Ο πνευματικός πατέρας είναι ίσως η πιο παρεξηγημένη και η πιο επικίνδυνη μορφή μέσα στην Εκκλησία

Ο πνευματικός πατέρας είναι ίσως η πιο παρεξηγημένη και η πιο επικίνδυνη μορφή μέσα στην Εκκλησία.
Επικίνδυνη όχι γιατί κατέχει εξουσία, αλλά γιατί αγγίζει το πιο εύθραυστο σημείο του ανθρώπου: την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να σωθεί μόνος του.
Από την έρημο των Πατέρων μέχρι τα σύγχρονα αστικά εξομολογητήρια, το μεγάλο δράμα της πνευματικής ζωής δεν ήταν ποτέ η αμαρτία.
Ήταν η αυτονομία του τραυματισμένου εγώ που αρνείται να φανερωθεί.
Ο άνθρωπος δέχεται να μιλήσει για τα πάντα: για τα οικονομικά του, για την υγεία του, για τις σχέσεις του, για τα πολιτικά του φρονήματα.
Εκείνο που δυσκολεύεται αφόρητα να αποκαλύψει είναι η μυστική του πληγή.
Και όμως, η Εκκλησία τολμά να ισχυρίζεται κάτι σχεδόν σκανδαλώδες: ότι η σωτηρία αρχίζει από τη στιγμή που κάποιος παύει να είναι ο μόνος ερμηνευτής του εαυτού του.
Γι’ αυτό η παράδοση επιμένει τόσο στον πνευματικό πατέρα. Όχι γιατί ο άνθρωπος χρειάζεται έναν επιτηρητή της συνείδησής του, αλλά γιατί χρειάζεται έναν μάρτυρα της αλήθειάς του.
Η πατερική εμπειρία δεν γνωρίζει τον πνευματικό ως φύλακα του ιερού.Τον γνωρίζει ως ιατρό.Και ο ιατρός δεν αγαπά την ασθένεια του ασθενούς ούτε κολακεύει τα συμπτώματά της.

Ο Μέγας Βασίλειος, ο άγιος Πορφύριος, ο άγιος Παΐσιος, όλοι επιμένουν στο ίδιο σημείο: ο πνευματικός που χαϊδεύει τα πάθη για να γίνει αρεστός είναι εξίσου επικίνδυνος με εκείνον που χρησιμοποιεί τους κανόνες σαν όπλα.
Ο ένας αποκοιμίζει τη συνείδηση. Ο άλλος τη συντρίβει.
Και στις δύο περιπτώσεις η ψυχή μένει αθεράπευτη.
Η αληθινή πατρότητα κινείται σε μια στενή και φοβερή οδό ανάμεσα στην αλήθεια και στην επιείκεια.
Δεν κρύβει την αστοχία, αλλά ούτε ταπεινώνει τον άνθρωπο μέσα στην αστοχία του.
Δεν μετατρέπει το επιτίμιο σε εκδίκηση ούτε τη συγχώρηση σε φθηνή επιβεβαίωση.
Γνωρίζει ότι ο Θεός δεν σώζει τον άνθρωπο ούτε με το μαστίγιο ούτε με την αδιαφορία, αλλά με την αλήθεια που προσφέρεται ως αγάπη.

Ο σύγχρονος άνθρωπος πιστεύει ότι η ελευθερία σημαίνει να μην λογοδοτεί σε κανέναν.
Η Εκκλησία τολμά να πει το αντίθετο: ότι η αληθινή ελευθερία αρχίζει όταν ο άνθρωπος βρίσκει ένα πρόσωπο μπροστά στο οποίο μπορεί να πάψει να υποκρίνεται.

Ο πνευματικός πατέρας δεν είναι ο άνθρωπος που ζητά να τον φοβούνται.
Είναι ο άνθρωπος μπροστά στον οποίο μπορείς επιτέλους να μην προσποιείσαι.
Να πεις τη ντροπή σου χωρίς να συντριβείς.
Να ομολογήσεις τον λογισμό σου χωρίς να εξευτελιστείς.
Να αφήσεις το σκοτάδι να βγει στο φως χωρίς να χάσεις την αξιοπρέπειά σου.

Αυτός είναι ο λόγος που οι Πατέρες θεωρούσαν τη φανέρωση των λογισμών γεγονός κοσμογονικό.
Γιατί το κακό αντλεί δύναμη από την κρυψώνα του.

Exceptio probat regulam in casibus non exceptis

Στυλιανός Καβάζης

Ζούμε σε μία εποχή όπου η συνέπεια μεταξύ λόγου και πράξεως αποτελεί ίσως τη σπανιότερη αρετή. Πολλοί ομιλούν για αρχές, λίγοι όμως αποδέχονται το τίμημα που συνεπάγεται η προσήλωση σε αυτές.Για τον λόγο αυτό, η πρόσφατη παρέμβαση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας κ. Νεκταρίου περί της οικειοθελούς παραίτησης των Αρχιερέων από την κρατική μισθοδοσία αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Δεν πρόκειται για έναν μεμονωμένο λόγο της στιγμής ούτε για μία δήλωση που γεννήθηκε μέσα από τη συγκυρία. Αποτελεί, κατά την προσωπική μου κρίση, τον τελευταίο κρίκο μιας αλυσίδας συνέπειας, παρρησίας και σταθερής στάσης.

Από την περίοδο των περιορισμών της πανδημίας του κορωνοϊού, όταν ύψωσε τη φωνή του απέναντι στο κλείσιμο των Ιερών Ναών και εξέφρασε την αγωνία του για τη διακοπή της κοινής λατρείας, έως την δημόσια και εμπεριστατωμένη παρέμβασή του για τις ψηφιακές ταυτότητες, όπου κατέθεσε θεσμικά τους προβληματισμούς και τις επιφυλάξεις του, διακρίνει κανείς μία σταθερή γραμμή την πεποίθηση ότι η Εκκλησία οφείλει να διατηρεί την πνευματική της ελευθερία και οι ποιμένες της την παρρησία της μαρτυρίας.

Ακριβώς γι’ αυτό η πρόσφατη του τοποθέτηση έχει διαφορετικό ειδικό βάρος. Διότι η αξία ενός λόγου δεν κρίνεται μόνο από το περιεχόμενό του, αλλά και από τη διαδρομή εκείνου που τον εκφέρει.

Η woke agenda απειλεί να κλείσει μοναστήρι καλογριών στην Νέα Υόρκη που φροντίζει αφιλοκερδώς ασθενείς με καρκίνο στο τελικό στάδιο.

Για παραπάνω από έναν αιώνα αυτό το μοναστήρι των καλογριών στην Νέα Υόρκη φροντίζει αφιλοκερδώς ασθενείς με καρκίνο στο τελικό στάδιο.

Για παραπάνω από έναν αιώνα οποιοσδήποτε άπορος άνθρωπος που δεν έχει χρήματα ή κανέναν να τον φροντίσει στις τελευταίες ημέρες της ζωής τους απλά χτυπούσε την πόρτα αυτού του μοναστηριού και τον δεχόντουσαν χωρίς ερωτήσεις.

Ο δήμος της Νέας Υόρκης μήνυσε τις καλόγριες αυτές και απειλεί με κλείσιμο του μοναστηριού αυτού που είναι γεμάτος με ασθενείς καρκίνου σε τελικό στάδιο, επειδή οι καλόγριες αρνούνται να αποκαλέσουν ασθενή που αυτοπροσδιορίζεται ως γυναίκα στο θηλυκό λόγω της θρησκείας τους, και δεν τον τοποθετούν στον θάλαμο των γυναικών ασθενών.

Αξίζει να σημειωθεί πως ανάλογες δημόσιες ή ιδιωτικές εταιρείες έχουν το δικαίωμα να κάνουν κάτι τέτοιο, το μοναστήρι μηνύθηκε επειδή στην απόφαση παίζει ρόλο η Χριστιανική θρησκεία.

Ένα μοναστήρι καλογριών που φροντίζουν για παραπάνω από έναν αιώνα ασθενείς καρκίνου στο τελικό στάδιο απειλείται με κλείσιμο επειδή δεν αποδέχεται την θεωρία του φεμινισμού περί "κοινωνικής κατασκευής". Σε περίπτωση που νομίζατε πως όλο αυτό είναι κάτι άλλο από ολοκληρωτισμός.

Εδώ και Εδώ

«Ὁ Γέροντας Παῦλος Νικηταράς, ὁ πρωτογιὸς τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ».

Στίς 22-6-1999, έφυγε γιά τούς ουρανούς ο μακαριστός και ηγιασμένος Γέροντας Παύλος Νικηταράς .
Το νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός στην Αθήνα ,στον έκτο όροφο
που είχε γίνει τόπος γενικού προσκυνήματος,υπήρξε πύλη μετάβασης Του στα ουράνια σκηνώματα, κοντά στον άγιο Αμφιλόχιο που δεν άφησε στιγμή .
Στο πλευρό του ,το διάστημα εκείνο, ήταν τα πνευματικά του παιδιά αλλά και ο γέροντας Αντύπας Νικηταράς κατά σάρκα ανιψιός του .
Αφορμή λοιπόν το ετήσιο μνημόσυνο του αγιασμένου Γέροντα Παύλου Νικηταρά .
Ας θυμηθούμε ένα κείμενο που έγραψε ο γέροντας Αντίπας Antipas Nikitaras για την μεγάλη αυτή μορφή της ορθοδοξίας μας.

«Ὁ Γέροντας Παῦλος Νικηταράς, ὁ πρωτογιὸς τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ».
Τὸν Γέροντα Παῦλο,μας λέει ὁ Γέροντας Ἀντίπας, μποροῦμε νὰ τὸν ἀποκαλέσουμε πρωτογιὸ ἢ καὶ πρωτόκλητο τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ.
Ὁ Γέροντας Παῦλος καταγόταν ἀπὸ τὴν γενιὰ τοῦ ἀγωνιστῆ τοῦ 1821 Νικηταρᾶ (Νικήτα Σταματελόπουλου). Καὶ ὁ παιδομάρτυρας Ἅγιος Ἰωάννης Τουρκολέκας, ἀδελφὸς τοῦ Νικηταρᾶ, ἦταν πρόγονος τοῦ Γέροντος.
Αὐτὴ τὴν παράδοση, τὴν ποτισμένη ἀπὸ ἀφοσίωση στὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἀγάπη στὴν πατρίδα, τὴν κράτησε καὶ ὁ Γέροντας . Οἱ γονεῖς του τὸν ἀνέθρεψαν ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου.
Σὲ πολὺ μικρὴ ἡλικία γνώρισε καὶ ἀκολούθησε τὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο τῆς Πάτμου. Ὑποτάχθηκε σ’ αὐτὸν καὶ ἔμεινε στὴν καθοδήγησή του μέχρι ποὺ ὁ Ἅγος Ἀμφιλόχιος ἐκοιμήθη.

«Μα πού πήγαν οι άνδρες»;

Panagiotis Apostolopoulos Perros

 Έχω αναδημοσιεύσει στο παρελθόν από γκρουπάκια στα socials με εκατοντάδες χιλιάδες μέλη αναρτήσεις από νεαρές γυναίκες με φωτογραφία ενός τυχαίου άνδρα και τη λεζάντα «κορίτσια φυλαχτείτε, αυτός ο κρήπουλας με κοιτούσε επίμονα». Σε μια άλλη ανάρτηση, πάλι με τη φωτογραφία άνδρα (φαινόταν ξεκάθαρα High resolution το πρόσωπό του) μια άλλη νεαρή έλεγε «αυτός εδώ ο ανώμαλος σταμάτησε με το αυτοκίνητο στη στάση λεωφορείου και με χαιρέτησε και με ρώτησε αν ήθελα να με πάει κάπου. Προσοχή κορίτσια, μάλλον βιαστής!» ενώ σε αντίστοιχη ανάρτηση πάλι με ευδιάκριτη φωτογραφία «Αυτός ο γλίτσας ήρθε και μου την έπεσε και μου ζήτησε το τηλ. μου, κοινοποιήστε κορίτσια!».

 Κανα δυο φορές είχα την όρεξη και ασχολήθηκα και απάντησα στη μικρή ότι αυτό που κάνει είναι παράνομο και ότι δεν γνωρίζουμε ούτε αν είναι αληθές αυτό που ανεβάζει (μπορεί για παράδειγμα να εκδικείται κάποιον πρώην της ή κάποιον εργοδότη της που δεν την πλήρωσε ή τόσα άλλα) ούτε βεβαίως ότι αυτά που «καταγγέλλει» σηματοδοτούν απόπειρα βιασμού. Μια φορά, αφού διάβασε αυτό που της έγραψα, προς τιμήν της το κατέβασε. Δεν ξέρω αν τρόμαξε ή όχι, αλλά το κατέβασε. Στην πληθώρα των περιπτώσεων όμως αυτά τα ποσταρίσματα παραμένουν ανεβασμένα και έχουν καταστραφεί καριέρες και οικογένειες.

   Υπάρχουν περιπτώσεις υπαλλήλων σε πολυεθνικές (ακόμη και εντός Ελλάδας) που έχουν κληθεί από το HR να δώσουν εξηγήσεις για υποτιθέμενη «ανάρμοστη συμπεριφορά» επειδή ο προϊστάμενος είδε την εν λόγω ανάρτηση και αναγνώρισε τον υπάλληλό του σε αυτή. Από κάτω μάλιστα, εκτός από τις σαλεμένες φεμιναζί αβανταδόρισσες, επικροτούν την ανάρτηση και κάτι καημένοι (με επιδεικτική βαρβατίλα του στυλ «θα του σπάσω τα μούτρα του άθλιου») που νομίζουν ότι θα τους συμπαθήσει έτσι το γυναικείο κοινό μπας και καταφέρουν να βρουν κάποια επιτέλους να συσχετιστούν.

«Γονείς, η κόλαση είναι γεμάτη υπερήφανους»

Είδαμε αυτήν την εικόνα στο χθεσινό Gay Pride της Θεσσαλονίκης και μας ήρθε στο μυαλό μια ιστορία από την Παλαία Διαθήκη.

Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει η ιστορία του ιερέα Ηλεί. Ήταν ένας ευσεβής άνθρωπος, αλλά τα παιδιά του διέπρατταν βαριές αμαρτίες μέσα στον ναό. Ο Ηλεί τα αγαπούσε, αλλά δεν τα ήλεγξε με την πρέπουσα αυστηρότητα, έκλεισε τα μάτια από μια αδύναμη, εγωιστική αγάπη. Το αποτέλεσμα ήταν ο Θεός να αποστραφεί όλη την οικογένεια.

 Αυτό δείχνει ότι η ευθύνη των γονέων είναι τεράστια, καλούνται να γίνουν η πύλη για τον Παράδεισο των παιδιών τους, όχι οι συνοδοιπόροι τους προς την απώλεια.

Ο ταπεινός γονιός - Εκείνος που βλέπει το παιδί του να παίρνει έναν δρόμο αντίθετο από το θέλημα του Θεού, πονάει, κλαίει στο εικονοστάσι του, αναγνωρίζει τα δικά του λάθη («Θεέ μου, εγώ φταίω που δεν το μεγάλωσα σωστά») και προσεύχεται με δάκρυα. Αυτός ο γονιός ελκύει τη Χάρη του Θεού.

Ο υπερήφανος γονιός - εκείνος που αρνείται να δεχτεί τον λόγο της Εκκλησίας, επαναστατεί ενάντια στο Ευαγγέλιο και κάνει «σημαία» και «καύχημα» αυτό που η πίστη μας ονομάζει πνευματική ασθένεια. Αυτή η στάση κλείνει την πόρτα του ελέους.

Ευάγγελος Γαβριήλ

«Μαιμάσσει η ψυχή μου»

Το διάβασα σήμερα και με αιφνιδίασε! Ήξερα πως ο Δαβίδ είναι ο μέγας τραγωδός της Βίβλου αλλά και ο Ιερεμίας ξέρει από πόνο:
"Άχ! Πονούν, πονούν και συγκλονίζονται τα σπλάγχνα μου, όπως και της γυναίκας που κοιλοπονεί. Πονεί, σπαράσσεται η καρδιά μου, όλος ο εσωτερικός μου κόσμος. Η ψυχή μου συνταράσσεται από την αγωνία που την έχει κυριεύσει. Σπαράσσεται και καταξεσχίζεται η καρδιά μου από τον φόβο!

Ελεύθερη απόδοση
Απόδοση, Παναγιώτη Τρεμπέλα
Τα λόγια του προφήτη Ιερεμία (Δ' 19) πριν από 2.600 περίπου χρόνια αποτελούν μία από τις πιο συγκλονιστικές και αρχετυπικές εκφράσεις της ανθρώπινης οδύνης.
Ο πόνος δεν περιγράφεται απλώς ως ένα συναίσθημα αλλά ως μια εμπειρία που διαπερνά ολόκληρη την ύπαρξη, το σώμα, την καρδιά και την ψυχή.
Η αγωνία, ο φόβος και η εσωτερική συντριβή αποδίδονται με εικόνες τόσο έντονες ώστε ξεπερνούν τα όρια μιας προσωπικής δοκιμασίας και αγγίζουν μια πανανθρώπινη πραγματικότητα.

Είναι η κραυγή κάθε ανθρώπου που βρίσκεται αντιμέτωπος με το αβάσταχτο βάρος της απώλειας, της απειλής και της υπαρξιακής αγωνίας.
---
"τήν κοιλίαν μου, τήν κοιλίαν μου ἀλγῶ, καί τά αἰσθητήρια τῆς καρδίας μου· μαιμάσσει ἡ ψυχή μου, σπαράσσεται ἡ καρδία μου"

«Γυναικοκτονία» και «Πατριαρχική Κυριαρχία»: Η Αποδόμηση ενός Ιδεολογικού Μύθου

Η κυρίαρχη δημόσια ρητορική γύρω από τα εγκλήματα πάθους εμμένει σε ένα ιδεολογικό αφήγημα, επηρεασμένο από ριζοσπαστικές θεωρίες τύπου Diana Russell*, το οποίο στερείται κάθε λογικής βάσης. Η προσέγγιση αυτή παρουσιάζει δογματικά τον φόνο ως προϊόν μιας γενικευμένης «πατριαρχίας» και ως πράξη επιβολής ενός άντρα που θεωρεί τη γυναίκα «υποδεέστερη και ασήμαντη».
* Diana Russell: ριζοσπαστική φεμινίστρια που εισήγαγε τον όρο «γυναικοκτονία» το 1976, με ορισμό: «δολοφονία γυναίκας από άντρα επειδή είναι γυναίκα» (καμία σχέση με αυτά που συζητάμε).

Αυτή η ισοπεδωτική θεωρία καταρχάς προσβάλλει συλλήβδην τον θεσμό της οικογένειας και τους γονείς όλων των ανδρών, που δήθεν μας έμαθαν να επιβαλλόμαστε στις γυναίκες.

Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη, στην Ελλάδα της οικογενειακής παράδοσης που με ευκολία κάποιοι δήθεν "προοδευτικοί" κατηγορούν ως «οπισθοδρομική και αναχρονιστική», οι δολοφονίες γυναικών από άνδρες συντρόφους/συζύγους (νυν και πρώην) βρίσκονται αρκετά κάτω από το μέσο όρο της ΕΕ. Συγκεκριμένα, κυμαίνονται γύρω στις 2,5 δολοφονίες ανά 1 εκατομμύριο γυναίκες, ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 3,9, στη Λετονία είναι 17,2, στη Λιθουανία 10,1, στην Αυστρία 5,1, στην Ολλανδία 4,4, στη Γαλλία 4,2, στη Φινλανδία 4,0 (στοιχεία από Eurostat). Η δολοφονία ανδρών από γυναίκες συντρόφους/συζύγους είναι 2,1-2,3 ανά εκατομμύριο άνδρες στην ΕΕ. Περίπου το μισό δηλαδή, αλλά υπαρκτό θέμα.

Κάθε δολοφονία είναι έγκλημα που πρέπει να μας απασχολεί και να μας συγκλονίζει, αλλά δεν επιτρέπω σε κανέναν τη γενίκευση και να παρουσιάζει τη δική μου αγωγή και γονεϊκή διαπαιδαγώγηση ως αίτιο «δολοφονικής προσωπικότητας».

Ο Άγιος Νεομάρτυς και ομολογητής ΓΕΩΡΓΙΟΣ(Λαβρόφ)

Παιδική ηλικία
O Γκεόργκι (Λαβρόφ) (κατά κόσμον Γεράσιμ Ντμιτρίβιτς ) γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1868 στο χωριό Κασίμοβκα, στην περιοχή Γέλετς, στην επαρχία Οριόλ, από οικογένεια αγροτών. Ο πατέρας του ήταν ο Ντμίτρι Αμπράμοβιτς, η μητέρα του η Θέκλα Αρχίποβνα και είχε δύο μεγαλύτερους αδελφούς, τον Αλεξέι και τον Πιότρ. Κατά τη διάρκεια ενός από τα ταξίδια του σε ιερούς τόπους, στη Λαύρα της Αγίας Τριάδας του Αγίου Σεργίου, ο νεαρός Γεράσιμος έλαβε μια αποκάλυψη στον τάφο του Αγίου Σεργίου ακούγοντας το εξής:
Πηγαίνετε στην Όπτινα

Στην Όπτινα ο νεαρός Γεράσιμος έγινε δεκτός από τον γέροντα Αμβρόσιο και έλαβε ευλογία για την επερχόμενη μοναστική του πορεία .

Όπτινα Πούστιν
Το 1890, ο Γεράσιμος έφτασε στην Όπτινα Πούστιν , όπου υπηρέτησε ως δόκιμος για οκτώ χρόνια και έγινε δεκτός στην αδελφότητα της μονής στις 10 Οκτωβρίου 1898. Στις 23 Ιουνίου 1899, εκάρη μοναχός με το όνομα Γεώργιος προς τιμήν του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου. Στις 24 Οκτωβρίου 1902, χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος.

Ηγούμενος
Στις 2 Ιανουαρίου 1914, μεταφέρθηκε στη Μονή του Αγίου Γεωργίου στο Μεσχόφσκ . Την 1η Ιανουαρίου 1916, χειροτονήθηκε ιερομόναχος. Η χειροτονία τελέστηκε από τον Επίσκοπο Καλούγκα και Μπόροφσκ, Γεώργιο, στον Αρχιεπισκοπικό Ναό της Υψώσεως του Σταυρού στην Καλούγκα.Έπειτα έγινε ηγούμενος της Μονής.  Στο Μεσχόφσκ, ο Ιερομόναχος Γεώργιος γνώρισε τον Νικηφόρο Τερεντιέεβιτς Μαλανίτσεφ (Μακάριο Νικηφορούσκα). Ο μακάριος προέβλεψε πολλά μελλοντικά γεγονότα στη ζωή του Γεωργίου.

Κανείς λαός δέ μπορεῖ νά ἁμαρτάνει ἐνάντια στό νόμο τοῦ Θεοῦ καί νά ζήσει ἐν εἰρήνῃ

Κανείς λαός δέ μπορεῖ νά ἁμαρτάνει ἐνάντια στό νόμο τοῦ Θεοῦ καί νά ζήσει ἐν εἰρήνῃ. Ἡ ἁμαρτία ἀποτελεῖ παράγοντα πολέμου, ὅσο κι ἄν ἕνας ἁμαρτωλός λαός ἀποδείχθηκε φιλειρηνικός, ὁ πόλεμος γι’ αὐτόν θά ἔρθει...

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

(Ἀπό τό βιβλίο: “Πόλεμος καί Βίβλος,κεφ. Ἡ ἀνηθικότητα στόν πόλεμο ἐπιφέρει δυστυχία, Σελ. 65-71, ἐκδ. Παρρησία.)

πηγή

'"ΜΙΑ ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ"

Μιά ἄγνωστη πτυχή τῆς σύγχρονης μας ἱστορίας , ἴσως ἡ πιό ἐπώδυνη μαζί μέ τήν Μικρασιατική καταστροφή

"Οι 40000 αγνοημένοι ,από την τότε αλλά και μετέπειτα Ελληνική κυβέρνηση, Έλληνες στρατιώτες που μαρτύρησαν και αφανίστηκαν στη ματωμένη Μικρά Ασία από τους αιμοσταγείς Τούρκους"

Οι 40.000 Ελληνες αιχμαλωτοι στρατιωτες που αιχμαλωτιστηκαν απο τους Τουρκους κατα την υποχωρηση της Στρατιας Μικρας Ασιας το 1922 (στην ουσια 54.753- επεστρεψαν τμηματικα στην Ελλαδα 14.750 μεχρι το 1923 και λιγες δεκαδες μεχρι το ....1931(!) ειναι περισσοτεροι απο το ΣΥΝΟΛΟ των νεκρων Ελληνων στρατιωτων σε ΟΛΟΥΣ τους πολεμους απο το 1897 μεχρι και το 1941(!).

Πραγματι, σε κατ' ιδιαν συναντηση με τον αγαπητο φιλο Ευστάθιο Δαφνομήλη το περασμενο Σαββατο, καταληξαμε στο ασφαλη συμπερασμα οτι:

Οι νεκροι του πολεμου του 1897 (672) του Α' Βαλκανικου (3.804) του Δευτερου Βαλκανικου (5.512), των "Νοεμβριανων" του 1916 (82) της εκστρατειας του 1919 στην Ουκρανια (382) της Μικρασιατικης Εκστρατείας (13.869) και του Ελληνοιταλικου πολεμου του 1940-1 μαζι με αυτη του Ελληνογερμανικου ( 13.428), ΣΥΝΟΛΟ 37.599, υπολειπεται κατα 2.400 ανδρες περιπου των 40.000 Ελληνων στρατιωτων που εξαφανιστηκαν στην ματωμενη Μικρά Ασια, που στην κυριολεξία τους κατάπιε, με τροπο "χειροτερο απο τον θανατο" (Πυροβολισμοι, ομαδικες εκτελεσεις με πολυβολα, σφαξιμο με ξιφολογχη, κοψιμου λαιμου με μαχαιρι, πριονισμοι, θαψιμο ζωντανοι, μαζικοι απαγχονισμοι, κατακρεουργηση με φαλτσετες μεσα σε σταυλους, ακρωτηριασμος με χασαπομαχαιρα και κατοπιν καταναλωση απο Τουρκους χωρικους (Κρεαταγορα της Μαγνησιας, 16 Νοεμβριου 1922) συνθλιβη κρανιου με πετρα απο συμπατριωτες(!)

Οι παγίδες του μαμωνά είναι πολλές και πονηρές.

Στην Ευαγγελική περικοπή της Γ' Κυριακής Ματθαίου, ο Κύριος μας λέει πως ο Θεός φροντίζει με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού και τα τρέφει ενώ ντύνει τα αγριολούλουδα με ενδύματα πιο εντυπωσιακά και από εκείνα που φόρεσε ο Σολομών.

Όμως είναι πράγματι έτσι; Πολλά πουλιά κοιμούνται νηστικά ή πεθαίνουν στην αναζήτηση τροφής και τελικά τα αγριολούλουδα όσο όμορφα κι αν είναι, δεν συγκρίνονται με τα βασιλικά άμφια του Σολομώντα. Άρα τι μας λέει ο Χριστός; Μας κοροϊδεύει; Υπερβάλλει; Ίσως είχε μια ποιητική έξαρση;

Τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χριστός μας καλεί να δούμε τη φύση με τρόπο μυστικό. Να καταλάβουμε πως κάθε τι στη φύση, ζώο, έντομο, πτηνό, ψάρι, φυτό, έχει μια ιδιαίτερη αξία και μια ιδιαίτερη θέση στη δημιουργία. Μας καλεί ακόμα να δούμε όλη τη φύση, τα πιο ταπεινά της στοιχεία εν Θεώ. Όπως ακριβώς την έβλεπε ο Αδάμ στον Παράδεισο.

Και εδώ ερχόμαστε στο "οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καί μαμωνᾷ." Διότι ή θα δούμε τη φύση εν Θεώ και θα θαυμάσουμε τη δημιουργία, θα διδαχθούμε από αυτή αλλά και θα βρούμε την παρουσία του Θεού σε αυτή ή θα τη δούμε μέσα από τον μαμωνά. Δηλαδή ως κάτι που μπορούμε να σκοτώνουμε για τη ψυχαγωγία μας, να καταστρέφουμε για το κέρδος μας, να ρυπαίνουμε καταναλώνοντας.

Και το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους. Είναι για εμάς εικόνες του Θεού ή είναι θυσίες προς τον μαμωνά. Αγαπούμε ή μισούμε κάποιον επειδή είναι πλούσιος και τον ζηλεύουμε ή προσδοκούμε κάποιο κέρδος από αυτόν; Απορρίπτουμε κάποιον φτωχό επειδή δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι; Ή τους βλέπουμε σαν δημιουργίες του Θεού, σαν εικόνες Του, με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα που έχουν;

Βλέπουμε πως ο μαμωνάς δεν μας παγιδεύει μόνο με το τυφλό κυνήγι του χρήματος και με τον πλούτο. Και οι παγίδες του είναι πολλές και πονηρές. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγουμε αυτές τις παγίδες παρά μόνο στρεφόμενοι σε Αυτόν που τις νίκησε. Στον Κύριό μας, τον Χριστό.

ΠΗΓΗ

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του, τόσο μικραίνει ο κόσμος του.

  [...]Ο άνθρωπος συχνά ταυτίζει την ελευθερία με την ανεξαρτησία. Όμως η ανεξαρτησία είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή μοναξιάς. 

  Η αληθινή ελευθερία αρχίζει όταν παύει κανείς να φοβάται την αυτοπροσφορά. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του, τόσο μικραίνει ο κόσμος του. Όσο περισσότερο αγαπά, τόσο διευρύνεται η ύπαρξή του πέρα από τα όρια της ατομικότητάς του. Η αγάπη δεν μειώνει το πρόσωπο· το καθιστά άπειρο.

  Στο κέντρο αυτού του μυστηρίου βρίσκεται πάντοτε ένα ποτήριο. Όλη η ζωή οδηγείται αργά ή γρήγορα μπροστά στην αποκάλυψη της θυσίας. Δεν υπάρχει κοινωνία χωρίς κόστος, ούτε αληθινή αγάπη χωρίς σταύρωση του εγωισμού. Ο άνθρωπος που θέλει να αγαπήσει χωρίς να πληγωθεί, στην πραγματικότητα δεν θέλει να αγαπήσει· θέλει να προστατευθεί. Αλλά ό,τι προστατεύεται υπερβολικά νεκρώνεται. Μόνο ό,τι προσφέρεται σώζεται από τη φθορά του εαυτού του.

  Η θυσία όμως δεν είναι τραγωδία· είναι μεταμόρφωση.

Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.

— Γέροντα, πολλοί άνθρωποι λένε συνέχεια ότι δεν τους ενδιαφέρουν τα χρήματα. Ότι δεν κάνουν αυτά που κάνουν για τα χρήματα. Ότι υπηρετούν ιδέες, σχέσεις, ανθρώπους, τέχνη, πίστη, πατρίδα, έργο, αλλά στο τέλος όλα γυρίζουν πάλι στα χρήματα. Πώς ξεχωρίζει κανείς την αλήθεια;
— Παιδί μου, τα χρήματα δεν είναι κακά από μόνα τους. Κακό γίνεται όταν ο άνθρωπος τα βάλει μέσα στην καρδιά του. Άλλο να έχεις χρήματα και άλλο να σε έχουν τα χρήματα. Άλλο να κρατάς το πορτοφόλι στο χέρι και άλλο να έχεις κάνει την ψυχή σου πορτοφόλι. Εκεί αρχίζει η μεγάλη ζημιά.

Βλέπω καμιά φορά ανθρώπους να λένε συνέχεια: «Εγώ δεν τα κάνω για τα χρήματα». Και απορώ. Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί μιλάς συνέχεια γι’ αυτά; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί αλλάζει το πρόσωπό σου όταν ακούς για κέρδος; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί στενοχωριέσαι τόσο όταν χάνεις κάτι; Η καρδιά, παιδί μου, προδίδεται από εκεί που πονά. Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.

Ο άνθρωπος που πραγματικά είναι ελεύθερος από τα χρήματα δεν χρειάζεται να το διαφημίζει. Όπως ο ταπεινός δεν λέει συνέχεια «είμαι ταπεινός», έτσι και ο ελεύθερος δεν λέει συνέχεια «δεν με νοιάζουν τα χρήματα». Η ζωή του το φανερώνει. Φαίνεται από το αν μπορεί να δώσει. Από το αν μπορεί να χάσει χωρίς να σκοτεινιάσει. Από το αν μπορεί να βοηθήσει χωρίς να το κάνει εμπόριο. Από το αν μπορεί να πει: «Δόξα τω Θεώ, έχω αρκετά», και να αναπαυθεί.

Παιδιά μου, μη ζηλεύετε εκείνον που όλη του η ζωή έγινε χρήματα. Να τον λυπάστε. Γιατί έφθασε να μετρά τα πάντα και έχασε τα μόνα πράγματα που δεν μετριούνται. Μετρά λογαριασμούς, αλλά δεν μετρά φίλους.

Ο ΑΠΛΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ-Κυριακή Γ’ Ματθαίου

«Εἶπεν ὁ Κύριος · ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός. Ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται» (Ματθ. 6, 22-23)

Εἶπε ὁ Κύριος: «Τὸ μάτι εἶναι τὸ λυχνάρι τοῦ σώματος. Ἐὰν τὸ μάτι σου εἶναι ὑγιές, ὅλο σου το σῶμα θὰ εἶναι φωτεινό. Ἐὰν ὅμως τὸ μάτι σου ἀσθενεῖ, τότε ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι σκοτεινό.

 Ο λόγος του Χριστού στην επί του όρους ομιλία μάς βάζει μπροστά σε μία άλλη θέαση της ύπαρξης. Δεν είμαστε ό,τι φαινόμαστε, αλλά όπως λέει η καρδιά μας. Και αυτό αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο πορεύονται οι αισθήσεις μας. Ο Χριστός κάνει μία διάκριση ανάμεσα στον απλού και τον πονηρό οφθαλμό.

 Ο πονηρός οφθαλμός είναι αυτός ο οποίος βλέπει τον άλλον στην προοπτική των τριών Φ: της φιλαυτίας, της φιληδονίας, της φιλοδοξίας. Είναι ο οφθαλμός, ο οποίος πορεύεται στην προοπτική της χρήσης, της εκμετάλλευσης του άλλου ως οχήματος για την ικανοποίηση των επιθυμιών μας, οι οποίες όμως έχουν να κάνουν με το «εγώ» μας αποκλειστικά. 

 Ο άλλος υπάρχει για να μας διακονεί, χωρίς να μας ενδιαφέρει κάποτε ούτε η αξιοπρέπειά του. Και δεν είναι απαραίτητο ότι τον ρωτάμε αν επιθυμεί κάτι τέτοιο. Η δύναμη, η πειθώ, η χειριστικότητα, η ηδονική μας ικανότητα που κολακεύει, η αίσθηση της ανωτερότητας κάνει τον άλλον να υποτάσσεται στις δικές μας επιθυμίες.

Αυτή η στάση όμως δεν περιορίζεται μόνο στο φαίνεσθαι. Περνά και στον έσω κόσμο μας, στην ψυχική μας κατάσταση.

Μόνο που δεν τον πήραν για να τον μεγαλώσουν αλλά για να τον χρησιμοποιήσουν ως σεξουαλικό παιχνίδι.

Ήταν ένα "καθώς πρέπει" gay ζευγάρι. Ο ένας δάσκαλος. Ο άλλος διευθυντής πωλήσεων σε μια σοβαρή εταιρεία. Ζήτησαν να υιοθετήσουν ένα παιδί. Ποια κοινωνική λειτουργός θα τολμούσε να αρνηθεί; Η ταμπέλα "ομοφοβική" θα την ακολουθούσε σε όλη τη ζωή της. Μπορεί να έχανε και τη δουλειά της.

Κι έτσι ο Jamie Varley και ο John McGowan-Fazakerley, κρίθηκαν ικανοί να μεγαλώσουν τον Preston Davey, 9 μηνών. Μόνο που δεν τον πήραν για να τον μεγαλώσουν αλλά για να τον χρησιμοποιήσουν ως σεξουαλικό παιχνίδι.

 Και το μωρό, 4 μήνες αργότερα, πέθανε από απόφραξη του ανώτερου αεραγωγού. Το τι προκάλεσε την απόφραξη, μπορούμε να το φανταστούμε, ανατριχιάζοντας από φρίκη, καθώς στο κορμάκι του παιδιού βρέθηκαν 40 εξωτερικά και εσωτερικά τραύματα, τα τελευταία από βίαιη διείσδυση, όπως είπε ο ιατροδικαστής.

Την Πέμπτη, ο Varley τιμωρήθηκε με ισόβια κάθειρξη και ο McGowan-Fazakerley με 25 χρόνια για τη δολοφονία και τη σεξουαλική κακοποίηση του Preston.

https://www.bbc.com/news/articles/cvgld0vywpmo

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ-ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ
ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ 22ος ΤΟΜΟΣ εδώ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ

Προτιμώμενο πρόγραμμα για την ανάγνωση των αρχείων που είναι σε μορφή djvu είναι το sumatrapdfreader

wra9.

~ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΣ ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ.Ο "ΣΦΑΓΕΑΣ" ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΕΡΒΩΝ ΠΟΥ ''ΑΓΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ'' ΑΠΟ ΤΟΝ ''ΑΛΑΘΗΤΟ'' ΠΑΠΑ ΤΟ 1998~

«Οι Κροάτες και οι Σέρβοι προέρχονται από δύο διαφορετικούς κόσμους, δύο διαφορετικούς πόλους∙ ποτέ δεν θα βρουν κοινή γλώσσα, εκτός εάν συμβεί θαύμα του Θεού. Αυτό το σχίσμα είναι το μεγαλύτερο κακό στην Ευρώπη, ίσως ακόμη μεγαλύτερο από τον Προτεσταντισμό. Εδώ δεν υπάρχει ηθική, αρχή, καμία αλήθεια, καμία δικαιοσύνη, καμία ειλικρίνεια...».
Παπικός Καρδινάλιος Αλόσιε Στέπινατς (Aloysius Stepinac)
Με τις ευλογίες του το τρομοκρατικό καθεστώς του Άντε Παβελίτς και των ανδρών της Ουστάσι(φασιστική οργάνωση που έδρασε στην Κροατία μεταξύ 1929 και 1945) σκότωσαν και βασάνισαν περισσότερους από 700.000 χριστιανούς ορθόδοξους Σέρβους στην προσπάθεια τους για προσηλυτισμό στο παπικό καθεστώς.

Ο ιστορικός Mark Rivelli, στο βιβλίο του «Αρχιεπίσκοπος Γενοκτονίας. Ο Monsignor Στέπινατς, το Βατικανό και η δικτατορία των Ουστάζε στην Κροατία 1941–1945» ισχυρίζεται ότι «η μέγιστη ευθύνη (για τη γενοκτονία των Σέρβων) βαρύνει τον πρωθυπουργό της Κροατίας, τον Monsignor Αλόσιε Στέπινατς αυτός συνδεόταν με την αριστοκρατία των Ουστάσι, ήταν μέλος του κοινοβουλίου του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, επικεφαλής όλων των ιερέων, βραβεύτηκε με δικτατορία του Πάβελιτς... Ο Στέπινατς δεν κούνησε και το δάχτυλό του για σταματήστε την εθνικοθρησκευτική γενοκτονία».

Μία αλήθεια που αγνοείται από τους θεωρητικούς του ''αυταρχικού δεσποτικού Καποδίστρια''

Απόσπασμα άρθρου της εκλιπούσας Αθηνάς Γεωργαντά στο Βήμα …στις . 25/11/2008/ και επισημαίνουμε ότι το τεκμηριωμένο αποκαλυπτικό αυτό άρθρο αγνοήθηκε και αγνοείται από τους θεωρητικούς του αυταρχικού δεσποτικού Καποδίστρια, όπως αποσιωπάται η στενότατη συνεργασία του Καποδίστρια με τον, κατά την Γαλλική αστυνομία , Ελβετό επαναστάτη «Γαλάτη αναμορφωτή» Καρμπονάρο Frederick Cesar de La Harpe…

Oπως αποσιωπάτε ότι ,στον επαναστάτη La Harped, συνέστησε τον Καποδίστρια ο Τσάρος Αλέξανδρος ως Κερκυραίο και μαλιστα για αυτό δημοκράτη. /
Παρα το γεγονός ότι ο Μετερνιχ αντιμετωπίζει τον Καποδίστρια και τον La Harpe ως το κατ εξοχήν επαναστατικό απειλητικό για την Ευρώπη δίδυμο η Ελληνική ιστοριογραφία αποφεύγει να ασχοληθεί με αυτή την σχέση. Τα γεγονός ότι ο Τσάρος Αλέξανδρος όταν μπήκε στο Παρίσι συνοδευόταν από τον La Harpe έφιππο με στολή Ρωσου στρατηγού προσπερνάτε από τους ιστορικούς …

 Η Αθηνά Γεωργαντά ήταν διακεκριμένη Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών και στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, εφυγε από την ζωή το 2024.

‘’Έγραφε η Αθηνά Γεωργαντα.“”Αν ο Μέτερνιχ υποψιαζόταν τον Καποδίστρια για συμπάθεια προς τους Καρμπονάρους, οι πληροφοριοδότες των Γάλλων θα επιβεβαίωναν λίγο αργότερα τους φόβους του αυστριακού καγκελάριου.

Άλλο ταπείνωση κι άλλο ταπεινολογία."

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Μέ Ποιόν γίνεται ἡ ἀναμέτρηση;

Άλλος είπε το να θεωρείς τον εαυτό σου πιο τελευταίο και πιο αμαρτωλό από τους άλλους. Αυτή είναι γνωστή φράση, αλλά πώς γίνεται;
Για σταθείτε! Άλλο να το λες και να λες: «εγώ είμαι πολύ αμαρτωλός» -είναι πάρα πολύ εύκολο- κι άλλο να το ζεις, όχι να το αισθάνεσαι, το αισθάνομαι είναι μια κατάσταση ψυχολογική. Εδώ οι Πατέρες λένε να το ζεις, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ ὁ Χριστὸς», προσέξτε άλλο το αισθάνομαι, γιατί το αισθάνομαι είναι μια φράση: το φαντάζομαι, το φτιάχνω κι επάνω μου, πάω να απωθήσω τα υπόλοιπα· ενώ η θεραπευτική είναι να το ζεις.

 Μα πώς θα γίνει αυτό το πράγμα; Να θεωρείς τον εαυτό σου πιο αμαρτωλό. Όχι σε σχέση μόνο με αυτούς που έχεις μπροστά σου, σίγουρα κι οι άλλοι αμαρτωλοί είναι, ποιος μετράει την αμαρτία; Σε σχέση με το αναμάρτητο του Θεού, προσέξτε, γιατί «τῷ Θεῷ» αμαρτάνουμε, αυτό είναι το κλειδί αυτής της ισορροπίας των Πατέρων, ότι είσαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους, ποιο είναι το μέτρο; Το μέτρο είναι ο Θεός. Εφόσον λοιπόν αμαρτάνουμε, λίγο ή πολύ, θα πω, κοίταξε αυτό το πράγμα εγώ το έκανα μία φορά, ο άλλος το έκανε δέκα φορές, αυτό είναι μαθηματικό μέγεθος, αλλά ενώπιον του Θεού και το μία και το μισό και το ένα δευτερόλεπτο…., για ένα δευτερόλεπτο κάμφθηκε ο Μωυσής και με το πρώτο κτύπημα της πέτρας δεν βγήκε το νερό, για ένα δευτερόλεπτο.

Λοιπόν τα μαθηματικά του Θεού είναι αλλιώτικα.

Σμύρνη 1919.Μια σημαία σώζεται.....

Σμύρνη 1919.Μια σημαία σώζεται.....Η μοναδική σημαία που σώζεται από την υποδοχή του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη.
Το 1919 το εργοστάσιο "Ηλία Κοκκώνη" στη Σμύρνη το οποίο κατασκευαζε ομπρέλες (αλεξήλιον ή παρασόλι όπως το έλεγαν οι μικρασιάτες), ξεκινάει να ράβει τις πρώτες ελληνικές σημαίες. Σμυρνιοπούλες ντυμένες στα λευκά, παρελαυνουν στους δρόμους της πόλης με αυτές τις ελληνικές σημαίες.Αλλες σημαίες κρέμονται από κτίρια, ταράτσες, μπαλκόνια και παράθυρα.
Κατασκευασμένες από λινό ύφασμα όλες στο ίδιο μέγεθος.
Κειμήλια Συνδέσμου Μικρασιατών Κωνσταντινουπολιτών Χαλανδρίου "Ρίζες".

Πηγη: Nikos Karampou

ΑΠΟΓΥΜΝΩΜΕΝΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

Για τον Αλεξανδρινό Μητροπολίτη δεν θα ήθελα να σχολιάσω κάτι διότι κανείς από εμάς, ούτε από τους αυστηρότερους επικριτές, γνωρίζει τι έχει κανείς στη ψυχή του, τι τραβάει με άλλα λόγια και τι αντιμετωπίζει σε επίπεδο ψυχικής κατάστασης.

Δεν μπορώ να μη σχολιάσω όμως τη δημοσιογραφική υποκρισία που αυτές τις ημέρες έχει βρει το βούτυρο στο ψωμί της. Διάφοροι μαινόμενοι δημιογράφοι και δημοσιολογούντες έστησαν στον τοίχο την Εκκλησία εν συνόλω ενώ φάνηκαν αποτροπιασμένοι και αηδιασμένοι με τη σκέψη ότι ένας ανώτερος κληρικός έκανε αυτό που έκανε. Και φυσικά συμφωνούμε ότι αυτό που έγινε ήταν τουλάχιστον αποτροπιαστικό.

Ήταν όμως αποτροπιαστικό αλλά και μεμονωμένο ταυτόχρονα. Και ο εν λόγω κληρικός καταδικάστηκε σε επ' αόριστον αργία από το ίδιο το Πατριαρχείο στο οποίο ανήκει. 

Ωστόσο εσείς, αγαπητοί μου δημοσιογράφοι και λοιποί δημοσιολογούντες, γιατί δεν αποτροπιάζετε και δεν αηδιάζετε όταν οι αποκρουστικές εικόνες της γύμνιας και της χυδαιότητας γίνονται ΕΠΙΣΗΜΩΣ κάθε χρόνο, έχοντας μάλιστα την αμέριστη στήριξη της Πολιτείας; 

Γιατί δεν καταδικάζετε τις θλιβερές εικόνες ενηλίκων που για να διαφημίσουν τη "διαφορετικότητά" τους βγαίνουν γυμνοί στους δρόμους χωρίς να υπολογίζουν ούτε τα αθώα παιδικά βλέμματα; 

"Βλέπεις, πάτερ μου....αν είχα ακούσει όλους όσους εισηγούνταν την τιμωρητική εκδίωξη του....θα είχα"χάσει " τον μοναχό.

Πριν από μερικά χρόνια, σε μια από τις προσκυνηματικες μου εξορμήσεις στο περιβόλι της Παναγιάς... πήρα την απόφαση να επισκεφθώ έναν υπερήλικα και φωτισμένο γέροντα.... ηγούμενο σε μια από τις είκοσι κυρίαρχες Μονές του Αγίου Όρους.
Η μονή που με φιλοξενούσε μου παραχώρησε αυτοκίνητο...και ξεκίνησα μια πορεία αρκετά δύσκολη, διάρκειας δύο περίπου ωρών.
Μετά από αρκετή ταλαιπωρία... έφθασα στο έξω μέρος της μονής.Η ώρα ήταν κάπως... περίεργη, αφού οι μοναχοί ξεκουράζονταν.
Μπαίνοντας στην πύλη της Μονής, συνάντησα έναν ευγενεστατο νεαρό μοναχό... ζήτημα αν ήταν 30 ετών....Τον παρακάλεσα, αν γινόταν, να δω τον γέροντα...
Με το που άκουσε την παράκλησή μου, τον ένιωσα προβληματισμένο...σαν να ζήτησα κάτι το ακατόρθωτο.
Επαναλαμβάνω ότι ήταν ώρα ξεκούρασης...
Αφού επέμενα με ευγένεια...με οδήγησε έξω από την πόρτα του κελιού του γέροντος και αυτός έφυγε (εξαφανίστηκε) ... τρέχοντας.
Εγώ στεκομουν μπροστά σε μια παλαιά κλειστή πόρτα...
Βρισκόμουν σε αμηχανία... αφού δεν ήξερα αν έπρεπε να χτυπήσω...
Πήρα μια βαθιά ανάσα και ... χτύπησα.
Απόκριση.... καμιά.
Χτύπησα εκ δευτέρου... σιωπή.
Εκ τρίτου....το ίδιο.
Πήρα την απόφαση να εγκαταλείψω την προσπάθεια μου...και να φύγω.
Από την άλλη σκεφτόμουν...: τόσος δρόμος και τόση ταλαιπωρία...."τσάμπα" .
Κι ενώ γύρισα προς την έξοδο... άκουσα πίσω μου δύο πόδια να σέρνονται αργά αργά.
Πήρα θάρρος...και έστρεψα και πάλι το βλέμμα μου προς την κλειστή πόρτα.
Τα αργά και βαριά βήματα κατάλαβα ότι ερχόντουσαν προς το μέρος μου...έως ότου κάποια στιγμή το πόμολο της πόρτας άρχισε να γυρίζει .
Και ξαφνικά η πόρτα άνοιξε λίγα εκατοστά...
Με το ζόρι έβλεπα ένα γέρικο πρόσωπο να με ... κοιτά.
Με ρώτησε ποιος ήμουν και τι ζητούσα...

Το Χριστό ή το Χριστιανισμό;

«Για τους πρώτους Χριστιανούς, το σώμα του Χριστού βρισκόταν πάνω στην αγία τράπεζα επειδή αυτός ήταν ανάμεσα τους. Για τους σύγχρονους Χριστιανούς, ο Χριστός βρίσκεται εδώ επειδή το σώμα του βρίσκεται πάνω στην αγία τράπεζα. Φαίνεται σαν κάτι το ανάλογο, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στους πρώτους Χριστιανούς και σε μας. Γι’ αυτούς τα πάντα βρίσκονται στη γνώση του Χριστού, στην αγάπη γι’ αυτόν. Για μας, όλα βρίσκονται στην επιθυμία μας να φωτιστούμε.

 Οι πρώτοι Χριστιανοί προσήρχοντο στη θεία κοινωνία για ν’ ακολουθήσουν τον Χριστό, ενώ τώρα ο Χριστός δεν είναι ο μοναδικός λόγος συμμετοχής στη θεία Κοινωνία». 

Η πιο πάνω διαπίστωση είναι του π. Αλέξανδρου Σμέμαν, καταγραμμένη στο Ημερολόγιό του. Φαντάζει κάπως συγχυσμένη και υπερβολική. Η προσεκτική όμως μελέτη θα δείξει πόσο ξεκάθαρη και πραγματική είναι.

Μεγαλώνουμε με την προτροπή ν’ ακολουθήσουμε κάποιες εντολές, νόμους, αξίες ή κανόνες που θα μας κάνουν να είμαστε καλοί πολίτες, ηθικοί, ή ακόμα, καλοί χριστιανοί. Οδηγούμαστε, δηλαδή, ανεπαίσθητα στην προσκόλληση σε μιας ιδεολογίας.

Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…

Φυλάξαμε για τους ανθρώπους που μας αγαπούνε τα μούτρα μας και σκορπίσαμε χαμογέλα σε εκείνους που δεν ξέρουν καν το όνομα μας.
Φυλάξαμε για το σπίτι τις φωνές και δώσαμε γλυκόλογα στον κάθε έναν ξένο.
Έτσι κάνουμε οι άνθρωποι…
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για την εικόνα μας, παρά για την καρδιά των ανθρώπων δίπλα μας.
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για τις γνώμες του άσχετου του κόσμου, παρά για το πόσο δακρύζουν τα μάτια εκείνων με τους οποίους πορευόμαστε μαζί.
Αγάπη που δεν ξεκινάει μέσα από το σπίτι, είναι μια αγάπη σκάρτη.
Και σεβασμός, που πρώτα δεν δίνεται στους ανθρώπους σου, είναι μια υποκρισία.
Αν θες να δεις την αξία ενός ανθρώπου, παρατήρησε τα μάτια της γυναίκας του. Του άντρα της. Των παιδιών τους. Των γονιών τους. Των αδελφών τους. Των κοντινών τους φίλων.
Για τους ξένους εύκολα όλοι είμαστε καλοί…
Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Λόγος στην άρνηση του Πέτρου, η οποία προήλθε από την αμέλεια.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. 

Στην άρνηση του Πέτρου, η οποία προήλθε από την αμέλεια.

 «Ο Κύριος γύρισε και κοίταξε στο πρόσωπο τον Πέτρο και θυμήθηκε ο Πέτρος τον λόγο του Κυρίου» (Λουκ. 22 ,61) και η τέλεια άγνοια και η αθέτηση των παραγγελιών, που έδωσε ο Κύριος στο υπερώο και στον κήπο, για να παραμένει ο ίδιος άγρυπνος: «Σίμων, Σίμων ο σατανάς σας ζήτησε, για να σας κοσκινίσει, όπως το σιτάρι» (Λουκ. 22, 31): και πάλι· «Σίμων, κοιμάσαι; Δεν μπόρεσες μια ώρα να αγρυπνήσεις» (Μάρκ. 14, 37). Και επί πλέον η μεγάλη λύπη που τον κατέβαλε ολοκληρωτικά εξ αιτίας της οποίας και κοιμόταν και δεν μπορούσε να ανοίξει τα μάτια του, όπως λέει ο Λουκάς: «Ήλθε στους μαθητές του και τους βρήκε να κοιμούνται από τη λύπη» (Λουκ. 22, 45).

Τώρα αυτή η μεγάλη αμέλεια του Πέτρου πως ήταν δυνατό να καταλήξει σε κάτι άλλο, παρά σε μια φανερή πτώση; «Από τεμπελιές πέφτει το δοκάρι της στέγης» (Εκκλ 10, 18). Γι’ αυτό η αμέλεια αυτή του Πέτρου παρομοιάζεται με την ψυχρότητα του τότε καιρού· γιατί λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Στέκονταν εκεί οι δούλοι και οι υπηρέτες, οι οποίοι είχαν ανάψει κάρβουνα για να ζεσταθούν, διότι έκανε κρύο· στεκόταν δε μαζί τους και ο Πέτρος και ζεσταινόταν» (Ιω. 18, 18).

Ἡ εἰς ἐπήκοον ἀνάγνωση τῶν μυστικῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν τῆς Λειτουργίας ἀπό ἐμπειρικῆς ἀπόψεως

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, PhD

«κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ Πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ», Ματθ. ϛʹ5-6 

«μυστικῆς ἐπιτελουμένης Εὐχῆς» (Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης, 4ος αἰ.)

«μίαν μὲν τὴν πρώτην [Εὐχὴν] διὰ σιωπῆς», ΙΘʹ (19ος) Κανὼν τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας

Χαρακτηριστικὸ τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ἡ τήρηση τῆς Παραδόσεως. Ἡ τήρηση τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως εἶναι Ἀποστολικὴ ἐντολή. Στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς Παραδόσεις (Βʹ Θεσ. βʹ 15). Πάντα εὐσχημόνως καὶ κατὰ Τάξιν γινέσθω (Αʹ Κορ. ἰδʹ 40). Στὴν διακονία στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν κάνει ὁ καθένας του κεφαλιοῦ του, ἀλλιῶς κοινῶς προτεσταντίζει. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «ἑπομένη τοῖς Ἁγίοις Πατράσι», ὄχι ἑπομένη ταῖς προσωπικαῖς γνώμαις ἑκάστου. Γιατί πρέπει νὰ τηρεῖται ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ Ἱερὰ Παράδοση εἶναι ἡ ἀσφαλὴς ὁδὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁδὸς τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἡ ἀσφαλὴς ὁδὸς τῆς θείας λατρείας, τῆς προσευχῆς, τῆς μετανοίας, τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς θεώσεως.

Ὅπως εἴδαμε σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας, ἡ Παράδοση στὴν Λειτουργία ἔχει ὡς ἑξῆς: ὁ Διάκονος ἐκφωνεῖ (εἰς ἐπήκοον) τὶς διὰ Προσφωνήσεως κοινὲς Εὐχές πρὸς τὸν Ἱερέα καὶ τοὺς πιστούς, καὶ αὐτοὶ ἀνταποκρινόμενοι προσεύχονται μυστικῶς, κατ’ ἰδίαν, ὁ μὲν Ἱερεὺς μὲ τὶς δικές του Εὐχές, οἱ δέ πιστοὶ μὲ τὸ μυστικὸ Κύριε ἐλέησον ἢ τὶς δικές τους προσευχές (ὁ Ψάλτης ἐκφώνως ὡς «ὁδηγὸς» τῶν Πιστῶν στὶς προσευχητικὲς ἀποκρίσεις στὴν κοινὴ Εὐχὴ τοῦ Διακόνου). Οἱ Προσευχὲς αὐτὲς χάριτι Θεοῦ, ὅλες μαζὶ ὅμως ὄχι ὡς ξεχωριστὲς ἀλλὰ ὡς μία κοινὴ δυνατὴ Προσευχή, ὡς μία κοινὴ Δύναμις πηγαίνουν στὸν Θεό. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι καὶ ἡ ἐλάχιστη Προσευχὴ ἑνὸς ραθύμου πιστοῦ στὴν Ἐκκλησία, ἀποκτᾶ μεγαλύτερη παρρησία στὸν Θεὸ (ἀπὸ ὅτι ὅταν προσεύχεται σπίτι μόνος του, ποὺ κι αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ἀμελεῖ) λόγῳ τῆς κοινῆς Προσευχῆς τῆς Ἐκκλησίας.

Μὴν ἀμελοῦμε τὴν κατ’ οἶκον προσευχή. Ἡ κατ’ οἶκον Προσευχὴ βοηθάει τὴν Προσευχὴ στὴν Ἐκκλησία, καὶ ἡ Προσευχὴ στὴν Ἐκκλησία βοηθάει τὴν κατ’ οἶκον Προσευχή. Ὅταν ὑπάρχει μαζὶ καὶ ἡ μετάνοια, ἡ συγχώρεση, ἡ ἀκακία, ἡ ἀγάπη, καὶ ἡ ταπείνωση τότε ἀποκτάει μεγαλυτέρα δύναμη ἡ Προσευχή μας, χάριτι Θεοῦ πάντοτε.

Σύμφωνα μὲ τὸν Φουντούλη, ὅταν ἦταν ἐν ζωῇ, μακρὰν ἡ ἰσχυροτέρα Παράδοση ἦταν ἡ ἀρχαία Παράδοση τῶν Μυστικῶν (ὄχι τῶν νεωτεριστικῶν φωναχτῶν) Εὐχῶν:1
α) «Ἔχει ὅμως δημιουργηθεῖ ἀπὸ αἰώνων παράδοση ὡς πρὸς τὴ μυστικῶς ἀνάγνωση τῶν Εὐχῶν καὶ αὐτὴ σήμερα εἶναι ἡ γενικῶς κρατοῦσα σ’ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία τάξη».

β) «Ἐνωρὶς ἐπεκράτησε νὰ λέγωνται “μυστικῶς” οἱ εὐχὲς τῆς θείας Λειτουργίας. Συνήθως ὁ ἱερεὺς τὶς ἔλεγε κατὰ τὴν ὥρα ποὺ ὁ διάκονος ἔλεγε τὴν συναπτή, πάντως πρὸ τῆς ἐκφωνήσεως».

γ) «“Μυστικῶς”, ὡς γνωστόν, λέγονται σήμερα ὅλες οἱ Εὐχὲς τῆς θείας Λειτουργίας ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ὀπισθάμβωνον [στὸ τέλος]».

δ) «Μυστικῶς λέγονται οἱ Εὐχὲς ποὺ ἀπευθύνονται στόν Θεό». [Ὅλες οἱ Εὐχὲς ὅμως στὸν Θεὸν ἀπευθύνονται (!), ὄχι στοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, τοῦ κόσμου, κλπ.].

Οἱ φωναχτὲς Εὐχὲς προωθήθηκαν τὰ τελευταῖα 75+ περίπου χρόνια, καὶ ἰδιαίτερα μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Σεραφείμ, ἀπὸ Θεολόγους, Λειτουργιολόγους καὶ Κληρικοὺς ποὺ παρασύρθηκαν ἀπὸ τὴν Βʹ Βατικάνεια Σύνοδο, καὶ αὐτοὶ παρέσυραν πόσους Κληρικοὺς καὶ Λαϊκούς.
Δυστυχῶς στὶς ἡμέρες μας, πολλοί εὐκαίρως-ἀκαίρως ὑποστηρίζουν τὴν νεωτεριστικὴ ἔκφωνη Προσευχὴ τῶν Ἱερέων στὴν Θεία Λειτουργία.

Ο άνθρωπος δεν κρίνεται από όσα συγκέντρωσε, αλλά από όσα μοίρασε.

  Πριν από κάθε φιλοσοφία, πριν από κάθε θεολογία, πριν από κάθε ανθρώπινη σοφία, υπάρχει μια αλήθεια που συνοδεύει σιωπηλά τον άνθρωπο από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι την τελευταία του αναπνοή: η ζωή είναι ένα ταξίδι με προορισμό την αιωνιότητα. Όσο κι αν ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να απομακρύνει από τη σκέψη του το μυστήριο του θανάτου, εκείνος παραμένει η μοναδική βεβαιότητα της επίγειας ύπαρξης. Δεν έρχεται ως τιμωρία, ούτε ως τραγικό ατύχημα της φύσης, αλλά ως το κατώφλι μιας άλλης πραγματικότητας, ως η στιγμή κατά την οποία καταρρέουν όλες οι ψευδαισθήσεις και αποκαλύπτεται η αληθινή αξία όσων αγαπήσαμε και υπηρετήσαμε.

Μια παλαιά σοφή διήγηση αναφέρει ότι κάθε άνθρωπος έχει τρεις φίλους. 

Ο πρώτος τον εγκαταλείπει κατά την ώρα του θανάτου, ο δεύτερος τον συνοδεύει μέχρι τον τάφο και ο τρίτος τον ακολουθεί πέρα από αυτόν. 

Ο πρώτος είναι τα υλικά αγαθά, ο δεύτερος οι φίλοι και οι συγγενείς και ο τρίτος τα καλά έργα. Μέσα σε αυτή τη λιτή αλλά συγκλονιστική εικόνα συμπυκνώνεται ολόκληρη η τραγωδία αλλά και το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο άνθρωπος από τη φύση του αναζητά ασφάλεια. Θέλει να κρατηθεί από κάτι σταθερό μέσα στη ρευστότητα του κόσμου. Συχνά πιστεύει ότι αυτή η ασφάλεια βρίσκεται στον πλούτο, στην εξουσία, στην κοινωνική αναγνώριση, στην κατοχή πραγμάτων. Αγωνίζεται μια ολόκληρη ζωή να αποκτήσει περισσότερα, να εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες, να διευρύνει τα όρια της δύναμής του. Και όμως, όταν έρθει η ύστατη ώρα, όλα όσα συγκέντρωσε με κόπο, αγωνία και θυσίες παραμένουν πίσω. Τα σπίτια, οι τραπεζικοί λογαριασμοί, οι τίτλοι, οι διακρίσεις, τα αποκτήματα, δεν μπορούν να διαβούν το κατώφλι του θανάτου. Παραμένουν βουβά μνημεία μιας ζωής που πέρασε. Εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα που θεωρούσε αναντικατάστατα ήταν τελικά προσωρινοί συνοδοιπόροι. Υπηρέτησαν ανάγκες της επίγειας ζωής, αλλά δεν είχαν τη δύναμη να νικήσουν τη φθορά.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΑ

Είπε ο Αββάς Νείλος: «Μη θέλεις να έχει η ζωή σου τα γεγονότα που σου φαίνονται καλά, αλλά όσα αρέσουν στον Θεό. Και θα είσαι ατάραχος και όλο ευχαριστίες στην προσευχή σου» (από το «Γεροντικό»).

 Θεληματάρηδες είμαστε οι άνθρωποι και δεν μπορούμε να διαχειριστούμε γεγονότα της ζωής μας που δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες και τις προσδοκίες μας. Φτιάχνουμε στον νου και στην καρδιά μας πλάνα ζωής τέτοια, που υποβάλλουμε στον εαυτό μας την ιδέα ότι αν δεν τα ζήσουμε, αν δεν τα εκπληρώσουμε, τότε δεν θα είμαστε ευτυχισμένοι. Και επειδή, συνήθως, τα πλάνα συμπεριλαμβάνουν και άλλους, τη συμπεριφορά τους, της συμπαράστασή τους, την αποδοχή των δικών μας σχεδίων, σαν να πρόκειται «να συνωμοτήσει το σύμπαν για να εκπληρωθούν», εύκολα απογοητευόμαστε.

 Βλέπουμε τη ζωή στο παρόν, στο άμεσο, στο «εδώ και τώρα». Γευόμαστε είτε τον πόνο είτε την ευχαρίστηση και νιώθουμε ότι η στιγμή μετρά και, αν δεν είναι όπως τη θέλουμε, τότε έχουμε ηττηθεί. Ιδίως όταν συμβαίνουν γεγονότα δύσκολα, συνδεδεμένα με ματαιώσεις, όπως οι αποτυχίες, η διαφορετική αντίληψη και στάση των άλλων, ασθένειες, ήττες από τα πιο απλά, όπως είναι μια αποτυχία δική μας ή των παιδιών μας, μέχρι τα πιο σταυρικά, όπως είναι η κακία και ο θάνατος, το παρόν γίνεται απόγνωση. Έτσι, ακόμη και ο Θεός απορρίπτεται, αφού δεν εκπληρώνει τα όσα εμείς θεωρούμε ότι δικαιούμαστε, όσα μοιάζουν καλά.

 Ο ασκητικός λόγος της πίστης μας μάς προτρέπει να θέλουμε στη ζωή μας όσα αρέσουν στον Θεό. Χρειάζεται να σταθούμε σε μια απόσταση από ό,τι βλέπουμε και ζούμε. Όχι να μην πενθήσουμε, αλλά να μην παρασυρθούμε σε μία ατέρμονη αναζήτηση του «γιατί;». 

Πολλοί γνωρίζουν τα πάντα για τον κόσμο και ελάχιστα για την ψυχή τους.

[.....] Η βαθύτερη τραγωδία της σύγχρονης εποχής δεν είναι η έλλειψη πληροφοριών αλλά η έλλειψη αυτού του βιώματος. Πολλοί γνωρίζουν τα πάντα για τον κόσμο και ελάχιστα για την ψυχή τους. Έχουν μάθει να μετρούν, να υπολογίζουν, να κατακτούν, αλλά δυσκολεύονται να σταθούν μόνοι μέσα στη σιωπή. Και όμως, η σιωπή δεν είναι απουσία. Είναι ο χώρος όπου ακούγονται οι πιο ουσιαστικές φωνές.

Στις πιο αληθινές στιγμές της ζωής μας νιώθουμε ότι κάποιος μας γνωρίζει καλύτερα από όσο γνωρίζουμε εμείς τον εαυτό μας. Ότι υπάρχει ένα βλέμμα που αγκαλιάζει τις αντιφάσεις μας χωρίς να τις απορρίπτει. Που γνωρίζει τις αποτυχίες μας χωρίς να μας ταπεινώνει. Που βλέπει τις πληγές μας χωρίς να αποστρέφεται το πρόσωπό του.
Η θεολογική εμπειρία ονομάζει αυτή τη μυστική πραγματικότητα Θεό.
Όχι ως μια αφηρημένη ιδέα ή ως μια θεωρία για την προέλευση του κόσμου, αλλά ως εκείνη την αγάπη που προηγείται κάθε ανθρώπινης κίνησης. Ως την αόρατη πηγή από την οποία αναβλύζει η δυνατότητα να υπάρχουμε, να αγαπάμε και να ελπίζουμε.

Ο άνθρωπος τότε παύει να βλέπει τον εαυτό του ως απομονωμένη μονάδα και αρχίζει να τον αντιλαμβάνεται ως σχέση. Δεν είναι ένα κλειστό σύστημα συνείδησης, αλλά μια ύπαρξη ανοιχτή προς το άπειρο. Ο εαυτός δεν είναι φυλακή. Είναι παράθυρο.

Και όσο περισσότερο αγαπά κανείς, τόσο περισσότερο γίνεται ο εαυτός του.
Αυτό ίσως εξηγεί γιατί οι πιο φωτισμένοι άνθρωποι της ιστορίας δεν μιλούσαν διαρκώς για τον εαυτό τους. Δεν αναζητούσαν την αυτοπραγμάτωση ως αυτολατρεία. Είχαν στραμμένο το βλέμμα τους προς κάτι μεγαλύτερο. Όπως το λουλούδι δεν ανθίζει κοιτάζοντας τον εαυτό του αλλά στρεφόμενο προς τον ήλιο, έτσι και ο άνθρωπος βρίσκει την αλήθεια του όταν υπερβαίνει τη στενή αυτάρκεια και ανοίγεται στην κοινωνία της αγάπης.

Βρέθηκαν τα οστά 23 πολιτικών κρατουμένων σε κομμουνιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης

 Το κομμουνιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης της  Salcia ,κοντά στην Μπραΐλα της Ρουμανίας λειτούργησε για δώδεκα χρόνια.Εκεί βρήκαν τον θάνατο τουλάχιστον 1500 άτομα μετά από φριχτά βασανιστήρια.

Αυτές τις ημέρες,με την συνδρομή μονών και ιδιωτών αλλά και την στήριξη του επισκόπου Γαλατσίου και Κάτω Δούναβη κ.κ.Κασσιανού,βρέθηκαν τα οστά 23 πολιτικών κρατουμένων.

πηγή

Η Βασιλική Ράλλη εξιστορεί τις αποκαλύψεις του Αγίου Ραφαήλ & των μαρτύρων της Λέσβου

 

Μια συγκλονιστική και ιστορική κατάθεση ψυχής. Στην αποκλειστική αυτή συνέντευξη του 2013 στις Εκδόσεις Άθως, η αείμνηστη Βασιλική Ράλλη, μετέπειτα Μοναχή Ειρήνη, αφηγείται για πρώτη φορά μπροστά στην κάμερα, με συγκλονιστικές λεπτομέρειες, το χρονικό των ουράνιων αποκαλύψεων (1959-1962) στον Λόφο των Καρυών, στη Θερμή της Λέσβου. 

 Ως ζωντανή μάρτυρας και το πρώτο «σκεύος εκλογής», εξιστορεί πώς η εκπλήρωση ενός απλού τάματος της μητέρας της έγινε η αφορμή να αποκαλυφθούν τα ιερά λείψανα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ραφαήλ, του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Ειρήνης. 

 Μέσα από ζωντανά ενύπνια και θαυμαστές εμφανίσεις, ο Άγιος Ραφαήλ της υπέδειξε τα ακριβή σημεία των τάφων, σπάζοντας μια σιωπή 500 ετών από το μαρτύριο των Αγίων το 1463. 

Στη συγκλονιστική αυτή μαρτυρία περιγράφονται: • οι πρώτες αποκαλύψεις και τα θαυμαστά γεγονότα στη Θερμή Λέσβου • η εύρεση των ιερών λειψάνων • οι εμφανίσεις των Αγίων και οι συγκλονιστικές συνομιλίες μαζί τους • οι μαρτυρίες των κατοίκων που επιβεβαίωσαν το «Θαύμα της Θερμής» • τα γεγονότα που συγκλόνισαν ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο

Το Σύγχρονο «Κόκκινο Ημερολόγιο» και ο Θάνατος του Μήνα Υπερηφάνειας.

 Μπράντον Σμιθ

Μετά την Μπολσεβίκικη Επανάσταση και την κατάληψη της Ρωσίας το 1917 (χρηματοδοτούμενη σε μεγάλο βαθμό από τις διεθνείς ελίτ), το νέο κομμουνιστικό καθεστώς επιδίωξε να εφαρμόσει αυτό που θα ονόμαζα «κορεσμό προπαγάνδας» - Μια χιονοστιβάδα πολιτικών που αποσκοπούσαν στην εξασφάλιση της πολιτικής εξουσίας του κόκκινου στρατού μέσω της κατασκευής ψευδούς συναίνεσης.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, ακόμη και στο απόγειο της επιρροής του μπολσεβίκικου κινήματος, οι κόκκινοι αντιπροσώπευαν μόνο περίπου το 23% του συνολικού ρωσικού πληθυσμού και δεν αποτελούσαν ποτέ πλειοψηφία. Ωστόσο, είχαν σημαντική οικονομική υποστήριξη από το εξωτερικό (διαβάστε την εκτενή μελέτη του Antony Sutton με τίτλο «Η Γουόλ Στριτ και η Μπολσεβίκικη Επανάσταση»). Σκεφτείτε το αυτό ως μια «εξέγερση χρηματοδοτούμενη από ΜΚΟ», κάτι που βλέπουμε σήμερα στην Αμερική με μαχητικούς αφυπνισμένους ακτιβιστές,αναφέρει το alt-market.us

Αυτή η διεθνής υποστήριξη έδωσε στους κομμουνιστές την ώθηση που χρειάζονταν για να αναλάβουν τον φυσικό έλεγχο της κυβέρνησης. Αλλά αυτό που πραγματικά χρειάζονταν ήταν ο έλεγχος του γενικού πληθυσμού. Μια τακτική στην οποία βασίστηκαν στα πρώτα στάδια της κατάληψης της εξουσίας ήταν η χρήση ενός «Κόκκινου Ημερολογίου». Αν αυτή η φράση δεν σας είναι γνωστή, δεν είστε οι μόνοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν την έχουν ακούσει ποτέ.

Το Κόκκινο Ημερολόγιο ήταν ένα προπαγανδιστικό πρόγραμμα που είχε σχεδιαστεί για να εξαλείψει και να αντικαταστήσει τις υπάρχουσες ρωσικές αργίες και θρησκευτικές εορτές με νέες, κοσμικές αργίες. Κύρια προτεραιότητα στην ατζέντα των Μπολσεβίκων ήταν η εξάλειψη του Χριστιανισμού, τον οποίο θεωρούσαν ως μια επικίνδυνη ανταγωνιστική ιδεολογική επιρροή που θα μπορούσε μια μέρα να υπονομεύσει την εξουσία της κυβέρνησης.

Αν η πρώτη αφοσίωση του πληθυσμού είναι στον Θεό, τότε η κυβέρνηση και το κόμμα θα βρίσκονται πάντα σε δεύτερη μοίρα. Αυτό ήταν απαράδεκτο.

Το Κόκκινο Ημερολόγιο καθιέρωσε μια σειρά από ειδικές μαρξιστικές αργίες που περιστρέφονταν γύρω από τα εργατικά κινήματα και την επανάσταση. Τα σοβιέτ αργότερα θα κήρυζαν ειδικούς μηνιαίους εορτασμούς ορισμένων ιδανικών, όπως τον «μήνα της αλληλεγγύης» ή τον «μήνα της φιλίας».

Τα «κλεμμένα» σύκα και η διάκριση του Άγιου Παΐσιου.

Κάποτε, δύο νεαροί επισκέπτες πήγαιναν να δουν τον Άγιο Παΐσιο στο κελί του, στην Παναγούδα. Στον δρόμο, πεινούσαν πολύ και είδαν μια συκιά σε ένα ξένο κελί. Χωρίς να το πολυσκεφτούν, πήδηξαν τον φράχτη, έκοψαν μερικά σύκα και τα έφαγαν.
Όταν έφτασαν στον Άγιο Παΐσιο, εκείνος τους υποδέχτηκε με το γνωστό του χαμόγελο. Πριν προλάβουν να πουν οτιδήποτε, ο Άγιος πήγε μέσα και τους έφερε ένα πιάτο με λουκούμια και νερό. Καθώς κάθονταν, τους κοίταξε στα μάτια και είπε αστειευόμενος:
— «Ευλογημένα παιδιά, το λουκούμι είναι καλό, αλλά σαν τα κλεμμένα σύκα του γείτονα δεν έχει, ε;»
Οι νεαροί κοκκίνισαν από ντροπή, καταλαβαίνοντας ότι ο Γέροντας είχε το διορατικό χάρισμα. Όμως, ο Άγιος Παΐσιος, αντί να τους μαλώσει, πρόσθεσε με απλότητα:
— «Μην ανησυχείτε, ο Θεός βλέπει την ανάγκη και την πείνα του ανθρώπου. Αλλά την επόμενη φορά, να χτυπάτε την πόρτα και να ζητάτε. Ο μοναχός θα σας έδινε όλο το δέντρο με χαρά. Η ευλογία έρχεται όταν ζητάμε, όχι όταν παίρνουμε στα κρυφά.»

πηγή

Για την αγάπη πέρα από την αγάπη (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. ι΄ 37)

 Όλο το Ευαγγέλιο διδάσκει ότι πρέπει να αφήνουμε το μικρότερο για χάρη του μεγαλύτερου, το πεπερασμένο για χάρη του αιώνιου, το χειρότερο για χάρη του καλύτερου, το ευτελές για χάρη του πολύτιμου.

  Εάν το Ευαγγέλιο δεν υποσχόταν κάτι μεγαλύτερης αξίας, ποιός δε θα εγκατέλειπε τότε κάτι μικρότερης αξίας; 

 Ποιός θα ανακάλυπτε τον πολυτιμότερο θησαυρό και θα τον άφηνε για κάποιον ευτελέστερο; 

 Ποιός θα άφηνε το μέλι με το γάλα, αν δεν είχε κάτι γλυκύτερο; 

 Ποιός θα εγκατέλειπε τον πατέρα και τη μητέρα του αν δεν έβρισκε κάτι εγγύτερο; Ποιός θα εγκατέλειπε τα παιδιά και τους φίλους του αν δεν έβρισκε κάτι αγαπητότερο;

 Ποιός θα παρέδιδε οικειοθελώς αυτή τη ζωή στα βάσανα και το θάνατο, αν δεν διέκρινε την αθάνατη ζωή;

«Πριν από τον θάνατο ο πορωμένος άθεος άρχισε να ψιθυρίζει κάτι»

Συνάντησα πρόσφατα έναν παλιό μου φίλο. Είχαμε να ειδωθούμε πολλά χρόνια. Ήταν έκπληξη για αυτόν, όταν άκουσε για τις πνευματικές μου αναζητήσεις, καθώς στο παρελθόν ήμουν μακριά από την πίστη. Ο ίδιος μεγάλωσε σε μια αρκετά θρησκευόμενη οικογένεια: η μητέρα του τον πήγαινε στην εκκλησία και του διάβαζε την Αγία Γραφή από πολύ μικρή ηλικία.

Αυτός μου διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία:
– Κάποτε, όταν ήμουν δεκαέξι χρονών, ο παππούς μου άρχισε κάπως να αρρωσταίνει. Όχι κάτι συγκεκριμένο, αλλά τον κυρίευε μια ακατανόητη αδυναμία. Αυτός, που κάποτε ήταν ένας γερός, φωνακλάς άνθρωπος, άρχισε όλο και πιο πολύ να κοιμάται και να σιωπά. Έσβηνε, η οικογένειά μου το έβλεπε, αλλά οι γιατροί μας έλεγαν: «Είναι γηρατειά, τι θέλετε...»

Ο παππούς μου ήταν φανατικός κομμουνιστής, σιδερένιο στήριγμα του τότε καθεστώτος. Η γιαγιά μου, όταν την επισκεπτόμουν και πίναμε τσάι μαζί, συχνά αναστέναζε και μου έλεγε: «Ο παππούς σου πολλές φορές με τραβούσε με βία για να με βγάλει από την εκκλησία και έπαιρνε τις εικόνες από το μπαούλο της γιαγιάς μου και τις έκρυβε». Για αυτόν η πίστη ήταν «απομεινάρι του παρελθόντος», «όπιο του λαού», και πολεμούσε αυτό το «απομεινάρι» με όλο το πάθος ενός νεαρού οικοδόμου ενός λαμπρού μέλλοντος. Δεν φώναζε, όχι, αλλά μπορούσε να μιλάει για ώρες με πειστικότητα και σκληρότητα για την αντιεπιστημονικότητα και τον επιβλαβή χαρακτήρα της θρησκείας.