Το Μοναχικό ή αγγελικό σχήμα

Αυτό είναι το μοναχικό ή αγγελικό σχήμα. Όποιος γίνεται μεγαλόσχημος μοναχός, φορά­ει το σχήμα, που είναι το σύμβολο του δεύ­τερου βαπτίσματος του.

Έχει κεντημένο πάνω του, με κόκκινη κλωστή, το Σταυρό, πάνω στο Γολ­γοθά (που παριστάνεται σαν βάθρο), τη λόγχη και το σπόγγο - σύμβολα του Πάθους του Κυρίου μας.Ας δουμε  τί συμβολίζουν τα κεντημένα γράμματα πάνω στο μοναχικό σχήμα.

Οι  πρώτες  σειρές  έχουν  εύκολους  συμβολι­σμούς.

ΤΣ ΔΦ Τούτο το Σχήμα Δαίμονες Φρίττουσι. (Δηλαδή, αυτό το αγγελικό σχήμα το τρέμουν οι δαίμονες)

ΡΡ ΔΡ Ρητορικοτέρα Ρημάτων, Δακρύων Ροή (Δηλαδή κι απ' τα πιο περίτεχνα λόγια, αξίζουν περισσότερο τα δάκρυα της μετάνοιας, που δείχνουν αληθινή αγάπη για τον Θεό)

XX XX Χριστός Χριστιανοίς Χαρίζεται Χάριν (Στους Χριστιανούς ο Χριστός χαρίζει την χάρη Του)

ΘΘ ΘΘ Θεού Θέα Θείον Θαύμα

(Δηλαδή δεν υπάρχει μεγαλύτερο θαύμα, λαμπρότερη ομορφιά, πιο ανείπωτη χαρά, απ' το ν' απολαμβάνεις τη θέα του θεϊ­κού προσώπου του Χριστού)

ΕΕ ΕΕ Εωσφόρος Έπεσεν. Εύρωμεν Εδέμ

(Δηλαδή απ' τον εγωισμό του ο Εωσφόρος, ο λαμπρός άγγελος, έπεσε απ' τον Παράδεισο. Εμείς,όμως, ας μην του μοιάσουμε. Ελάτε να βρούμε την Εδέμ, δηλαδή τον Παράδεισο)

Υπάρχει κι ακόμα μια εξήγηση γι' αυτά τα σύμβολα :

Ελένης Εύρεσις Εβραίων Έλεγχος

(Δηλαδή η αγία Ελένη βρήκε το σταυρό. Κι αυτός ο σταυρός,

ελέγχει τους Εβραίους.)

ΦΧ ΦΠ Φως Χριστού Φαίνει Πάσι

(Δηλαδή το φως της χάρης του Χριστού φωτίζει τα πάντα.

Φωτίζει εμάς, τα πλάσματα Του κι όλη την πλάση).

ΑΔΑΜ

ΤΚ ΠΓ    Τόπος Κρανίου Παράδεισος Γέγονεν (Δηλαδή ο Γολγοθάς έγινε Παράδεισος. Γιατί ο Θάνατος, πέθανε, η αμαρτία νικήθηκε, πάνω στο σταυρό του Χριστού κι όλοι, ουρανός και γη, πανηγυρίζουν).

Εμπεριστατωμένο άρθρο με πολλές φωτογραφίες ΕΔΩ

Ο Άγ.Ιωνάς Μητροπολίτης Μόσχας(με άφθαρτο λείψανο)

Ὁ Ἅγιος Ἰωνᾶς γεννήθηκε στὸ χωριὸ Σολιγκαλὶτς τῆς ἐπαρχίας Κοστρόμα τῆς Ρωσίας. Ὁ πατέρας του Θεόδωρος Ὀπουάσεβ φρόντισε γιὰ τὴν Χριστιανικὴ ἀνατροφὴ καὶ διαπαιδαγώγηση τοῦ υἱοῦ του καὶ τὸν ἔστειλε στὴ μονὴ τοῦ Γκαλίτς. Ἐκεῖ ἦταν ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τῶν στάρετς Βαρθολομαίου, Ἰωάννου καὶ Ἰγνατίου τοῦ εἰκονογράφου.

Τὸ ἔτος 1433 ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Μούρωμα καὶ Ριαζὰν καὶ ἄρχισε νὰ ἐργάζεται γιὰ τὴν πνευματικὴ οἰκοδόμηση τοῦ ποιμνίου του. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Μητροπολίτου Ρωσίας Γερασίμου (1433 – 1435), ὁ Ἅγιος Ἰωνᾶς προεβλήθηκε ὑπὸ τοῦ ἡγεμόνος τῆς Ρωσίας Βασιλείου Βασίλιεβιτς ὡς διάδοχός του. Ἐξελέγη Μητροπολίτης Ρωσίας ὑπὸ τοπικῆς Συνόδου, ποὺ συγκλήθηκε ἐσπευσμένα, δὲν μετέβη ὅμως στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ νὰ λάβει τὴν Πατριαρχικὴ εὐλογία κατὰ τὸ κανονικὸ ἔθος. Μετὰ τὸ πέρας τῆς διαμάχης τῶν ἡγεμόνων Βασιλείου καὶ Γεωργίου Δημητρίεβιτς, κατὰ τὶς ἀρχὲς τοῦ 1436, ὁ Ἅγιος μετέβη στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ ἡ προγενέστερη καθυστέρηση ὑπῆρξε ἡ ἀφορμὴ γιὰ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Πελοποννήσιου Ἰσιδώρου, ὡς Μητροπολίτου Ρωσίας.

Ὁ Ἰσίδωρος μετέβη στὴ Ρωσία μετὰ τοῦ Ἁγίου Ἰωνᾶ. Ὁ Ρῶσος ἡγεμόνας εἶχε κάθε λόγο νὰ εἶναι δυσαρεστημένος μὲ τὶς ἐνέργειες τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ λίγο ἐκτίμησε τὸν Μητροπολίτη Ἰσίδωρο γιὰ τὴν εὐφυΐα καὶ τὴν πολυμάθειά του. Οἱ λόγοι τῆς ἐνέργειας αὐτῆς τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως πρέπει νὰ ἦταν σχετικοὶ εἴτε πρὸς τὴν γενικότερη προσπάθεια γιὰ τὴν διατήρηση τῆς πειθαρχίας τῶν ὑπαγομένων σὲ αὐτὸ Μητροπόλεων, εἴτε γιατί ἀποσκοποῦσαν στὴν τοποθέτηση Ἕλληνα Ἱεράρχη σὲ τέτοια ἐπίκαιρη θέση, ὅπως ἦταν ἡ Μητρόπολη Ρωσίας.

Λίγο μετὰ τὴν ἄφιξή του στὴν Μόσχα, ὁ Μητροπολίτης Ἰσίδωρος ἔπεισε τὸν Ρῶσο ἡγεμόνα γιὰ τὴν συμμετοχὴ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας στὴν Σύνοδο τῆς Φερράρας. Ὁ ἡγεμόνας πείσθηκε μὲ τὸ ἐπιχείρημα τοῦ Ἰσιδώρου ὅτι καὶ ἡ ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν θὰ ἐπιτυγχανόταν καὶ ἡ αὐτοκρατορία θὰ διασωζόταν, διατηρούμενης τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ Ρῶσος ἡγεμόνας δέχθηκε, χορήγησε δὲ ἀξιόλογο χρηματικὸ ποσὸ καὶ πολυπρόσωπη ἀκολουθία.

Ὁ Ἰσίδωρος ἀναχώρησε ἀπὸ τὴν Μόσχα στὶς 8 Σεπτεμβρίου 1437 καὶ ἔφθασε στὴ Φερράρα στὶς 18 Αὐγούστου 1438. Ἡ Σύνοδος, ἂν καὶ οἱ Βυζαντινοὶ εἶχαν φθάσει ἀπὸ τὸν μῆνα Μάρτιο, δὲν εἶχε ἀρχίσει ἀκόμη τὶς ἐργασίες της. Ἡ συμμετοχὴ τοῦ Ἰσιδώρου στὶς συζητήσεις δὲν ἦταν μεγάλη, ἂν καὶ ὁ ρόλος αὐτοῦ στὴν καθόλου ἐξέλιξη τῆς ὑποθέσεως ὑπῆρξε σημαντικός. Γενικῶς ἀκολουθοῦσε τὶς ἀπόψεις τοῦ Βησσαρίωνος Νικαίας.

Μετὰ ἀπὸ πολλὲς ζυμώσεις καὶ ὑπὸ ἀπειλὴ πάντοτε τοῦ τουρκικοῦ κινδύνου, ὁ ὅρος τῆς ἑνώσεως ἔγινε δεκτὸς στὶς 5 Ἰουλίου 1439, ὁ δὲ Ἰσίδωρος ἦταν ἀπὸ τοὺς πρώτους, οἱ ὁποῖοι δέχθηκαν τὴν ἕνωση. Τὰ πράγματα ὅμως δὲν ἐξελίχθηκαν ὅπως ἀνέμενε ὁ Ἰσίδωρος. Ἡ κατάληξη ἦταν ἡ καταδίκη τοῦ Ἰσιδώρου ἀπὸ Σύνοδο καὶ ὁ ἐγκλεισμός του στὴ μονὴ Τσουντώφ. Στὶς 15 Σεπτεμβρίου ὁ Ἰσίδωρος διέφυγε καὶ ἔφθασε στὸ Νόβγκοροντ. Ἀπὸ ἐκεῖ κατέφυγε στὸν ἡγεμόνα τῆς Λιθουανίας Καζιμίρ, μετὰ δὲ ἀπὸ λίγο στὴν Ρώμη.

Ὁ Ἅγιος Ἰωνᾶς ἀπεστάλη πάλι στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ ὅταν ὁ ἡγεμόνας ἔμαθε ὅτι καὶ ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως εἶχε δεχθεῖ τὴν ἕνωση, διέταξε τὴν ἀποστολὴ νὰ ἐπιστρέψει. Ὁ Ἅγιος Ἰωνᾶς καταστάθηκε Μητροπολίτης ὑπὸ Συνόδου τὸ ἔτος 1448 καὶ ἀπέστειλε στὸν Πατριάρχη ἐπιστολή, γιὰ νὰ λάβει τὴν εὐλογία του.

Το λείψανο του Αγ.Ιωνά μητροπολίτου Μόσχας

Ὁ Ἅγιος Ἰωνᾶς ἀναδείχθηκε πρότυπο ποιμένα. Ἦταν πνευματικὸς πατέρας, θαυματουργὸς καὶ προορατικός. Ὅταν οἱ Ἀγαρηνοὶ περικύκλωσαν τὴν Μόσχα, ὁ Ἅγιος τοὺς ἀπώθησε μὲ τὴν προσευχή του.Στὰ τελευταῖα χρόνια τοῦ βίου του εὐχόταν νὰ βασανισθεῖ ἀπὸ κάποια ἀσθένεια, γιὰ νὰ λιώσει σὰν τὸ χρυσὸ στὸ χωνευτήρι. Ὁ Θεὸς ἄκουσε τὴν προσευχή του καὶ ἐπέτρεψε τὴ δοκιμασία. Τὰ πόδια τοῦ Ἁγίου γέμισαν πληγές. Ἔτσι, δοξολογώντας τὸ Ὄνομα τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, κοιμήθηκε τὸ ἔτος 1461.Το άφθαρτο λείψανό του βρίσκεται στη Μόσχα.Η μνήμη του τιμάται στις 31 Μαρτίου.

Πηγή 

Orthodox Hesychasm

Το χάρισμα της διακρίσεως(Από το γεροντικό)

Ο Μ. Αντώνιος καί ό κυνηγός
Ένας κυνηγός, βλέποντας τον «πατριάρχη της ερήμου» Μ. Α­ντώνιο (251 - 356) ν' αστειεύεται με τους υποτακτικούς του, σκανδαλίσθηκε. Θέλοντας ό όσιος να τον διδάξη ότι μερικές φορές ή διάκρισις επιβάλλει κάποια συγκατάβαση στην πολλή αυστηρότητα, του είπε:
- Τέντωσε το τόξο σου.
Ό κυνηγός ύπήκουσε. Ό όσιος του είπε πάλι:
-Τέντωσε το περισσότερο.
Ό κυνηγός το τέντωσε περισσότερο, οπότε ό όσιος του είπε ξανά:
- Τέντωσε το ακόμα πιο πολύ.
Ό κυνηγός διαμαρτυρήθηκε:
- "Αν το τεντώσω περισσότερο, θα σπάση.
- Το ίδιο θα συμβή, αποκρίθηκε ό όσιος, καί με τους αδελφούς,εάν άγωνίζωνται συνεχώς σκληρά, χωρίς καμμιά άνάπαυση καί αναψυχή.
(Γεροντικό)

Ό άββάς Ζήνων καί ό νηστευτής 
Σέ μια κωμόπολη ζούσε κάποιος πού τόσο πολύ νήστευε, ώστε όλοι να τον διαφημίζουν σαν μεγάλο νηστευτή. Ή φήμη του έφθασε καί στον άββά Ζήνωνα. Τότε ό άββάς τον κάλεσε κο­ντά του. Εκείνος ήρθε. Χαιρετήθηκαν καί κάθησαν. Ό άββάς άρχισε το εργόχειρο του καί ή ώρα περνούσε σε απόλυτη σιω­πή. Ό νηστευτής, μη μπορώντας να μιλήση, άρχισε να στενοχωρήται καί ν' άδημονή. Στό τέλος δεν άντεξε καί είπε:
- Εύχήοου για μένα, άββά, γιατί θέλω να φύγω.
- Γιατί; τον ρώτησε εκείνος.
- Νιώθω σφίξιμο στην καρδιά μου καί δεν ξέρω τι συμβαίνει.
Όταν ήμουν στον κόσμο νήστευα μέχρι το βράδυ καί δεν ένιω­θα καμμιά δυσκολία. Εδώ στην έρημο δεν αντέχω.
- Στόν κόσμο, του άπαντα ό άββάς, από τα αυτιά σου τρεφό­σουν. Σέ έτρεφαν οι έπαινοι των ανθρώπων. Πήγαινε λοιπόν καί, όπως οι άλλοι, να κάνης κάθε μέρα ενάτη (δηλ. να γευματίζης μια φορά στις τρεις το απόγευμα).
Ό νηστευτής πήγε στον κόσμο καί με δυσκολία καί θλίψη περί­μενε την ώρα του φαγητού, ενώ άλλοτε με ευκολία νήστευε μέχρι το βράδυ. Το διαπίστωσαν αυτό οι γνωστοί του καί έλε­γαν μεταξύ τους:- Φαίνεται ότι δαιμόνιο τον κυρίευσε.
Λυπημένος εκείνος πήγε στον άββά Ζήνωνα καί του περιέ­γραψε τη νέα κατάσταση. Καί ό γέροντας του είπε:
- Αυτός είναι ό σωστός δρόμος. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Μακριά από τους επαίνους να εργάζεσαι μυστικά καί με κόπο την αρετή.
(Γεροντικόν)

Ο άββάς Παφνούτιος καί ό άρχιληστής

Ο άββάς Παφνούτιος δεν έπινε εύκολα κραοί. Συνήντησε όμως σ' ένα ταξίδι του μια συμμορία ληστών την ώρα πού έπι­ναν. Ό άρχιληστής τον έγνώριζε καί ήξερε ότι αποφεύγει να πίνη, αλλά βλέποντας τον κατάκοπο από την όδοιπορία τον λυπήθηκε καί, για να τον ξεκούραση, πήρε ένα ποτήρι κρασί στο ένα χέρι καί ένα σπαθί στο άλλο, τον πλησίασε καί, προ­τείνοντας του το κρασί, είπε: -"Αν δεν το πιής, θα σε σκοτώσω.
Ο όσιος κατάλαβε γιατί το έκανε αυτό ό Ληοτής, εννόησε το Θέλημα του Θεού καί, θέλοντας να τον κερδίση, πήρε το πο­τήρι καί το ήπιε.
Ό άρχιληστής τότε σκέφθηκε ότι φέρθηκε σκληρά καί του είπε:
-Συγχώρησέ με, σββά, σε στενοχώρησα. -Δεν με στενοχώρησες, αποκρίθηκε ό όσιος. Πιστεύω μάλι­στα ότι γι αυτή σου την καλωσύνη, ό Θεός θα σε άνταμείψη καί σ' αυτή τη ζωή καί στην άλλη.
- Με την χάρη του Θεού, υποσχέθηκε τότε ό άρχιληστής, από τώρα δεν θα κάνω κακό σε κανένα. Ετσι ό διακριτικός άββάς τον κέρδισε, θυσιάζοντας το θέλη­μα του.
(Γεροντικόν)

Ο άββάς Σιλουανός καί ό επισκέπτης του

Ένας μοναχός επισκέφθηκε τον άββά Σιλουανό. Και βλέπο­ντας τον να εργάζεται είπε τα ευαγγελικά λόγια:
- «Μη εργάζεσθε την βρώσιν την άπολλυμένην... Μαρία γαρ την άγαθή μερίδα έξελέξατο».
Άκούοντάς τον ό γέροντας λέει στον μαθητή του:
Ζαχαρία, δώσε στον αδελφό ένα βιβλίο καί βάλε τον σ' ένα άδειο κελλί.
Όταν έφθασε ή ενάτη, δηλ. στις τρεις το μεσημέρι, ό επισκέ­πτης είχε τα μάτια του στην πόρτα του κελλιού περιμένοντας να τον καλέσουν στο φαγητό. Καί επειδή κανείς δεν τον έκάλεσε, σηκώθηκε καί πήγε στο γέροντα.
- Δεν έφαγαν οι αδελφοί σήμερα; ρώτησε.
-Έφαγαν, απήντησε ό άββάς.
- Καί γιατί δεν με καλέσατε κι εμένα;
- Μα εσύ είσαι άνθρωπος πνευματικός καί δεν έχεις ανάγκη
υλικής τροφής. Ενώ εμείς είμαστε σαρκικοί, θέλουμε να φάμε καί γι' αυτό εργαζόμαστε. Εσύ όμως την «άγαθήν μερίδα» διά­λεξες. Διάβαζες λοιπόν όλη την ήμερα καί δεν θέλεις άλλη
τροφή.
(Γεροντικόν)

Χαστούκι στη ματαιοδοξία(Άπό το βίο του Αγ.Νικολάου Πλανά)

Μια κυρία, γνωστού εμπόρου των Αθηνών, αρρώστη­σε, Ή κυρία αύτη είχε μια εξαδέλφη πού είχε έλθει από την Αίγυπτο, πλούσια.Ελένη Βλάχου ώνομάζετο.Ηλθε νά ΐδή την ασθενή έξαδέλφην της."Ομιλίας γενομένης, της λέγει: «Να στείλης να φέρης τον παπα-Νικόλα, να σου διάβαση ευχή υπέρ υγείας».Ή κόρη της ασθενούς άρέσκετο πολύ εις την έξωτερικήν καλαισθησίαν.Ο παππούς,όμως,λόγω του ότι λει­τουργούσε καθημερινά,άνακατευόμενος με κεριά, με σκονισμένα έρημοκκλήσια, με τις λαδιές τους κ.λ.π., δεν μπορούσε να διατηρηθή ολοκάθαρος. Βέβαια, καθαρός ήτα­νε, αλλά όχι όπως θα τον ήθελε ή δεσποινίδα εκείνη. Λέγει λοιπόν στη θεία της: -Καλή μου θεία, να φέρωμε από τις μεγάλες εκκλησίες έναν ευπρεπή ιερέα, και όχι αυτόν, πού θα είναι σκονισμένος από την εκκλησία κ.λ.π.

Την αυτή νύκτα βλέπει στον ύπνο της τον παπα-Νικόλα, με όλόχρυσον άμφίεσιν, με φελόνια χρυσά και της λέγει: «Σοϋ αρέσω,παιδί μου»; Έντρομος έξύπνησε ή κοπέλλα, έστειλε αμέσως να φωνάξη τη θεία της, και την παρεκάλεσε να φροντίση να φέρη το συντομώτερο τον Παππού. Αυτή ανέθεσε σε μία βαπτιστήρα της,Κατίνα ονόματι,και της λέγει: «Πήγαινε γρήγορα, να πής εκ μέρους μου εις τον Παππού, να έλθη αμέσως μετά
την λειτουργίαν εις το σπίτι».ΊΗλθε ή κοπέλλα συγκεκινημένη για όσα προηγήθησαν και μας τα είπε. Μετά πήρε τον παπα-Νικόλα και τον πήγε στην ασθενή.Όταν ανέ­βαιναν τις σκάλες, κατέβηκε ή κόρη τής ασθενούς να τον ύποδεχθή μετά μεγάλης ευλάβειας, οπού καθώς έσκυψε να του φιλήση το χέρι της λέγει: «Σοΰ άρεσα, παιδί μου,όπως με είδες»; Συγκίνησις και κατάπληξις διεπέρασε όλο της το σώμα. Ποτέ δεν περίμενε έναν τέτοιο έλεγχο στη ματαιοδοξία της.     

     Από το βιβλίο «Ό παπα-Νικόλας Πλανάς, ό απλοϊκός ποιμήν τών απλών προβάτων», έκδ. Άστήρ.                                        ·

Σύναξις της Υπεραγίας Θεοτόκου του Αμαράντου Ρόδου(3 Απριλίου)

Ἡ ἱερὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Ἀμαράντου Ρόδου τιμᾶται στὴ Μόσχα, στὸ Βορονὲζ καὶ σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Ρωσίας, ὅπου φυλάσσονται ἀντίγραφα αὐτῆς. Στὴν εἰκόνα ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος κρατᾶ τὸ Θεῖο Βρέφος στὸ δεξί της χέρι καὶ στὸ ἀριστερό της χέρι ὑπάρχει ἕνα μπουκέτο ἀπὸ κρίνους. Αὐτὸ τὸ μπουκέτο συμβολικὰ δηλώνει τὸ ἀμάραντο ἄνθος τῆς παρθενίας τῆς Ἀειπαρθένου
Πηγή.

Η προσευχή του Οσίου Εφραίμ-2)Πνεύμα περιεργείας

Την περιέργεια πολλοί σοφοί του κόσμου εύστοχα την καταδικάζουν. Γιατί ένας που είναι περίεργος δεν μπορεί να είναι κι έχέμυθος (Τερέντιος). Γιατί όποιος ασχολείται με τα ξένα πράγματα αρρωσταίνει από την περιέργεια του (Ευκλείδης ό Μεγαρεΰς).


Ό άγιος Κασσιανός ό Ρωμαίος, στον έκτο περί των οκτώ λογισμών της κακίας

 λόγων του, αναφέρει πώς από την αργία γεννιέται ή περιέργεια, από την

 περιέργεια ή αταξία καί από την άταξίά κάθε κακία. Ή περιέργεια λοιπόν

 συνδέεται με την αργία καί πιστά την ακολουθεί. Είναι, κατά τον καταπληκτικό

 στίς παρομοιώσεις όσιο Ιωάννη της Κλίμακος, ή κόλλα που μας κρατάει

 προσκολλημένους στα γήινα.


Εΐναι αλήθεια πώς ό αργός καί περίεργος με κάτι εύκολο θέλει ν' ασχολείται, ώστε

 να δικαιολογεί την ύπαρξη καί την παρουσία του. Αθετώντας την εκτέλεση των

 θείων εντολών καί άλλων σοβαρών εργασιών, ψάχνει καί βρίσκει μια απατηλή

 ενασχόληση με τους άλλους καί τα πράγματα. Θεωρεί ολο­κλήρωση τη φροντίδα

 καί τίς ερωτήσεις για τα πολλά, φοβού­μενος κι αποφεύγοντας συστηματικά τα

 επώδυνα. Ή περιέρ­γεια καί ή φυγοπονία, κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας,

χαρακτηρίζουν τον εργάτη των παθών. Αντιθέτως ό φίλος του Θεού μεριμνά πάντα

 πώς ν' αρέσει στόν Κύριο κι αυτή εΐναι ή κύρια φροντίδα του.



Ή περιέργεια επίσης φανερώνει τη φιλαυτία του άνθρώπου, καθώς καί την

 υπερηφάνεια του. Ή περιέργεια τΰπτει καί τους θεωρούμενους ευφυείς καί πολύ

 τους ευφάντα­στους, οι όποιοι είναι κι εΰκολώτερα επιρρεπείς στην πολυ­λογία καί

 την ΰψηλοφροσύνη. Ή ηδονή της λεξιθηρίας, των λογοπαιγνίων, της επιδείξεως

 γνώσεων, είναι δείγμα περίερ­γων, πού ασχολούνται πολύ με τους άλλους, πού

 θέλουν ν' αρέσουν στους άλλους, πού θέλουν να κυριαρχούν των συζη­τήσεων. Έτσι

 φθάνουν, ασχολούμενοι συνεχώς με τους άλ­λους, να μην ασχολούνται διόλου με

 τον εαυτό τους, να μη δέχονται συμβουλές καί κρίσεις, παρά μόνο εύκολα να δίνουν.


Ό άββάς Δωρόθεος ασχολείται με μια σπανιώτερη περί­πτωση περιέργειας.

 Αναφέρει: Τυχαίνει καμιά φορά να υποψιαστεί κάποιος κάτι καί τα πράγματα να

 αποδείξουν ότι ήταν άληθινό. Καί γι' αυτό ακριβώς ισχυρίζεται ότι, επειδή θέλει να

 όιορθώσει τον εαυτό του, πάντοτε κινείται με καχυποψία καί περιέργεια, κάνοντας την ακόλουθη σκέψη:

«"Αν μιλάει κανείς εναντίον μου κι εγώ τον άκοϋσω, θα καταλάβω ποιο είναι το

 σφάλμα που με κατηγορεί καί θα διορθωθώ».

Ό μέγας άββάς αμέσως καταδικάζει τον σκεπτόμενο έτσι, τον θέλει μάλιστα

 δαϊμονόκινητό. "Αν έχει πράγματι διάθεση διορθώσεως, ας μετανοήσει όταν του

 υπο­δείξουν το λάθος του κι ας μην αυξάνει καί δικαιολογεί έτσι την περιέργεια του.

Είναι καλή καί απαραίτητη ή γνώση καί ή φιλομάθεια. "Ομως όσο κακή είναι ή

 άγνωσία καί ή αμάθεια, τόσο προσο­χή θέλει ή ακατάπαυστη περιέργεια καί ή από

 αυτή πολυ­πραγμοσύνη καί διάχυση. Οι πολλοί, μάταιοι, άτακτοι καί βλαπτικοί

 λογισμοί σκοτίζουν το νου καί δεν τον αφήνουν να εννοήσει κι εκείνο πού

 πρέπει.'Ας συγκεντρώνεται ό άνθρωπος στον εαυτό του κι ας άσχολείται μέ τ'

 απαραίτητα καί αναγκαία.Τα τόσα καθημερινά μηνύματα, οι ειδήσεις καί οι

 .μεταβολές του κόσμου, όσο κι αν θέλουμε, δεν τα προλαβαί­νουμε όλα. Με σύνεση

 ας συγκεντρωνόμαστε στα χρήσιμα καί ουσιαστικά ωφέλιμα. "Ας γίνουμε σαν

 τους σοφούς εκείνους επιστήμονες πού κατορθώνουν τα μεγάλα ασχολούμενοι με τα μικρά.


'Ας εξειδικευθούμε να γνωρίσουμε τα βάθη των καρδιών μας.Όπως λέγει ο

 πάνσοφος άγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης:

"Ας είσαι προσεκτικός εραστής εις το να καταλάβης τα πνευματικά και

 ουράνια...Και βέβαια θέλεις εϋαρεστήσει πολύ τον Θεόν, ό οποίος έχει δια τους

 εκλεκτούς καί ήγαπημένους του εκείνους, πού τον αγα­πούν και σπουδάζουν να

 κάμουν το θέλημά Του

''Η ειρήνη των αρετών και η ταραχή των παθών''-Εκδ.Τήνος-''Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου''