Το φοβερό είναι ότι, μόλις αρχίσουμε την διαδικασία του να προσπαθούμε να συγχωρήσουμε....

 Το φοβερό είναι ότι, μόλις αρχίσουμε την διαδικασία του να προσπαθούμε να συγχωρήσουμε κάποιον, σιγά σιγά ανακαλύπτουμε ότι συνήθως δεν μας έχει κάνει και τίποτα το σοβαρό.
  Είναι ένα άλλο μυστικό αυτό. Ελάχιστοι μας έχουν βλάψει πράγματι. Αν δείς σε τι συνθηκες ψυχικές, πνευματικές, κοινωνικές, βιολογικές, οικονομικές βρίσκεται αυτός που σε έβλαψε, εάν δείς τί προβλήματα έχει ο ίδιος, εάν δείς πόσο τον έχουν βλάψει οι άλλοι, πόσο έξω έχει πέσει, τι δυσκολίες έχει, συνειδητοποιείς ότι αυτό που σου έκανε είναι ένα ελάχιστο μπροστά σε αυτά που παθαίνει ο ίδιος....

π..Νικολαος Λουδοβίκος

Οἱ κρίσεις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀκατάληπτες καί ἀνεξερεύνητες καί γι' αὐτό δέν πρέπει νά κατακρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο μέχρι ἐκείνη τήν ἡμέρα.

Οἱ κρίσεις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀκατάληπτες καὶ ἀνεξερεύνητες καὶ γι' αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ κατακρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο μέχρι ἐκείνη τὴν ἡμέρα. 

Λέγει λοιπὸν ὁ Ἐκκλησιαστής· «Υπάρχει δίκαιος ποὺ καταστρέφεται, ἂν καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ δίκαια, καὶ ὑπάρχει ἀσεβής ποὺ εὐδοκιμεῖ, ἂν καὶ παραμένει στην κακία του»· (Εκκλ.7,15) καὶ «Ὑπάρχουν δίκαιοι στοὺς ὁποίους συμβαίνουν αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ συμβοῦν στοὺς ἀσεβεῖς, καὶ ὑπάρχουν ἀσεβεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπολαμβάνουν αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀπολαμβάνουν οἱ δίκαιοι». (Εκκλ.8,14). 

Αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ μερικοί φαίνονται ὅτι ἔχουν κάποια ἐλαττώματα, ἐνῶ κρυφὰ κάνουν μεγάλα κατορθώματα σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀπὸ μᾶς βέβαια θεωροῦνται ἁμαρτωλοί, ἐνῶ γιὰ τὸν Θεὸ εἶναι δίκαιοι. 

Μερικοὶ ἄλλοι πάλι ἀξιώνονται τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὶς προσευχὲς τῶν προγόνων τους, ὅπως ὁ Σολομὼν ἀπό τίς προσευχὲς τοῦ Δαβίδ. Γιατὶ τοῦ λέγει ὁ Θεός· «Ἐπειδὴ δὲν τήρησες τὶς ἐντολὲς καὶ τὶς προσταγὲς ποὺ σοῦ ἔδωσα, θὰ πάρω τη βασιλεία ἀπὸ τὰ χέρια σου καὶ θὰ τὴν δώσω στὸν δοῦλο σου. Ωστόσο αὐτὸ δὲν θὰ τὸ κάνω στὶς ἡμέρες σου, ἐξαιτίας τοῦ πατέρα σου Δαβίδ». (Γ' Βασ. 11,11-12) 

 Ἄλλοι πάλι, ἐνῶ τώρα εἶναι κακοί, ἐπειδὴ πρόκειται στὸ τέλος νὰ μετανοήσουν εἰλικρινά, ἤδη ἀπὸ τώρα φροντίζονται ἀπὸ τὸν Θεὸ σὰν νὰ εἶναι δίκαιοι, ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος. 

Κόλαση:Το μαρτύριο τής εκ των υστέρων γνώσης ότι είναι πια πολύ αργά να αγαπήσω.

Mονή Βορονέτς-Ρουμανία

Κόλαση: Το μαρτύριο τής εκ των υστέρων γνώσης ότι είναι πια πολύ αργά να αγαπήσω,αφού χωρίς σώμα και χωρίς να υπάρχει πια κανείς που να έχει ανάγκη τη θυσία μου, η καθυστερημένα συνειδητοποιημένη δίψα μου γι’αληθινή αγάπη γίνεται ψυχικό αυτοβασανιστήριο χειρότερο κι απ’το να καιγόμουν από υλικές φλόγες.

“Όταν μια τέτοια ύπαρξη φύγει απ’ τη γη, βλέπει τους κόλπους του Αβραάμ, κουβεντιάζει με τον Αβραάμ, όπως μας λέει η παραβολή περί Λαζάρου και πλουσίου, ατενίζει και τον Παράδεισο, μπορεί να πλησιάσει και τον Kύριο, μα αυτό ακριβώς είναι το μαρτύριό της, ότι ανεβαίνει στο Θεό χωρίς να ‘χει αγαπήσει, γιατί αγγίζει εκείνους που έχουν αγαπήσει και που αυτή είχε περιφρονήσει την αγάπη τους.

Γιατί τώρα βλέπει καθαρά και θα πει μόνος του στον εαυτό του: «Τώρα πια κατέχω τη γνώση και, αν και διψάω ν’ αγαπήσω. δε θα υπάρχει πια κανένας άθλος στην αγάπη μου, δε θα υπάρχει ούτε θυσία γιατί τέλειωσε η επίγεια ζωή μου και δε θα ‘ρθει ο Αβραάμ να μου δώσει έστω και μια σταγόνα ζώντος ύδατος (δηλαδή να μου ξαναδώσει το δώρο της επίγειας ζωής που είχα πρώτα) για να δροσίσει τη φλόγα της δίψας μου για πνευματική αγάπη, που με φλογίζει τώρα και που την περιφρόνησα όσο ήμουν στη γη.

”Καμ­ί­α προσευ­χή δέν πά­ει χα­μέ­νη­”

Τό­νι­ζε τήν με­γά­λη ἀ­ξί­α πού ἔ­χει γι­ά τήν σω­τη­ρί­α τοῦ ἀν­θρώ­που ἡ προ­σευ­χή.

 ”Καμ­ί­α προσευ­χή δέν πά­ει χα­μέ­νη­”, ἔ­λε­γε. 

­”Ὅλες οἱ προ­σευ­χές εἶ­ναι ἅ­γι­ες, ἀλ­λά ἡ νο­ε­ρά προ­σευ­χή εἶ­ναι ἡ σπου­δαι­ό­τε­ρη ἀ­π᾽ ὅ­λες. Κύ­ρι­ε, Ἰ­η­σοῦ Χρι­στέ, ἐ­λέ­η­σόν με. Ἀ­πό αὐ­τή τήν μι­κρή, ἀλ­λά παν­το­δύ­να­μη προ­σευ­χή ξε­κί­νη­σαν ὅ­λοι οἱ ἅ­γιοι πα­τέ­ρες. Νά λέ­γης, παι­δί μου, τήν εὐ­χή αὐ­τή συ­νέ­χεια ἡ­μέ­ρα καί νύ­κτα. 

Ἡ εὐ­χή θά τά φέ­ρη ὅ­λα. 

Ἡ εὐ­χή πε­ρι­έ­χει τά πάν­τα. Αἴ­τη­ση, πα­ρά­κλη­ση, πί­στη, ὁ­μο­λο­γί­α, θε­ο­λο­γί­α κ.λ.π. 

Ἡ εὐ­χή νά λέ­γε­ται συ­νε­χῶς. 

Ἡ εὐ­χή θά φέ­ρη τήν εἰ­ρή­νη, τήν γλυ­κύ­τη­τα, τήν χα­ρά καί τά δά­κρυ­α. Ἡ εἰ­ρή­νη καί ἡ γλυ­κύ­τη­τα θά φέ­ρουν πε­ρισ­σό­τε­ρη εὐ­χή καί ἡ εὐ­χή θά φέ­ρη με­τά πε­ρισ­σό­τε­ρη γλυ­κύ­τη­τα καί εἰ­ρή­νη. 

Μαρτυρίες για τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς.

                          

"Aν είχαμε άλλες συνθήκες, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα;;;".

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

Ακούω πολλές φορές στην εξομολόγηση,κυρίως από γυναίκες, που έρχονται και λένε: "Πάτερ, τι να κάνω, αφού όλη μέρα δουλεύω και μετά μόλις πάω σπίτι αρχίζω να πλένω, να σιδερώνω, να σκουπίζω, να σφουγγαρίζω, να ξεσκονίζω, να μαγειρεύω. Πότε θα διαβάσω; Πότε θα κοιτάξω την ψυχή μου; Πότε θα προσευχηθώ;"

Και δεν καταλαβαίνουμε ότι τελικά, κάνοντας όλα αυτά τα πράγματα είναι που κοιτάζουμε την ψυχή μας. Δεν είναι να σταματήσουμε να κάνουμε τις δουλειές μας και να αδιαφορήσουμε και να τα αφήσουμε όλα τα άλλα πίσω και να αφιερωθούμε, τάχα, στην προσευχή.

Γιατί ένα απλό πείραμα αν κάνει ο καθένας μας, θα δούμε ότι όσες φορές δοκιμάσαμε να αφήσουμε αυτό που έχουμε μπροστά μας και, τάχα, να κάνουμε κάτι άλλο πνευματικότερο,τελικά αποτύχαμε.

Όσο ο κόσμος θα κυνηγάει τα παιδιά του Θεού, τόσο Εκείνος θα γεμίζει με αγίους τον ουρανό...

Ἡ κακία τοῦ κόσμου, πῆγε νά ἐξαφανίσει τόν Ἅγιο Νεκτάριο ἀπό τήν ἱστορία καί ὁ Θεός τόν ἔγραψε στήν αἰωνιότητα
Και μόνο ένα στοιχείο ήταν ικανό να φανερώσει την αγιότητα του αγίου Νεκταρίου...

Ποιο; Ότι ο κόσμος αυτός τον συκοφάντησε, τον αδίκησε, τον δίωξε, τον περιθωριοποίησε. Και όταν ο κόσμος δεν σε αγαπά ή δεν σε τιμά, αναλαμβάνει ο Θεός.
Όταν μικραίνει η αγκαλιά των ανθρώπων πλαταίνει του Θεού. Κι όταν η γλώσσα των κατηγόρων σπιλώνει και αμαυρώνει το όνομα σου, ο Θεός σε δοξάζει. Αργά η γρήγορα ο Θεός απαντάει στο κακό.
Όσο ο κόσμος θα κυνηγάει τα παιδιά του Θεού, τόσο Εκείνος θα γεμίζει με αγίους τον ουρανό. Έτσι για να σπάει πλάκα με την «ηθική» καί τήν «δικαιοσύνη» μας.
Ότι δέν μάς αρέσει ό Θεός τό αγαπάει καί ότι πετάμε Αυτός τό μαζεύει.

πηγή

Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι. Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί. Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι,

Τι είναι η Θεία Λειτουργία; 

Το τραπέζι που μας κάνει ο Πατέρας μας. Μαζευόμαστε γύρω από ένα «τραπέζι», την Αγία Τράπεζα και εκεί έρχεται ο Πατέρας μας και μας προσφέρει το φαγητό. Και μάλιστα δυο είδη. 

Το πρώτο ο Λόγος Του το Ιερό Ευαγγέλιο. 

Και το δεύτερο είναι το Σώμα και το Αίμα Του. 

Ο Χριστός μας είπε πολύ καθαρά μερικά πράγματα: Το πρώτο «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ», αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ είμαι ενωμένος με αυτόν.

 Το δεύτερο που μας είπε:« Αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού τον έχει εν την καρδία του, κατοικούντα και μένοντα». Το τρίτο «εάν δεν κοινωνήσετε το Σώμα και το Αίμα του Υιού του Ανθρώπου δεν θα ζήσετε. Όχι μερικά χρόνια ακόμα αλλά δεν θα νικήσετε τον θάνατο».
Η Θεία Κοινωνία είναι τροφή για τους πιστούς. Φάρμακο αθανασίας και αντίδοτο του μη αποθανείν.

Θα με ρωτήσει κάποιος είμαστε άξιοι να κοινωνούμε τακτικά; Όχι! Μα γι’ αυτό κοινωνούμε, γιατί είμαστε ανάξιοι.
Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι. Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί. Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι, γιατί είμαστε ασθενείς, γιατί θέλουμε να γίνουμε του Χριστού. Και πως θα γίνουμε του Χριστού; Πως γινόμαστε του Χριστού με τα λόγια; Μας το είπε ο Χριστός: «Αυτός που Κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ με αυτόν. Κατοικώ μέσα στην καρδιά του». Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος.

Σιατίστης Παύλος (+ 13 Ιανουαρίου 2019)

ΠΗΓΗ

Ἕνα τεκμήριο,γιά νά καταλάβης ἐάν ἔχης νικήσει τίς αἰσθήσεις σου, [πού] εἶναι ἡ καρδιά...

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 Ρεμβάζει ἡ καρδιά σου; ἔχεις δηλαδή ἐπιθυμίες; ἀναλογίζεσαι, νά εἶχα αὐτό, νά ἔκανα ἐκεῖνο; ὁ λογισμός σου καί ἡ φαντασία σου πηγαίνουν πότε ἀπό ἐδῶ καί πότε ἀπό ἐκεῖ; Ἐάν ναί, αὐτό σημαίνει ὅτι δέν ξέρεις νά συγκρατῆς γερά τήν καρδιά σου, δέν ξέρεις νά τήν κατέχης, νά τήν περιορίζης, δέν κυριαρχεῖς στό λογιστικό σου, ὁπότε ζῆς μία παρά φύσιν ζωή.

Γιατί; ''Ἡ πρᾶξίς σού ἐστιν ἡ ἕλκουσα αὐτήν εἰς τό ρέμβασθαι.''

  Ὁταν δέν κυριαρχῆς στήν καρδιά σου, ἤτοι στίς ἐπιθυμίες σου καί στούς λογισμούς σου, δέν εῖναι ἐπειδή ὁ Θεός σέ δοκιμάζει, ἀλλά διότι ἡ πρᾶξις σου, ἡ ζωή σου δηλαδή, τά βιώματά σου, ἡ καθημερινότητά σου, ὁ τρόπος τῆς ζωῆς σου σέ ἐφέλκει εἰς τό ρέμβεσθαι. 

Λένε μερικοί: Λογισμός μοῦ μπῆκε καί μοῦ βγῆκε. Δέν εἶναι τόσο ἀπλό τό γεγονός. Τό ὁτι μπαίνουν μέσα μας καί βγαίνουν λογίσμοί καί ἐπιθυμίες δείχνει ὅτι μπαίνουν καί βγαίνουν ἐλεύθερα οἱ δαίμονες, ὅτι δέν εἴμαστε ἄνθρωποι πού περιφρουροῦμε τό εἶναι μας. Ἡ ζωή μας εἶναι ἀφύσικη, ''παρά φύσιν τοῦ Ἀδάμ'', δέν ζοῦμε ἀληθινά.

Ο μέσος δείκτης νοημοσύνης του παγκόσμιου πληθυσμού μειώνεται και μια από τις αιτίες είναι...

 Ο μέσος δείκτης νοημοσύνης του παγκόσμιου πληθυσμού μειώνεται και μια από τις αιτίες είναι η εξαθλίωση της γλώσσας.
Αρκετές μελέτες καταδεικνύουν τη συσχέτιση μεταξύ της μείωσης της λεξιλογικής γνώσης (και της εξαθλίωσης της γλώσσας) και της ικανότητας επεξεργασίας και διατύπωσης σύνθετων σκέψεων.

Η σταδιακή εξαφάνιση των διαθέσεων (υποτακτική, παρατατικός, σύνθετες μελλοντικές μορφές, μετοχή του παρατατικού) οδηγεί σε σκέψη που είναι σχεδόν πάντα στο παρόν, περιορισμένη στη στιγμή: ανίκανη για προβολές στον χρόνο.
Λιγότερες λέξεις και λιγότερα συζευγμένα ρήματα υποδηλώνουν μειωμένη ικανότητα έκφρασης συναισθημάτων και μειωμένη πιθανότητα ανάπτυξης μιας σκέψης, επειδή όσο φτωχότερη είναι η γλώσσα, τόσο πιο αραιή είναι η σκέψη.

Η ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα και πολλά βιβλία (1984, του Τζορτζ Όργουελ· Φαρενάιτ 451, του Ρέι Μπράντμπερι) έχουν αφηγηθεί πώς όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα εμπόδιζαν πάντα τη σκέψη μειώνοντας τον αριθμό και τη σημασία των λέξεων.
Αν δεν υπάρχουν σκέψεις, δεν υπάρχουν και κριτικές σκέψεις. Και δεν υπάρχει σκέψη χωρίς λέξεις.

(Κριστόφ Κλαβέ)

πηγή

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Ἄλλο ἡ συμφιλίωσις τῶν ἀνθρώπων, καί ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν.

"...Ὅλοι θέλουμε νὰ δώσει ὁ Θεὸς ἑνότητα πίστεως στὸν κόσμο. Μὰ ἐσεῖς τὰ μπερδεύετε τὰ πράγματα. Ἄλλο ἡ συμφιλίωσις τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν. 

Ὁ Χριστιανισμὸς ἐπιβάλλει ν' ἀγαπᾶμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιὰ τοὺς πάντες, ὅποια πίστη καὶ ἂν ἔχουν! 

Συγχρόνως ὅμως μᾶς διατάζει νὰ κρατᾶμε ἀλώβητη τὴν πίστη μας καὶ τὰ δόγματά της. Σὰν χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἐλεεῖτε ὅλο τὸν κόσμο, ὅλους τους ἀνθρώπους! Ἀκόμη καὶ τὴν ζωή σας νὰ δώσετε γὶ΄αὐτούς. 

Ἀλλὰ τὶς ἀλήθειες τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ τὶς θίξετε. Γιατί δὲν εἶναι δικές σας. Ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἰδιοκτησία μας νὰ τὴν κάνωμε ὅ,τι θέλομε."

Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη: Το αληθινό πρόσωπο της ευθανασίας (e-book)

Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη,ιατρός και μέλος του «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

Η ευθανασία ΔΕΝ τερματίζει το πόνο. Τερματίζει τον πονεμένο.

Μπορεί ο θάνατος να θεωρηθεί «ανθρώπινο δικαίωμα»; Μπορεί η ευθανασία να γίνει «επιλογή» ή παροχή υγείας; Είναι λύτρωση η αφαίρεση μιας πονεμένης ζωής; Από τί λυτρώνεται ο άνθρωπος και πώς απολαμβάνει κατόπιν αυτή την «λύτρωση»; Εκφράζει συμπόνια η απόσυρση της φροντίδας και της ανακούφισης; Είναι εντιμότητα, όταν για χάρη κάποιας διευκόλυνσης ή κέρδους, αλλά και εξαιτίας επιστημονικής ανεπάρκειας δικαιώνεται η παραμέληση και η διακοπή της ζωής;

Το ένα μετά το άλλο τα Κράτη αποδέχονται και νομιμοποιούν την διακοπή της ανθρώπινης ζωής με ιατρική βοήθεια, την λεγόμενη «ευθανασία». Προτρέπουν και στην σύνταξη προκαταρκτικής οδηγίας, η οποία επιτρέπει να μην λάβει κάποιος ιατρική φροντίδα και να εγκαταλειφθεί υπό ορισμένες συνθήκες. Αυτές οι απόψεις ακούγονται και προωθούνται εμμέσως πλην σαφώς όλο και πιο συχνά και στην Ελλάδα.

Ωστόσο, η εμπειρία από εκεί που εφαρμόστηκαν δείχνει ότι όταν ο θάνατος προσφέρεται ως «επιλογή», υγειονομική «παροχή», «δικαίωμα», έκφραση σωματικής αυτονομίας ή «λύτρωση», σημαίνει ότι κάποιοι κατάφεραν να παραπλανήσουν τους αναγκεμένους και συγχρόνως πέτυχαν να αγνοηθούν συνειδητά οι πολλαπλές ανεπάρκειες όσων έχουν την ευθύνη της φροντίδας.

Η απουσία γνώσης του Θεού κάνει τον άνθρωπο ένα απολύτως ακόρεστο ον.

Δεν υπάρχει κορεσμός στα πάθη.Δεν υπάρχει κορεσμός στην πορνεία, δεν υπάρχει κορεσμός στην κλοπή, δεν υπάρχει κορεσμός στην αγάπη της δόξας.
Επειδή η δύναμη της ψυχής είναι τόσο ισχυρή που το αντικείμενο των επιθυμιών μας πρέπει να είναι ο Θεός, και ο Θεός είναι άπειρος, επομένως οι επιθυμίες μας κατευθύνονται προς το άπειρο.

Και αν δεν γνωρίζουμε τον Θεό, δεν πιστεύουμε σε Αυτόν, δεν Τον αγαπάμε, δεν πηγαίνουμε σε Αυτόν, δεν αγωνιζόμαστε προς Αυτόν, τότε η δύναμη της επιθυμίας κατευθύνεται προς τα θνητά, απλά γήινα πράγματα.
Και τότε υπάρχουν πάντα πολύ λίγα από αυτά.

Οι άνθρωποι ρωτούν:
«Γιατί χρειάζεστε τόσα πολλά διαμερίσματα, γιατί χρειάζεστε τόση γη, γιατί χρειάζεστε τόσα πολλά αυτοκίνητα, γιατί χρειάζεστε τόσα πολλά ρούχα;»
Και λέει:"Δεν ξέρω, αλλά θέλω περισσότερα"".

Η γνώση του Θεού μετριάζει τις γήινες επιθυμίες.Και η απουσία γνώσης του Θεού κάνει τον άνθρωπο ένα απολύτως ακόρεστο ον.
Και όποιο πάθος κυριεύει έναν άνθρωπο, τον κυριεύει χωρίς πάτο.
Δεν εκπληρώνεται ποτέ, όπως η άβυσσος του κάτω κόσμου.Όσα κι αν βάλεις εκεί μέσα, πάλι δεν είναι αρκετά..

πρωθιερέας Andrei Tkachev

«Καμία ἁμαρτία μή θεωρεῖς ἀσήμαντη. Κάθε ἁμαρτία ἀποτελεῖ παράβαση τοῦ θείου νόμου, ἐναντίωση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, καταπάτηση τῆς συνειδήσεως»

Η συνείδηση (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ)

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ εἶναι ἡ αἴσθηση τοῦ πνεύματος τοῦ ἀνθρώπου, αἴσθηση λεπτὴ καὶ φωτεινή, ποὺ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό.
Ἡ αἴσθηση αὐτὴ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακὸ πιὸ καθαρὰ ἀπ’ ὅσο ὁ νοῦς. Πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ παραπλανήσει κανεὶς τὴ συνείδηση παρὰ τὸν νοῦ. Καὶ τὸν πλανεμένο νοῦ, ποὺ τὸν ὑποστηρίζει τὸ φιλάμαρτο θέλημα, γιὰ πολὺν καιρὸ τὸν ἀντιμάχεται ἡ συνείδηση.

Ἡ συνείδηση εἶναι ὁ φυσικὸς νόμος. Ἡ συνείδηση χειραγωγοῦσε τὸν ἄνθρωπο πρὶν τοῦ δοθεῖ ὁ γραπτὸς νόμος. Ἡ μεταπτωτικὴ ἀνθρωπότητα βαθμιαῖα οἰκειώθηκε ἕναν λαθεμένο τρόπο σκέψεως γιὰ τὸν Θεό, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό. Ἡ λαθεμένη σκέψη ἐπηρέασε, φυσικά, καὶ τὴ συνείδηση. Ἔτσι, ὁ γραπτὸς νόμος ἀποτέλεσε ἀναγκαιότητα γιὰ τὴ χειραγώγηση τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἀληθινὴ θεογνωσία καὶ τὴ θεοφιλή διαγωγή.

Ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ἐπισφραγισμένη μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, θεραπεύει τὴ συνείδηση ἀπὸ τὴν κακὴ προδιάθεση μὲ τὴν ὁποία τὴ δηλητηρίασε ἡ ἁμαρτία. Ἡ ὀρθὴ λειτουργία τῆς συνειδήσεως ἀποκαθίσταται, ἐνισχύεται καὶ σταθεροποιεῖται μὲ τὴν τήρηση τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ.
 Ἡ ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας καὶ ἡ ὀρθὴ λειτουργία τῆς συνειδήσεως εἶναι δυνατὲς μόνο στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μέσω τοῦ θείου νόμου της, πού κατευθύνει ὀρθὰ τὸν νοῦ. Γιατί κάθε λαθεμένη σκέψη ἐπιδρᾶ ἀρνητικὰ στὴ συνείδηση καὶ τὴ λειτουργία της.

«Μη συνηθίζεις να ηττάσαι στον πνευματικό πόλεμο, γιατί η συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση στον άνθρωπο»

«Μη συνηθίζεις να ηττάσαι στον πνευματικό πόλεμο, γιατί η συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση στον άνθρωπο» (όσιος Εφραίμ ο Σύρος).

  Μία βαθειά ψυχολογική αλλά και πνευματική παρατήρηση κάνει με τη φράση του ο μέγας όσιος Πατήρ Εφραίμ ο Σύρος. Μία παρατήρηση που την αλήθεια της τη διαπιστώνουμε όλοι στην καθημερινότητά μας: ποιος αμφιβάλλει για τη δύναμη της συνήθειας; Ό,τι κάναμε μία φορά και το επαναλάβαμε έπειτα, είναι δύσκολο να το σταματήσουμε. Τόσο που η επανάληψή του που μας έγινε συνήθεια καταστάθηκε τελικώς δεύτερη φύση μας – η προσπάθεια να σταματήσουμε μία συνήθειά μας βιώνεται συχνά ως... ξεριζωμός!

  Κι εδώ αναδεικνύεται η σημασία της συνήθειας στον πνευματικό πόλεμο, τον αγώνα δηλαδή του πιστού ανθρώπου να πορεύεται κατά το θέλημα του Θεού και όχι κατά το δικό του αμαρτωλό θέλημα: αν ο πιστός είναι χαλαρωμένος πνευματικά και ηττάται διαρκώς ή πολύ συχνά στη χριστιανική του πορεία – δεν μιλάμε για μία ήττα περιστασιακή που υφίσταται σε όλους και έχει γρήγορη μετάνοια -, τότε δυστυχώς η συνήθεια της ήττας του τον κάνει να βρίσκεται σχεδόν μόνιμα σε αντίθεση προς τον Θεό, που θα πει ότι τα πάθη και οι αδυναμίες του τον έχουν υποδουλώσει, όπως το δηλώνει και ο λόγος του αποστόλου: «σε ό,τι κανείς έχει ηττηθεί, σ’ αυτό και έχει υποδουλωθεί». 

Διαβάστε τι απαντάει το ChatGPT στο "επιχείρημα"... "δεν πειράζει ο προσωπικός αριθμός, γιατί μας παρακολουθούν ούτως ή άλλως".

ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ:
"Έτσι κι αλλιώς η κυβέρνηση (ή τα μεγάλα συστήματα) τα ξέρουν όλα – μέσω κινητών, social media, καρτών, κ.λπ.,οπότε ο Προσωπικός Αριθμός δεν αλλάζει κάτι."

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
1. Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ "διασκορπισμένων" και "κεντρικά συγκεντρωμένων" δεδομένων
Το ότι διάφορες πληροφορίες υπάρχουν σε πολλαπλές βάσεις (π.χ. κινητός πάροχος, Facebook, τράπεζα) δεν σημαίνει ότι είναι συγκεντρωμένες ή εύκολα προσβάσιμες από το κράτος ή οποιονδήποτε τρίτο.
Ο Προσωπικός Αριθμός λειτουργεί ως κόμβος που ενώνει όλα αυτά τα δεδομένα. Δηλαδή, αντί να είναι "διασκορπισμένα κομμάτια του παζλ", το κράτος αποκτά ολική, άμεση και συνδεδεμένη εικόνα της ζωής σου.
Αυτό είναι τεράστια ποιοτική διαφορά.

2. Το "χρησιμοποιώ social media" είναι εθελοντικό και αναστρέψιμο — ο Π.Α. όχι
Αν κάποιος δεν θέλει το Facebook, το διαγράφει.
Αν δεν θέλει να πληρώνει με κάρτα, χρησιμοποιεί μετρητά.
Αν δεν θέλει smartphone, έχει dumbphone.
Ο Προσωπικός Αριθμός είναι υποχρεωτικός, μόνιμος, και αναπόφευκτος για την πρόσβαση σε θεμελιώδεις κρατικές υπηρεσίες (Υγεία, Φορολογία, Παιδεία, Ασφάλιση). Δεν υπάρχει "opt-out".

3. Η διαφορά είναι η ισχύς και ο έλεγχος – όχι μόνο τα δεδομένα καθαυτά
Η Google και το Facebook έχουν πολλά για εμάς – αλλά δεν μπορούν να μας φυλακίσουν, να μας φορολογήσουν ή να μας αρνηθούν επίδομα.
Το κράτος όμως μπορεί. Όταν το κράτος έχει όλα τα δεδομένα συγκεντρωμένα και διασυνδεδεμένα, αποκτά απόλυτη εξουσία.
Άρα, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος "ξέρει", αλλά ποιος έχει την εξουσία να χρησιμοποιήσει αυτή τη γνώση εναντίον σου.

Μικρασιάτισσες Γερόντισσες, σύγχρονες οσιακές μορφές

 Οσιακές μορφές του σύγχρονου γυναικείου μοναχισμού: η καθηγουμένη της Μονής Αναλήψεως Ταξιαρχών Δράμας γερόντισσα Ακυλίνα Παρμαξίδου (γεννηθείσα στα Θείρα της Σμύρνης το 1921), η καθηγουμένη της Μονής Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς Πηλίου γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου (γεννηθείσα στο Βιλαέτι της Σμύρνης το 1921) , η γερόντισσα Άννα Γιοβάνογλου της Δράμας (γεννηθείσα στην Πάνορμο της Μικράς Ασίας το 1903), η γερόντισσα Άννα Μακκαβαίου της Μονής Αναλήψεως Ταξιαρχών Δράμας (γεννηθείσα στη Νέα Έφεσο Μικράς Ασίας το 1893) και η γερόντισσα Τιμοθέη Χριστοδούλου (εκ Μάκρης Μικράς Ασίας), ηγουμένη Μονής Αγίου Γεωργίου Βρανά Μαραθώνα Αττικής.

Μοναχή Ακυλίνα Παρμαξίδου, η εκ Θείρων Σμύρνης, καθηγουμένη της Μονής Αναλήψεως Ταξιαρχών Δράμας

Γέννηση στα Θείρα Σμύρνης και η Μικρασιατική Καταστροφή
Η Ερασμία, κόρη των ευλαβών πολύτεκνων Γεωργίου και Ευτυχίας Παρμαξίδου, γεννήθηκε στα Θείρα της Σμύρνης στις 23 Απριλίου 1921. Η Μικρασιατική Καταστροφή με τις δύσκολες συνέπειες και για την οικογένεια της -επτά συγγενείς της μαρτύρησαν στην αγχόνη- ήταν ή αιτία ώστε να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Πρόσφυγες ήρθαν στον Πειραιά στις 14 /09/1922 και λίγο αργότερα εγκαταστάθηκαν στην Δράμα.

Εγκατάσταση στη Δράμα
Στην όμορφη αυτή πόλη της Ανατολικής Μακεδονίας, όπου ήταν Μητροπολίτης ό Νεομάρτυς και Ίερομάρτυς Χρυσόστομος Επίσκοπος Σμύρνης, μεγάλωσε ή μικρή Ερασμία. Χρωστούσε την κατά Θεόν μόρφωσή της στην βαθειά και αυθεντική ορθόδοξη ευλάβεια της Μικρασιάτισσας μητέρας της και της Μικρασιάτισσας γιαγιάς της. Στα δεκατρία της μόλις χρόνια αποφάσισε να μην παντρευτεί και να αφιερωθεί ακόμη περισσότερο στον Θεό με προσευχή και προσφορά στον συνάνθρωπο.

Παράλληλα ενδιαφέρθηκε για την πνευματική της καθοδήγηση. Έτσι με την μητέρα της ανέβηκαν με τα πόδια στο χωριό Σίψα (τώρα Ταξιάρχες), που είναι κοντά στην πόλη της Δράμας, για να επισκεφτούν το καινούριο μοναστήρι της Θείας Αναλήψεως τού Σωτήρος. Εκεί συνάντησαν τον όσιο γέροντα Γεώργιο Καρσλίδη τον εν Δράμα, τον κτήτορα και ιδρυτή της Μονής Αναλήψεως . Όταν εξομολογήθηκε στον όσιο Γεώργιο, εκείνος κατάλαβε τις αγνές προθέσεις της, πρόβλεψε την κατά Θεό πραγματοποίηση τού Ιερού της πόθου και της έδειξε πνευματική αγάπη. Άν και ήταν δεκαπέντε χρόνων, ό όσιος την αποκάλεσε «Μάνα-Ερασμία» προβλέποντας τον ηγετικό-μητρικό της ρόλο μέσα στην Εκκλησία. Της όρισε θέση στο αναλόγιο της Μονής και την έμαθε να ψάλλει τον «Πολυέλεο» και όποιους άλλους ύμνους γνώριζε στην ελληνική γλώσσα.

Προσφορά κατά την Κατοχή στη Θεσσαλονίκη

Νέες δοκιμασίες έρχονται στην Ελλάδα με την Ίταλογερμανική Κατοχή. Ή νεαρή Ερασμία μετακομίζει οικογενειακώς στην Θεσσαλονίκη. Με ακατάβλητο ψυχικό σθένος και περίσσια ανδρεία προσφέρει τις υπηρεσίες της στην πολυαγαπημένη της πατρίδα, πρωτοστατώντας στα συσσίτια για τους πεινώντες στην περιοχή τού Λαγκαδά. Τολμηρή και ανδρεία και με κίνδυνο για την ίδια της την ζωή ανέλαβε την τροφοδοσία των Ελλήνων στο στρατόπεδο Παύλου Μελά πού κρατούνταν από τούς Γερμανούς. Από εκείνα τα χρόνια συνδέθηκε πνευματικά με τον επίσης κρατούμενο Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο. Στην αγνή ψυχή της κατέγραψε πολλά από την διδαχή τού αγίου αυτού επισκόπου και έγινε αυτόπτης μάρτυρας της αρνήσεως του να σώσει την ζωή του.

Επιστροφή και δράση στη Δράμα
Επέστρεψε στην πόλη της με την λήξη τού πολέμου και της Βουλγαρικής Κατοχής. Το πρόγραμμά της ήταν μοιρασμένο στην προσευχή, την μελέτη, την εργασία στους οικογενειακούς κήπους και τα χωράφια και την προσφορά διακονίας στους συνανθρώπους της. Ήταν ένας πρότυπος κοινωνικός εργάτης στην εξάσκηση της αγάπης, διότι προστάτευε και κατηχούσε κορίτσια πού βρίσκονταν σε ανάγκη κατά την μετακατοχική εκείνη περίοδο. Οργάνωσε την Χ.Ε.Ν. Δράμας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν ήταν ψυχρή κατηχήτρια, αλλά ο πατέρας, ή μητέρα, ή αδελφή πού εμψύχωνε τις κοπέλες και τις βοηθούσε να μορφωθούν, να αποκατασταθούν να γίνουν σωστές Ελληνίδες χριστιανές και μητέρες. Τις έμαθε να ψάλλουν ύμνους, να εξομολογούνται και να κοινωνούν, να έχουν μία γνήσια πνευματική ζωή μακριά από μια τυπική συμπεριφορά. Την υπηρεσία αυτή δεν προσέφερε μόνο στην πόλη της, αλλά με τα μέσα της εποχής όργωσε την επαρχία για να μεταδώσει το φώς τού Χριστού πού είχε πλημμυρίσει το είναι της.

Όταν διαχωρίστηκε ή αδελφότητα «Ζωή» και άρχισαν οι παλινωδίες στους κόλπους της, αποσύρθηκε διακριτικά. Με πίστη στον Θεό και την τόλμη που την διέκρινε στις επιλογές της μαζί με μία ομάδα νέων γυναικών ίδρυσε αδελφότητα στη Δράμα και αγοράστηκε το σπίτι τους με τον ολοήμερο κόπο και ίδρωτα τους. Τη δεκαετία του 1950 οργάνωσε συσσίτια στην Δράμα για να αντιμετωπιστούν οι πληγές που άφησε η τρίτη κατά σειρά Βουλγαρική Κατοχή στην Ανατολική Μακεδονία. Επίσης ξεκίνησε τις κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως Δράμας στον Γρανίτη. Παράλληλα όλη ή αδελφότητα εργαζόταν ακατάπαυστα ως δασκάλες, νοσοκόμες, μοδίστρες και συγκέντρωναν τα χρήματά τους με σκοπό να ιδρύσουν μοναστήρι για να πραγματοποιήσουν τον ιερό τους πόθο να μονάσουν.

Αναζήτηση τόπου για τη στέγαση της αδελφότητας
Ή Ερασμία γύρισε όλη την Ελλάδα να βρει κατάλληλο τόπο και ξεκίνησε το κτίσιμο της Αγίας Παρασκευής στην Θήβα. Σε όλο αυτό το διάστημα γνώρισε κάθε δοκιμασία και πειρασμό. Συνάντησε πολλά εμπόδια και αφάνταστες δυσκολίες. Είδε την εγκατάλειψη από τούς εν Χριστώ αδελφούς και πνευματικούς. Είχε περιπέτειες, αντιμετώπισε αρρώστιες. Ακατάβλητη, θωρακισμένη με πίστη και πολλή προσευχή, υποτάχτηκε ταπεινά στο θέλημα τού Κυρίου αποδέχθηκε την στέγαση της αδελφότητας στο μοναστήρι της Σίψας μετά από προτροπή της Μοναχής Άννας Μακκαβαίου, την οποία είχε κάνει μεγαλόσχημη ό όσιος Γεώργιος.

Εγκατάσταση και Ηγουμενία στη Μονή Αναλήψεως Δράμας
Στις 25 Μαρτίου 1970 με την ευλογία και προτροπή του επιχώριου μητροπολίτη Δράμας Διονυσίου, επισκέφτηκε με την αδελφότητα της την εγκαταλειμμένη για έντεκα χρόνια Ιερά Μονή της Θείας Αναλήψεως. Αμέσως ξεκίνησαν τον αγώνα για να ευπρεπίσουν τον ιερό χώρο. Για έξι μήνες έκαιγαν σκουπίδια, καθάριζαν πέτρες και βοηθούσαν τούς εργάτες να κτίζουν. Με πολλές στερήσεις και προσωπικό κόπο εργάστηκαν με πρωτοφανή ζήλο και ακούραστα, ενώ τα βράδια έμεναν σε εγκαταλειμμένα σπίτια πού ήταν κοντά στη Μονή. Τελικά , στις 25 Απριλίου τού 1971 τελέσθηκαν τα εγκαίνια από τον μητροπολίτη Δράμας Διονύσιο.

Πολλές φορές οι αναποδιές δεν είναι μάτι. Είναι απλώς ζωή. Και η ζωή θέλει σταυρό, όχι φυλαχτό και χάντρες.

π. Αυγουστίνος Βλάχος

Σήμερα, από το πρωί, έχω διαβάσει τρεις ευχές βασκανίας. Μήπως λόγω Τρίτης και 13; Ίσως.. Σοβαρά όμως τώρα, δεν είναι υπερβολή να πω ότι σχεδόν καθημερινά με πλησιάζει κόσμος ανήσυχος, προβληματισμένος, με φόβο, ναι με φόβο, ζωγραφισμένο στα μάτια του.

 «Πάτερ, μας μάτιασαν», «κάτι δεν πάει καλά στο σπίτι», «όλο αναποδιές», «μήπως είναι κακό μάτι;».

 Και κάθε φορά συνειδητοποιώ πόσο εύκολα ο φόβος βρίσκει χώρο μέσα μας, όταν η πίστη μπερδεύεται με τη δεισιδαιμονία και όταν η Εκκλησία αντιμετωπίζεται ασυναίσθητα σαν καταφύγιο «ξεματιάσματος» αντί ως χώρος θεραπείας και σωτηρίας.

Αρχικά να πούμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν κοροϊδεύει τον ανθρώπινο πόνο ούτε γελοιοποιεί την αγωνία. Δεν λέει ότι αυτά είναι στη φαντασία του κόσμου. Οι Πατέρες αναφέρονται στη βασκανία, το κάνουν όμως με ακρίβεια και κυρίως με διάκριση. Δεν τη βλέπουν ως μια μαγική δύναμη που έχει ο άνθρωπος στα μάτια του. Δεν υπάρχει βλέμμα που να ενεργεί αυτοτελώς και ανεξάρτητα από την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Αυτό που υπάρχει είναι ο φθόνος, η ζήλια, το πάθος της ψυχής και η αλήθεια είναι πως όταν αυτά συναντούν απέναντί τους ένα έδαφος πνευματικής αμέλειας και αστάθειας, τότε βρίσκει χώρο το κακό. Η βασκανία δεν είναι «λαογραφία», είναι ένα πνευματικό γεγονός που σχετίζεται με την ενέργεια του διαβόλου στη ζωή του ανθρώπου και ο δρόμος της θεραπείας δεν είναι μαγικός, είναι αμιγώς εκκλησιαστικός.

Με λίγα λόγια, δεν φοβόμαστε τον άνθρωπο. Φοβόμαστε την απομάκρυνσή μας από Τον Θεό. Εκεί βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος, όπως επιμένουν οι Πατέρες, όταν για όλα εκείνα που αφορούν τον άνθρωπο, μιλούν για την αιτία κι όχι μόνο για το σύμπτωμα. Αν και ο φθόνος, όπως λέει ο Χρυσόστομος, κατατρώγει πρώτα εκείνον που τον κουβαλά, πριν ακόμη πάει να πληγώσει τον άλλον. Και τελικά, το πιο τραγικό στη βασκανία, είναι ότι γεννιέται από μια καρδιά που δεν αναπαύεται, που δεν χαίρεται με το καλό του άλλου, που δεν έχει ειρήνη μέσα της.

Αυτό που λέω πάντοτε στους ενορίτες μας, είναι πως όποιος είναι βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός, όποιος ζει μέσα στην Εκκλησία, εξομολογείται, κοινωνεί, φοράει πάνω του τον Σταυρό του, ο οποίος είναι «όπλον ειρήνης, αήτηττον τρόπαιον», δεν έχει λόγο να φοβάται τη βασκανία, το μάτι ή τις κακές επιρροές. Κι αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει η Θεολογία της Εκκλησίας, που γνωρίζει καλά ότι όπου κατοικεί η Χάρις Του Θεού, δεν κυριαρχεί ο φόβος. Αν ο Χριστός κατοικεί μέσα μας, όχι ως ιδέα αλλά ως ζώσα παρουσία, τι ακριβώς θα μας πειράξει; Ποια ζήλια; Ποιο βλέμμα; Ποια δύναμη μπορεί να σταθεί απέναντι στη Χάρη Του; Η ασφάλεια του πιστού δεν είναι «ψυχολογική αυτοπεποίθηση», είναι εμπιστοσύνη στην πρόνοια Του Θεού, είναι ζωή μέσα στα Μυστήρια, είναι μετάνοια, είναι το να μην αφήνουμε την καρδιά μας ακάλυπτη.

Οἱ εὐρωπαῖοι προσκύνησαν τόν διάβολο ἀλλά ἐκεῖνος δέν τούς ἔκανε θεούς, ὅπως τούς ὑποσχέθηκε, ἀλλά δαίμονες. Αὐτή ἦταν ἡ ἀπάτη του.

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

  Ὁ εὐρωπαῖος ἄνθρωπος, ὁ διανοούμενος, ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ἀκάθαρτη καρδιά καί τό ρυπαρό μυαλό, ὁ ἄνθρωπος μἐ τόν ἡδυπαθῆ χαρακτῆρα, ἔκανε συμβόλαιο μέ τό διάβολο, ἀνανέωσε τό παλιό συμβόλαιο τοῦ Ἀδάμ, γιά νά πραγματοποιήσει τό θέλημα τοῦ διαβόλου καί θέλησε, μέ τή βοήθειά του, νά γίνει θεός. Πράγματι οἱ εὐρωπαῖοι ἄνθρωποι ἄν καί βαπτισμένοι στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ὑποτάχθηκαν στόν διάβολο, ἀρνούμενοι τόν Χριστό, γιά νά πάρουν τό παράσημο πού θά τούς ἔκανε θεούς. Καθένας τους ἀρνήθηκε τόν Χριστό, ἔφτυσε τό σταυρό, γονάτισε στό διάβολο καί ἀμέσως πῆρε τίτλους, λόρδος, βαρόνος, στρατηγός...

Ὁ διάβολος ἔδωσε ψεύτικη ὑπόσχεση στήν Εὐρώπη πώς θά κάνει τούς εὐρωπαίους ἀνθρώπους θεούς, μέ τήν προϋπόθεση νά τόν προσκυνοῦν. Οἱ εὐρωπαῖοι τόν προσκύνησαν, ἀλλά ἐκεῖνος δέν τούς ἔκανε θεούς ἀλλά δαίμονες. Αὐτή ἦταν ἡ ἀπάτη του.
Μόνο μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά θεωθεῖ ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά κάνει τόν ἄνθρωπο Θεό. Στή διάρκεια τῶν δύο χιλιάδων χρόνων, ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἔγιναν μικροί θεοί ἤ υἱοί Θεοῦ. Μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τῆς πίστης, τῆς καλοσύνης, τῆς ἐλεημοσύνης, τῆς δικαιοσύνης, μέ τίς ἐνάρετες πράξεις, τά δάκρυα, τό μαρτύριο, τή θυσία.

«Κλειδωμένος» μέσα στο σπίτι…

 Και έτσι ξαφνικά, έμεινα το βράδυ της Κυριακής «κλειδωμένος» μέσα στο σπίτι…
Η ώρα ήταν περίπου 7 το απόγευμα, όταν χρειάστηκε να κατέβω μέχρι την είσοδο της πολυκατοικίας για να παραλάβω κάτι. Σηκώνομαι από τον καναπέ, πλησιάζω στην πόρτα, πάω να ξεκλειδώσω, τίποτα! Η κλειδαριά είχε μπλοκάρει. Προσπάθησα μία, δύο, κανένα αποτέλεσμα. Τηλεφώνησα στον κύριο Νίκο, από κάτω, του πέταξα το κλειδί, προσπάθησε να ανοίξει από την έξω πλευρά, τίποτα. Τηλεφώνησε ο κύριος Νίκος στον κλειδαρά της γειτονιάς, δεν ήταν διαθέσιμος και έτσι το ραντεβού μας ορίστηκε για το επόμενο πρωί…

Προσπάθησα να μην πανικοβληθώ. Η μοναδική μου ανησυχία ήταν μη τυχόν και συμβεί κάτι και χρειαστεί να βγω από το σπίτι, ένας σεισμός ίσως ή μια φωτιά. Όμως είχε πάει ήδη αργά και μια τέτοια σκέψη δεν ήταν ό,τι πιο ώριμο. Αν για κάποιον λόγο με έπιανε πανικός τα πράγματα δεν θα κυλούσαν καλά, γι’ αυτό και έσβησα κάθε τέτοια σκέψη από το μυαλό μου.

  Ξάπλωσα μετά από ώρες στο κρεβάτι μου και σκέφτηκα πόσο εύκολα μπορείς να νιώσεις «εγκλωβισμένος». Σκέφτηκα πόσο σπουδαίο πράγμα είναι η «ελευθερία» μας. Σκέφτηκα όμως και πόσο τυχεροί ήμαστε όσοι έχουμε ένα σπίτι να μας «στεγάζει» και μια «πόρτα» να την ανοίγουμε κάθε πρωί για να πάμε στη δουλειά μας. Σκέφτηκα πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως πολύ εύκολα μπορούμε να βρεθούμε σε μια συνθήκη άγνωστη ή δύσκολη. Σε μια συνθήκη όπου τα αυτονόητα δεν είναι προσβάσιμα σε όλους και η «ασφάλεια» δεν είναι κάτι σίγουρο, είτε είσαι μέσα σε ένα σπίτι, είτε είσαι έξω από αυτό…

ΚΗΔΕΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΡΙΒΑ ΔΙΓΕΝΗ

30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1974
Λίγο πριν αρχίσει η κηδεία έφθασε ο Μητροπολίτης Κυρηνείας Κυπριανός ο οποίος αφού ασπάστηκε τον Διγενή ανέφερε:
"Στρατηγέ Διγενή,Θρύλε των θρύλων
Εκ μέρους του πατριωτικού λαού της μητροπολιτικής περιφερείας Κυρηνείας σας απευθύνω την ιεράν αυτήν στιγμήν εγκάρδιον πατριωτικόν χαιρετισμόν αγάπης, εκτιμήσεως και ευγνωμοσήνης δι' όσα προσφέρατε ως καλός πατριώτης του Χριστού και της Ελλάδος.
Υποσχόμεθα και κατηγορηματικώς διαβεβαιούμεν ότι θα συνεχίσωμεν τον δρόμον που εχάραξες, συνέχισες και με ηρωϊσμόν και αυτοθυσίαν προάσπισες μέχρι του θανάτου σου.
Το φέρετρον σου ακολουθεί ολόκληρον το Εθνος. Τα βλέμματα όλων των Ελλήνων είναι αυτήν την στιγμήν εστραμένα προς τον θρύλον του Γεωργίου Γρίβα- Διγενή.
Αρχηγέ και Εθνάρχα των Πανελλήνων. Ολοι σήμερον δίδομεν όρκον ιερόν, πραγματικόν και από τα βάθη της ψυχής μας, ότι θα συνεχίσωμεν εντονώτερον και περισσότερον αδιάλλακτον τον ενωτικόν αγώνα εις πείσμα των αντιδραστικών ανθελλήνων, δεξιών και αριστερών.

Ο Άγιος Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Α΄ (†1546)

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Α΄ (†1546), ο οποίος
κατήγετο από την Ζίτσα, κωμόπολη της Ιεράς Μητροπολέως Ιωαννίνων.

* Τοιχογραφία στην τράπεζα της Αγιορείτικης Μονής Σταυρονικήτα , της οποίας είναι ο κτήτορας (Φωτο. 1993).

** Αγιοκατατάχθηκε από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Σεπτού Οικουμενικού Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως στις 10/1ου/2023 και ο εορτασμός της μνήμης του ορίστηκε στις 13 Ιανουαρίου, ημέρα της Οσιακής του Κοιμήσεως.

Γιωβαννης Φίλιππος/πηγή

Ο «χορός του Ησαΐα»

Η ΦΡΑΣΗ “χορός του Ησαΐα” με τη σημασία «γάμος» (π.χ. "Πότε θα χορέψετε τον χορό του Ησαΐα;") προέκυψε από παρασύνδεση με τον ύμνο του γάμου “Ἡσαΐα χόρευε”, όπου όμως το ρ. "χορεύω" έχει τη σημασία «χαίρομαι, σκιρτώ από χαρά».
Ο ψαλλόμενος ύμνος στην πραγματικότητα προτρέπει τον Ησαΐα να χαίρεται (“χόρευε”), επειδή εκπληρώθηκε η προφητεία του ότι η Παρθένος θα γεννήσει τον Εμμανουήλ, τον Μεσσία (Ησ. 7,14: «ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ»):
❝ Ἡσαΐα χ ό ρ ε υ ε ,
ἡ Παρθένος ἔσχεν ἐν γαστρί,
καὶ ἔτεκεν υἱὸν τὸν Ἐμμανουήλ,
Θεόν τε καὶ ἄνθρωπον,
Ἀνατολὴ ὄνομα αὐτῷ·
ὃν μεγαλύνοντες,
τὴν Παρθένον μακαρίζομεν. ❞

ΟΜΩΣ, η επιλογή του ύμνου πιθανότατα δεν έγινε μόνο για το νόημά του (η σάρκωση εκ παρθένου)· πολλοί ύμνοι θα μπορούσαν να είναι πιο ταιριαστοί για το μυστήριο του γάμου.

«… Χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;…»

- Γέροντα, πρέπει να κοινωνούν όλοι στην Θεία Λειτουργία;
-Βρε, δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Κύριος. “Πάντες”! Μήπως έχει καμιά άλλην έννοια η λέξη και δεν την ξέρω; Και παρακάτω η ευχή λέει: “καί δι’ ἡμῶν παντί τῷ λαῷ”. Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα. Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικού. Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα; Ήρθες στην Εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το παν: έμεινες με το αντίδωρο.
Ξέρεις, τι είναι το Άγιο Θυσιαστήριο;Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης.
Οι βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες έχουν μικρή αξία.

 Η Αγία Τράπεζα είναι η φλεγόμενη βάτος. 

Εδώ κατεβαίνει ο Χριστός,το Άγιο Πνεύμα παρόν,οι άγγελοι τριγύρω. 

Φοβερό θέαμα. 

Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα να ακουμπήσω τα χέρια μου επάνω στην Αγία Τράπεζα…
Να μας δίνει ο Θεός δύναμη να αντέχουμε το “θαύμα”.
Άγιος Πορφύριος

Σε όλη τη Ρωμιοσύνη....

Σε όλη τη Ρωμιοσύνη·

στις προσευχές που έχουν ποτίσει τις πέτρες της Κωνσταντινούπολης,

 στους τρελούς ερωτευμένους της,
στις αρχαίες μελωδίες που αντηχούν στα κύματα του Πόντου,
στα πρωινά της Κύπρου με άρωμα ανθών πορτοκαλιάς,
στην ελευθερία που αντηχεί στα βουνά της Κρήτης,
στον χρόνο που έχει αποτυπωθεί στα πέτρινα τείχη της Ρόδου,
στον χρόνο που ζει ακόμη στα μάρμαρα της Αθήνας,
στις μνήμες που ανακατεύονται με τον άνεμο της Θεσσαλονίκης,
στη γη της Θράκης που δεν γνωρίζει σύνορα,
στην ακοίμητη μνήμη της Μικράς Ασίας…

Καλή χρονιά.Χρόνια πολλά

πηγή

Σύγχρονες γκιλοτίνες

Τα κεφάλια των αθώων συνήθως κόβονται από τις σύγχρονες γκιλοτίνες που τοποθετούν οι επιτήδειοι των διαφόρων παγκόσμιων συστημάτων...
Τα κεφάλια των αθώων σφαγιάζονται στους πολέμους που στήνονται από τα συμφέροντα των ... ηγετών της ανομίας.
Όπως και τα κεφάλια όλων όσων αντιδρούν, κινδυνεύουν να βρεθούν στο χώμα.
Κι αυτό... διότι ο Προδρομικος λόγος πάντοτε ενοχλούσε και πάντοτε εθεωρείτο απειλή.
Ο έλεγχος τρομάζει και η παρρησία εγείρει μίσος και φθόνο...
Σαλευει μυαλά και αλλοιώνει ήθη και πεποιθήσεις... αφού η σκυτάλη έχει πλέον δοθεί στις σύγχρονες Ηρωδιάδες και Σαλωμες...

π.Γ.Πετρ.

Η πίστη δεν ακυρώνει τον πόνο. Του αφαιρεί την απόλυτη εξουσία

Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν αντέχει άλλο. Όχι επειδή είναι ανεπαρκής, αλλά επειδή είναι άνθρωπος. Κουράζεται, φοβάται, νιώθει τα όριά του να στενεύουν και ανησυχεί μήπως ραγίσει. Αυτή όμως η κατάσταση δεν είναι πτώση. Είναι αποκάλυψη. Μαρτυρεί ότι δεν είμαστε φτιαγμένοι για να σηκώνουμε βαριά φορτία μόνο με τη δική μας δύναμη.

Η ζωή συχνά πιέζει σκληρά. Κι όμως, δεν καταρρέουμε. Μπερδευόμαστε χωρίς να χανόμαστε. Πονάμε χωρίς να σβήνουμε. Αυτό δεν είναι κατόρθωμα. Είναι ένδειξη μιας μυστικής Παρουσίας που μας κρατά όρθιους όταν το κουράγιο μας εξαντλείται. Μιας Παρουσίας πάνσοφης και παντοδύναμης, που δεν εγκαταλείπει.

Η θεραπεία της ψυχής αρχίζει όταν σταματήσουμε να παριστάνουμε τους άτρωτους. Όταν παραδεχθούμε ότι δεν ελέγχουμε τα πάντα, ότι είμαστε γεμάτοι ελαττώματα και αδυναμίες. Αυτή η αλήθεια δεν μας μικραίνει. Μας ανοίγει. Εκεί που λυγίζει η αυτάρκεια, εγείρεται η Ζωή.

Η πίστη δεν ακυρώνει τον πόνο. Του αφαιρεί την απόλυτη εξουσία. Και τότε η ταλαιπωρία δεν εξαφανίζεται, αλλά αγιάζεται. Γίνεται ευχαριστία. Και ο άνθρωπος στέκεται ήσυχος, όχι ως νικητής, αλλά ως μέτοχος μιας ζωής που ξεπερνά τον φόβο και ανοίγεται στην προοπτική της Χαριτωμένης αιωνιότητας.

Νικήτας Καυκιός

Το Ορφανοτροφείο του Γένους στην Πρίγκηπο

Εικόνα που προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα.
Το Ορφανοτροφείο του Γένους στην Πρίγκηπο, το μεγαλύτερο ξύλινο κτίσμα των Βαλκανίων, καλυμμένο με το "απαλό" πέπλο του χιονιά..!

πηγή

Εθνομάρτυς Ιερέας Παπαχρήστου Φώτιος

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΚΕΦΑΛΟΧΩΡΙ – ΗΜΑΘΙΑΣ 1944).

 Φωτογραφία στην οποία διακρίνεται ο Ιερέας Παπαχρήστου Φώτιος (1897-1944), ο οποίος γεννήθηκε στο Κεφαλοχώρι Ημαθίας το 1897. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 χειροτονήθηκε Ιερέας στο χωριό του και διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος στο Κεφαλοχώρι Ημαθίας, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας. 

 Κατά την περίοδο της κατοχής στοχοποιήθηκε από τον τοπικό ΕΑΜ και την τοπική ΟΠΛΑ (παραστρατιωτική κομμουνιστική οργάνωση) διότι παρά τις πιέσεις να ενταχθεί στον ΕΑΜ αυτός όχι μόνο δεν ενέδωσε, αλλά απέτρεπε και τους ενορίτες του να προσχωρήσουν σε αυτό, με αποτέλεσμα οι κομμουνιστές να τον χαρακτηρίσουν ως ‘’αντιδραστικό’’ και εν συνεχεία να τον επικηρύξουν, καθώς ο ιερέας βλέποντας ότι στον Ν.Ημαθίας (και όχι μόνο) είχαν σφαγιασθεί πολλοί ιερείς από τους κομμουνιστές, με προτροπή των συγγενών και των συγχωριανών του μετακινήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Τον Σεπτέμβριο του 1944 και αφού τυπικά είχαν αποχωρήσει οι κατοχικές δυνάμεις από την Ημαθία, και θεωρώντας ότι πλέον είχε αποκατασταθεί η νομιμότητα στην περιοχή, επέστρεψε και πάλι στην ενορία του στο Κεφαλοχώρι Ημαθίας. 

Ο υπερπληθυσμός των σκύλων στις πολυκατοικίες:Η νέα μάστιγα της αποσύνθεσης

Άρθρο εμπνευσμένο από τις επισημάνσεις του δημοσιογράφου Παναγιώτη Λιάκου

Ο υπερπληθυσμός των σκύλων στις πολυκατοικίες δεν είναι κοινωνική εξέλιξη· είναι εφεύρεση.
Μια επινόηση της μαζικής προπαγάνδας, ακόμη ένα εργαλείο για την αποβλάκωση του πληθυσμού, την πειθαρχία των ανθρώπων και την αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού.
Κι όμως, αυτή η μειοψηφία που κάποτε ήταν περιθωριακή, σήμερα διεκδικεί να καθορίζει τον τρόπο ζωής εκατομμυρίων πολιτών — με την πλήρη κάλυψη ενός διεφθαρμένου κράτους.
Η Βιομηχανία της Φιλοζωικής Προπαγάνδας
Η συνεχής διαφήμιση, οι χρηματοδοτούμενες καμπάνιες και η κρατική προώθηση της «σκυλοκατοικίας» δεν είναι τυχαίες.
Προωθούν ένα μοντέλο κοινωνίας όπου ο πολίτης δεν ζει — υπομένει.
Υπομένει γαβγίσματα, βρωμιά, ηχορύπανση, επιθετικότητα, και τον παραλογισμό ενός νομικού πλαισίου που προστατεύει τα ζώα περισσότερο από τους ανθρώπους.
Και έτσι φτάσαμε στον νόμο 4830/2021:
τον πιο απάνθρωπο, τον πιο αντι-ζωικό και ταυτόχρονα τον πιο αντι-ανθρώπινο νόμο που έχει ψηφιστεί ποτέ στο όνομα της «φιλοζωίας».
Έναν νόμο που δεν προστατεύει ζώα, ούτε ανθρώπους —προστατεύει τον παραλογισμό.

«Τό κάπνισμα».(π.Αθανάσιος Μυτηληναίος)

Μιλήσαμε, τήν περασμένη φορά, γιά τήν μέθη, ὅπως θά ἐνθυμεῖσθε, σύμφωνα μ’ ἐκεῖνα πού συμβουλεύει ὁ Τωβίτ εἰς τόν Τωβία, γιατί συνεχίζουμε πάντοτε εὐρισκόμενοι εἰς τήν πνευματική διαθήκη τοῦ Τωβίτ, πρός τόν γιό του τόν Τωβία. Καί τοῦ γράφει, καί τοῦ λέγει: «Οἶνον εἰς μέθην μὴ πίῃς, καὶ μὴ πορευθήτω μετὰ σοῦ μέθη ἐν τῇ ὁδῷ σου»· δηλαδή: «Μήν φθάσεις νά πίνεις κρασί καί νά μεθᾶς, οὔτε νά κάνεις συντροφιά μέ ἀνθρώπους πού πίνουν οἰνόπνευμα (κρασί)».

 Ἀλλά ἡ μέθη, ὅπως ἤδη εἴπαμε ἀπό τήν περασμένη φορά, δέν προέρχεται μόνο ἀπό τό οἰνόπνευμα (ὅπως ἤτανε γνωστό στήν ἐποχή τοῦ Τωβίτ), ἀλλά ἔχει καί ἄλλες πηγές, ὅπως εἶναι τά ναρκωτικά. Στήν ἐποχή ἐκείνη καί μάλιστα π.Χ. βεβαίως δέν ἦταν γνωστά τά ναρκωτικά. Ἀλλά ἄν πεῖτε ὅτι τό κάπνισμα -γιά τό ὁποῖο θά μιλήσουμε σήμερα- δέν προκαλεῖ μέθη (δηλαδή ὅπως τά ναρκωτικά προκαλοῦν μίαν μέθην, μάλιστα ἰδιότυπον μέθην, ὄχι ἀκριβῶς ὅπως τό οἰνόπνευμα), ὡστόσο ὑπάρχει τό εὐφραντικό στοιχεῖο, ἐκεῖνο πού δημιουργεῖ μίαν ὅπως λέγεται «εὐφορίαν», μία …, ἔτσι…, εὐχαρίστηση, σέ φέρνει… σέ εἰσαγάγει μέσα σέ παραδείσους κ.λπ., θά σᾶς ἔλεγα ὅτι τό κάπνισμα ἀνήκει στά ναρκωτικά καί θεωρεῖται ναρκωτικόν κοινῆς ἀποδοχῆς. 

Θά τό ξαναπῶ ἄλλη μία φορά, γιατί θά ἤθελα νά τό τυπώσετε καλά στό μυαλό σας καί νά τό ξέρετε: Τό κάπνισμα ἀνήκει στά ναρκωτικά. Προκαλεῖ ὅ,τι προκαλοῦν καί τ’ ἄλλα ναρκωτικά (βεβαίως σέ ἐλαφροτέρα μορφή), γι’ αὐτό ἀκριβῶς καί εἶναι ὅπως σᾶς εἶπα, ναρκωτικόν κοινῆς ἀποδοχῆς. Δηλαδή τί; Ὅλοι τό ἀποδεχόμεθα καί δέν ὑπάρχει θέμα, γι’ αὐτό. Καί αὐτό προκαλεῖ ὁμοίως τό κάπνισμα, τήν δηλητηρίαση, ὅπως καί τό οἰνόπνευμα, ὅπως καί ὅλα ἐκεῖνα τά ναρκωτικά πού προκαλοῦν βαριές μορφές δηλητηριάσεως εἰς τόν ὀργανισμόν, γι’ αὐτό μιλᾶμε καί ἀποτοξίνωση. Ἕνας ὁ ὁποῖος ἔχει πλέον παραδοθεῖ εἰς τό οἰνόπνευμα, χρήζει (ἔχει ἀνάγκη) ἀπό ἀποτοξίνωση, ὅπως ἀκριβῶς κι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος κάνει χρήση τῶν ναρκωτικῶν. Ἔτσι καί τό κάπνισμα, παιδιά, προκαλεῖ δηλητηρίαση. 

Μάλιστα σέ κεῖνον πού πρωτοκαπνίζει, δημιουργεῖ, ἀποφέρει μία ναυτία ἰσχυρή, δηλαδή μία ζάλη. Ζαλίζεται κανείς ὅταν πρωτοκαπνίσει, μετά προκαλεῖ ἐμετόν, προκαλεῖ ἀκόμη μίαν ὠχρότητα τοῦ προσώπου, ἕναν ἴλιγγο κι ἕναν ψυχρό ἱδρῶτα. Ξαναλέγω σέ κεῖνον πού πρωτοξεκινᾶ. Βέβαια ἴσως δέν ἐμφανίζονται τά ἀποτελέσματα αὐτά σέ ὅλους, ἀλλά ἀρκετοί εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ὅταν πρωτοχρησιμοποιήσουν τόν καπνόν (τό κάπνισμα) παθαίνουν αὐτά τά πράγματα.

«Παναγία η Γλυκοφιλούσα» Πέτρα Λέσβου

Ένα από τα ωραιότερα και πρωτότυπα θρησκευτικά μνημεία και προσκυνήματα, τα οποία έχει να επιδείξει όχι μόνο η κωμόπολη Πέτρα, αλλά και το νησί της Λέσβου  είναι το σεβάσμιο και ιστορικό προσκύνημα «Παναγία η Γλυκοφιλούσα». 

Αποτέλεσε και αποτελεί ισχυρό πόλο έλξης για χιλιάδες Έλληνες και ξένους επισκέπτες που κάθε χρόνο ανεβαίνουν τα 114 σκαλοπάτια για να προσκυνήσουν τη Μεγαλόχαρη, να σταθούν με δέος και να προσευχηθούν στην Αγία Εικόνα της Μεγαλόχαρης στην κορυφή του Ιερού βράχου και να νιώσουν την καρδιά τους να πάλλεται από ευλάβεια και σεβασμό!!!(φωτ.G.Seretis)

πηγή

Πόσους αγώνας θα κάνη για να μας σώση από την ΟΡΓΗ του Θεού και εμείς μένουμε ως λίθοι αναίσθητοι;

''Μου έστειλες την εικόνα της Παναγίας που δακρύζει, το πιστεύω. Αλλά η Παναγία δείχνει με το δάκρυ ότι ευρίσκεται στεναχωρημένη, διότι βλέπει το τί γίνεται.... και διότι Την βλαστημούν. Πόσους αγώνας θα κάνη για να μας σώση από την ΟΡΓΗ του Θεού και εμείς μένουμε ως λίθοι αναίσθητοι; Ποιός ξεύρει πότε η ΟΡΓΗ του Θεού θα ξεσπάση και με τί ΤΙΜΩΡΙΑ;''

Άγιος Δημήτρης [Γκαγκαστάθης] (✞ 29 Ιανουαρίου 1975)

«Μην φας! Έχουμε γρύλλο..» Από το αγροτοκτηνοτροφικό ζήτημα στην εντομοφαγία

Ευγενία Σαρηγιαννίδη

Είναι έκδηλο ότι η καταστροφή του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα γίνεται με τρόπο συστηματικό και επιδοτούμενο εδώ και πολλά χρόνια. Αφορά εξίσου τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία, την μελισσοκομία. Ο αγροτικός πληθυσμός διαρκώς συρρικνώνεται. Τα χωριά αδειάζουν. Προτείνεται ο εποικισμός τους από αλλοδαπούς και αλλόθρησκους πληθυσμούς, ενώ οι πόλεις γεμίζουν ασφυκτικά.

Τίθεται λοιπόν ένα πρώτο ερώτημα τι θα αντικαταστήσει τους παραγωγούς του πρωτογενούς τομέα; Αυτό που εύστοχα περιέγραφε ο Δερμεντζόγλου σε μια πρόσφατη γελοιογραφία του: «Rooms to let, Trolls, Influencers και Entrepreneurs»;

 Άλλωστε, το πραγματικό υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας είναι συγκεκριμένο. Όχι αφηρημένο και αόριστο. Είναι αυτό που διέρχεται καταρχάς από τη διατροφική αυτοσυντήρηση ενός λαού. Διότι, για να έχουμε υπαρξιακό…. Πρέπει προηγουμένως να υπάρχουμε. Να υπάρχουμε βιολογικά, δηλαδή να έχουμε «να φάμε», αλλά να υπάρχουμε και πολιτισμικά. Διότι, οι διατροφικές συνήθειες ενός λαού συνιστούν συγκροτητικό στοιχείο της κοινωνίας. Ο κάθε λαός έχει την «κουζίνα» του. Και η κουζίνα αυτή, όχι μόνο δίνει πολλές πληροφορίες για τις συνήθειες, τις έξεις, τη νοοτροπία, την σχέση με το φυσικό περιβάλλον, την γεωγραφία, την ιστορία κλπ. του συγκεκριμένου λαού, αλλά είναι βασικό συστατικό στοιχείο του πολιτισμού του. 

Η παγκοσμιοποίηση μεταξύ πολλών άλλων στοχεύει στην ομογενοποίηση των λαών δια της κατάργησης της κουζίνας του καθενός. Μέσα από διάφορα προσχήματα (την οικολογία, τις ασθένειες των ζώων, την ακρίβεια, την ευκολία στην πρόσβαση και κατανάλωση τροφής, τις κουλτούρες vegan κλπ.), επιχειρείται να καταργηθούν οι τοπικές διατροφικές συνήθειες με τις ιδιαιτερότητές τους.

Τίθεται λοιπόν ένα δεύτερο ερώτημα: Τι θα τρώμε; Έντομα και μεταλλαγμένα, επεξεργασμένα «τρόφιμα»; Μήπως θα φτάσουμε άραγε στην πραγματοποίηση ταινιών επιστημονικής φαντασίας, όπως η ταινία «Soylent Green» του 1973, όπου ανακύκλωναν τους νεκρούς ανθρώπους διαθέτοντας τους στην αγορά ως τρόφιμο υψηλής θρεπτικής αξίας; Σήμερα, αυτό ακούγεται ακόμα ακραίο. Πολύ ακραίο όμως πριν από ελάχιστα χρόνια ήταν να τρως σκουλήκια και γρύλλους.

Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (Κυριακή μετά τά Φῶτα)

 Πολλοὶ ἔτρεχαν στὴν ἔρημο γιὰ νὰ ἀκούσουν τὸ κήρυγμα τοῦ Προδρόμου καὶ νὰ λάβουν ἕνα ἁπλῶς ἀφυπνιστικὸ «βάπτισμα μετανοίας» στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη. Ἡ Βάπτιση ὅμως τοῦ Χριστοῦ ἦταν κάτι διαφορετικό. Ὑπῆρξε ὑπερφυής. Διενεργήθηκε μὲν διὰ χειρὸς τοῦ Προδρόμου, ἀλλὰ τελεσιουργήθηκε μὲ τὴν χάρη, τὴν παρουσία, τὴν θριαμβευτικὴ φανέρωση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Δὲν ἦταν βάπτισμα «εἰς μετάνοιαν», ὁ Χριστὸς ἦταν ἀναμάρτητος, δὲν χρειαζόταν καμμιὰ ἄφεση ἁμαρτιῶν. Δὲν βαπτίσθηκε γιὰ νὰ λάβει, ἀλλὰ γιὰ νὰ δώσει ἁγιασμό. Ἦταν βάπτισμα «ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ», γιὰ νὰ φέρει μὲ αὐτὸ κάθαρση, ἀναγέννηση, σωτηρία στὴ σύμπασα κτίση του.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἀμέσως μετὰ τὴ Βάπτισή του ὁ Χριστός, καλεῖ τὸν κόσμο σὲ μιὰ ρηξικέλευθη ἀλλαγὴ πορείας. Σὲ ποιοὺς ἀπευθύνεται ὁ Χριστός; Στοὺς ἀνθρώπους ποὺ μέχρι τότε καθόντουσαν σὲ χώρα καὶ σκιὰ θανάτου. Ποὺ ἦταν δηλαδὴ ἀνίκανοι νὰ κάνουν ἀκόμα καὶ τὸ παραμικρὸ βῆμα γιὰ νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν κατάσταση αὐτή. Ἀνατέλλει στὸ σκοτάδι τους ὁ Χριστὸς σὰν ἕνα περίλαμπρο φῶς. Καὶ τοὺς ἀπευθύνει τὸ καταλυτικὸ μήνυμά του: «Μετανοεῖτε» (Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα).

Ὁ Χριστὸς εἰσῆλθε στὸν ἀνθρώπινο κόσμο καὶ τίποτε πλέον δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἴδιο μὲ πρίν. Τὸ ποτάμι τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἀλλάζει ροή. Ὁ ροῦς τῆς ἱστορίας ἀναστρέφεται. Καιρὸς νὰ ἀλλάξουν πλεύση στὴ ζωή τους οἱ ἄνθρωποι, καιρὸς νὰ ἀλλάξουν τὰ πάντα.

Οι δύο δολοφονίες που είχαν στόχο την αρπαγή της γης.

Όχι μόνο ο Ιωάννης Καποδίστριας δολοφονήθηκε για να λεηλατήσουν ορισμένοι τις Γαίες , που μόλις, είχε «προλάβει» να κηρύξει Εθνικές (δηλαδή μη- απαλλοτριώσιμες) αλλά για τον ίδιο λόγο δολοφονήθηκε και ο Υπουργός του επί των Οικονομικών Δημήτριος Περρούκας. Επί Κυβερνήτη έγινε μέλος της Πανελληνίου και Πρώτος Γραμματέας του για τα εσωτερικά και δικαστικά θέματα, μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου,

Ήταν Πρόεδρος του θαλάσσιου Δικαστηρίου, γερουσιαστής και νομοθέτης του νεοσύστατου έθνους. Σε αυτόν οφείλονται οι νόμοι του Δημοσίου Δικαίου και οι Δικαστικοί, και η διοικητική διαίρεση της Πελοποννήσου.

Το πτώμα του βρέθηκε κατακρεουργημένο στους αγρούς του Άργους και οι πραγματικοί ένοχοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ.
Η δίκη κάποιων υπηρετών του, ότι, δήθεν, τον σκότωσαν για κάτι ασημικά, στάθηκε, φαίνεται, προπέτασμα καπνού.
Διότι ένας από αυτούς, πριν εκτελεστεί, αποκάλυψε ότι είχε πάρει «άνωθεν» την εντολή. Ο φάκελος της δικογραφίας σήμερα έχει λεηλατηθεί και τίποτα δεν περιέχει.

Τί έκανε ο Δημήτριος Περούκας και συνάντησε , τη 13η Νοεμβρίου 1851, την ίδια τύχη με τον προϊστάμενό του και αγαπημένο του προστάτη, τον Ιωάννη Καποδίστρια; ( Ήταν ακριβώς ο Περρούκας αυτός ο μαντατοφόρος που μετέφερε τις προσκλήσεις- μυστικά- να κατέβει στην Ελλάδα).

Πρόβαλλε αντιρρήσεις και σθεναρή αντίσταση κατά των εξωφρενικών αξιώσεων πολλών όρνεων που οσμίστηκαν λεία και έτρεξαν πάνω από την αιμόφυρτη και μόλις αναγεννηθείσα Ελλάδα.

Δύο και μόνο συγκεκριμένα παραδείγματα αρκούν για να δώσουν την έκταση ενός σκανδάλου μπροστά στο οποίο τα σημερινά ωχριούν.

Η πολύ ενδιαφέρουσα συνέχεια ΕΔΩ

Καί καταλιπών τήν Ναζαρέτ ἐλθών κατῴκησεν εἰς Καπερναούμ

«Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀκούσας ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι ᾿Ιωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ» (Ματθ. 4, 12-13)

«Ἐκεῖνο τὸν καιρό, ὅταν ἔμαθε ὁ Ἰησοῦς πὼς συνέλαβαν τὸν ᾿Ιωάννη, ἔφυγε γιὰ τὴ Γαλιλαία. Ἐγκατέλειψε ὅμως τὴ Ναζαρὲτ καὶ πῆγε κι ἔμεινε στὴν Καπερναούμ, πόλη ποὺ βρίσκεται στὶς ὄχθες τῆς λίμνης, στὴν περιοχὴ τῶν φυλῶν Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ».

 

  Την Κυριακή μετά τα Φώτα η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει την έναρξη από τον Χριστό του έργου της Βασιλείας των ουρανών επί γης. Το κήρυγμα του Χριστού είναι συνέχεια του Προδρομικού κηρύγματος της μετανοίας. Μετάνοια σημαίνει αλλαγή του τρόπου σκέψης, αναπροσανατολισμός της πορείας της ζωής μας με κέντρο τον Χριστό, την αγάπη, την ανάσταση. Σημαίνει κρίση του εαυτού μας, όταν αυτός θεμελιώνει τον δρόμο του στο «εγώ και μόνο εγώ», όταν πράττει ό,τι τελικά τον χωρίζει και από τον Θεό και από τον συνάνθρωπο. Σημαίνει επιστροφή στην Εκκλησία, όχι μόνο στη συνάντηση της θείας λειτουργίας και στη θεία κοινωνία, την κατεξοχήν έκφραση αποδοχής της αγάπης του Θεού, καίτοι είμαστε και παραμένουμε ανάξιοί της, αλλά και επίγνωση ότι η ζωή υπάρχει για να είμαστε σε κοινότητα, σε «εμείς», στο «μαζί» και αυτό να καθορίζει την καθημερινότητά μας, στην οικογένεια, στη φιλία, στις σχέσεις, στην εργασία, στη χαρά, στη λύπη, ακόμη και στον θάνατο.

Η αγάπη αυτή έναντι του εχθρού, είναι δώρο του Χριστού, απόρροια Πνεύματος Αγίου

Θα καταλάβεις ότι έχεις καρπό Πνεύματος Αγίου, όταν τόν άνθρωπο που σε βλάπτει, που σε αδικεί, μπορείς να τον αγαπήσεις και να τον θεωρήσεις ως ευεργέτη σου. Είναι ένα πράγμα ξένο, δεν είναι ανθρώπινο, διότι και η εντολή δεν ανθρώπινη. Η αγάπη αυτή έναντι του εχθρού, είναι δώρο του Χριστού, απόρροια Πνεύματος Αγίου. Ο μη έχων Πνεύμα Αγιον είναι αδύνατον να αγαπήσει.

Γι' αυτό πολλοί γονατίζουν και λένε στον Χριστό:
- Χριστέ μου, Εσύ είπες να αγαπήσω τον εχθρό μου. Εγώ δεν το μπορώ...
Θα σου πει τότε ο Χριστός:
- Ναι το ξέρω παιδί μου... είναι σκληρό πράγμα! Όμως το θέλεις;

Εκεί αρχίζει η ευθύνη του ανθρώπου. όχι στο -εάν δεν μπορεί να αγαπήσει τον εχθρό του, διότι είπε ο Χριστός:

 -Ανευ εμού ου δύνασθαι ποιείν ουδέν, αλλά στο εάν θέλει να τον αγαπήσει. Εάν ο άνθρωπος θελήσει, ο Θεός θα του δώσει τη Χάρη να μπορέσει. Το μεγαλύτερο έπαθλο θα πάρει ο άνθρωπος, αν κατορθώσει να αγαπήσει τον εχθρό του.

Λέει ένας Πατέρας της Εκκλησίας:

 -Κορωνίδα πάσης αρετής είναι να αγαπάς τους εχθρούς σου. Δεν θα τον αγαπήσεις για την αμαρτία και τα πάθη που έχει, αλλά ότι είναι πλάσμα Θεού και που γι' αυτόν Σταυρώθηκε ο Χριστός...