Κέρασμα στα φρικαλέα Καρούλια

Ο ξερακιανός ασκητής στα φρικαλέα Καρούλια μας δέχτηκε με αγάπη πολλή…
Έτρεξε να μας κεράσει λουκούμι, δροσερό νεράκι και ρακί.
Ήθελε να μας φτιάξει και καφέ και φάνηκε προς στιγμήν σαν να λυπήθηκε λιγάκι
που αρνηθήκαμε όλοι ο ενας μετά τον άλλον σαν συνεννοημένοι…-κι εμείς!…
πώς μπορέσαμε να είμαστε τόσο άκαμπτα ευγενικοί…

Θυμήθηκε όμως αίφνης τα νόστιμα παξιμαδάκια με χαρούπι-πώς τα είχε ξεχάσει!!-
και έσπευσε να μας τα φέρει εμφανώς ενθουσιασμένος και περιχαρής.

Ήπιε κι αυτός λίγο νερό από τον μαστραπά και αναφώνησε εκ βαθέων ενα «δόξα τω Θεώ!» αλλιώτικο-πώς να το πω τώρα;-καρουλιώτικο αυθεντικά παιδικό…
και τέλος μονολόγησε αποφθεγματικά:
«Μεγάλο δώρο τελικά να πιστεύεις αληθινά στο Θεό»
«Γέροντα! Πιστεύουμε αλλά ολισθαίνουμε…»αποκρίθηκε με νόημα ένας προσκυνητής από την παρέα.

Ω και τότε…ευγνωμονώ το Θεό για αυτό που είδα…

Η οπτική μου γωνία μού επέτρεψε να εστιάσω επαρκώς στο πρόσωπο του ασκητή και να δω καθαρά…το πρόσωπό του φωτίστηκε έσωθεν από ένα γλυκό ιλαρό φως
και έγινε όλο ευσπλαχνία το βλέμμα του μας αγκάλιασε στοργικά

«Όχι, αδελφέ μου, απελπισία…Είμαστε άνθρωποι αδύναμοι… θα ολισθαίνουμε και θα πέφτουμε. Όμως θα σηκωνόμαστε και θα αγωνιζόμαστε. Ο Θεός είναι αγάπη και μας συγχωρά.
Οχι απελπισία, αδέλφια μου,Οχι απελπισία…»
επανέλαβε τρυφερά με ένα τρόπο αλλιώτικο-πώς να το πω τώρα;- καρουλιώτικο
αυθεντικά πατρικό…
Κι ήταν το κέρασμα του αυτό αληθινά το πιο γλυκό.

π. Η.Κ.
Κερασιά Αγ. Όρος 30/7/26