λοιπόν. Και εκείνος έψαχνε στην άλλη πλάση τον άγιο Ιωάννη. Και τον ρωτά ένας ουράνιος.

 «Τι ψάχνετε, δέσποτα; Τι θέλετε;» 

«Θέλω τον Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην». —Χρυσόστομος ονομάσθη τον 6ο αιώνα από τους Φράγκους

— «Θέλω τον Ιωάννην της Κωνσταντινουπόλεως». 

Και λέει, «Αυτόν δεν μπορείτε να τον δείτε, πάτερ». 

«Γιατί;» 

«Γιατί είναι εκεί όπου η Αγία Τριάς».
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος απ’ τον άγιο. Κι από ’κείνον άρχισαν στην Κωνσταντινούπολη, τον 12ο αιώνα, να μαλώνουν μεταξύ τους, ποιος είναι μεγαλύτερος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο άγιος Γρηγόριος η ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας.

Eίναι ο μεγαλύτερος ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής και ο ερμηνευτής των Γραφών και δη των δυσκολοτάτων Επιστολών του αγίου αποστόλου Παύλου.

 Όταν ο διάκονός του Πρόκλος, μετέπειτα έγινε και διάδοχός του, πολύ αργότερα, πήγαινε να τον φωνάξει, άκουσε να μιλάει ο άγιος. Και βάζει το ματάκι του στην κλειδαριά και τι βλέπει; Τον άγιο να γράφει και στ’ αφτί του να είναι ο απόστολος Παύλος και να του υπαγορεύει και να του ερμηνεύει την εξήγηση των Επιστολών του. Τέτοιος ρήτορας δεν θα περάσει! Και έμεινε στους αιώνες θρυλικός και παινεμένος ο άγιος.

Έθεσε τα σωστά όρια μεταξύ της εσχατολογικής υστερίας διαφόρων ζηλωτών και της απιστίας των εκσυγχρονιστών που τα βαπτίζουν όλα «συμβολικά».

Το 1980 οι Χατζηνάσιος - Παπαδόπουλος - Τσανακλίδου δημιούργησαν ένα υπέροχο τραγούδι, τον «Ανθρωπάκο», από τον δίσκο «Δίχως Ταυτότητα», που έγινε πανελλήνια επιτυχία. Περιττό να αναφερθώ στους στίχους.

Το 2000 η Συναγωγή του Σατανά, η Εβραιομασονία (κυριολεκτικός και τεκμηριωμένος ο όρος), με θράσος είχε παρενοχλήσει τόσο τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ όσο και τον Χριστόδουλο, ώστε, σε έναν ακόμα ιστορικό παρεμβατισμό ξένων κέντρων, να συναινέσουν στην αλλαγή των ταυτοτήτων.

Το 2011 η ''Αυγή'' είχε πρωτοσέλιδο το προφανές. Πως το ηλεκτρονικό φακέλωμα είναι καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων και της ανθρώπινης Ελευθερίας.

Το 2024 η Piraeus Bank ξαφνικά μπλόκαρε την τραπεζική μου κάρτα, χωρίς ενημέρωση με SMS, επειδή «δεν είχα κάνει μέσω gov επικαιροποίηση στοιχείων». Έμεινα εκτός έδρας χωρίς λεφτά, με 4 ευρώ στην τσέπη. Σκεφτείτε να ήμουν στο εξωτερικό!
Και αυτό ενώ είναι ήδη σκανδαλώδες το ότι μπορείς να έχεις πρόσβαση στο gov με τους κλειδαρίθμους των Τραπεζών. Ταύτιση κράτους και ιδιωτών Τοκογλύφων. Ποια εταιρεία λογισμικού τους διαχειρίζεται;

Δεν είναι απαραίτητο το χάραγμα του Αντιχρίστου ώστε «να μην μπορεί κανείς να πουλά και να αγοράζει». Βρισκόμαστε ήδη εδώ.

Το 2008 βρέθηκα με τον φίλο Γιώργο Αλεξάνδρου στη Σκήτη Αγ. Ανδρέα εν μέσω κακοκαιρίας. Αποκλεισμένοι, σκέφτηκε ο μακαριστός π. Εφραίμ να μας κάνει μια διάλεξη. Μαζευτήκαμε σε μια αίθουσα με νάιλον αντί για τζάμια και καθίσαμε δεξιά και αριστερά σε κάτι πάγκους. Απέναντι από τον π. Εφραίμ έκαιγε μια σόμπα πετρελαίου.

Το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνα «ἐχάλασαν οἱ σορροί τοῦ πλουσίου οἱ δέ καρποί ἐχύθησαν»

Το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνα «ἐχάλασαν οἱ σορροί τοῦ πλουσίου οἱ δέ καρποί ἐχύθησαν», 1761. Μονή Προδρόμου Σερρών, παρεκκλήσιο Αγίου Σπυρίδωνα. (Φωτογραφικό Αρχείο Αγγελικής Στρατή.).

Η φράση αυτή αναφέρεται σε ένα από τα πιο γνωστά και διδακτικά θαύματα του Αγίου Σπυρίδωνα κατά της σιτοδείας και της απληστίας. Το περιστατικό αυτό συνέβη στην Κύπρο, την πατρίδα του Αγίου, σε μια περίοδο παρατεταμένης ξηρασίας και φοβερής πείνας (λιμού).

Ένας πλούσιος έμπορος σιτηρών της περιοχής είχε γεμίσει τις αποθήκες του με σιτάρι. Αντί όμως να βοηθήσει τον δοκιμαζόμενο λαό, εκμεταλλευόταν την κρίση για να αισχροκερδήσει, κρατούσε το σιτάρι κλειδωμένο, περιμένοντας να ανέβουν κι άλλο οι τιμές, αδιαφορώντας για τους ανθρώπους που πέθαιναν από την πείνα γύρω του.

Λεοντίου Νεαπόλεως, Βίος Ιωάννου του Ελεήμονος

Τον 7ο αιώνα, ένας μορφωμένος επίσκοπος της Κύπρου, ο Λεόντιος (επίσκοπος Νεαπόλεως, της σημερινής Λεμεσού) έκανε μια ενδιαφέρουσα συγγραφική επιλογή: αποφάσισε να γράψει όχι με περίτεχνο λόγο, αλλά με απλότητα, ώστε να τον καταλαβαίνουν ακόμη και οι λιγότερο μορφωμένοι άνθρωποι της εποχής του. Είναι το περίφημο έργο του «Βίος του Ιωάννη του Ελεήμονος» (πατριάρχης Αλεξανδρείας την ίδια εποχή, με καταγωγή από την Κύπρο .

Στον πρόλογο εξηγεί αυτή την επιλογή:
«τῷ ἐνυπάρχοντι ἡμῖν πεζῷ καὶ ἀκαλλωπίστῳ
καὶ χαμηλῷ χαρακτῆρι διηγησώμεθα
εἰς τὸ δύνασθαι καὶ τὸν ἰδιώτην καὶ
ἀγράμματον ἐκ τῶν λεγομένων ὠφεληθῆναι.»
Δηλαδή: θα διηγηθεί τα γεγονότα με το πεζό, ακαλλώπιστο και χαμηλό ύφος που διαθέτει, ώστε να μπορεί να ωφεληθεί από αυτά ακόμη και ο απλός, αγράμματος άνθρωπος.

Ο Λεόντιος, αν και λόγιος, επιλέγει συνειδητά το απλούστερο ύφος, μάλιστα, αντιπαραβάλλει τη δική του γραφή με εκείνη των προκατόχων του, του Ιωάννη Μόσχου και του Σωφρονίου, οι οποίοι είχαν γράψει για τον ίδιο άγιο «σοφῶς καὶ ἀνωτέρως».
Ο Βίος έχει εξαιρετική αξία ως γλωσσικό τεκμήριο της εποχής, γιατί μάς βοηθάει να εντοπίσουμε στοιχεία της ομιλούμενης γλώσσας της εποχής (παρά το γεγονός ότι υπέστη διόρθωση προς το λογιότερο, όπως υποθέτουν οι φιλόλογοι).
____________________________
Ένα μικρό δείγμα από το 8ο κεφάλαιο, όπου ο Ιωάννης περιγράφει ένα όραμα που είδε.

Το βιβλίο αυτο συστήνεται από μόνο του.Αποκάλυψη

Να χαρακτηρίζεις ένα βιβλίο της Αγίας Γραφής καθαρά ποιητικό ή καθαρά ιστορικό ή καθαρά προφητικό ανήκει στην φιλολογική ή στην σχολαστική κατάταξη και θεώρηση της Γραφής. 

 Κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η Γένεση λχ η οποία είναι ιστορικό βιβλίο έχει και προφητικά στοιχεία η οτι το ποιητικό βιβλίο των Ψαλμών περιλαμβάνει μεσσιανικές προφητείες ή το ποίημα Άσμα Ασμάτων είναι ταυτόχρονα και προφητεία ή ότι ο Ησαΐας και ο Δανιήλ έχουν περικοπές υψηλής ποιησης.

  Και τι να πούμε για τις ωδές που περιλαμβάνονται στα διδακτικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης ή στο Ευαγγέλιο του Λουκά. 

 Ομοια λοιπόν και η Αποκάλυψη του Ιωάννου έχει ανυπερβλητες ποιητικές εκφράσεις αλλά σχολαστικώς κατάτασσεται στα βιβλία με προφητικό ύφος και περιεχόμενο. 

ΑΣΚΗΤΑΡΙΑ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ

Λίγα χιλιόμετρα μετά την Αγιά, στο δρόμο για Αγιόκαμπο θα δείτε μια πινακίδα στα δεξιά σας και ένα ανηφορικό δρόμο που οδηγεί στη Μονή Αγίων Αναργύρων, όπου ξεχωρίζει ο διώροφος οχυρωματικός πύργος με τη θολωτή στέγη.

Όμως τα πιο εντυπωσιακά αξιοθέατα κρύβονται πίσω από τα πυκνά φυλλώματα των δέντρων στις βραχώδεις κάθετες πλαγιές του Μαυροβουνίου. 

Ακολουθώντας ένα πολύ σύντομο μονοπάτι και αφού διασχίσετε ένα ποταμάκι, θα βρείτε τη σκάλα που οδηγεί στα Ασκηταριά Αγίων Αναργύρων (προσοχή, όμως, γιατί γίνονται κατολισθήσεις!).

Ο όσιος γέροντας π.Φιλόθεος Ζερβάκος κρατάει την μίτρα του πνευματικού του πατέρα αγίου Νεκταρίου

Ο όσιος γέροντας π.Φιλόθεος Ζερβάκος κρατάει με ευλάβεια,έκδηλη χαρά και συγκίνηση την μίτρα του πνευματικού του πατέρα αγίου Νεκταρίου.Δίπλα του ο μακαριστός μητροπολίτης Κεφαλληνίας Προκόπιος ως αρχιμανδρίτης.

πηγή

Όταν ο Άγιος Νεκτάριος συναντήθηκε με το μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο…

Γράφει ο Παύλος Ηλ.Αγιαννίδης

Του Άγιου Νεκτάριου, σήμερα. Μια αφορμή για να βυθιστούμε σε μια άγνωστη ιστορία επιρροής του, αλλά και στην πολύπλοκη και γοητευτική ιστορία της συνάντησης του παγκόσμιας ακτινοβολίας μαέστρου, συνθέτη και ασκητή της διεθνούς μουσικής σκηνής, Δημήτρη Μητρόπουλου, με τέσσερις Αγίους της Ορθοδοξίας. Του Δημήτρη Μητρόπουλου, που έλεγε «Αντί ιεραπόστολος του Χριστού, έγινα ιεραπόστολος της τέχνης της μουσικής». Πάμε, λοιπόν:

Ήταν, που λέτε, στον Βύρωνα (είναι ακόμη…) ένα ξωκλήσι, με ένα πηγάδι και έναν κηπάκο. Η Ανάληψη. Είμαστε τις αρχές του 20ού αιώνα.

Ο άνθρωπος που «έχει τα κλειδιά» και υπογράφει όλα τα έγγραφα είναι ένας ιδιοκτήτης μικρού καταστήματος με δερμάτινα είδη, στην οδό Αγίου Μάρκου 15-17, ονόματι Ιωάννης Μητρόπουλος.

Με μια δρασκελιά στο χρόνο, βρισκόμαστε στο σήμερα. Στο πολύτιμο αρχείο της Μονής Σίμωνος Πέτρας στο Άγιον Όρος, ένας μοναχός, ο πατέρας Ελισαίος (κατά κόσμον Γούλας), σπουδαγμένος στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, περνάει κάθε ιστορικό έγγραφο για τον ναΐσκο της Ανάληψης του Βύρωνα στο κομπιούτερ της μονής.

Το όνομα Ιωάννης Μητρόπουλος - και γενικά το όνομα Μητρόπουλος - έρχεται και επανέρχεται μπροστά στα μάτια του. Τον προκαλεί να το ψάξει. Ενώ στα χέρια του φτάνει, με παραίνεση του – αφοσιωμένου συλλέκτη ηχογραφημάτων του Δημήτρη Μητρόπουλου και ποιητή της Δισκογραφίας του – Στάθη Αρφάνη, η ογκώδης βιογραφία του μαέστρου από τον Γουίλιαμ Ρ.Τρότερ, υπό τον τίτλο «Ιεροφάντης της Μουσικής» (εκδ. Ποταμός).

Εντοπίζοντας κοινά σημεία του Μητρόπουλου των καταγραφών του με τον μεγάλο μαέστρο, ο πατέρας Ελισαίος αποφασίζει να κάνει ολόκληρη (επιστημονική) έρευνα και στη συνέχεια μεταπτυχιακό, με επιβλέποντα τον αείμνηστο καθηγητή Δογματικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, μουσικό και θεολόγο Χρυσόστομο Σταμούλη.

Η πρώτη – τεκμηριωμένη πλέον – σύνδεση που προέκυψε από την έρευνα είναι με τον διεθνή μαέστρο, Δημήτρη Μητρόπουλο, που έφτασε στον κολοφώνα της δόξας του να καθοδηγεί την περίφημη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης σε μουσικά «θαύματα». Ο Ιωάννης ήταν ο πατέρας του μαέστρου. Και από δίπλα, σε όλα τα έγγραφα, ο αδελφός του Νικόλαος Μητρόπουλος, ο Σιμωνοπετρίτης μοναχός πατέρας Νείλος. Ο θείος του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Ο Άγιος Γεώργιος έχει άσπρο άλογο, ο Άγιος Δημήτριος κόκκινο, έσύ ποιός είσαι;”. "Ο Άγιος Μηνάς είμαι”

-Γέροντα, πολύ συχνά χάνω πράγματα και μετά χάνω χρόνο για να τα βρω.

-Γιατί δεν επικαλείσαι τον Άγιο Μηνά που έχει ειδικότητα σ’ αυτό;
Ο Άγιος Μηνάς αμέσως φανερώνει ό,τι χάσουμε, χωρίς να έχει πολλές απαιτήσεις!

[...] Ένα κερί και εντάξει! Υποχρεώνονται οι Άγιοι με το κερί!
Τον Άγιο Μήνα εγώ δεν ήξερα ότι τον εικονίζουν και καβαλάρη.
Η μητέρα μου, που τον είχε δει μια φορά και της έδωσε απάντηση για ένα θέμα,
μου είπε ότι ο Άγιος Μήνας είναι καβαλάρης. Εγώ επέμενα και της έλεγα
ότι μόνον ο Άγιος Δημήτριος και ο Άγιος Γεώργιος είναι καβαλάρηδες.
«Όχι, μου έλεγε η μητέρα μου, αυτός που είδα ήταν με καστανό άλογο
και μου είπε ότι είναι ο Άγιος Μήνας.

 «Ποιος είσαι; τον ρώτησα.Ο Άγιος Γεώργιος έχει άσπρο άλογο, ο Άγιος Δημήτριος κόκκινο, έσύ ποιός είσαι;»
«Ο Άγιος Μηνάς είμαι, μου είπε».

Λόγοι Παϊσίου, τόμος ς΄, 

Περί προσευχής, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", σελ.108-111

Ο Άγιος Μηνάς ''θέλει το σπίτι του και θα τους βοηθήσει''

 Λίγο έξω από την πόλη της Δράμας, στα γεωγραφικά σύνορα Δράμας-Σερρών, βρίσκεται το γραφικό χωριό Περιχώρα, οι κάτοικοι του οποίου αποτελούν πρόσφυγες ποντιακής καταγωγής.

Σε ένα πυκνόφυτο περιβάλλον, πλησίον του χωριού, βρίσκεται η Ιερά Μονή Αγίου Μηνά. Με πρωτοβουλία δύο πνευματικοπαίδιων του Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη, του κ.Ηρακλή και του π.Χαράλαμπου Αναστασιάδη, θεμελίωθηκε ένα μικρό εξωκλήσι προς τιμή του Αγίου Μηνά.

Η εργασία ήταν δύσκολη, καθώς τα μέσα που διέθεταν ήταν λιγοστά και τα χρήματα πενιχρά. Ωστόσο, όπως διαβεβαίωσε και ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης, ο Άγιος Μηνάς ''θέλει το σπίτι του και θα τους βοηθήσει''. Έτσι, με τη βοήθεια του Αγίου Μηνά, του Αγίου Γεωργίου, αλλά και των κατοίκων της περιοχής, ολοκληρώθηκε η εκκλησία το 1957.

Με ευλάβεια και απέραντη αγάπη ο Άγιος Γεώργιος χάρισε μια εικόνα του Αγίου Μηνά, ο οποίος αναπαρίσταται έφιππος, και την οποία ευλαβούνται πολλοί προσκυνητές.

Παράλληλα, δίπλα στο εκκλησάκι χτίστηκε ένα μικρό αρχονταρίκι, το οποίο εξυπηρετούσε τις ανάγκες των κατοίκων, την περίοδο της εορτής του Αγίου Μηνά.

Μέχρι το 1974, οπότε και ήλθε η πρώτη αδελφότητα στο μοναστήρι, λειτουργούσε σαν παρεκλήσι. Την χρονιά εκείνη εγκαταστάθηκαν στο μοναστήρι η γερόντισσα Φιλοθέη με δύο αδελφές ακόμη.

Από τότε ξεκίνησε η προσπάθεια ανέγερσης νέων κτιρίων, που θα εξυπηρετούν τις ανάγκες της αδελφότητας, και μετετράπη από παρεκλήσι σε γυναικεία κοινοβιακή Ιερά Μονή, λαμβάνοντας τη σημερινή της μορφή.

πηγή

«Η Αγιά Σοφιά είναι δική σας κληρονομιά»

Αυτό που ελάχιστοι Έλληνες από αυτούς που ασχολούνται με τα κοινά είπαν, το είπε ευθαρσώς ένας Τούρκος το 2020...Ο καλαθοσφαιριστής του ΝΒΑ Ενές Καντέρ,ο οποίος αντιτάχθηκε στην μετρατροπή της Αγιάς Σοφιάς, σε τζαμί Είπε το δίκαιο και το σωστό....

''H μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, νιώθω ότι είναι ένα από τα παιχνίδια της πολιτικής σκηνής και πως το κίνητρο είναι καθαρά πολιτικό.
Η Τουρκία έχει αρκετά τζαμιά στην περιοχή, τα οποία δεν γεμίζουν ούτε κατά το ήμισυ.
Οπότε, γιατί να μετατρέψεις μια εκκλησία σε τζαμί...
Η Αγία Σοφία είναι μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς των Ηνωμένων Εθνών.
Είναι σύμβολο που αντιπροσωπεύει όλους μας.
Οπότε, ως Μουσουλμάνος νιώθω βαθύ πόνο από αυτήν την απόφαση.
Όταν ήμουν στην Τουρκία, είχα τόσους Χριστιανούς φίλους.
Είναι από τους πιο ταπεινούς και ευγενείς ανθρώπους που 'χω γνωρίσει ποτέ.
Πρέπει να σεβαστούμε αυτούς τους ανθρώπους.
Ξέρετε την ιστορία μου, επειδή παίζω στο ΝΒΑ.
Αλλά υπάρχουν χιλιάδες άλλες ιστορίες ανθρώπων που 'χουν ζήσει πολύ χειρότερες καταστάσεις από ό,τι εγώ.
Αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους που μιλάω για όσα συμβαίνουν στην Τουρκία.«Η Αγιά Σοφιά είναι δική σας κληρονομιά».

πηγή

Η γιορτή του Αγ.Μηνά στην Ζάκυνθο μετά την πτώση του Χάνδακα

Το 1669, με την πτώση της Κρήτης στους Τούρκους, οι κάτοικοι του Χάνδακα (Ηρακλείου), που κατέφυγαν σαν πρόσφυγες στην Ζάκυνθο, μετέφεραν, εκτός των άλλων πολύτιμων κειμηλίων και όλα τα αντικείμενα της εκκλησίας του προστάτη της πόλης τους, Αγίου Μηνά.

 Ανάμεσά τους και απότμημα του λειψάνου του Μεγαλομάρτυρα. Όλα αυτά τα κατέθεσαν στην εκκλησία των Αγίων Σαράντων της πόλης της Ζακύνθου, όπου προς τιμήν του Αγίου έγινε δεύτερη αγία τράπεζα, που τιμόταν στο όνομά του.

 Κάθε χρόνο στις 11 Νοεμβρίου, ημέρα της μνήμης του, οργάνωναν μεγάλη γιορτή για να τον τιμήσουν. Αυτή ήταν μια από τις πιο ονομαστές της Χώρας και συμμετείχαν και πολλοί Ζακυνθινοί, που εκτός από τους Κρητικούς, πανηγύριζαν την γιορτή του Αγίου. Σε αυτήν πάνω σε στολισμένο με λουλούδια τραπέζι τοποθετούνταν το λείψανο του Μάρτυρα, για να το προσκυνήσουν οι πιστοί.

πηγή

Άνοιξε ξανά τις πύλες του ο ιστορικός ναός του Αγίου Μηνά στη Λευκάδα – Έξι χρόνια αναμονής

Μια ιδιαίτερη ημέρα για τη θρησκευτική και πολιτιστική ζωή της Λευκάδας ήταν η σημερινή, Τρίτη 10 Νοεμβρίου, καθώς ο ιστορικός ναός των Αγίων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου, στην καρδιά της πόλης, άνοιξε και πάλι τις πύλες του, έπειτα από περίπου έξι χρόνια κατά τα οποία παρέμεινε κλειστός λόγω των εκτεταμένων εργασιών αποκατάστασής του.

Η επαναλειτουργία ενός από τους ωραιότερους και σημαντικότερους ναούς της Λευκάδας αποτελεί ένα ευχάριστο γεγονός, όχι μόνο για τους πιστούς αλλά και για όλους όσοι αναγνωρίζουν την ιστορική και αρχιτεκτονική αξία των εκκλησιών της πόλης μας.

Το απόγευμα πραγματοποιήθηκε η υποδοχή τεμαχίου της Τιμίας Κάρας του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Μηνά, μέσα στο ναό λόγω βροχής. Ακολούθησε ο Αγιασμός των Θυρανοιξίων και στη συνέχεια Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σύρου κ.κ Δωροθέου.
Οι λατρευτικές εκδηλώσεις συνεχίζονται αύριο, Τετάρτη 11 Νοεμβρίου, ημέρα εορτής των Αγίων Μεγαλομαρτύρων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου, με τον Όρθρο στις 7:15 το πρωί και την Πανηγυρική Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία. Στις 5:30 το απόγευμα θα τελεστεί Ιερά Παράκληση των Αγίων Μεγαλομαρτύρων.

Ένας ναός με ιστορία τριών αιώνων

Ο Άγιος Μηνάς δεν είναι απλώς ένας ακόμη ναός της Λευκάδας. Είναι ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά και αρχιτεκτονικά μνημεία της, άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορία της πόλης.

Η ανέγερσή του συνδέεται με τη διάσωση της Λευκάδας από καταστροφικό σεισμό. Με άδεια των Ενετών, που τότε κυριαρχούσαν στο νησί, ο ναός θεμελιώθηκε το 1707, αρχικά σε μικρότερες διαστάσεις από τις σημερινές. Στο πέρασμα των αιώνων γνώρισε σεισμούς, φθορές και ανακατασκευές, μεταξύ των οποίων και εκείνη του 1724, διατηρώντας ωστόσο τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του.

Το θαύμα Αγίου Μηνά στον Χατζηγεώργη

 

Ο Γέρων Χατζη-Γεώργης (1809 – 1886), «ο μέγας και περιβόητος ασκητής», ασκήτευσε στο Άγιον Όρος επί μακρό χρονικό διάστημα. Επί αρκετά χρόνια έμενε στην Κερασιά, στο μεγάλο Κελί του Αγίου Δημητρίου και Αγίου Μηνά, ως υποτακτικός του Παπα-Νεόφυτου στην αρχή και ως Γέρων της Συνοδείας από το 1848 και έπειτα. 

«Κάποτε, ενώ ο Γέροντας ησχολείτο με το εργόχειρο, κατά λάθος κατάπιε μεγάλη βελόνα και προσευχήθηκε προς τον μεγαλομάρτυρα Μηνά.Στάθηκε τότε ο άγιος ενώπιόν του, έβαλε το χέρι στον λαιμό του και έβγαλε την βελόνα».

Ὁ Ἅγιος Φιλάρετος τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς Ἕνας Σύγχρονος Ἀσκητής καί Ὁμολογητής Ἱεράρχης (1903 – 1985)

Αποσπασματική αναρτήση εκ του βιβλίου

''Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

Ένας σύγχρονος Ασκητής και Ομολογητής Ιεράρχης (1903-1985)''

Ο Άγιος Μητροπολίτης Φιλάρετος καὶ ὡς Πρωθιεράρχης κατὰ τὴν τελευταία 20ετία τοῦ βίου του, συνέχισε νὰ εἶναι ἄνθρωπος ἁπλός, προσιτός, ἀπροσποίητος, σοβαρός, καταδεκτικός, σιωπηλός, φιλόφρων, εὐγενής, πρᾶος, συγκαταβατικός, ἀλλὰ καὶ ἐγρήγορος καὶ προσευχητικός.

Ἔναντι τῶν παθῶν καὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἦταν ἀδυσώπητος. Προέτρεπε σὲ ἀποφασιστικὴ ἐκκοπὴ σὲ ὅ,τι ἐμπόδιζε τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ κάθε ἑνός. Σὲ τέτοιες περιπτώσεις συμβούλευε: «πᾶρτε μαχαίρι καὶ κόψτε το!», ὅ,τι πάθος καὶ ἄν ἦταν αὐτό.

Ἦταν φιλομόναχος καὶ ἡ προσευχὴ μέσα του λειτουργοῦσε συνεχῶς καὶ ἀδιαλείπτως. Ἦταν φανερὸ ἀπὸ τὴν ὅλη στάσι καὶ συμπεριφορά του, ὅτι ἡ ζωή του ἦταν μία λαμπάδα καιόμενη στὴν ὑπηρεσία καὶ λατρεία τοῦ Ἠγαπημένου Νυμφίου τῶν ψυχῶν μας Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὸν Χριστόν μας ἀνέπνεε καὶ Αὐτὸς ἦταν ἡ πηγὴ κάθε δραστηριότητος, λόγου, ἔργου, ἀλλὰ καὶ διαλογισμοῦ του.

Τὸ ὅτι ἦταν ἐξαγιασμένη ὕπαρξις, τὸ ὅτι ἐβίωνε τὴν χαρισματικὴ φωτιστικὴ Ἁγιοπνευματικὴ κατάστασι, εἶναι βέβαιον ἀπὸ διάφορες διηγήσεις ὅσων τὸν ἐγνώρισαν καὶ ἔζησαν.
Γιὰ παράδειγμα, γνωστός μας ἐν Χριστῷ Ἀδελφὸς μᾶς διηγήθηκε, ὅτι ὅταν τὸν συνήντησε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀμερικὴ καὶ τοῦ ἔβαλε μετάνοια γιὰ νὰ λάβη τὴν εὐχή του, ἀτενίζοντάς τον δὲν ἠδυνήθη νὰ ἴδη τὴν μορφή του, διότι περιεβάλλετο ἀπὸ ἐκπλήσσουσα φωταύγεια δόξης καὶ λαμπρότητος!
Ἦταν τόσος ὁ συγκλονισμὸς τοῦ πιστοῦ αὐτοῦ, ὥστε χρειάσθηκε ὀλίγη ὥρα γιὰ νὰ συνέλθη καὶ κατενόησε μὲ τὰ πνευματικὰ κριτήρια, ὅτι ἐπρόκειτο ὄντως περὶ μεγάλου Ἁγίου τοῦ Θεοῦ!...

Ἡ προσευχὴ τοῦ ἱεροῦ Φιλαρέτου, ὅπως ἔχουμε ἤδη προαναφέρει, εἶχε θαυμαστὰ ἀποτελέσματα καὶ πολλὲς μαρτυρίες ὑπάρχουν γιὰ τὴν δύναμι καὶ ἀποτελεσματικότητά της. Μερικὰ ἐνδεικτικὰ Θαύματα παραθέτουμε σὲ εἰδικὴ ἑνότητα κατωτέρω.  Ἰδιαίτερα στὴν θεία Λατρεία καὶ μάλιστα στὸ Μυστήριο τῶν Μυστηρίων, στὴν Θεία Λειτουργία, ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης πραγματικὰ μεταρσιωνόταν.
Ἁρπαζόταν ὅλος στὴν θεωρία τῶν θείων χωρὶς νὰ ἀντιλαμβάνεται τὶ γίνεται γύρω του ἤ καὶ στὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Τὸ δόσιμό του στὴν προσευχὴ ὑπεδήλωνε ἡ ἐλαφρὰ κλίσις τῆς κεφαλῆς του ἔμπροσθεν· τὰ μάτια του ἦταν συνήθως κλειστά.
Διατελοῦσε ἀφοσιωμένος, ἔνδακρυς, μὲ πλήρη ψυχοσωματικὴ συμμετοχὴ καὶ παράδοσι στὴν θεία ἱεροτελεστία, σὲ βαθμὸ ὥστε ἀκόμη καὶ ἄν τοῦ ἔπιπτε κάποιο ἐκ τῶν ἀμφίων του, τὸ ὁποῖο δὲν τοῦ εἶχαν προσδέσει καλὰ οἱ Ὑποδιάκονοι, αὐτὸς ὁ Μακάριος νὰ μὴ τὸ ἀντιλαμβάνεται ὅλως διόλου!...

Ἦταν παρὼν στὶς καθημερινὲς Ἀκολουθίες στὸν Ναὸ καὶ συμμετεῖχε προσευχητικά, διορθώνοντας μάλιστα τοὺς ἐπιτελοῦντας Αὐτὴν ὅπου ἦταν ἀνάγκη ἤ ὅποτε γινόταν κάποιο σοβαρὸ λάθος.

Όσιος Ιερώνυμος της Αιγίνης-Περί Προσευχής

Αγάπησε πολύ τον Χριστόν μας. Αυτή η αγάπη μόνον μας στηρίζει, μας παρηγορεί. Προσοχή, προσοχή εις όλα και προσευχή.
Μη λες «ο Χριστός» αλλά «ο Χριστός μας».
Αν αφήνεις παράθυρο, θα μπει το φως. Αν όλα είναι κλειστά, από που θα μπει φως και ας είναι άφθονο έξω. Έτσι και εις τα πνευματικά: Άνοιξε την καρδιά σου στο Χριστόν μας, παρακάλεσε Τον και Εκείνος θα βοηθήσει!

Το Ψαλτήρι καθημερινή μου τροφή το έχω. Να το αγαπάς πολύ και να το διαβάζεις. Έστω ‘ένα ή δύο ψαλμούς την ημέρα. Και όταν έχεις λύπη, όταν έχεις πειρασμόν, διάβαζε με προσοχήν και αγάπην το Ψαλτήρι και θα νιώθεις μεταβολή μέσα σου.
Να θεωρείς την Εκκλησία ως Ιατρείο. Διατί πηγαίνει κανείς εις το Ιατρείο; Δια να θεραπευθεί. Να λέγεις, Διατί ήλθα εδώ; (εις την Εκκλησιά) και να παρακαλείς τον Χριστό μας, την Παναγίαν μας και τους Αγίους μας!

-Γέροντα, συχνά δεν προλαβαίνω να κάνω προσευχή στο σπίτι και προσεύχομαι καθ’ όδόν κλπ. Μήπως δεν πρέπει; 

-«Στην ανάγκη δεν πειράζει ο Θεός είναι παντού, είναι Πνεύμα! Όταν πεινάς, μόνο στο τραπέζι τρως; Δεν τρως και όρθια και τρέχοντας και δουλεύοντας; Αρκεί τον νουν σου να έχεις στα λόγια της προσευχής».
Όταν βρεθείς σε δύσκολες στιγμές, το «Πιστεύω» να λες. Αργά και να το αισθάνεσαι. Κάθε μία λέξη του να φθάνει βαθιά στην καρδιά σου, όχι τυπικά και ξηρά. Εγώ, το λέγω πολλές φορές την ημέρα, 5-6 και περισσότερες.

Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία που δέχεται οι μουσουλμάνοι ποδοσφαιριστές να κάνουν νοήματα που φανερώνουν πίστη στο ισλάμ δεν μπορεί να ανεχθεί αντίστοιχες συμπεριφορές από χριστιανούς.

Η οργάνωση BIG (Ballers in God), είναι μια χριστιανική ευαγγελική κοινότητα ποδοσφαιριστών με σκοπό να επικοινωνήσει τον χριστιανισμό στο ποδόσφαιρο και να φέρει χριστιανούς στο άθλημα.

Για τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, είναι εξαιρετικά συντηρητικοί, βασισμένοι στις βιβλικες αρχές και τα ιερά κείμενα του χριστιανισμου, με αποτέλεσμα αυτό να σημαίνει πως αποστρέφονται την πανταχόθεν επιβαλλομενη "πρόοδο" της ομοφυλοφιλίας, των εκτρώσεων και των εκτός γάμου γέννησεων.

Ο Νμέτσα πιθανώς θα εκδιωχθεί ως αποδιοπομπαίος τράγος για παραδειγματισμό. Αν ήταν μουσουλμάνος και πίστευε (όπως ορίζει το Κοράνι) τα ίδια ακριβώς, δεν θα αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα. Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία που πλέον σταματάει αγώνες κατα την διάρκεια του ραμαζανιου και δέχεται οι μουσουλμάνοι ποδοσφαιριστές να κάνουν νοήματα που φανερώνουν πίστη στο ισλάμ και στην μουσουλμανική αδελφότητα, δεν μπορεί να ανεχθεί αντίστοιχες συμπεριφορές από χριστιανούς.

Η δε οργάνωση (BIG) δεν έχει βλάψει κανέναν, αλλά κατηγορείται για αντιλήψεις. Διότι φτάσαμε πλέον στην χρονική στιγμή όπου βιαστές, μαστροποί και κανίβαλοι της "θρησκείας της αγάπης" συγχωρουνται, ενώ παράλληλα διώκονται όχι για πράξεις, αλλά για αντιλήψεις δηλαδή για εγκλήματα σκέψης, οι χριστιανοί.
Αν ο Νμετσα δεν ήταν "εξωτικής" καταγωγής και ήταν λευκός Γερμανός, θα είχε ήδη παλουκωθεί παραδειγματικά.

Ευστάθιος Δαφνομήλης

Ένα σχόλιο κάτω από τη μετάδοση(στο διαδίκτυο) δεν γίνεται αυτομάτως λειτουργικό δίπτυχο.

«Παρακολουθούσα μια Θεία Λειτουργία που μεταδιδόταν ζωντανά στο διαδίκτυο. Ο ιερέας λειτουργούσε, οι ψάλτες έψαλλαν και κάτω από την εικόνα περνούσαν αδιάκοπα ονόματα. «Υπέρ υγείας Μαρίας». «Υπέρ αναπαύσεως Γεωργίου». «Πάτερ, μνημόνευσε το παιδί μου». Άλλος έγραφε δέκα ονόματα, άλλος είκοσι. Και όσο προχωρούσε η ακολουθία, τόσο πλήθαιναν τα αιτήματα.

Στενοχωρήθηκα. Όχι με εκείνους που έγραφαν. Πολλοί είχαν πραγματικό πόνο. Μια μάνα παρακαλούσε για το άρρωστο παιδί της, ένας άνθρωπος για τον πατέρα που έχασε, κάποιος άλλος για τον αδελφό του που βρισκόταν στο νοσοκομείο. Ο Θεός γνώριζε την αγωνία τους πριν ακόμη εκείνοι την πληκτρολογήσουν. Στενοχωρήθηκα επειδή κανείς δεν τους είχε εξηγήσει πως το να γράφεις ένα όνομα κάτω από μια ψηφιακή μετάδοση δεν σημαίνει ότι το όνομα αυτό μνημονεύεται στην Προσκομιδή.

Παιδί μου, η Θεία Λειτουργία δεν είναι μια θρησκευτική εκπομπή στην οποία οι θεατές αποστέλλουν αιτήματα. Είναι η ευχαριστιακή σύναξη της Εκκλησίας, η αναφορά της κτίσεως στον Θεό διά του Χριστού, εν Αγίω Πνεύματι. «Τά σά ἐκ τῶν σῶν σοί προσφέρομεν κατά πάντα καί διά πάντα». Ο άνθρωπος εισέρχεται σε αυτή την προσφορά ως πρόσωπο, όχι ως ψηφιακή καταχώριση. Και η λειτουργική μνημόνευση δεν πραγματοποιείται επειδή ένα όνομα εμφανίσθηκε σε κάποια οθόνη.

«Ἒ,τί νομίζεις; Θά ἀφήσω τίς Τουρκάλες νά λούσουν αὐτήν πού βάπτισα;»(Από τον βίο του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου)

  Mιὰ ἀπὸ τὶς γυναῖκες τοῦ Μουσουλμάνου ποὺ ἔμενε στὰ Φάρασα, ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία της νὰ βαπτισθῆ στὴν μητέρα τῆς κ. Ἀγάθης ποὺ μοῦ ἔδωσει τὰ στοιχεῖα αὐτά. Ἐκείνη τὸ ἀνέφερε στὸν Πατέρα Ἀρσένιο καὶ ὁ Πατὴρ τῆς εἶπε νὰ τὴν φέρνη κρυφά στό σπίτι της νὰ τὴν κατηχήση, καὶ νὰ γίνη ἡ Νουνά της. 

Μετὰ ἀπὸ τὴν κατήχηση τὴν βάπτισε καὶ τὴν ὀνόμασε Ἐλευθερία. Εἶχε δὲ κοινωνήσει ἐν ὅλῳ τρεῖς-τέσσερις φορές μόνον, καὶ αὐτὲς κρυφά, καὶ ζοῦσε ὅπως οἱ κρυφοί Χριστιανοί.

Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ βαπτίσθηκε ἡ Ἐλευθερία, ἔκανε τὴν ἀδιάθετη καὶ ἔτσι δὲν μόλυνε τὸ Ἅγιο Βάπτισμα μὲ τὸν Τοῦρκο ἄνδρα της. Ἐπειδή δυσκολευόταν στὸ ἄπιστο περιβάλλον τοῦ σπιτιοῦ της, ὁ καλός Θεὸς γρήγορα τὴν ἐλευθέρωσε καὶ τὴν πῆρε κοντά Του. Ἀρρώστησε ξαφνικὰ καὶ ἔμεινε λίγες μέρες κατάκοιτη. Ζήτησε ἡ καημένη νὰ κοινωνήση, ἀλλὰ ἦταν δύσκολο γι’ αὐτὴν νὰ πάη στὸν Χατζεφεντῆ, ὅπως πιὸ δύσκολο ἦταν νὰ πάη ὁ Χατζεφεντῆς στὸ σπίτι της, γιὰ νὰ τὴν κοινωνήση σὰν κρυφή Χριστιανή. Δὲν τὴν ἄφησε ὅμως ἀκοινώνητη ὁ καλός Πατέρας. Πῆρε ἕνα πολύ μικρό μήλο, ἄνοιξε μιὰ τρυπούλα, ἔβαλε μέσα λίγο Ἅγιο Ἅρτο καὶ πάλι τὸ ἔκλεισε τὸ μῆλο. Εἶπε μετὰ στὴν Νουνά της νὰ πάη νὰ τὴν ἐπισκεφθῆ καὶ μὲ τρόπο νὰ τῆς τὸ δώση, γιὰ νὰ κοινωνήση. Ἡ Νουνά της τὸ πῆρε μὲ εὐλάβεια καὶ χαρὰ στὰ χέρια της καὶ μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια στὸ στήθος πῆγε καὶ τὴν ἐπισκέφθηκε.