Οι άνθρωποι πάγωσαν. Κάποιοι άρχισαν να ψιθυρίζουν εξοργισμένοι: «Μα είναι δυνατόν; Μέσα στην εκκλησία; Τι κάνει αυτός ο τρελός;». Η αναταραχή ήταν μεγάλη και η κατάκριση άρχισε να δίνει και να παίρνει στις σειρές των καθισμάτων.
Όταν ο θόρυβος έφτασε στο αποκορύφωμα, ο Παπα-Φώτης πλησίασε έναν από τους πιο «καθωσπρέπει» πιστούς που τον έβριζε δυνατά και του έδειξε τι κρατούσε: δεν ήταν τσιγάρο, αλλά ένα κομμάτι λευκό χαρτί τυλιγμένο σε σχήμα κυλίνδρου. Τότε του είπε με νόημα:
«Εσείς σκανδαλιστήκατε με ένα χαρτάκι που είδατε στα μάτια μου, αλλά δεν σκανδαλίζεστε με τα "τσιγάρα" και τις κακίες που καπνίζουν μέσα στις καρδιές σας κάθε μέρα!»
Τι ήθελε να πετύχει με αυτό;
Αυτή η πράξη του Παπα-Φώτη ήταν ένα κλασικό παράδειγμα «σαλότητας»:
Ξεσκέπαζε την υποκρισία: Έδειχνε στους ανθρώπους πόσο εύκολα κατακρίνουμε το εξωτερικό φαινόμενο, ενώ αγνοούμε το δικό μας εσωτερικό σκοτάδι.
Διέλυε τη φήμη του: Ήθελε να τον θεωρούν αμαρτωλό και ανάξιο, ώστε να μην τον τιμούν ως άγιο, κάτι που ο ίδιος έτρεμε από ταπεινοφροσύνη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου