Τότε που υπήρχαν οδοφράγματα η καρδιά μας ευθυγραμμιζόταν με τους παλμούς της Ελληνικής Ιστορίας, μιας Ιστορίας που ποτέ δε βολεύτηκε με κάτι λιγότερο από την Ελευθερία.
Τότε που υπήρχαν οδοφράγματα , υπήρχαν και εφημερίδες όπως η ΕΠΙΚΑΙΡΗ που χρησιμοποιούσαν το μόνο γλωσσάρι που ταιριάζει σε τετοιες περιστάσεις.
"Τούρκοι στρατιώτες και πολίτες καθάρματα του Ντεκτάς επιτίθενται κατά των γυναικών" γράφει κάτω από μια λεζάντα".
"Σε γνωρίζω από την όψη..." είναι ο τιτλος του αφιερώματος το οποίο δημοσιεύτηκε την 25η Μαρτίου του 1989, για εκείνη την ιστορική πορεία της Κίνησης Γυναικών οι οποίες ανέβηκαν στο τουρκοπατημένο από το 1974 ύψωμα των Λυμπιών.
Εκεί όμως τους περίμενε ο εξευτελισμός όπως ομολογεί το άρθρο:
"Οι στιγμές της αποχώρησης των γυναικών ήταν συγκλονιστικά ταπεινωτικές και κρίσιμα επικίνδυνες.Τριγύρω ορύονταν με αφρισμένα λυσσώδη πρόσωπα οι τουρκικοί όχλοι.Ανέμιζαν τις σημαίες του Αττίλα και συνθήματα του Ντεκτάς.
Ύβριζαν, χειρονομούσαν χυδαιότατα, έχοντας μπροστά τους πλήθος ροπαλοφόρους του ντεκτασικού καθεστώτος και καταδρομείς του κατοχικού στρατού και κάπου εκεί μια ισχνή δύναμη Οηέδων πολλοί από τους οποίους έφαγαν άγριο ξύλο από τους αγριότερους του τουρκικού όχλου.Ένας διάδρομος ανάμεσα στους όχλους ήταν για να περάσουν οι γυναίκες της Πορείας.
Μια εικόνα που αμέσως παρέπεμπε στους Σεπτεμβριανούς διωγμούς που ξεκλήρισαν το 1955 τον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης κι ο όχλος όμοια εξαγριωμένος με τους τουρκικούς όχλους των βανδαλισμών στη Λευκωσία το 1958..."
Και το απόσπασμα που δικαιολογεί το τίτλο του άρθρου:
"Κάποια στιγμή τον "μονόλογο" του τουρκικού όχλου διέτρησε ξαφνικά αλλά αποφασιστικά η ύστατη πράξη της ανθρώπινης και εθνικής αξιοπρέπειας:
Μια ομάδα από δύο εώς τρεις δεκάδες γυναίκες σήκωσαν ψηλά το μέτωπο, επιβράδυναν αγέρωχα τον βηματισμό τους κι άρχισαν να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο του ελληνισμού."
Τότε που υπήρχαν οδοφράγματα και δεν ανταλλάσαμε εκεί στα check points , με τον ένστολο απέναντι, περιττές κουβέντες και χαμόγελα.
"Κάποια στιγμή τον "μονόλογο" του τουρκικού όχλου διέτρησε ξαφνικά αλλά αποφασιστικά η ύστατη πράξη της ανθρώπινης και εθνικής αξιοπρέπειας:
Μια ομάδα από δύο εώς τρεις δεκάδες γυναίκες σήκωσαν ψηλά το μέτωπο, επιβράδυναν αγέρωχα τον βηματισμό τους κι άρχισαν να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο του ελληνισμού."
Τότε που υπήρχαν οδοφράγματα και δεν ανταλλάσαμε εκεί στα check points , με τον ένστολο απέναντι, περιττές κουβέντες και χαμόγελα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου