" ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΔΕΝ ΤΣΑΚΩΝΟΜΑΙ.Ο,ΤΙ ΔΙΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ,ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ.."(Mνήμη των Αγίων της 6ης Μαΐου)

 Και τα έτη όλων σας πολλά κι ευλογημένα και θεοφιλή και θεάρεστα.
Ο βίος των σήμερα εορταζομένων Αγίων, του Αγίου και Δικαίου Ιώβ του Πολυάθλου, του Οσίου Σεραφείμ του Δομβοΐτου, της Αγίας Σοφίας της εν τη Κλεισούρα, επιβεβαιώνουν πολλές απ’ τις εντολές του Θεού τις οποίες ετήρησαν στη ζωή τους.
Αλλά, κυρίως, αυτό που λέει ο Θεός προς όλους μας :
ΕΝ ΤΗ ΥΠΟΜΟΝΗ ΥΜΩΝ ΚΤΗΣΑΣΘΕ ΤΑΣ ΨΥΧΑΣ ΥΜΩΝ
Η υπομονή είναι μια προϋπόθεση για τη Σωτηρία, Χάριτι Θεού, της ψυχής μας, της αθάνατης ψυχής μας.

ππ
Πόση υπομονή δεν έκανε ο Ιώβ!Είχε όλα τα αγαθά του Θεού!
Επέτρεψε ο Θεός και τα ‘χασε όλα, σπίτια, κοπάδια, περιουσίες, παιδιά, τα πάντα.
Κι όταν τον προκαλούσε η γυναίκα του
- Τί είναι αυτά που υποφέρεις πάνω στην κοπριά και σε τρώει η αλλεργία και ξύνεσαι… πες ένα λόγο εναντίον του Θεού και τελεύτα. Πες κάτι εναντίον του Θεού, Αυτού που επιτρέπει και παθαίνεις όλα αυτά και να πεθάνεις.
- Πώς μιλάς έτσι άφρων γυνή, Κύριος έδωκε, Κύριος αφείλατο. Ο Θεός μας τα έδωσε όλα ο Θεός μας τα παίρνει. Γυμνός ήρθα σ' αυτή τη Γη και γυμνός απελεύσομαι.
Όπως και γυμνοί απελευσόμεθα οι πάντες.Φτιάχνομε εδώ πράγματα, θάματα τ’ αφήνομε μια μέρα και φεύγομε όλοι.
Αλλά εκείνος :
ΕΙΗ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΥΡΙΟΥ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΝΑΠΟ ΤΟΥ ΝΥΝ ΚΑΙ ΕΩΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ!
Αυτό που ψάλλουμε στη Θεία Λειτουργία, στην άλλη Περίοδο την Εκκλησιαστική, τώρα λέμε το «Χριστός Ανέστη».
Κι αυτό μου θυμίζει και τους Γεροντάδες μας, εδώ, που υπέφεραν πολλές ταλαιπωρίες με την υγεία τους, με πειρασμούς κι όμως υπέμεναν καρτερικά.
   Έλεγαν εκεί στο Γέροντα Κύριλλο, την τελευταία διετία της ζωής του , που ήτανε σχεδόν κάθε μέρα στα Νοσοκομεία με πολλές ιατρικές πράξεις, επεμβάσεις, ταλαιπωρίες:
- Καλά εσύ τόσα χρόνια να δουλεύεις στο Θεό και να υποφέρεις έτσι;
Κι η απάντησή του ήταν:
- Ααα με το Θεό δεν τσακώνομαι. Ό,τι δίνει ο Θεός ευλογημένο είναι.
Να η υπομονή πού εξασκείται και πώς ο Θεός επιτρέπει να δοκιμαζόμεθα και να δίνομε τις εξετάσεις μας για την άλλη ζωή.

   Κι ο Άγιος Σεραφείμ ο Δομβοΐτης πόσα δεν υπέστη για την Αγάπη του Χριστού. Κι όταν ήρθε η ώρα να κάνει Μοναστήρι, εκεί, στο Όρος του Δομβούς, το 16ο αιώνα, που ήταν, όπως είπαμε συνασκητής, εχθές είπαμε, με τον Όσιο Δαυίδ στο Όρος Στείρι, ανάμεσα Ελικώνος και Παρνασσού, εφθόνησε ο διάβολος που ήθελε να χτίσει το Μοναστήρι και έβαλε εκεί και τον συκοφαντήσανε, όπως και τον Όσιο Δαυίδ και τον κάλεσε ο Τούρκος πασάς της Λιβαδειάς, όπως και τον Όσιο Δαυίδ.
Και τον πηγαίναν, λέει, τρεις Τούρκοι στον άρχοντα της Λιβαδειάς , αλλά , καθοδόν, είδαν πόσα θαύματα έκανε αυτός ο άνθρωπος του Θεού και κατάλαβαν ότι ήταν αγιασμένος άνθρωπος και ότι όλες αυτές οι κατηγορίες ήταν συκοφαντικές και τον άφησαν ελεύθερο.
Πόσο ταπείνωνε, όμως, αυτός που αποκαλείτο " ο Νέος Αντώνιος", ως νέος Αντώνιος της Λιβυκής Ερήμου, σαν τον Άγιο Αντώνιο τον Μεγάλο, τον είχανε οι άνθρωποι. Κι εκείνος απέφευγε τη δόξα των ανθρώπων και έφευγε και απομονωνότανε.
Ακόμα μέχρι και το τέλος της ζωής του που κάλεσε τους Πατέρες και τους έδωσε τις τελευταίες νουθεσίες και κυρίως να έχουν Αγάπη, όπως και ο Όσιος Δαυίδ ακριβώς, τους είπε να τον θάψουν στο παλιό το Μοναστήρι, για να μην ξέρει ο κόσμος και να μην συρρέει και δοξάζεται, έστω και μετά το θάνατό του.
Βλέπετε πώς οι Άγιοί μας φυλάγαν αυτήν την Αρετή της ταπεινώσεως , που είναι ο θεμέλιος λίθος για την πνευματική ζωή του Χριστιανού!

Κι η Αγία Σοφία,τον 20ο αιώνα, τί δεν υπέμεινε. Έχασε τον άντρα της, το γιο της,

Εδώ είναι ο παράδεισος! Εδώ είναι η Ανάσταση!

  Σ' ένα Πασχαλινό γράμμα του έγραψε τα εξής που θα θεωρηθούν ως παρακαταθήκη του:

''Να αγαπήσουμε τον πλησίον και θα αγαπήσουμε τον Χριστό. Να αγαπήσουμε αυτούς που μας προσβάλλουν, τους εχθρούς μας και θα μας ανοίξουν οι πύλες της χαράς και ο Αναστημένος Χριστός θα ανταμώσει την ψυχή μας που έχει αναστηθεί στην αγάπη. Να, αυτό είναι! Μόνο αυτά τα λίγα περιμένει από μας ο Κύριος! Εδώ είναι ο παράδεισος! Εδώ είναι η Ανάσταση! Να αγαπήσουμε την αγάπη και θα ζήσουμε εν Χριστώ, που αναστήθηκε μετά από το Πάθος και το θάνατο που υπέφερε από αγάπη για μας!''

Από το βιβλίο: Ο θαυμαστός Γέροντας Βιτάλιος(Βίος-αγώνας-Χαρίσματα) Εκδόσεις ''Ορθόδοξος Κυψέλη''

πηγή

Άγγελος όμως Κυρίου έσβησε τη φλόγα και η αγία Ειρήνη διέμεινε άβλαβής...(Από τον βίο της Αγ.Ειρήνης)

  [....]Στη συνέχεια ο βασιλιάς, πού αρρώστησε και έφευγε από τη ζωή, έδωσε εντολή στον έπαρχο να μη την αφήσει αλλά να την τιμωρήσει. Εκείνος την οδήγησε σιδεροδέσμια και την έβαλε μέσα σε δυνατή φωτιά. Άγγελος όμως Κυρίου έσβησε τη φλόγα και η αγία Ειρήνη διέμεινε άβλαβής, ενώ και τα δεσμά της έσπασαν.
Αποτέλεσμα ήταν να μείνει κατάπληκτος ο έπαρχος και μαζί με τους εκεί παρευρισκόμενους να πιστέψει και να προσέλθει στο Χριστό[....]

Ο βίος της Αγίας Ειρήνης

ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ-Θα κάνω πολλά θαύματα πριν έλθουν τα δεινά...

 

Ο Άγιος Εφραίμ από τίς πρώτες κι΄ όλας εμφανίσεις του στήν τότε ηγουμένη Μακαρία, είχε πεί:
“Θά κάνω πολλά θαύματα, γιά νά πιστέψει ό κόσμος καί νά σωθεί (νά σώσει δηλαδή τήν ψυχή του), πρίν έρθουν μεγάλα δεινά.”

Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, πού ἔρχονται νά ἐξομολογηθοῦν, δέν ξερουν νά ἐξομολογοῦνται...

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

    «Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, ποὺ ἔρχονται νὰ ἐξομολογηθοῦν, δὲν ξερουν νὰ ἐξομολογοῦνται. 

Οὐδεὶς ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἔρχεται, καὶ μάλιστα ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔχουν χριστιανικὴ ζωὴ καὶ εἶναι χρόνια ἐξομολογούμενοι, γιὰ ἐξομολόγηση. Αὐτοὶ ἔρχονται ἁπλῶς γιὰ μιὰ ἀνακούφιση ἢ γιὰ νὰ ἐπιτύχουν μιὰ καινούργια ἑρμηνεία, μιὰ καινούργια ἀπάντηση, μιὰ καινούργια λύση, ποὺ θὰ εἶναι πιὸ ἱκανοποιητικὴ στὶς ἐπιθυμίες τους· ἔρχονται γιὰ ἕνα ἔγγισμα, γιὰ νὰ βροῦν μιὰ συντροφιὰ στὴν ἀπομόνωση τὴν ὁποία ζοῦν, ἔρχονται γιὰ νὰ ἐπιτύχουν κάτι, ὄχι ὅμως γιὰ νὰ ἐξομολογηθοῦν· ἢ ἔρχονται καὶ λένε τὶς ἁμαρτίες τους χωρὶς νὰ μετανοοῦν, διότι δὲν αἰσθάνονται τὶς ἀνομίες τους, οὔτε κἂν ξέρουν τί εἶναι ἀνομία.

  Ἔρχεται κάποιος καὶ σοῦ λέει, «δὲν πῆγα στὴν ἐκκλησία, ἔκανα αὐτό, δὲν ἄκουσα τὴν μάνα μου», ἀλλὰ γιὰ τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν μετανοεῖ. Ὅλο αὐτὸ ποὺ κάνει εἶναι ἁμαρτία, ἀλλὰ δὲν ἔχει τὴν αἴσθηση τῆς ἀνομίας του. Δὲν λέει κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο ἁμάρτησε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· αὐτὸ ποὺ λέει, εἶναι κάτι μὲ τὸ ὁποῖο ἔχει συνθηκολογήσει· ἂν δὲν εἶχε συνθηκολογήσει, δὲν θὰ ἐρχόταν νὰ τὸ πῇ σ'ὲμένα, θὰ ἄλλαζε ἀμέσως ζωή, θὰ ἐξεγείρετο.

«Ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός», λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Αὐτός, ποὺ τὰ λέγει αὐτά, θὰ παραμείνῃ στὴν ἴδια κατάσταση.»

Στην Γραφή δεν υπάρχει επικήδειος! Υπάρχει μόνο κήρυγμα Αναστάσεως και διακήρυξη Αθανασίας!

Εκλήθηκα κάποτε να κηρύξω σε μιά κηδεία. Άνοιξα την Αγία Γραφή για να βρω κάτι σχετικό με επικήδειο. Μα δεν βρήκα! Όπου συνάντησε νεκρό, ο Κύριος τον ανάστησε. Στην Γραφή δεν υπάρχει επικήδειος! Υπάρχει μόνο κήρυγμα Αναστάσεως και διακήρυξη Αθανασίας! ''ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα'', διαβεβαίωσε ο Κύριος.

Κωνσταντίνος Κούρκουλας (1921-2016)

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΕΥΧΟΛΟΓΙΑΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΦΕΙΑ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

 https://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/liturgical/chrysostomos_anages.pdf

...είδε την ψυχή του Φώτη Κόντογλου να την κρατά ο Άγιος Εφραίμ, και μέσα σε δόξα να την οδηγεί στον Ουρανό!

  Περνούσε δύσκολες ημέρες στο νοσοκομείο ο αείμνηστος και εξαίρετος λογοτέχνης και Αγιογράφος Φώτης Κόντογλου, και η πιστή και αγαπημένη γυναίκα του Μαρία Κόντογλου, η γυναίκα που πέρασε ολόκληρη ζωή σιμά του με την ιερή επιλογή της υλικής πτωχείας, της εξωλογικής, καρδιακής πίστης και του πνευματικού πλούτου ήταν γονατιστή και προσευχόταν για την θεραπεία του. Επικαλούνταν τον Μεγάλο μας Άγιο Εφραίμ.
   Ο Φώτης Κόντογλου ευλαβούνταν ιδιαίτερα τον Άγιο. Με την πληροφορίες του ιδίου του Αγίου, Θεία Χάριτι,, φιλοτέχνησε την πρώτη εικόνα του.
 Η σύζυγός του δεόταν ακατάπαυστα. Περίμενε. Το θαύμα της ανάρρωσης.Αντ'αυτού είδε το Θαύμα της Αιωνίου Ζωής και της Μακαρίας Αναπαύσεως.
Την ώρα που προσηύχετο,είδε την ψυχή του Φώτη Κόντογλου να την κρατά ο Άγιος Εφραίμ, και μέσα σε δόξα να την οδηγεί στον Ουρανό!
Εκείνη ακριβώς την ώρα τηλεφώνημα από το νοσοκομείο,της ανακοίνωνε ότι ο άνδρας της δεν βρισκόταν στη ζωή.Ο Φώτης Κόντογλου έφευγε.
Ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας και Θαυματουργός Εφραίμ που εορτάζει αύριο, ήταν ο πρεσβευτής, ο διάμεσος που τον οδήγησε κατευθείαν στον Ουρανό.

πηγή

Οι ποιητές για τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ την περίοδο 1823-1872

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η με απαγχονισμό εκτέλεση από τους δυνάστες Οθωμανούς του εθνοϊερόμαρτυρα Αγίου Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Γρηγορίου Ε΄, την ημέρα του Πάσχα του 1821, συντάραξε τις συνειδήσεις των επαναστατημένων Ελλήνων. Αυτό το συναίσθημα απαθανάτισαν ποιητές της εποχής εκείνης, ή αργότερα, το 1871 και το 1872, με την ανακομιδή των λειψάνων του από την Οδησσό στην Αθήνα και την αποκάλυψη ανδριάντα του στην πρωτεύουσα της Ελλάδας.

Τον Μάιο του 1823 και σε διάστημα ενός μηνός ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε τον «Ύμνο στην Ελευθερία», τον Εθνικό μας Ύμνο. Σε αυτόν γράφει (Σε παρένθεση ο αριθμός του στίχου):

«Όλοι κλαύστε, αποθαμένος ο αρχηγός της Εκκλησιάς. Κλαύστε, κλαύστε, κρεμασμένος ωσάν νάτανε φονιάς (135). Έχει ολάνοικτο το στόμα π’ ώρες πρώτα είχε γευθή τ’ Άγιον Σώμα, λες πως θε να ξαναβγή (136). Η κατάρα που είχε αφήσει λίγο πριν να αδικηθή εις οποίον δεν πολεμήση και ημπορεί να πολεμή (137)...Εξ αιτίας του εσπάρθη, εχάθη αίμα αθώο χριστιανικό, που φωνάζει από τα βάθη της νυκτός: Να ΄κδικηθώ» (154).

Ο Σολωμός και εις το λυρικό ποίημά του «Εις τον θάνατον του Λόρδου Μπάϊρον», το οποίο συνέθεσε το 1825, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Άγγλου φιλέλληνα ποιητή, γράφει: « Όλοι εκείνοι οι πολεμάρχοι περιζώνουνε πυκνοί την ψυχή του Πατριάρχη, που τον πόλεμο ευλογεί». (56).

Ο επτανήσιος ποιητής Ιούλιος Τυπάλδος (1814-1883) το 1856 εξέδωσε την «Ωδή στον πατριάρχην Γρηγόριον». Γράφει:
«Ένα καράβι καρτερεί, άπλωσε τα πανιά σου. Δέησες και θρήνοι και ψαλμοί! Το ξόδι κατεβαίνει. Σηκώσου σα βασίλισσα, Ελλάδα, αναστημένη, και δέξου στες αγκάλες σου τον πρωτομάρτυρά σου....

Στο δαφνοστόλιστο Ναόν ο Πατριάρχης μπαίνει. Μύριες ολότρεμες καρδιές χτυπούν ολόγυρά του. Γαλήνη της παράδεισος λάμπει στα βλέμματά του, κι ως ηγεμόνας νικητής στο θρόνο του ανεβαίνει.

“Χριστός ανέστη” ξεφωνεί και την πνοή γρικάει, του μαρτυρίου που προχωρεί... τι θόρυβος μακρία; Φονιάδες άμετροι με μιας ορμούν στην Εκκλησία, που όλη βλαστήμιες και κραυγές και χτύπους αντηχάει.

"Δεν τα υπομένεις όλα για τη δική μου αγάπη;"

  Ενθυμούμαι στο βίο του αειμνήστου γέροντός μας, του Ιωσήφ του Ησυχαστού, ο οποίος κοιμήθηκε το 1959, που εκεί κάποτε είχε πολλές δυσκολίες και θλίψεις με κάποιους υποτακτικούς τούς οποίους πήρε κοντά του. Δεν ήταν για αυτή τη δουλειά οι άνθρωποι εκείνοι ούτε ήταν για την έρημο που ζούσε ο γέροντας εκεί αλλά τον βρήκαν καλό και του φορτώθηκαν.
  Του φορτώθηκαν, του φορτώθηκαν, από αγάπη τους φορτώθηκε αλλά δεν τους άντεχε και σκεφτόταν τι να κάνει, να τους διώξει ή να φύγει εκείνος. Μέχρι που ήρθε σε πολύ μεγάλη δυσκολία και μεγάλη θλίψη και μεγάλο πόνο και σε απελπισία, ας πούμε,σχεδόν, και προσευχόμενος είδε τον Χριστό Εσταυρωμένο που του λέει:
"Δεν τα υπομένεις όλα για τη δική μου αγάπη;"
   Δηλαδή, τελικά, βλέπετε το ερώτημα ανάγεται και φτάνει σε αυτό το ερώτημα: δηλαδή, όλα αυτά τα οποία νομίζεις ότι φταίει ο άντρας σου, φταίει ο υποτακτικός σου, φταίει η δουλειά σου, τα οικονομικά σου, η υγεία σου, η ηλικία σου, η πατρίδα σου, η πόλη σου, ο γείτονάς σου, όλα αυτά τα πράγματα ο άνθρωπος πρέπει να τα ανεβάσει στο επίπεδο της σχέσης του με το Θεό. Και να τα χρησιμοποιήσει σαν εφαλτήρια, σαν βαθμίδες πάνω στις οποίες θα πατήσει για να κάνει το άλμα να συναντηθεί με το Θεό.

 Ε, οι βαθμίδες είναι δύσκολο να τις βρεις. Δεν φταίνε εκείνες! Πρέπει να πατήσεις

Η ανακομιδή των λειψάνων της Αγ.Μαρίας της Μαγδαληνής(4 Mαΐου)

 

[...]Ακολουθώντας τον δρόμο και την ζωή των Αποστόλων, αρχίζει την μακρινή οδοιπορία, καταφρονώντας κόπους, εμπόδια και δυσκο­λίες. Καθ' οδόν διδάσκει και κηρύττει. Διηγείται και διακηρύττει την Ανάσταση του Κυρίου. 

«Και ποιος μπορεί να διηγηθή τις δυσκολίες που της έτυχαν στην οδοιπορία; και πόσον πλήθος προσείλκυσε στην πί­στη δια της σαγήνης του Ευαγγελίου; Αυτά τα γνωρί­ζουν καλώς όσοι μελετούν με σπουδή και επιμέλεια τα χρονικά της Ιταλίας, εις τα οποία σώζονται ιστορίες ότι πολύ εδοξάσθη η μακαρία από τον Θεό» γράφει ο Νικηφ. Κάλλιστος Ξανθόπουλος. 

Και συνεχίζει: «Αλλά και προς αυτόν τον Καίσαρα Τιβέριον παρου­σιάσθηκε και καλά εξετέλεσε την αποστολή της. Δεν θα πίστευε ποτέ κανείς ότι θα είχαν καλύτερο τέλος -όσα δηλαδή έπρεπε να πάθουν- αυτοί που εσταύρωσαν τον Χριστό, ο Άννας, ο Καϊάφας και ο Πιλάτος, καθώς ιστορούν άνθρωποι φιλαληθέστατοι». Αφού δικάσθηκαν και τιμωρήθηκαν οι σταυρωτές του Κυρίου, η μακαρία Μαρία η Μαγδαληνή κατήχησε τους πι­στούς στην Ρώμη και τους στερέωσε στην πίστη -συ­νεχίζει ο ίδιος βιογράφος. Και αφού κήρυξε στην Ρώ­μη, περιηγήθηκε όλη την Ιταλία και Γαλλία. Και επέ­στρεψε στα Ιεροσόλυμα, αφού πρώτα πέρασε από την Αίγυπτο, την Φοινίκη, την Συρία και την Παμφυλία. Σ' όλες αυτές τις χώρες εδίδασκε και εκήρυττε το Ευαγγέλιο και την πίστη στον Αναστάντα Ιησού. Στα Ιεροσόλυμα μικρό διάστημα παρέμεινε μαζί με την Υπεραγία Θεοτόκο, ως την Κοίμησή της.

  Κατά την παράδοση της Εκκλησίας μας, η αγία Μαρία Μαγδαληνή μετέβη κατόπιν στην Έφεσο, ό­που ζούσε και εδίδασκε ο ηγαπημένος μαθητής, ο υιός της βροντής, Ιωάννης. 

Εγώ ούτε ηγουμενεία ζήλεψα, ούτε δόξα ζήλεψα, ούτε κτίρια, ούτε τιμές. Ζήλεψα τον παράδεισο!

  Κάποιοι, τρία χρόνια μετά, τον προτρέπανε να φτιάξει ένα καλό Ηγουμενείο, γιατί λείπει στη Μονή.
Και τους ξένους, από διάκο μέχρι πατριάρχη κι από κλητήρα μέχρι υπουργό, συνήθως τους δεχότανε σε μια στενή, απέριττη και χωριάτικη τραπεζαρία, εκεί που τρώγανε και τρώνε οι μοναχοί.
Ένα δωμάτιο με λίγες καλές καρέκλες επάνω, είναι κι αυτό ανεπαρκές.
Δεν του άρεσε η ιδέα του μεγάλου Ηγουμενείου και, όταν τον πίεσαν, τα είπε κάπως αυστηρά:
– Άκουσε. Εγώ ούτε ηγουμενεία ζήλεψα, ούτε δόξα ζήλεψα, ούτε κτίρια, ούτε τιμές. Ζήλεψα τον παράδεισο! Ο άγιος Δαβίδ, που ζούσε στα σπήλαια και στις ερήμους και δεν είχε αυτά, τι έκανε; Με την απλότητα και την ταπείνωση κέρδισε τον παράδεισο. Διάβασες σε κανένα Βίο αγίων ότι φτιάξανε το τάδε ηγουμενείο, το τάδε κτήριο και κερδίσανε τον παράδεισο; Αλλά έκαναν θυσίες, προσευχές, νηστείες, χαμαικοιτίες και τέτοια. Είχαν αρετές, μ’ αυτές κερδίσανε τον παράδεισο. Εγώ θέλω τουλάχιστον μια γωνία στον παράδεισο, σε μια άκρη…
Και όμως χρήματα θά ’βρισκε για το Ηγουμενείο… Το ταγαράκι στεκότανε πάντα στη θέση του, πάντα γεμάτο:
– Έρχονται, έλεγε, οι φτωχοί μου και λέω και τους δίνω. Και κείνο δεν αδειάζει. Γυρίζω και το βρίσκω ξεχειλισμένο.
Για να μην ξεχνάει τις πολλές περιπτώσεις, που έκρινε ότι πρέπει να στέλνει χρήματα, είχε καταλόγους. Τους βρήκαμε στο κελάκι του μακαριστού γέροντα. Κι επειδή χρειάζονταν μεγάλα χρηματικά ποσά, έλεγε σε προσκυνητές, ευκατάστατους, με τρόπο γενικό:
– Τα χρήματα δεν τα δίνει ο Θεός όλα για τον εαυτό μας.
Και το θαυμαστό ήτανε ότι το ταγαράκι τις περισσότερες φορές γέμιζε χωρίς ο ίδιος να βάζει μέσα κάτι. Δεν μπορούσε μάλιστα να το βλέπει γεμάτο. Ήξερε πολύ καλά ότι για να γεμίζει μόνο του, εκείνος πρέπει να δίνει.
Φώναξε μια μέρα τον π. Π. και του έδινε πολλά χρήματα για κάποιον που έκανε εγχειρήσεις στο εξωτερικό. Ο π. Π. υπενθύμισε ότι «πριν λίγες ημέρες δώσαμε» και ότι ακόμα είναι νωρίς για νέα προσφορά.
– Αυτά που στείλαμε τελείωσαν. Ξέρω εγώ τι σου λέω. Το σακούλι μου πάλι γέμισε. Τι να τα κάνω; Πέντε δίνω, πενήντα έρχονται…

Από το ομώνυμο βιβλίο,Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, εκδόσεις «Τροχαλία»

πηγή

Με το σχίσιμο του ναού, νικήθηκε η αμαρτία από το Χριστό και αποκαταστάθηκε η σχέση του ανθρώπου με το Χριστό.

  Το πρώτο θαύμα που έγινε αμέσως μετά το ''τετέλεσται'' του Χριστού, είναι ότι σχίστηκε το καταπέτασμα του ναού του Σολομώντα. 

 Το καταπέτασμα συμβόλιζε την αμαρτία του ανθρώπου και χώριζε τον άνθρωπο από το Θεό, γι΄αυτό και όλοι οι άνθρωποι, δίκαιοι και άδικοι, πριν την Ανάσταση, πήγαιναν στον Άδη. Με το σχίσιμο του ναού, νικήθηκε η αμαρτία από το Χριστό και αποκαταστάθηκε η σχέση του ανθρώπου με το Χριστό. Άνοιξε έτσι ο δρόμος του ανθρώπου για τον παράδεισο. Ο δρόμος αυτός είναι η ωραία πύλη που υπάρχει στην Εκκλησία, η οποία άνοιξε και προσφέρει τη σωτηρία του ανθρώπου δια της Θείας Κοινωνίας.

 Δημήτριος Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας

Ποτέ ένας παπάς δεν λειτουργεί μόνος του. Έχει Ουράνιο επισκέπτη!

 Ο παπάς όταν λειτουργεί δεν πρέπει να βλέπει άνθρωπο, πρέπει να βλέπει τον εαυτό του και την ψυχή του, πόσους Αγγέλους έχει γύρω του. Ποτέ ένας παπάς δεν λειτουργεί μόνος του. Έχει Ουράνιο επισκέπτη!

Οσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Ὢ τούς ἀγαθούς ἀνθρώπους!

Ὢ τοὺς ἀγαθοὺς ἀνθρώπους! μὲ τὰ πρόσχαρα
Μάτια καὶ τὸ λιγομίλητό τους στόμα,
Ποὺ γεννιῶνται, ζοῦν, πεθαίνουν σὰν τὰ δέντρα τους
Ριζωμένοι στὸ ἴδιο χῶμα.
Ὢ τοὺς ἀγαθοὺς ἀνθρώπους! ἀσπρομάλληδες
Γεροπλάτανους κ’ ἔλατα παλικάρια,
Καὶ πολύκαρπες μαννάδες, κι’ ὀμορφόπαιδα,
Νεροκαλαμιᾶς βλαστάρια.
Ὢ τοὺς ἀγαθοὺς ἀνθρώπους! ἀπ’ τὸν κίνδυνο
Τῆς ἀνθρώπινης νεροποντῆς ἐκεῖνοι
Θὰ μᾶς σώσουν, ὁλογύρω μας ἀπλώνοντας
Τὴν ἀνθρώπινη γαλήνη.

Γεώργιος Δροσίνης, Οι Αγαθοί Άνθρωποι, Θα Βραδιάζη, 1923

Στη φωτογραφία ο ποιητής Γεώργιος Δροσίνης (1859-1951).

Νέα Αθηναϊκή Σχολή

Η σωτηρία του ανθρώπου ξεκινάει από την ορθή πίστη και όχι από την καλή συμπεριφορά.

Για να σωθεί ο άνθρωπος, δεν είναι αρκετό να είναι καλός άνθρωπος και να μην πατάει ούτε τα μυρμήγκια. Η σωτηρία του ανθρώπου ξεκινάει από την ορθή πίστη και όχι από την καλή συμπεριφορά. 

Η σωτηρία του ανθρώπου συνίσταται στο τρίπτυχο:
α) Βάπτισμα
β) Μετάνοια και Εξομολόγηση και
γ) Θεία Κοινωνία. 

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο στον Παράδεισο. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος!
   Η Βασιλεία του Θεού δεν αποκτάται με τα καλά έργα, με τον κόπο και τον ιδρώτα του ανθρώπου, δεν είναι δηλαδή αξιομισθία ο Παράδεισος, αλλά είναι δώρο, και χάρισμα από τον Θεό στα παιδιά Του. Γινόμαστε παιδιά του Θεού (δεν είμαστε όλοι παιδιά Του), όταν αποκτήσουμε ''συγγένεια με τον Χριστό'', όταν έχουμε δηλ. κατά Χάρη αδερφό τον Χριστό. Αυτό επιτυγχάνεται δια της Θείας Κοινωνίας (ρέει μέσα μας Αίμα Χριστού) και έτσι αυτόματα, έχουμε τον Θεό Πατέρα.

 Δημήτριος Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας

Ὁ ὅσιος Περνιακός.Ένας άγνωστος άγιος της Κύπρου

   Ερείπια προσκυνήματος αγίου, το οποίο βρίσκεται μέσα στη νεκρή ζώνη της κοινότητας Δένεια, στην επαρχία Λευκωσίας. Στους κατοίκους της περιοχής ο Άγιος είναι γνωστός με το όνομα Περνιακός, το οποίο όμως δεν βρίσκεται στο αγιολόγιο της Εκκλησίας.

    Σύμφωνα με τον αρχαιολόγιο Στέλιο Περδίκη, στη Δένεια υπάρχουν πολλοί αρχαίοι ρωμαϊκοί τάφοι. Σε έναν από αυτούς εικάζεται ότι είχε ενταφιαστεί ένας χριστιανός ασκητής. Στο τοπογραφικό σχέδιο που είχαν φτιάξει οι Άγγλοι κατά την αποικιοκρατία έχουν σημειώσει την ύπαρξη πηγής και αγιάσματος σε μικρή απόσταση από τον παλαιοχριστιανικό τάφο (cubiculum) και τα ερείπια ναού (ο αρχαίος τάφος, ο οποίος στο μισό είναι σκαμμένος στον φυσικό βράχο και στο επάνω μέρος σώζεται ημίκτιστο οικοδόμημα). Από κάποια αντικείμενα που εντοπίστηκαν, όπως κεραμίδια με χαραγμένους σταυρούς επάνω, ο τάφος τοποθετείται στον 4ο με 5ο αιώνα μ.Χ..

  Ο λόφος του Αγίου Περνιακού, καθώς και η γύρω περιοχή διασώζουν αρχαιολογικά κατάλοιπα, νεκροταφεία, σπήλαια, πηγές, λαγούμια, μεγάλων και μικρών διαστάσεων υδατοδεξαμενές και κινστέρνα, που μαρτυρούν τη συσσώρευση και συλλογή υδάτων. Υπάρχουν επίσης προϊστορικές αρχαιότητες, που μαρτυρούν τη συνεχή εγκατάσταση από την αρχαιότητα κατά μήκος της εύφορης πεδιάδας του Οβκού ποταμού.

Ονομασίες

   Το όνομα του Αγίου δεν είναι βαπτιστικό, έτσι εικάζεται ότι πίσω από το όνομα αυτό πρέπει να κρύβεται κάποιος άγνωστος όσιος ασκητής, ο οποίος έζησε στον συγκεκριμένο τόπο, όπου φύεται η περνιά (ή περνάρι). Είναι πολύ πιθανόν, όταν λησμονήθηκε το αρχικό όνομα του αγίου μέσα στους αιώνες, να προσδόθηκε στον άγνωστο τούτο θαυματουργό ασκητή το φυτώνυμο Περνιακός. Σύμφωνα με τον ΣτέλιοΠερδίκη, ο χώρος είχε συνδεθεί με θεραπείες δερματικών παθήσεων, κυρίως παιδιών. Η παράδοση λέει ότι έλουζαν τα παιδιά στο νερό της πηγής και ακολούθως τα άλειφαν με σκόνη, την οποία κατασκεύαζαν με φύλλα περνιάς (πουρνάρι).


Εικόνα αγίου Περνιακού

Η σημερινή εικόνα του Αγίου Περνιακού από την εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους της Δένειας είναι έργο λαϊκής τέχνης των αρχών της δεκαετίας του 1980 και αντιγράφει εκείνη που είχε κλαπεί.

  Ο άγιος Περνιακός ο θαυματουργός, όπως επιγράφεται σε σύγχρονη (1982) εικόνα προσκυνηταρίου, αγνοείται από τους συναξαριστές. Εικονίζεται ως μεγαλόσχημος μοναχός, γέρων διχαλογένης. Με το δεξιό χέρι κρατά σταυρό και με το αριστερό ειλητάριο με την επιγραφή «Σύσκηνον / Περνιακέ / κόσμω τ’εν ασκή/

Ο Άγιος Γεράσιμος στην θύρα του, στέκει όρθιος μπροστά μας για 445 χρόνια και θαυματουργεί ασταμάτητα!

Ο Άγιος Γεράσιμος στην θύρα του, στέκει όρθιος μπροστά μας για 445 χρόνια και θαυματουργεί ασταμάτητα! Ο Άγιος της καρδιάς μας”!

Κυριακή του Θωμά πανηγυρίζει ο Άγιος Γεράσιμος της Κεφαλλονίας ο Πολύτιμος Θυσαυρός.
  Η τοπική Εκκλησία γιορτάζει τον Άγιο Γερασιμο απο τις 16 έως τις 23 Αυγούστου και από τις 20 έως τις 26 Οκτωβρίου.

   Κατά τις ημέρες αυτές, όπως και την περίοδο απο το Σάββατο του Λαζάρου ως και την Κυριακή του Θωμά, ο Άγιος παραμένει όρθιος μέσα στην Κρυστάλλινη λειψανοθήκη και μπροστά στην νότια θύρα του Ιερού Βήματος. 

  Στις 16 Αυγούστου, στις 20 Οκτωβρίου και την Κυριακή του Θωμά λιτανεύεται εώς τον Μεγάλο Πλάτανο και τοποθετείται επάνω στο Πηγάδι, στην Ι.Μ. του Αγίου. Και έχει συμβεί πολλες φορές το εξής παράδοξο: υπερχειλίζει το νερό του πηγαδιού και ο πλάτανος χαμηλώνει τα κλαδιά του. Έτσι οι πιστοί παίρνουν νερό για αγίασμα και φύλλα για φυλακτά. 

  Στις 23 Αυγούστου και στις 26 Οκτωβρίου λιτανεύεται ως τα αλώνια της Ι.Μ. του Αγίου. Τότε θεραπεύονται πολλοί ασθενείς, ιδιαίτερα δαιμονισμένοι.
“Όταν στην προσευχή σου προς τον Άγιο Γερασιμο ενώσεις τα χέρια σου … Ο Άγιος ανοίγει τα δικά του και σ’ αγκαλιάζει …!!”
«Της Πελοποννήσου θείος βλαστός
και Κεφαλλονίας ο πολύτιμος θησαυρός
και πάσης Ελλάδος το καύχημα το μέγα
Γεράσιμε θεοφρων σκεπε την νήσο σου!»

πηγή

Αναστάσιμη Θεια Λειτουργία στον σταύλο που έζησε για 19 χρόνια ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος στο Προκόπι της Καππαδοκίας.

  Αναστάσιμη Θεια Λειτουργία στον σταύλο που έζησε για 19 χρόνια ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος στο Προκόπι της Καππαδοκίας.
Τελέστηκε χθες με τη συμμετοχή προσκυνητών εκδρομέων από Ελλαδα, Ρωσία, Ουκρανία, Γεωργία, Τουρκία.Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.
Σ αυτό το μέρος ο Άγιος φύλαγε τα ζώα του Αγά και παρέμεινε εκεί με τη θέλησή του και μετά την απελευθερωσή του.
Κοιμόταν στο μέρος, οπου τώρα χρησιμοποιείται ως Αγία Τράπεζα.

πηγή

Όταν όμως παρατηρούσε την κατάχρηση εξουσίας των αρχόντων του λαού...(Αγ.Κοσμάς ο Αιτωλός)

 

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός προέτρεπε τους Ρωμιούς να σέβονται τους προεστούς και τους γεροντότερους. Όταν όμως παρατηρούσε την κατάχρηση εξουσίας των αρχόντων του λαού, τότε απερίφραστα τους έλεγχε δημοσίως λέγοντας: 

  «Αν τύχει οι προεστοί σας και οι άρχοντές σας και οι πιο μεγάλοι σας γίνουν άδικοι και σκληροί. Αν τύχει και τους κυριεύσει η εγωπάθεια και η αισχροκέρδεια και κατά βάθος δεν θέλουν να ανοίξετε τα μάτια σας, για να μπορούν να εκμεταλλεύονται άνομα την τίμια δουλειά σας και τον ιδρώτα σας, τότε όποιοι και αν είναι αυτοί, αδελφοί μου, τους αναθεματίζω και τους μαστιγώνω. Είναι κολασμένοι και παιδιά του διαβόλου και αξίζουν την οργή σας και την καταφρόνια σας».

1η Μαΐου 1982.Eπίσημη μεταφορά των λειψάνων της Αγίας Πριγκίπισσας Ελισάβετ Φεοντόροβνα στον Ι.Ν.της Αγ.Μαρίας της Μαγδαληνής,στο Όρος των Ελαιών

 

Την 1η Μαΐου 1982 έγινε η επίσημη μεταφορά των λειψάνων της Αγίας Πριγκίπισσας Ελισάβετ Φεοντόροβνα στον Ιερό Ναό της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής,στό Όρος των Ελαιών,κοντά στον κήπο της Γεσθημανή στα Ιεροσόλυμα.

  Τό βράδυ τῆς 17ης πρός 18η Ἰουλίου 1918, οἱ κρατούμενοι( ο Μεγάλος Δούκα Σέργιος Μιχαήλοβιτς Ρομανώφ και οι πρίγκηπες Ιβάν,Κωνσταντίνος και Γεώργιος Ρομανώφ) ρίχθηκαν ζωντανοί στό πηγάδι ἑνός ὀρυχείου, ὅπου βρῆκαν ἀργό τραγικό θάνατο, ἀπό τά τραύματα, τήν πεῖνα καί τήν δίψα. Τήν Μεγ. Δούκισσα ἀκολούθησε μέ τήν θέλησή της στό μαρτύριο ἡ Μοναχή Βαρβάρα Γιακόβλεβνα, ἀπό τῆς πρώτες ἀδελφές τῆς Μονῆς.

  Ὅταν τά Λευκά Στρατεύματα τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ ἔφθασαν στήν περιοχή, ἄρχισε προσπάθεια νά ἀνασυρθοῦν τά σώματα. Τό Λείψανο τῆς μ. Βαρβάρας βρέθηκε τήν 8η Ὀκτωβρίου καί τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἐλισάβετ τήν 11η τοῦ ἰδίου μηνός. Ἄν καί εἶχαν περάσει τρεῖς περίπου μῆνες ἀπό τόν μαρτυρικό τους θάνατο, τά Λείψανα βρέθηκαν ἀδιάφθορα, μέ τά χέρια σέ σχῆμα Σταυροῦ! Στό στῆθος τοῦ μωλωπισμένου Λειψάνου τῆς ἁγ. Ἐλισάβετ, βρέθηκε μία πολύτιμη εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος, μέ τήν ὁποία τήν εἶχε εὐλογήσει ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Γ', κατά τήν προσχώρησή της στήν Ὀρθοδοξία, τήν Κυριακή τῶν Βαϊων τοῦ 1891.

Ο λαός είναι σάν υπνωτισμένος καί μιά φοβερή δαιμονική δύναμη έχει μπεί σέ δράση(Οσία Ματρώνα)

 

Ρώτησαν την Αγία Ματρώνα,  το 1925:

- Γιατί επέτρεψε ό Θεός νά κλείσουν καί νά γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες στη Ρωσία; καί απάντησε μέ τά παρακάτω λόγια:

-Αυτό ήταν τό θέλημα τού Θεού. Ο λαός είναι σάν υπνωτισμένος καί μιά φοβερή δαιμονική δύναμη έχει μπεί σέ δράση. Βρίσκεται στόν αέρα, καί διεισδύει παντού. Παλιά, ή δαιμονική αυτή δύναμη κατοικούσε στά έλη καί στά πυκνά δάση, επειδή οί άνθρωποι πήγαιναν τακτικά στήν εκκλησία, φορούσαν καί τιμούσαν τόν σταυρό. Τά σπίτια τους ήταν προστατευμένα από τίς εικόνες, τά κανδήλια πού έκαιγαν, τόν αγιασμό πού έκαναν...Τά δαιμόνια πετούσαν μακριά καί φοβόντουσαν νά πλησιάσουν...Σήμερα όμως, τά σπίτια αυτά αλλά καί οί ίδιοι οί άνθρωποι έχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων γιά τήν απιστία τους καί τήν απομάκρυνσή τους από τόν Χριστό.

Δεν τον άφησες στον βυθό της απιστίας..!

«Τόν Θωμᾶν οὐ κατέλιπες βαπτιζόμενον, Δέσποτα, βυθῷ ἀπιστίας, παλάμας προτείνας εἰς ἔρευναν» (ὠδή στ΄ κανόνος Κυριακής Θωμά).

(Δεν εγκατέλειψες, Δέσποτα Κύριε, τον Θωμά, την ώρα που βυθιζόταν στον βυθό της απιστίας, καθώς τού άπλωσες τις παλάμες για έρευνα).

  Συνηθίζουμε να μιλάμε για τον «άπιστο» Θωμά. Όμως και το Ευαγγέλιο αλλά και η υμνογραφία της Εκκλησίας δεν παύουν να σημειώνουν ότι την απιστία ή την ολιγοπιστία του Θωμά την είχαν και οι άλλοι μαθητές του Κυρίου, με πρώτον μάλιστα από όλους τον κορυφαίο των μαθητών απόστολο Πέτρο. Και έρχεται ακριβώς η ποίηση των ημερών για να θυμίσει, πέρα από άλλες «απιστίες», τη βεβαιωμένη από τον ίδιο τον Κύριο ολιγοπιστία του Πέτρου, όταν είδε τον Κύριο, προ της Αναστάσεώς Του βεβαίως, να περιπατεί επί των κυμάτων της θάλασσας της Γαλιλαίας και Τον παρακάλεσε, εφόσον είναι Εκείνος, να του επιτρέψει να έλθει κοντά Του, πατώντας κι αυτός πάνω στη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Και ποιο το αποτέλεσμα; Ο Πέτρος, όσο έβλεπε τον Κύριο, να μπορεί να περπατάει σαν επάνω σε ξηρά, όταν όμως συνειδητοποίησε την «πραγματικότητα» του περιβάλλοντος, να αρχίσει να βυθίζεται, γιατί απίστησε. 

 Το γεγονός αυτό δεν έχει υπόψη του ο υμνογράφος του παραπάνω τροπαρίου μιλώντας όμως τη φορά αυτήν για τον Θωμά; Την ίδια εικόνα, κατά μεταφορικό τρόπο, χρησιμοποιεί: και ο Θωμάς βυθιζόταν στα κύματα της απιστίας με κίνδυνο να καταποντιστεί. Δεν τον αφήνει όμως ο Κύριος∙ όπως άπλωσε το χέρι Του κι έπιασε τον Πέτρο, ελέγχοντας την ολιγοπιστία του: «ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;», κατά τόν ίδιο τρόπο απλώνει τις παλάμες Του στον ολιγόπιστο Θωμά για να σώσει κι εκείνον. Με τον ίδιο μάλιστα τρόπο σχεδόν ελέγχου: «ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας∙ μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες».

  Το κρίσιμο και καίριο σημείο και στις δύο επεμβάσεις του Κυρίου στους ολιγοπίστους ή απίστους μαθητές Του ήταν ότι και οι δύο τελικά στράφηκαν σ’ Εκείνον: ο Πέτρος με τον άμεσο τρόπο της αγωνιώδους κραυγής του: «Κύριε, σῶσόν με», ο Θωμάς με τον έμμεσο τρόπο του ερχομού του στον κύκλο των άλλων μαθητών – μία «κραυγή» του ήταν κι αυτή, καθώς άφησε την απομόνωση και τη μοναξιά του. 

 Κι αυτό το σημείο είναι το κρίσιμο και για κάθε μαθητή και πιστό Του σε όλους τους αιώνες και σήμερα: μπορεί να αμφιβάλλουμε και να ολιγοπιστούμε, αλλά αυτό που περιμένει κι από εμάς ο Κύριος είναι να στραφούμε τελικώς στον Ίδιο και να κραυγάσουμε. Όχι εξωτερικά, αλλά εσωτερικά και μυστικά, στο βάθος της καρδιάς μας. 

Νά ἔρχεστε σέ μένα καί να μοῦ λέτε, σάν νά εἶμαι ζωντανή, τίς θλίψεις σας

Ἔλεγε η Ὁσία Ματρώνα: «Ὅταν πεθάνω λίγοι θὰ ἔρχονται στὸν τάφο μου. Ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ χρόνια, ὁ κόσμος θὰ μὲ γνωρίσει, καὶ ἄνθρωποι ταλαιπωρημένοι ἀπὸ τὶς θλίψεις θὰ μὲ παρακαλᾶνε νὰ προσεύχομαι γι᾿ αὐτούς.

 Ὅλους θὰ τοὺς ἀκούω καὶ ὅλους θὰ τοὺς βοηθῶ. Νὰ ἔρχεστε σὲ μένα καὶ νὰ μοῦ λέτε, σὰν νὰ εἶμαι ζωντανή, τὶς θλίψεις σας καὶ τὰ προβλήματά σας, καὶ ἐγὼ ὅλους θὰ τοὺς ἀκούω καὶ ὅλους θὰ τοὺς βοηθῶ»

Στις φωτογραφίες ο τάφος της Οσίας Ματρώνας στην Μονή Ντανιλόφσκι της Μόσχας

Ευλογημένε, η Παναγία δεν κουράζει. Ξεκουράζει!"

  Κάποτε στο Άγιο Όρος που ήμουν κάναμε μία μεγάλη λιτανεία όπως συνηθίζουν εκεί τις ημέρες του Πάσχα και κρατούσαμε την εικόνα της Παναγίας. Μία μεγάλη θαυματουργή εικόνα, το'' Άξιον Εστί'', και κάναμε λιτανεία τεράστια που διαρκούσε ώρες ολόκληρες. Μεγάλη λιτανεία. 

  Σε κάποια στιγμή δίπλα μου ήταν ο γέροντας Παΐσιος και κρατούσε την εικόνα. Ήταν σε μια ανηφόρα που βγαίναμε μέσα στο δάσος εκεί στο βουνό και ο γέροντας επειδή είχε αφαιρέσει τους πνεύμονές του -είχε μόνο μισό πνεύμονα- πάντοτε όταν περπατούσε ή όταν ανέβαινε κάπου δυσκολευόταν κι ήταν και αδύνατος σωματικά, δεν είχε δυνάμεις. Οπότε σε μία στιγμή που τον έβλεπα που κρατούσε την εικόνα και ανέβαινε τον ανήφορο, του λέω: 

"Γέροντα, κουράστηκες;"
Αυτός χαμογέλασε και μου λέει:
"Ευλογημένε, η Παναγία δεν κουράζει. Ξεκουράζει!"
  Μπορεί σωματικά να κουράστηκε αλλά όμως μέσα του ήταν ξεκούραστος γιατί πράγματι ο Θεός δεν κουράζει τον άνθρωπο. Και όταν βλέπουμε κάποιον να λέει ότι, "ξέρεις, κουράστηκα να αγωνίζομαι πνευματικά", "κουράστηκα να φυλάω τις εντολές του Θεού", "κουράστηκα να πράττω το νόμο του Θεού" σημαίνει ότι αυτός ο άνθρωπος ακόμα δεν έφτασε σε αυτή την κατάσταση την πνευματική που να αγαπήσει τις εντολές του Θεού, γι' αυτό κουράζεται. Γι' αυτό νομίζει ότι κάνει κάτι πολύ μεγάλο.

  Όταν αγαπήσεις τις εντολές του Θεού και δεις πόση χάρη προχέεται μέσα από τις εντολές τοτέ δεν σε κουράζουν οι εντολές, σε κουράζει το αντίθετο. Σε κουράζει η αμαρτία, σε κουράζει η κοσμική ζωή.

 Αθανάσιος Μητροπολίτης Λεμεσού

πηγή

Πῶς θά καταλάβει ἕνας ἄνθρωπος, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι μέσα του;

Λέει ὁ ἄλλος:
- Ἔχω τὸν Χριστὸ μέσα μου...
- Πῶς τὸ κατάλαβες, ὅτι ἔχεις τὸν Χριστὸ μέσα σου, ἐφόσον ἡ ζωή σου, δὲν εἶναι ἡ ἀνάλογη μ’ αὐτὰ ποῦ δίδαξε ὁ Χριστός;

- Ἔχω τὸν Χριστὸ μέσα μου...
Δὲν ξέρει νὰ σὲ ἀπαντήσει. Δὲν μπορεῖ νὰ τὸ τεκμηριώσει.

Ὅταν κάποτε ὁ Μέγα Ἀθανάσιος ρωτήθηκε ἀπὸ κάποιον Ἀντίοχο:
- Πῶς θὰ καταλάβει ἕνας ἄνθρωπος, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι μέσα του;
Ἀπάντησε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος:
- Θὰ τὸ καταλάβει ὁ ἄνθρωπος αὐτό, ἀπὸ τὰ σκιρτήματα ποὺ ἔχει μέσα του. Ὅπως ἡ γυναίκα ὅταν συλλάβει γνωρίζει ἀπόλυτα, ὅτι εἶναι σὲ ἐνδιαφέρουσα ἀπὸ τὰ σκιρτήματα τῆς κοιλίας της, ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος θὰ τὸ καταλάβει ἀπὸ τὰ σκιρτήματα τῆς καρδιᾶς του, τὸ πὼς αἰσθάνεται τὸ Πάσχα. Τὸ πῶς αἰσθάνεται ὅταν Κοινωνεῖ. Τὸ πῶς αἰσθάνεται ὅταν ἐκκλησιάζεται, ὅταν προσεύχεται, ὅταν κλαίει... Τί σκιρτήματα, τί νοιώθει μέσα του, τί χαρά. Ἀπὸ ἐκεῖ θὰ καταλάβει, ὅτι ἔχει συλλάβει τὸν Χριστό. Ἀπὸ τίποτα ἄλλο δὲν μπορεῖ τὸ καταλαβαίνει.
Γι’ αὐτό, γνώμη μποροῦν νὰ ἔχουν στὸ θέμα αὐτό, οἱ ἄνθρωποι ποὺ κάποτε μετανόησαν.
Πῶς αἰσθάνονται μετὰ ἀπὸ τὴν μετάνοιά τους. Νοιώθουν πράγματι μέσα τους, ὅτι

Αποχαιρετισμός Αγίου Ευμένιου ΣΑΡΙΔΑΚΗ

«Δεν μπορώ να περιγράψω την θλίψη, που είχε στο πρόσωπό του, όταν για τελευταία φορά κλείδωνε την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, των γλυκύτατων και αγαπημένων του Αγίων, όπως συνήθιζε να λέη, και αποχαιρετούσε το άγιο κελλί του. Και τις τελευταίες ευχές για το Ίδρυμα: «Την ευχή μου να έχετε όλοι, την ευχή μου να έχετε όλοι», επαναλάμβανε, ενώ τον έπνιγε ένα βουβό κλάμα, καθώς περνούσαμε για τελευταία φορά τους δρόμους της αγαπημένης του Αθήνας.

Ευλογούσε συνέχεια και έλεγε: «Ωραία που είναι η Αθήνα! Ωραία Αθήνα, ευλογημένη Αθήνα! Τίποτε άλλο δεν υπάρχει πιο ωραίο από την Αθήνα». Ευλογούσε τους δρόμους, την Ομόνοια, την Αγορά, την Μητρόπολη, την Βουλή των Ελλήνων, τους πάντες και τα πάντα.

Ανεξίτηλα έχουν μείνει στην μνήμη μου τα λόγια, που είπε την Πέμπτη 29 Απριλίου του 1999, τα μεσάνυκτα: «Σήμερα ήθελαν πάλι να μου κάνουν αιμοκάθαρση δύο ώρες. Με τρύπησαν επτά-οκτώ φορές. Με τρύπαγαν αυτές, με τρύπαγαν σαν τον Δεσπότη Χριστό. Μαρτύρησα, μαρτύρησα σαν τον Δεσπότη Χριστό. Γιατί το κάνουν αυτές αυτό;»

«Γέροντα», του απαντώ, «δεν θα ήξεραν οι νοσοκόμες.Θέλετε να αλλάξουμε γιατρούς και νοσοκομείο», του πρότεινα.

«Μπά, δεν χρειάζεται», μου απαντάει. Μου αρέσει πολύ ο Ευαγγελισμός…»

Από το βιβλίο του Μοναχού Σίμωνος Αγιορείτου: ''π.Ευμένιος, ο ποιμήν ο καλός και θαυματουργός''.

πηγή

Οσία Ματρώνα Μόσχας-Δεν γόγγυσε ποτέ για την πάθησή της αλλά βάσταζε ταπεινά αυτόν τον βαρύ σταυρό...

   Όταν η Οσία Ματρώνα ήταν δεκαέξι ετών έχασε την ικανότητα να περπατάει. Έξαφνα τα πόδια της περέλυσαν. Η ίδια έλεγε ότι η αιτία της αρρώστιάς της ήταν πνευματική.

  Μία μέρα, μετά από την Θεία Λειτουργία περπατούσε μέσα στον Ναό και ήξερε ότι θα της αφαιρεθεί η δυνατότητα να περπατάει, όπως και έγινε.
''Δεν το απέφυγα'', έλεγε μετά, ''αυτό ήταν το Θέλημα του Θεού''. 

Παρέμεινε συνεχώς καθιστή ως το τέλος της ζωής της. Και αυτή η ζωή σε διάφορα σπίτια και διαμερίσματα, συνεχίστηκε για άλλα πενήντα χρόνια. Δεν γόγγυσε ποτέ για την πάθησή της αλλά βάσταζε ταπεινά αυτόν τον βαρύ σταυρό, τον δοσμένο από τον Θεό.

Από το βιβλίο: ''Η Αγία Ματρώνα της Μόσχας''
Έκδοσις Ιερά Καλύβη Κοιμήσεως Θεοτόκου Καυσοκαλυβίων Αγίου Όρους. Μοναχός Ακάκιος.

πηγή   

Ο Νεύτωνας και η Ανάσταση των νεκρών..!

Η Ανάσταση των νεκρών!

  Κάποιος υπέβαλλε στον διάσημο Νεύτωνα, την εξής ερώτηση:
- Το ανθρώπινο σώμα μεταβάλλεται σε σκόνη. Εάν πραγματικά υπάρχει ανάσταση των νεκρών, ποιός θα την μαζέψει, για να δώσει στις ψυχές νέα σώματα;
Ο Νεύτωνας δεν απάντησε. Πήρε μια χούφτα ρινισμάτων σιδήρου, την ανακάτεψε με ψιλή άμμο και ρώτησε:
- Ποιός θα μαζέψει πάλι, αυτά τα ρινίσματα;
Και ενώ κανείς δεν μπορούσε να του απαντήσει, πήρε έναν μεγάλο μαγνήτη, τον κράτησε πάνω από το μίγμα και τότε τα ρινίσματα μετακινήθηκαν και κόλλησαν στον μαγνήτη.
Και τότε ο Νέυτωνας με σοβαρό ύφος λέει:
- Εκείνος που έχει δώσει αυτή τη δύναμη σε ένα αδρανές αντικείμενο, δεν μπορεί να δώσει μια δύναμη μεγαλύτερη στις ψυχές μας, όταν θα χρειαστούν να ενδυθούν την αφθαρτοποιημένη σκόνη;...

πηγή

ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ "ΓΚΟΥΕΡΝΙΚΑ"

  Συχνά οι εκπαιδευτικοί, αξιοποιούν στο μάθημα της Τέχνης και όχι μόνο το έργο "Γκουέρνικα" του σπουδαίου ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο. Μέσα στο σκοτεινό τοπίο της φρίκης αποκαλύπτεται το πρόσωπο του πολέμου. Όλα κατακερματίζονται:ψυχές, κορμιά, όνειρα.
  Υπάρχει όμως και μια "γκουέρνικα" , ελληνική, 2500 χρόνων !
Στον ώμο μιας υδρίας, όπως μας πληροφορεί στο βιβλίο του Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΓΓΕΙΩΝ, ο Τζων Μπόρντμαν, (Βρετανός ιστορικός τέχνης και κλασικός αρχαιολόγος), ο Ζωγράφος του Κλεοφράδη
(αρχαίος Έλληνας αγγειογράφος του ερυθρόμορφου ρυθμού που άκμασε το 505 - 475 π.Χ ο οποίος έλαβε το συμβατικό του όνομα διότι ζωγράφισε πολλά αγγεία του κεραμέα Κλεοφράδη), απεικόνισε αυτό που ακολούθησε μετά την Ιλίου Πέρσις, δηλαδή την πτώση της Τροίας. 

Από τα αριστερά: Ο Αινείας κουβαλά, μαζί με το γιο του Ασκάνιο, τον πατέρα του Αγχίση μακριά από την καταδικασμένη πόλη.
Ο Αίας ο ελάσσων προχωρά προς τη γυμνή Κασσάνδρα, που βρίσκει καταφύγιο σε ένα άγαλμα της Αθηνάς, δίπλα σε έναν ταλαιπωρημένο φοίνικα.
Ο Νεοπτόλεμος φονεύει τον Πρίαμο, που κάθεται σε ένα βωμό κρατώντας
το αιματοβαμμένο σώμα του εγγονού του Αστυάνακτα στα γόνατά του. Η Ανδρομάχη, η χήρα του Έκτορα, αμύνεται. Οι Αθηναίοι γιοι του Θησέα, ο Δημοφών και ο Ακάμας, σώζουν τη γιαγιά τους Αίθρα, η οποία είχε
μεταφερθεί στην Τροία μαζί με την Ελένη.
Πλάι στα ξένα, σπουδαία έργα τέχνης ας βάλουμε επιτέλους και τα δικά μας.
Αρκεί μόνο να έχουμε τη διάθεση να τα ψάξουμε.

Ελένη Σιούφτα