Χαΐνηδες

Από τους πρώτους κιόλας χρόνους της τουρκικής εισβολής στην Κρήτη πολλοί νέοι κατέφυγαν στα βουνά, από όπου κινούσαν και προσέβαλλαν τους Τούρκους με νυκτερινές καταδρομές. Οι Τούρκοι τους ονόμαζαν χαΐνηδες (από την αραβική λέξη χαΐν, πού σημαίνει τον επίβουλο, τον προδότη, τον αχάριστο, κ.τ.ό.). Ο αριθμός των χαΐνηδων πληθύνθηκε μετά την άλωση του Χάνδακα και την οριστική υποταγή της Κρήτης. Ήταν κάτι ανάλογο με τους κλέφτες της άλλης Ελλάδας, μολονότι το φαινόμενο δεν πήρε ποτέ αυτή την έκταση στην Κρήτη.

 Οι περισσότεροι χαΐνηδες στην Κρήτη είχαν λόγους προσωπικούς. Ήταν οι εκδικητές φοβερών οικογενειακών αδικημάτων, πού οι Τούρκοι είχαν διαπράξει εις βάρος μελών της οικογένειας τους. Μετά την άλωση του Χάνδακα οι χαΐνηδες κατέφυγαν στα τρία απόρθητα φρούρια, της Γραμπούσας, της Σούδας και της Σπιναλόγκας και μετά την άλωση και των φρουρίων αυτών (1715) βρήκαν καταφύγιο στα βουνά και στα μοναστήρια. Η ζωή τους ήταν μια συνεχής και άγρια διαμαρτυρία. Ακόμη και ιερείς αναφέρονται μεταξύ τους. Σε έγγραφο της 1 Σεπτεμβρίου 1672 αναφέρεται ότι ό παπά - Τζανής, τέως κετχουντάς του Καστελλίου Μεραμπέλλου, έγινε χαΐνης και κατέφυγε στη Σπιναλόγκα.
Η λαϊκή μούσα της Κρήτης διέσωσε μερικά τραγούδια πού αναφέρονται στη ζωή των χαΐνηδων.

Ο καθήμενος εν δόξη, επί θρόνου θεότητος, εν νεφέλη κούφη, ήλθεν Ιησούς ο υπέρθεος

Κέντρο Λεξικολογίας

«Ο καθήμενος εν δόξη, επί θρόνου θεότητος, εν νεφέλη κούφη, ήλθεν Ιησούς ο υπέρθεος, τη ακηράτω παλάμη και διέσωσε, τους κραυγάζοντας· Δόξα, Χρι­στέ, τη δυνάμει σου».

(Αυτός που κάθεται στην Τριαδική δόξα της θεότητος, ήλθε μέσα σε κούφη (ελαφριά) νεφέλη, ο Ιησούς ο υπέρθεος, ο οποίος με τη δύναμη της ακήρατης (αμόλυντης) παλάμης του έσωσε (από την αμαρτία) αυτούς που κραυγάζουν· δόξα, Χριστέ, στην θεία σου δύναμη.)

Η δόξα που απορρέει από τη θεία ουσία είναι κοινή και στα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Κάθε θεία υπόσταση είναι σε ίσο μέτρο φορέας ολόκληρης της θείας δόξας, όπως και οι άλλες δύο υποστάσεις του τριαδικού Θεού. Ο Πατέρας δοξάζεται απαράλλακτα όπως ο Υιός και το Πνεύμα το άγιον. Η όποια μείωση της θείας δόξας συνεπιφέρει μείωση και του τριαδικού των προσώπων αξιώματος, υποβάθμιση και κατάργηση της τάξεως και της ισοτιμίας στην Τριάδα.

«Το ευλογημένο καράβι»

 

...με φόντο το χιονισμένο Γράμμο....

Τα καμπαναριά του Ναού Αγίου Νικολάου Καστάνιανης με φόντο το χιονισμένο Γράμμο
The belltowers of St. Nicholas in Kastaniani, Konitsa, Greece and mt. Grammos in the background.
φωτογραφία του Panagiotis Gkasios Photography.

Ο όσιος μοναχός Κυριάκος – Κωνσταντίνος Στουρνάρας, Ιατρός και Διδάσκαλος

Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΟΣΙΤΣΑΣ,ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΕΚΤΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΛΙΒΟΡΝΟΥ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΣΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΤΟΥ .

ΔΙΕΘΕΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΛΑΒΩΝ ΠΟΥ ΑΙΧΜΑΛΩΤΗΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΜΠΡΑΗΜ .

Ο ΑΝΗΨΙΟΣ ΤΟΥ, Κυριάκος – Κωνσταντίνος Στουρνάρας***,ήταν μοναχός ΣΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ

  Το φλέγον ζήτημα της απελευθέρωσης των Ελλήνων αιχμαλώτων, που είχαν πουληθεί στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής ήταν πλέον εξαιρετικά επείγον, γιατί το ζητούσαν επίμονα οι πολυάριθμες ελληνικές οικογένειες και οι συγγενείς τους. Βέβαια, γιατί πρέπει να λεχθεί ότι, το μεγάλο αυτό θέμα είχε απασχολήσει τη διπλωματία των τριών Δυνάμεων, αλλά μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, η οποία σήμανε και την απελευθέρωση της Ελλάδας και επί πλέον το πάντα ζωηρό φιλελληνικό πνεύμα, που έπνεε στην Ευρώπη είχε αναπτερωθεί.

  Όμως ολόκληρη η οικογένεια Τοσίτσα και Στουρνάρα της Αλεξάνδρειας αυτό το δράμα το ζούσε ποιό έντονα και εκ του σύνεγγυς επί πολλά χρόνια πριν κι ήταν επόμενο να μη μείνει ασυγκίνητη και απαθής για τους γνωστούς λόγους, ότι είχαν οικογενειακή συμμετοχή στην Εταιρεία των Φιλικών κι επί πλέον είχαν κι όλα τα μέσα. 

 Εκτός από το χρήμα για την εξαγορά των Ελλήνων δούλων, η οικογένεια είχε και τα καράβια για να τους μεταφέρει στην Ελλάδα, αλλά κι εκεί το οργανωτικό και προβλεπτικό Ηπειρωτικό-αλτρουϊστικό τους πνεύμα είχε μεριμνήσει και είχε άνθρωπο συγγενή, δικό της, ώστε να τους παραλάβει και να τους φροντίσει. Άνθρωπο εκκλησιαστικό, αφιερωμένο Μοναχό, ο οποίος από ''το ασκητήριον του το αποτελούμενον από μικρόν κελλίον, από του θόλου, κρεμάται μία χαλκάς, εκ της οποίας εξηρτάτο μία άλυσος διπλή'', καταλήγουσα σε δυο κρίκους-κουλούρες για να στηρίζει τις μασχάλες του και προσευχόταν ώρες πολλές για να μη κυριεύεται από τον ύπνο.
Το κελλίον εφωτίζετο διά μικρού, από το μέρος της θαλάσσης, φεγγίτου τετραγωνικού, 0,20χ0,20''. Για να βλέπει το φως-σινιάλο του καραβιού ''ο Ευαγγελισμός'' που το οδηγούσε ο Νικόλαος Τοσίτσας ''ο νεώτερος και πλέον δραστήριος απ' όλους τους αδελφούς''. Για να ξεμπαρκάρει και να παραδώσει τους σκλάβους αδελφούς, τα φάρμακα, τα χρήματα και τα λοιπά εφόδια, γιατί είχε αναλάβει σοβαρά έξοδα και ευθύνες ο απλός, ο ταπεινός Μοναχός, ''ο άνευ βαθμού τινος ιερωσύνης'', αλλά ο ιατρός και Ανεψιος του επ αδελφη ο Όσιος Άγιος πατέρας και μέγας Διδάσκαλος.

Πηγή: Γεώργιος Πλατάρης-Τζίμας, Ο Όσιος Κυριακός Στουρνάρας ο Ιατρός και Διδάσκαλος, Μέτσοβο-Ιωάννινα 2016, σελ. 108-110.

***Ο όσιος μοναχός «άνευ βαθμού ιεροσύνης» Κυριάκος – Κωνσταντίνος

Η μυστική-ουσιαστική διδασκαλία της Κλίμακος είναι η εξής....

Άγιος Πετρώνιος( Τανάσε).'' Οι πύλες της Μετανοίας- Στοχασμοί στο Τριώδιο'' .

Η Κλίμαξ του Παραδείσου]αποτελείται από 30 βαθμίδες (σκαλιά), όσα ήσαν και τα χρόνια της ταπεινἤς ζωής του Κυρίου μας, και μας ανεβάζει από σκαλί σε σκαλί, από τα επίγεια στα ουράνια. Φυγή εκ του κόσμου, δηλαδή απάρνησις περιουσιών, συγγενών, του ιδίου του εαυτού μας, υποταγή σ’ έναν έμπειρο διδάσκαλο, μετάνοια μετά δακρύων, μνήμη θανάτου, σιωπή, απροσπάθεια και άρνησις κάθε ανθρωπίνης φροντίδος, όλα αυτά μας βοηθούν να ξεριζώσουμε τα πάθη από την καρδιά μας, όπως γαστριμαργία, φιλαργυρία, υπερηφάνεια, ακηδία και τα λοιπά πάθη, και μας ανεβάζουν ψηλά για την απόκτηση των πνευματικών αρετών, όπως είναι η πραότης, αγνεία, ακτημοσύνη, αγρυπνία, ταπείνωσις, εγρήγορσις, προσευχή, ησυχία, απάθεια και οι τρεις μεγάλες θεολογικές αρετές: πίστις, ελπίς και αγάπη.

Αφού ο ίδιος ανέβηκε προηγουμένως τις βαθμίδες αυτής της κλίμακος και έφθασε στην κορυφή της, παρακινεί και εμάς λέγοντας: Ανεβείτε, αδελφοί, ανεβείτε αναβάσεις πνευματικές, ενθυμούμενοι τον Προφήτη που λέγει: «Δεῦτε ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου καὶ εἰς οἶκον Θεοῦ ἡμῶν» (Ησ. 2, 3).

Η μυστική-ουσιαστική διδασκαλία της Κλίμακος είναι η εξής: Όπως ο αναβάτης ανεβαίνει την κλίμακα από σκαλί σε σκαλί, έτσι ακριβώς και η πνευματική πρόοδος δεν επιτυγχάνεται με μαγικό τρόπο, αλλά με σύνεση σε μια συγκεκριμένη και αδιάκοπη αλληλοδιαδοχή καλών έργων, κατά την διάρκεια ολοκλήρου της ζωής μας και υπό την καθοδήγηση ενός δοκιμασμένου πνευματικού διδασκάλου.

Το βιβλίο «Κλίμαξ» του οσίου Ιωάννου, γεμάτο από θεία σοφία, είναι σπουδαίος οδηγός για τους αναχωρούντας εκ του κόσμου και για όσους θέλουν να πλουτισθούν με αληθινά βιώματα εν Χριστώ ζωής.

«Το θαύμα είναι ο Ρωμανός (ο Μελωδός) και η ποίησή του»!

Οδυσσέας Ελύτης, "Εν Λευκώ".

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα - και ο νους πηγαίνει στον «μάγο» της βυζαντινής ποίησης, στον Άγιο Ρωμανό τον Μελωδό. Στον κορυφαίο των υμνωδών, στο «ποιητικό πνεύμα πινδαρικού μεγέθους» που χειρίστηκε την ελληνική γλώσσα «με τους δισταγμούς και τα παραπατήματα ενός ξένου» - όπως πολύ αργότερα ένας Σολωμός, ένας Κάλβος κι ένας Καβάφης. Που έγραψε πολύτιμους και μοναδικούς στίχους στη «κοινή» του εκκλησιάσματος του 6ου αιώνα, συμπληρωμένη με δικά του θαυμαστά λεκτικά «εφευρήματα». Στίχοι που ανοίγουν φτερά «και μας πάνε περ΄ από τις δογματικές θέσεις και τα θεολογικά “πιστεύω”, στο βασίλειο της ποίησης, όπου όλες οι ιδέες είναι δεκτές, αρκεί να μετεωρίζονται».

Αμέτρητες ώρες σ΄ ένα κελί της μονής της Θεοτόκου εν τοις Κύρου στην Πόλη των πόλεων, ντυμένος πάντα με το ταπεινό ράσο ενός διακόνου – παρότι είχε την εύνοια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού – ο Ρωμανός ο Μελωδός «έφτασε, χάρη στην ιδιοφυία του, ν΄ αγγίξει τη σπανιότητα στην έκφραση και να τη συλλάβει αυτογέννητη, ταυτισμένη με την υπερβατική εικόνα.» Μας άφησε πνευματική κληρονομιά έναν «ποιητικό παράδεισο», με πολλά δραματικά κι ανθρώπινα στοιχεία, κρυμμένο, αλλά και φωτεινό, «πίσω από τις γραμμές μιας δογματικής έμφασης, την ομολογημένη του λατρεία σε ό,τι θ΄ αποκαλούσαμε «διαυγές», «άσπιλο», «άφθαρτο». «Μυρίσαι το άριστον» έγραφε και σαν επιστέγασμα της άμεπτης ηθικής του στάσης μιας ολόκληρης ζωής πλαγιοϋπέγραφε στις συνθέσεις απλά : «Τούτο του ταπεινού Ρωμανού».

Το Βλέμμα της Σιωπής απ' την αδελφή του Πατριάρχη Ηλία γερόντισσα Ναταλία

​Στην ιερή στιγμή του αποχωρισμού, εκεί όπου ο χρόνος συναντά την αιωνιότητα, ένα βλέμμα στέκεται ακίνητο, βαρύ από μνήμη και αγάπη. Είναι το βλέμμα της αδελφής, που κοιτάζει το σκήνωμα του αδελφού της, Πατριάρχη Ηλία, στο τελευταίο επίγειο προσκύνημα.
​Σε αυτό το βλέμμα δεν υπάρχει φόβος, ούτε η κραυγή της απελπισίας. Υπάρχει μια βαθιά, πνευματική σιωπή. Είναι η σιωπή που αποδέχεται το θέλημα του Θεού, που αναγνωρίζει ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η γέφυρα για την άλλη ζωή. Στα μάτια της, που καθρεφτίζουν μια ζωή κοινής πορείας, θυσίας και πίστης, διακρίνεται η θλίψη της ανθρώπινης απώλειας, αλλά συνάμα και η γαλήνη της ελπίδας.

Τί εἶπε ἡ Παναγία στόν Ἅγιο Ἐφραίμ Κατουνακιώτη γιά τόν Ἅγιο παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη!

Στέφανος Δημόπουλος

  Στό σημεῖο αὐτό προσθέτω τή διήγηση μοναχῆς ποὺ ἄκουσα στο Ζάρκο.
Στο ταξίδι του στό Ἅγιον Ὄρος ὁ παπα-Δημήτρης ἐπισκέφθηκε στα Κατουνάκια καί συνάντησε τόν γέροντα Ἐφραίμ. Φοροῦσε ἕνα καινούργιο πουκάμισο μέ ρίγες, σαν αὐτά πού φοροῦν οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι στα χωριά μας, καί τοῦ τὸ εἶχαν φτιάξει οἱ κόρες του γιά νά εἶναι περιποιημένος. 

 Ὁ παπα-Ἐφραίμ πού πάνω ἀπ’ τή φανέλα του -ὅπως οἱ Ἁγιορεῖτες συνηθίζουν- φόραγε τό ἀντερί του, τήν πάτησε ὅπως καί μέ τόν γέροντα Αἰμιλιανό, ὅταν αὐτός ἐπισκέφθηκε τόν πρῶτο φορώντας τὸ ἄσπρο του πουκάμισο κάτω ἀπό τό ἀντερί του. Τότε, βέβαια, πῆγε στό ἐκκλησάκι του καί πῆρε πληροφορία, ἀπό ὅ,τι μοῦ ἔχει διηγηθεῖ ὁ ἴδιος, ὅτι ὁ γέροντας Αἰμιλιανός εἶναι σὲ ὑψηλή πνευματική κατάσταση. «Φῶς λαμπάδα ἀπό γῆς πρός οὐρανό», ἔλεγε ἐμφαντικά. 

 Στήν περίπτωση τοῦ παπα-Δημήτρη, σηκώθηκε καί πήγαινε νὰ τοῦ φτιάξει ἕναν καφέ καί νά τόν «ἀπολύσει».
«Τί πνευματική κουβέντα νά κάνω μέ αὐτόν τόν κοσμικό παπᾶ;», σκεφτόταν. Δέν πρόλαβε ὅμως να φθάσει στη μέση τοῦ διαδρόμου καί ἀκούει μιά φωνή ἀπό εἰκόνα τῆς Παναγίας πού ἦταν κρεμασμένη στον διάδρομο.
«Ε, παπα-Ἐφραίμ, κλαῖς καί ἀναζητᾶς τὸν ἅγιο Γέροντά σου, Ἰωσήφ τόν Σπηλαιώτη. Στά ἴδια μέτρα εἶναι ὁ παπαδάκος πού σε ἐπισκέφθηκε σήμερα».

ΟΜΟΦΥΛΟΓΕΝΕΙΑ-Παιδιά,χωρίς μάνα ή πατέρα..!

«Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΣΑΙ, ΤΟ ΧΑΝΕΙΣ.»

Μας περνούν στον ψηφιακό έλεγχο και το λένε «πρόοδο».
Μας αλλάζουν την ίδια την έννοια της οικογένειας και το λένε «δικαίωμα».
Και εμείς; Σιωπή. Αδιαφορία. Ραθυμία.
Ο Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος το είχε πει ξεκάθαρα: όταν ο λαός δεν αντιδρά, οι άρχοντες προχωρούν χωρίς όρια.
https://www.youtube.com/watch?v=4wkmkbY4A30
Δεν είναι δύο άσχετα πράγματα αυτά που συμβαίνουν. Είναι το ίδιο νήμα: έλεγχος της ζωής σου, αλλοίωση της ταυτότητάς σου, συνήθεια στην υπακοή.
Σήμερα σου ζητούν να αποδεχθείς. Αύριο δεν θα σε ρωτούν.
Και το πιο επικίνδυνο; Δεν χρειάζεται να σε καταπιέσουν. Αρκεί να μην αντιδράς.
Η αποκοπή από την παράδοση και την εκκλησιαστική εμπειρία αιώνων συντελείται βαθμιαία.
Η ελευθερία δεν χάνεται σε μια μέρα. Χάνεται λίγο-λίγο… με τη συγκατάθεσή σου.
Ξύπνα.
Γιατί όταν το καταλάβεις, μπορεί να είναι αργά.
Δεν μας νικούν. Παραδινόμαστε.

Γεωργιος Αποστολακης

Αν υπάρχει μια επιστήμη, η οποία ολοένα ξεμακραίνει από το επιστητό και οδεύει προς την πλήρη ιδεολογικοποίηση, είναι η νομική.
Παράδειγμα: η μητέρα και ο πατέρας δεν είναι είναι επ’ ουδενί απαραίτητοι. Δεν είναι μοντέρνο βρε αδελφέ!
Δεν το λέω εγώ αλλά η χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια:

ΤΟ ΕΙΣΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ

  Η Αγία Σοφία αποτελεί μία εν τόπω και χρόνω συμπερίληψη όλης της ιστορίας της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και ενσωματώνει στη διαδρομή της όλον τον ιστορικό βίο, ειδικά της Κωνσταντινούπολης.

  Όλες οι μεγάλες και μικρές στιγμές, οι ένδοξες και οι άσημες, οι ιερές και οι επαίσχυντες, οι χαρμόσυνες και οι οδυνηρές, όλες που δομούν τον ιστορικό κορμό της Ρωμηοσύνης, είναι αναγραμμένες στον πρόλογο της Μεγάλης Εκκλησίας, άχρι καιρού συντάσσουν τη μυθιστορία της και ελέω Θεού κανοναρχούν τον επίλογό της.

 Είναι μία πορεία δεκαπέντε αιώνων συνυφασμένη με τα ανθρώπινα και μυρωμένη με τα θεϊκά, ζυμωμένη με πόνους και τραγουδισμένη με χαρές, πεσμένη με πάθη και αναστημένη με έλεος, στιγματισμένη με αίμα, αποπλυμένη με δάκρυα, «δια δόξης και ατιμίας»... 

 Αυτή η πορεία διεμβολίζει τους χρόνους και ο απόηχός της αντηχεί και στον σημερινόν αιώνα, τον απατ-αιώνα, και εκκωφαντικά απηχεί τη βοή των μηνυμάτων της ιστορίας και των κυματισμών της.

«Μην ανησυχείς, μάνα, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να συλληφθώ. Θα πέσω πολεμώντας»

Στις 21 Μαρτίου 1957, θυσιάζεται στην Ορά της ορεινής Λάρνακας, αρνούμενος να παραδοθεί, ο 17χρονος αντάρτης της ΕΟΚΑ, Πετράκης Κυπριανού. Για την Ελευθερία της Κύπρου, την Ένωση με την Ελλάδα.
«Μην ανησυχείς, μάνα, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να συλληφθώ. Θα πέσω πολεμώντας»
Ο πατέρας του: «Χαλάλι της Πατρίδος το γαίμα σου, παιδί μου»
Η μητέρα του: «Έτσι σε ήθελα, γιε μου, να 'ρτεις. Ήρωας, όχι προδότης»

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

Κατεβαίνοντας ὁ Χριστός ἀπό τό ὄρος τῆς μεταμορφώσεως καί τῆς δόξας του, βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ τήν ἀθλιότητα τῶν ἀνθρώπων, πού στενάζουν κάτω ἀπό τή δουλεία τοῦ Σατανᾶ.
Ἕνας πατέρας, πού βλέπει σάν ἔσχατη ἐλπίδα γιά τό παιδί του τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, χωρίς ὅμως νά ἔχει τήν ἀπαιτούμενη πίστη νά δεχθεῖ αὐτή τήν δύναμη. Θά τολμήσει μάλιστα, θρασύς ὅπως εἶναι, νά πεῖ καί σ’ αὐτόν τόν Χριστό: «Εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν». Ἄν δηλαδή καί σύ μπορεῖς νά κἀμεις κάτι, κάμε το (εἰδ’ ἄλλως, ἄσε με νά πάω στή μοῖρα μου...). Πόση σκληρότητα!

Εἶναι καί οἱ Μαθηταί, πού μέσα στό ψῦχος ἐκεῖνο τῆς ἀπιστίας καί σκληροκαρδίας, παγώνουν καί χάνουν τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τά χέρια τους, ἀδυνατῶντας νά θεραπεύσουν τό βασανισμένο παιδί.

Εἶναι ἀκόμα καί οἱ Γραμματεῖς· ἐπωφελοῦνται τήν ἀποτυχία τῶν μαθητῶν, γιά νά ἐκτοξεύσουν τό δηλητἠριό τους ἐνἀντια σ’ αὐτούς, ἀλλά προπάντων ἐνάντια στόν Διδάσκαλό τους.

«Άσπιλε, αμόλυντε, άχραντε»

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

13oς αιώνας(Μπελοζέρσκ,Νόβγκοροντ)

 Πώς τολμάει ο σημερινός άνθρωπος και ως προς την αρετή της αγνότητος, καθόλου-καθόλου δεν λογαριάζει την αλήθεια, την πραγματικότητα, τι έκανε ο Θεός, τι είπε ο Θεός, πώς τα θέλει ο Θεός, πώς ανταποκρίθηκε η Παναγία, πώς έζησε η Παναγία, πώς ακολούθησαν οι άγιοι! Δεν ενδιαφέρεται ο σημερινός άνθρωπος, ούτε το λαμβάνει υπόψιν. Τουλάχιστον να είχε μια συναίσθηση: «Αχ, αλλιώς έπρεπε να ζω, αλλιώς έπρεπε να φρονώ, αλλιώς έπρεπε να ενεργώ ως προς το θέμα αυτό, αλλά να, είμαι αδύναμος άνθρωπος και αμαρτάνω». Όχι μόνο δεν φρονεί έτσι, όχι απλώς γίνεται παραβάτης, αλλά φρονεί ότι, κάποτε που εγίνοντο έτσι τα πράγματα, ήταν λάθος. Ήταν καθυστερημένοι τότε οι άνθρωποι, δεν ήξεραν τι έκαναν, ήταν σε πλάνη, ήταν στο σκοτάδι. Τώρα βρήκαμε εμείς την αλήθεια, τώρα βρήκαμε το σωστό, τα πράγματα είναι όπως εμείς τα κάνουμε. Έτσι φρονούν οι άνθρωποι σήμερα.

Η Εκκλησία έκανε αγώνες να κρατήσει αδιάβλητη την αγνότητα της Παναγίας. «Άσπιλε, αμόλυντε, άχραντε». Δεν λέγονται τυχαία αυτές οι λέξεις, και πολλές άλλες. Και όσο περισσότερες λέγονται, τόσο λιγότερες φαίνονται οι λέξεις αυτές στους ύμνους, στις προσευχές. Έκανε αγώνες η Εκκλησία να παραδώσει αυτό το δόγμα, ότι η Παναγία ήταν «προ τόκου παρθένος, εν τόκω παρθένος και μετά τόκον παρθένος». Και πριν να γεννήσει ήταν παρθένος και κατά την ώρα που γεννούσε έμεινε παρθένος και μετά τη γέννηση του Υιού της, επίσης έμεινε παρθένος.

Δεν είναι αυτά σχολαστικά, όπως θα έλεγαν μερικοί. Όχι. Εδώ είναι η ουσία του πράγματος. Απολύτως έπρεπε να είναι αμόλυντος η Παναγία.

ΜΕ ΠΟΣΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἤδη ἐξετάσαμε προηγουμένως ὅσα ἀφοροῦν τοὺς λογισμούς, ἀλλὰ δὲν διευκρινίσαμε μὲ πόσους τρόπους οἱ πονηρὲς σκέψεις φυτρώνουν δίπλα στοὺς ὀρθοὺς λογισμούς, κρίναμε δίκαιο νὰ προσθέσουμε τώρα κι αὐτό, ὥστε ἡ ἐξέταση αὐτοῦ τοῦ μέρους νὰ εἶναι ἐντελῶς ὁλοκληρωμένη.

Δύο εἶναι λοιπὸν οἱ τρόποι, μὲ τοὺς ὁποίους οἱ ἀπρεπεῖς σκέψεις ἐνοχλοῦν τοὺς ὀρθοὺς λογισμούς· εἴτε ὅταν ἡ ψυχὴ περιπλανιέται ἐξαιτίας τῆς δικής της ἀμέλειας σὲ πράγματα ποὺ δὲν πρέπει καὶ συναντᾶ παράλογες φαντασίες τὴ μία μετὰ τὴν ἄλλη, εἴτε ἀπὸ ἐπιβουλὴ τοῦ διαβόλου ποὺ προσπαθεῖ νὰ παρουσιάζει στὸν νοῦ παράλογα πράγματα καὶ νὰ τὸν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴ μελέτη καὶ τὴν ἐξέταση τῶν ἀξιέπαινων πραγμάτων.

Ὅταν λοιπὸν ἡ ψυχή, ἀφοῦ χαλαρώσει τὴν πυκνότητα καὶ τὴν ἔνταση τοῦ νοῦ, φέρνει στὴ μνήμη της ὅποιες ἀναμνήσεις τύχει καὶ τυχαία πράγματα, τότε ὁ λογισμός, καθὼς παρασύρεται χωρὶς παιδεία καὶ γνώση πρὸς αὐτὰ τὰ πράγματα ποὺ θυμήθηκε, καὶ καθὼς ἀσχολεῖται μὲ αὐτὰ περισσότερο, περνᾶ ἀπὸ τὴ μία πλάνη στὴν ἄλλη σὲ μεγάλες ἀποστάσεις καὶ καταλήγει πολλὲς φορὲς σὲ αἰσχρὲς καὶ παράλογες σκέψεις. Ἀλλὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν ἀμέλεια καὶ τὴ διάχυση τῆς ψυχῆς πρέπει νὰ τὴ διορθώνουμε μὲ πιὸ πυκνὴ καὶ πιὸ προσεκτικὴ ἐπαγρύπνηση τοῦ νοῦ καὶ νὰ τὸν ἐπαναφέρουμε, ἀπασχολώντας τον συνεχῶς μὲ τὴ μελέτη τῶν καλῶν πραγμάτων στὸ παρόν.

Ὅταν ὅμως ὁ διάβολος ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπιβουλευθεῖ καὶ προσπαθεῖ μὲ μεγάλη σφοδρότητα, σὰν πύρινα βέλη, νὰ ρίξει τοὺς δικούς του λογισμοὺς στὴν ψυχὴ ποὺ ἡσυχάζει καὶ ἠρεμεῖ, καὶ νὰ τὴν ἀνάψει ξαφνικά, δημιουργώντας μακροχρόνιες καὶ δυσεξάλειπτες ἀναμνήσεις αὐτῶν ποὺ ρίχτηκαν μέσα της μία φορά, τότε πρέπει μὲ νήψη καὶ πιὸ ἔντονη προσοχὴ νὰ ἀποφεύγουμε τέτοιες ἐπιβουλές, ὅπως ἀκριβῶς ἕνας ἀθλητὴς μὲ πολὺ προσεκτικὴ φύλαξη καὶ ταχύτητα τοῦ σώματος ἀποφεύγει τὶς λαβὲς τῶν ἀντιπάλων, καὶ νὰ ἀφήνουμε τὰ πάντα στὴν προσευχὴ καὶ στὴν ἐπίκληση τῆς βοήθειας ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ καταλυθεῖ ὁ πόλεμος καὶ νὰ ἀποτραποῦν τὰ τοξεύματα.

Γιατί αὐτὸ μᾶς δίδαξε ὁ Παῦλος λέγοντας: «Πάνω ἀπ’ ὅλα νὰ πάρετε τὴν ἀσπίδα τῆς πίστεως, μὲ τὴν ὁποία θὰ μπορέσετε νὰ σβήσετε ὅλα τὰ πύρινα βέλη τοῦ πονηροῦ». Κι ἂν λοιπὸν ἀκόμη καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν προσευχῶν ὑποβάλλει τὶς πονηρὲς φαντασίες, ἂς μὴν σταματᾶ ἡ ψυχὴ νὰ προσεύχεται, οὔτε νὰ νομίζει ὅτι εἶναι δικά της δημιουργήματα οἱ πονηρὲς σπορὲς τοῦ ἐχθροῦ καὶ οἱ φαντασίες τοῦ πολυμήχανου θαυματοποιοῦ· ἀλλὰ ἀφοῦ σκεφτεῖ ὅτι ἡ φαντασία τῶν παράλογων σκέψεων προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀναίδεια τοῦ ἐφευρέτη τῆς πονηρίας, ἂς ἐντείνει περισσότερο τὴν προσπάθεια καὶ ἂς παρακαλεῖ τὸν Θεὸ νὰ διασκορπιστεῖ γιὰ χάρη της τὸ πονηρὸ τείχος τῆς μνήμης τῶν ἄτοπων λογισμῶν, ὥστε χωρὶς ἐμπόδια, μὲ τὴν ὁρμὴ τοῦ νοῦ, νὰ περνᾶ πρὸς τὸν Θεὸ ἀμέσως καὶ γρήγορα, χωρὶς νὰ διακόπτεται πουθενὰ ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τῶν πονηρῶν σκέψεων.

Κι ἂν ἀκόμη ἐντείνεται αὐτὴ ἡ ἐπήρεια τῶν λογισμῶν ἐξαιτίας τῆς ἀναίδειας ἐκείνου ποὺ μᾶς πολεμᾶ, οὔτε τότε πρέπει νὰ ἀπελπιζόμαστε οὔτε νὰ ἀφήνουμε τοὺς ἀγῶνες μισοτελειωμένους, ἀλλὰ νὰ ὑπομένουμε μέχρις ὅτου ὁ Θεός, βλέποντας τὴ δική μας ἔνσταση, στείλει τὸ φῶς τῆς χάριτος τοῦ Πνεύματος, ἡ ὁποία καὶ τὸν ἐπίβουλο θὰ τρέπει σὲ φυγή, καὶ τὸν νοῦ μας θὰ καθαρίζει καὶ θὰ τὸν γεμίζει μὲ θεῖο φῶς, προσφέροντας στὸν λογισμὸ τὴ δυνατότητα νὰ λατρεύει τὸν Θεὸ μὲ εὐφροσύνη μέσα σὲ ἀκύμαντη γαλήνη.

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός και Ομολογητής (video)- Περιμένοντας τον Πατριάρχη Ηλία Β'

 

Βάπτιση ορθοδόξου στην μακρινή Γροιλανδία

+Μακάριος(Dragoi),Επίσκοπος Βορείου Ευρώπης

19 Μαρτίου 2026

Αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ
Αυτές τις ημέρες που βρέθηκα εδώ στην Γροιλανδία και μπορώ να ομολογήσω ότι η Χάρη του Θεού εργάζεται και σε αυτά τα μακρυνά μέρη και ευχαριστούμε τον Ελεήμονα Θεό με βαθιά ταπείνωση.

Στο μέσω των παγετώνων και των χιονοθυελλών συνάντησα ζεστές καρδιές,τόσο ανάμεσα στους Ινουίτ(ιθαγενείς πληθυσμοί που κατοικούν στις αρκτικές περιοχές της Αλάσκας, του Καναδά και της Γροιλανδίας, γνωστοί παραδοσιακά και ως Εσκιμώοι),όσο και στους δύο συμπατριώτες μας,από τους δώδεκα που πριν μερικά χρόνια ζούσαν εδώ, οι οποίοι παρέμειναν εδώ.

Συνοδευόμενος από τον πατέρα Θεόδωρο,συνεχίζουμε την ιεραποστολή μας,τελώντας την Θεία Λειτουργία και βαπτίζοντας τους ντόπιους.

Περί τῆς ἀξίας καί ἀναγκαιότητας τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῆς Κυριακῆς

  Ἡ Κυριακή, εἶναι ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος καί ἔλαβε τό ὄνομα ἀπό τόν Κύριον, τόν Χριστόν, ἡμέρα, ὡς ἀφιερωμένη στήν ἀνάμνηση τῆς Ἀναστάσεώς Του. Ἑορταστικῶς, μάλιστα ἡ Κυριακή εἶναι ἡ ἀρχαιοτέρα τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν. Ἑορταζόταν ἀπό τούς πρώτους χριστιανούς ὡς χαρμόσυνος ἡμέρα, κατά τήν ὁποία οἱ χριστιανοί συνήθιζαν νά συνέρχωνται γιά νά τελέσουν τήν Θ. Λειτουργία. Διαβάζουμε στό ἀρχαιότατο κείμενο, τίς «Ἀποστολικές Διαταγές»: «Τήν ἀναστάσιμον τοῦ Κυρίου ἡμέραν τήν Κυριακήν φαμέν, συνέρχεσθε ἀδιαλείπτως, εὐχαριστοῦντες τῷ Θεῷ» (κεφ. Ζ’,λ’).

  Προβάλλεται, λοιπόν, ἐπιτακτική ἡ ἀνάγκη τῆς καλλιέργειας τῆς συνειδήσεως, ὅτι ἡ Κυριακή εἶναι μία ξεχωριστή ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, τήν ὁποία οἱ πιστοί ὀφείλουν νά τήν τιμοῦν, ὅπως ἁρμόζει στήν χριστιανική διδασκαλία. Καί ἡ ὑψίστη τιμή, εἶναι ὁ ἐκκλησιασμός.

O ταπεινός πoτέ δεν πέφτει· γιατί από πoύ να πέσει, αφού στέκεται πιo χαμηλά από όλους;

O ταπεινός πoτέ δεν πέφτει· γιατί από πoύ να πέσει, αφού στέκεται πιo χαμηλά από όλους;

 Άγιoς Μακάριoς ο Αιγύπτιoς

πηγή

Οι οιωνοί βοούν για το ότι το βασίλειο της ‘'μούρης’' ενδέχεται να είναι στο παρά πέντε της ολοσχερούς κατάρρευσής του...

 Το να φιμώνεις τον εαυτό σου έτσι ώστε να μην εκφράζει τις ανάγκες του εν ονόματι του να μην φανεί ‘ζήτουλας’ είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να πράξει κανείς στην ψυχή και ζωή του. Είναι ό,τι πιο απορρυθμιστικό της λειτουργίας του νου του, ό,τι πιο οδηγητικό στην αποβλάκωση και αφροσύνη. Ένας τέτοιος άνθρωπος καθιστά τον εαυτό του τρομερά εύθραυστο και ευάλωτο στο να πέσει σε παγίδες και συμφορές, νομίζοντας ότι τον ενισχύει και τον κάνει άτρωτο.

 Ο άνθρωπος είναι ον φύσει ευρισκόμενο σε αδυναμία και ανάγκη. Και το να αρνείται να το παραδεχτεί αποτελεί εξέγερση εναντίον της τάξης του Θεού. Αποτελεί διολίσθηση στο να παριστάνει κάτι που δεν είναι, συνιστά καταβαράθρωση στην ύβρη του να παριστάνει τον Θεό.

 Ο εντροχιασμένος στον δρόμο του Θεού άνθρωπος ζει σε συνθήκη πλήρους ομολογίας της ευθραυστότητάς του, των αδυναμιών και φόβων του. Ποτέ δε παριστάνει τον ισχυρό και αγέρωχο. Ποτέ δεν παριστάνει κάτι. Πορεύεται γυμνός από τους όποιους θεατρινισμούς, έχοντας παραθέσει τον εαυτό του στην προστασία του Θεού.

 Πρόκειται για ένα παράδοξο: Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που ζει αδιάλειπτα εμφορούμενος από την συνείδηση της ευθραυστότητάς του είναι που είναι πραγματικά ισχυρός και ανθεκτικός. Είναι το ότι αναλαμβάνει την ζωή του ο Θεός που τον καθιστά πανίσχυρο. Ενώ φαίνεται να είναι ο πλέον ανίσχυρος τελικά αποδεικνύεται να είναι ο πλέον ισχυρός.

''Ἡ περιστερά, ἡ τόν Ἐλεήμονα ἀποκυήσα''(Δ'Χαιρετισμοί)

«Ἡ περιστερά, ἡ τὸν Ἐλεήμονα ἀποκυήσα, χαῖρε, Ἀειπάρθενε, ὁσίων πάντων, χαῖρε, τὸ καύχημα, τῶν ἀθλητῶν στεφάνωμα, χαῖρε, ἁπάντων τε τῶν δικαίων θεῖον ἐγκαλώπισμα καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν τό διάσωσμα» 

(Θ’ Ὠδή τοῦ Κανόνα τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου)

«Χαῖρε, Ἀειπάρθενε, σὺ ποὺ εἶσαι ἡ θεία περιστερά ἡ γεννήσασα τὸν ἐλεήμονα Θεό. Χαῖρε, σὺ, ποὺ εἶσαι τὸ καύχημα ὅλων τῶν ὁσίων καὶ τὸ στεφάνωμα τῶν μαρτύρων. Χαῖρε, σὺ, ποὺ εἶσαι ὅλων τῶν δικαίων τὸ θεῖο στόλισμα καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν ἡ σωτηρία» (Μετάφραση-Ἑρμηνεία Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου)

Ο ποιητής του Κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος αξιοποιεί πλήθος εικόνων της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, οι οποίες αναφέρονται στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, άλλες που την προτυπώνουν και άλλες που την δείχνουν στην ομορφιά της απλότητάς της, ένα αληθινό μεγαλείο.

 Μία από τις πιο ωραίες ποιητικές εικόνες είναι αυτή που την χαρακτηρίζει «περιστερά». Ο υμνογράφος έχει υπόψιν του το περιστέρι του Νώε, το οποίο αποστέλλεται από τον δίκαιο της Παλαιάς Διαθήκης μετά τον κατακλυσμό, φεύγει από την Κιβωτό και επιστρέφει φέρνοντας κλαδί ελιάς, σε απόδειξη ότι ο κατακλυσμός τελείωσε και τα νερά έχουν αποτραβηχτεί. 

Ήταν ένα γκολ αφιερωμένο στον πνευματικό πατέρα της Γεωργίας!

Ο Χβιτσά Κβαρατσχέλια, ο Γεωργιανός ποδοσφαιριστής, είναι Χριστιανός Ορθόδοξος!
Η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της γεωργιανής ταυτότητας και κουλτούρας.
Ο Κβαρατσχέλια πέτυχε γκολ απέναντι στην Τσέλσι και το πανηγύρισε σηκώνοντας τα χέρια του προς τον ουρανό και κάνοντας τον σταυρό του.
Ήταν ένα γκολ αφιερωμένο στον πνευματικό πατέρα της Γεωργίας!
Αφιερωμένο στον Πατριάρχη Γεωργίας κυρό Ηλία Β'!

πηγή

Διάβασα κάπου πως ο διάβολος σου κλέβει τη χαρά με δύο τρόπους...

   Γνώρισα ανθρώπους που μείνανε δυστυχισμένοι μια ζωή, γιατί πολύ απλά δεν ξεκόλλησαν ποτέ από το παρελθόν τους… Γυρνούσανε τη σκέψη τους σε όλα τα παλιά, στα όσα πέρασαν, στα όσα έγιναν, σε ευκαιρίες και πρόσωπα που χάθηκαν, σε λόγια ‘’σου είπα και μου είπες’’. Ανθρώπους που μείνανε εγκλωβισμένοι σε φαύλους κύκλους, καταδικασμένοι να πενθούνε χαρές που έσβησαν και πόνους που συνεχίζουν να πονάνε.

   Γνώρισα ανθρώπους που μείνανε δυστυχισμένοι μια ζωή, γιατί πολύ απλά δεν σταμάτησαν να ανησυχούνε για το μέλλον. Το ‘’τί θα γίνει’’, το ‘’πως θα γίνει’’ και χίλια άλλα δυο ‘’έάν’’, τους φάγαν τη ψυχή. Αρρώστησαν από τον φόβο τους για ένα μέλλον που πολλές φορές δεν συνέβηκε ποτέ και αφήσαν μια ολόκληρη ζωή να τους φύγει κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια.

Διάβασα κάπου πως ο διάβολος σου κλέβει τη χαρά με δύο τρόπους:
Είτε με το να σε βάζει να σκέφτεσαι μόνιμα τα όσα πέρασαν…
Είτε με το να σε κάνει να ανησυχείς για τα όσα πρόκειται να έρθουν…

Αυτό διάβασα και συνειδητοποίησα το πόσο πολύ καλά μας έχει παίξει όλους…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: ΕΤΣΙ ΘΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

Έγγραφη προειδοποίησις της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας προς το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους εν όψει της διαμόρφωσης των θέσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας για την δίκη στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με θέμα την κατάργηση των εικόνων στις αίθουσες των δικαστηρίων μετά από προσφυγή της Ένωσης Αθέων.

Την περασμένη Παρασκευή ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη. Κατά την παρουσία του στην Ακολουθία των Χαιρετισμών στον καθεδρικό ναό της του Θεού Σοφίας, όπου χίλιοι μαθητές από σχολεία της πόλης έψαλλαν τον Ακάθιστο Ύμνο, ο κύριος Ιερώνυμος, ενώπιον του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλοθέου και Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, έστειλε αυστηρό μήνυμα προς την πολιτική ηγεσία της χώρας να μην προχωρήσει σε βιαστικές αλλαγές που αλλοιώνουν την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα της χώρας.

Του Μανώλη Κοττάκη.
 Συγκεκριμένα, εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για τις συζητήσεις περί απομάκρυνσης των εικόνων από δημόσια κτήρια και δικαστήρια, ενώ έθεσε το ερώτημα αν στις προθέσεις ορισμένων περιλαμβάνεται ακόμη και η αμφισβήτηση του τρόπου με τον οποίο κυματίζει σήμερα η ελληνική σημαία. Καθώς και το γεγονός ότι προωθείται η αντικατάσταση του μαθήματος των Θρησκευτικών από το ουδέτερο μάθημα της Ηθικής. Έφθασε μάλιστα να πει ότι όσοι σχεδιάζουν τέτοιες κινήσεις θα οδηγηθούν σε σκληρή μεταμέλεια στο μέλλον και έδωσε έμφαση στην απουσία των εθνικών ηρώων από τις σχολικές αίθουσες, όπως ο Κολοκοτρώνης, μορφών που έχουν εξαφανιστεί ακόμη και από τις αποθήκες των σχολείων. Η έκρηξη αυτή του Αρχιεπισκόπου δεν ήταν τυχαία. Υπάρχει υπόβαθρο. Όπως αποκαλύπτει σήμερα η «Εστία», αναπτύσσεται στο παρασκήνιο, με αφορμή την προσφυγή της Ένωσης Αθέων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ισχυρή διεργασία ώστε η χώρα μας να υιοθετήσει το γαλλικό μοντέλο της ουδετεροθρησκείας και να οδηγηθεί στην κατάργηση των θρησκευτικών συμβόλων από τον δημόσιο χώρο.

Κάτι που εξηγεί και την πρωτοβουλία που λαμβάνει το Υπουργείο Μετανάστευσης και ο υπουργός Θάνος Πλεύρης για το ζήτημα της κατάργησης της μπούρκας στην Ελλάδα. Καθώς τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχει. Απλώς τίθεται ως άλλοθι, αντιστάθμισμα τόσο στον σχεδιασμό για τις εικόνες όσο και στην κατάργηση του θρησκευτικού όρκου του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Η αγάπη δεν αντέχει τη μνησικακία, όπως το φως δεν αντέχει το σκοτάδι.

… καθώς συνεχίζουμε την ανάβαση της Κλίμακας, ο λόγος γίνεται όλο και πιο λεπτός, σχεδόν ψυχαναλυτικός με την πατερική έννοια της λέξης. Δεν εξετάζει πια τις εκρήξεις του ανθρώπου, αλλά τις σκιές που παραμένουν μέσα του. Μετά τον θυμό, ο άγιος Ιωάννης στρέφεται προς κάτι πιο ύπουλο, πιο αθόρυβο και συχνά πιο επικίνδυνο: τη μνησικακία.

Είναι σημαντικό ότι ο λόγος αυτός δεν στέκεται απλώς σε μια ηθική συμβουλή, αλλά αποκαλύπτει μια ολόκληρη πνευματική δομή. Ο άγιος ξεκινά με μια εικόνα που φέρει σχεδόν βιβλική αρχιτεκτονική: οι αρετές μοιάζουν με την κλίμακα του Ιακώβ, όπου η μία βαθμίδα οδηγεί στην άλλη και όλες μαζί ανυψώνουν τον άνθρωπο προς τον ουρανό. Οι κακίες, αντίθετα, μοιάζουν με αλυσίδα. Ο ένας κρίκος γεννά τον άλλο και όλοι μαζί δένουν τον άνθρωπο στο έδαφος.
Η μνησικακία ανήκει σε αυτή την αλυσίδα. Δεν είναι αρχή, αλλά κατάληξη. Είναι το παιδί του θυμού. Και όμως, συχνά γίνεται πιο ανθεκτική από τον ίδιο τον πατέρα της. Ο θυμός μπορεί να περάσει σαν καταιγίδα. Η μνησικακία όμως είναι η υγρασία που μένει στο χώμα.

  Ο άγιος την ονομάζει με λέξεις σχεδόν χειρουργικές: φύλαξ των αμαρτημάτων, δηλητήριο της ψυχής, σαράκι του νου, ντροπή της προσευχής, εκκοπή της δεήσεως. Δεν είναι απλώς συναίσθημα· είναι μια κατάσταση που αλλοιώνει την πνευματική λειτουργία της καρδιάς. Όταν ο άνθρωπος μνησικακεί, η προσευχή του διακόπτεται εσωτερικά. Τα λόγια μπορεί να συνεχίζονται, αλλά η καρδιά δεν ανοίγει.

 Σε αυτό το σημείο ο λόγος του αγίου συναντά μια βαθύτερη ανθρωπολογία.Η μνησικακία είναι η μνήμη του τραύματος χωρίς λύτρωση. Ο άνθρωπος επαναλαμβάνει μέσα του το γεγονός που τον πλήγωσε. Το ξαναζεί. Το συντηρεί. Το κρατά ζωντανό σαν μια μικρή φωτιά. Και όσο περισσότερο το ανακαλεί, τόσο περισσότερο γίνεται μέρος της ταυτότητάς του.

Θα αναρωτιέται ο κόσμος όταν ξεκινήσουν τα κακά στη Γη γιατί μας βρείτε τόσο κακό;

Θα αναρωτιέται ο κόσμος όταν ξεκινήσουν τα κακά στη Γη
Γιατί μας βρείτε τόσο κακό;Τι κάναμε κακο;Φαίνεται έχουν τυφλωθεί στο γεγονός ότι εδώ και δεκαετίες πλέον:
-Αφαιρεσαμε απο παντού την προσευχή
-Διδάσκουμε στα παιδάκια την ομοφυλοφιλία και σαρκολατρεια στα σχολεια και την αλλαγή φύλου από παιδάκια
-Κάνουμε γυμνές παρελάσεις
-Τραβεστί κάνουν μαθήματα σε παιδάκια
- Παντού πλεον δοξαζεται ό Διάβολος. Στις ταινίες ,στη μουσική, στην πολιτική, οι περισσότεροι προσκυνούν φανερά τους δαίμονες και το αναφέρουν χωρίς να υπάρχει αντίδραση
-Ο κόσμος παντού βρίζει καί κοροϊδεύει τον Χριστό την Παναγία και τους Αγιους και χλευάζει την Αγιότητα ενω αντικατεστησαν τους νόμους του Θεού με δαιμονικά δικαιώματα.
-Αν κάποιος παει να αναφέρει το όνομα Του Χριστού στην τηλεόραση ξαφνικά πέφτει το σήμα της τηλεόρασης και χάνεται η επικοινωνία
-Ο κοσμος δεν θέλει Θεία Κοινωνία καί ένωση με τον Χριστό. Θέλει Καρναβάλια καί δαιμονοφατσες

ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ: Η ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΧΑΡΙΤΙΝΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ!(1928-2025)

Η μακαριστή Γερόντισσα Χαριτίνη (κατά κόσμον Χαρίκλεια) γεννήθηκε στην Κοκκινιά του Πειραιά το 28/12/1928 πέμπτο παιδί φτωχής πολύτεκνης προσφυγικής οικογένειας.Μένει ορφανή από μητέρα και από πατέρα.
Δέκα ετών τη στέλνουν ασυνόδευτη σε φτωχικό ορφανοτροφείο στην Καστοριά ζώντας μέσα σε δύσκολες συνθήκες αφήνεται στη θεϊκή Πρόνοια , μαθαίνει γράμματα τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και με προσευχή, μελέτη, εκκλησιασμό μαθητεύει στη Σχολή νηπιοκόμων από όπου αναχωρεί 19 ετών για την Αθήνα και από κει και για στο βρεφικό Σταθμό Τήνου βιώνοντας την παρουσία της Παναγίας σαν Μητέρα της και με νηστεία, Εξομολόγηση, συχνή θεία μετάληψη!

 Σαν υποδιευθύντρια προσφέρει Χριστό στις παιδικές ψυχούλες και κατακτά την αγάπη παιδιών, γονέων, ιερέων, προσωπικού, κατοίκων του νησιού και ιδία του μακαριστού π. Νικολάου Σελέντη μετέπειτα Μητροπολίτου Χαλκίδος.

Υιοθετήθηκε από την οικογένεια του ηλικιωμένου ευεργέτη της Νικόλαου Βουδούρη στην Αθήνα όπου γηροκόμησε τον ίδιο και τις αδελφές του.

Γνώρισε κατά πρόνοιαν Θεού το νέο Άγιο της Εκκλησίας μας, Όσιο Ιερώνυμο το Σιμωνοπετρίτη που σηματοδότησε τη ζωή της καθοδηγώντας τη στην πνευματική ζωή και αφιέρωση, με καρδιακή προσευχή, νηστεία, αγρυπνίες και συμμετοχή στα Ιερά Μυστήρια.

Η Αγία Δίκαιη Άννα,η μητέρα του Αγίου Βασιλείου του Οστρόγκ

Το Πατριαρχείο Μόσχας αποφάσισε να συμπεριλάβει στο ημερολόγιο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας την Αγία Δίκαιη Άνα, τη μητέρα του Αγίου Βασιλείου του Οστρόγκ

με ημερομηνία εορτασμού της την 13η Μαΐου, όπως καθιερώθηκε στη Σερβική Ορθόδοξη εκκλησία το 2025 όταν έγινε και η αγιοκατάταξή της.

Τα λείψανα της Αγίας Άννας, μητέρας του Αγίου Βασιλείου του Όστρογκ, βρέθηκαν στο Μρκόνιτσι κοντά στο Τρεμπίνιε. στις 8 Μαΐου 2023, λίγες μόνο ημέρες πριν από τον εορτασμό της εορτής του Αγίου Βασιλείου.

Ἡ Ἐκκλησία ζεῖ ὅλες τίς λειτουργίες σάν μία

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

Μέσα στὴ Θεία Λειτουργία οἱ λέξεις «πάντων», «πάσα», καὶ «ὅλοι», διαπερνοὺν ὅλες σχεδὸν τίς εὐχὲς.

  «Πάντων των ἁγίων μνημονεύσαντες», ἀναφέρουμε ὅλους τους Ἁγίους μὴν μᾶς ξεφύγει κανένας.

 Καὶ ὅταν μνημονεύουμε τίς ψυχὲς καὶ τὰ ὀνόματα, καταλήγουμε μὲ τὴν εὐχὴ κανεὶς νὰ μὴν ἐξαιρεθεῖ:«Καὶ πάντων καὶ πασῶν». 

 Ἡ Θεία Λατρεία λοιπὸν προσφέρεται για ὅλους καὶ ἐπίσης ἀπὸ ὅλους μαζί. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τοπικὴ οὔτε μερική, ἀλλὰ καθολικὴ καὶ οἰκουμενική. 

Ἡ Ἐκκλησία ζεῖ ὅλες τίς λειτουργίες σὰν μία· συγκεντρώνει ὅλους τοὺς Ναούς, ὅλες τίς ἀναίμακτες θυσίες ποὺ προσφέρονται ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο, συλλέγει τούς πάντες καὶ τὰ πάντα καὶ τὰ προσφέρει θυσία εὐάρεστη τῷ Θεῷ. Αὐτὴ ἡ καθολικότητα ἐκφράzει τὸ μυστήριο τῆς ἑνότητας.

πηγή

18 ΜΑΡΤΙΟΥ 1959.Η ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟΚΛΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΙΓΕΝΗ!

 

Μια ημέρα που η Ιστορία γράφτηκε με χρυσά γράμματα. Μια ημέρα που η Μητέρα Πατρίδα, η Ελλάδα, αναγνώρισε στο πρόσωπο ενός Κύπριου στρατιώτη την ενσάρκωση του εθνικού ιδεώδους.

Μετά το τέλος του τετράχρονου ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. (1955-1959) και την υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου, ο Αρχηγός Γεώργιος Γρίβας-Διγενής φτάνει στην Αθήνα στις 17 Μαρτίου 1959. Η υποδοχή του από τον λαό και τους επισήμους είναι αποθεωτική, μια λαοθάλασσα που αναγνωρίζει τον ηγέτη που ταπείνωσε μια αυτοκρατορία.