Ο επικεφαλής των συμμοριτών απεφάνθη πως αφού δεν μιλά Ελληνικά δεν της χρειάζεται η γλώσσα!

Φωτογραφία του 1947 που εμφανίζει την Χρυσούλα Μπάτσικα από την Κουτσούφλιανη Ιωαννίνων με την τότε εννιάχρονη κόρη της Ευγενία.

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ...
 Το 1948 η Χρυσούλα Μπάτσικα κινούμενη με ένα γαϊδούρι από την περιοχή της Κόνιτσας όπου είχε μεταβεί με την εικονιζόμενη κόρη της για προμήθειες, προς την περιοχή της Κουτσούφλιανης όπου διέμεναν, έπεσαν σε ενέδρα συμμοριτών του ‘’ΔΣΕ’’ οι οποίοι αφού τις ακινητοποίησαν, τους κατέσχεσαν το γαϊδούρι με όλες τις προμήθειες, με την αιτιολογία πως ο ‘’ΔΣΕ’’ χρειάζονταν την ‘’βοήθειά’’ τους.
 Η Χρυσούλα Μπάτσικα κλαίγοντας τους εκλιπαρούσε μιλώντας στην βλάχικη διάλεκτο να τους τα επιστρέψουν καθώς οι προμήθειες αυτές που ήταν λάδι, πατάτες και αλεύρι, ήταν προμήθειες για πολλούς μήνες, χωρίς να έχουν την δυνατότητα να τα ξανά αγοράσουν.
 Οι συμμορίτες αδιαφορώντας για τις ικεσίες της, την χαστούκισαν και την ρωτούσαν βρίζοντάς την γιατί δεν μιλά Ελληνικά, η ανήλικη κόρη της, τους εξήγησε με σπαστά Ελληνικά πως είναι Βλάχοι στην καταγωγή, και όλοι στην οικογένειά της, και ιδίως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ομιλούν μόνο την Βλάχικη διάλεκτο.
 Ο επικεφαλής των συμμοριτών απεφάνθη πως αφού δεν μιλά Ελληνικά δεν της χρειάζεται η γλώσσα, οπότε διέταξε δύο εκ των συμμοριτών να την ακινητοποιήσουν και ένας τρίτος να της κόψει την γλώσσα.

 Διαδραματίστηκαν σκηνές αρχαίας τραγωδίας και φρίκης μεταξύ των θυμάτων μάνας και κόρης, και των θυτών, αφού η μεν κόρη έκλαιγε και εκλιπαρούσε να μην κακοποιήσουν την μάνα της δείχνοντας και μια εικόνα της Παναγίας κάνοντας τον σταυρό της για να αποδείξει ότι είναι Έλληνες Χριστιανοί, και η δε άτυχη μάνα έκλαιγε για την μοίρα της, αλλά και εκλιπαρούσε για να μην πειράξουν και την κόρη της.

Δυστυχώς οι συμμορίτες δεν κάμφθηκαν από τις εκκλήσεις μάνας και κόρης και έκοψαν την γλώσσα της μάνας.
Ένα γεγονός που σημάδεψε μάνα και κόρη για πάντα.

Το 1950 η οικογένεια Μπάτσικα μετανάστευσε στον Καναδά, όπου και εκεί το 1972 απεβίωσε η Χρυσούλα χωρίς να θελήσει ποτέ να επιστρέψει πίσω στην Ελλάδα, όπως και τα δύο της παιδιά.

Άγιος Απόστολος Θωμάς-1360, Νόβγκοροντ -Ρωσία

Άγιος Απόστολος Θωμάς-1360, Νόβγκοροντ -Ρωσία

Οι Θεομητορικοί ύμνοι ¨ Ἂνωθεν οι προφήται και¨ Ἒπι σοί χαίρει στην μνημειακή μεταβυζαντινή τέχνη της Ελλάδας.

Οι Θεομητορικοί ύμνοι ¨ Ἂνωθεν οι προφήται και¨ Ἒπι σοί χαίρει στην μνημειακή μεταβυζαντινή τέχνη της Ελλάδας. 

http://ikee.lib.auth.gr/record/113811/files/mwysidou.pdf

.Όπου και να γυρίσεις βλέπεις ανθρώπους με πολύ θυμό...

Του π.Εφραίμ Παναούση

  Το διακρίνεις παντού .Όπου και να γυρίσεις άνθρωποι με πολύ θυμό .Και κυρίως στο δρόμο.Να ανάψει το φανάρι και στο κλάσμα του δευτερολέπτου πρέπει να έχεις απογειωθεί.Αλλιώς αλοίμονο.Ή να σε κλείσουν στο δρόμο..Γενικά ο δρόμος έχει την προτεραιότητα.

 Τα τελευταία χρόνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βλέπεις και εκεί απίστευτο θυμό.Στο κάτω μέρος των σχολίων ένας άλλος εμφύλιος έχει ξεσπάσει.Ανώνυμα,τυφλά,σκληρά με λέξεις που πονούν και γράφονται για να πονέσουν .Τι γίνεται λοιπόν που θα πάει αυτό το φαινόμενο.Αν είναι να συναυξάνει μαζί μας, αν είναι να μεγαλώνει όσο μεγαλώνουμε και εμείς τότε πραγματικά να περιμένουμε τα χειρότερα.Τι γίνεται πως θα το τιθασεύσουμε αυτό το θηρίο.

 Οι Πατέρες της Εκκλησίας επιμένουν πως η απαλλαγή από τα πάθη γίνεται ευκολώτερα στα πρώτα στάδια. 

 Όσο τα πάθη είναι ακόμα τρυφερά και δεν έχουν δέσει κορμό.Όταν δηλαδή ο άνθρωπος δει ότι κάτι πάει να φυτρώσει στην καρδιά του,καλό είναι να το σταματήσει και να το ξεριζώσει τάχιστα.Αλλιώς μπερδεύτει με τη συνήθεια και γίνεται κι αυτό δεύτερη αν όχι πρώτη φύση μας.
 Είναι αλήθεια εύκολη η απαλλαγή μας έστω και στα πρώτα στάδια.Όχι ποτέ η απαλλαγή δεν είναι εύκολη είναι πάντα επώδυνη και πάντα αιματηρή.Χρειάζεται επιστασία των κινήσεων της καρδιάς.Πάει να πει πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα για να δούμε τα πάθη που φύονται στον εαυτό μας.

 Και από κεί και πέρα θέλει δουλειά μέσω της προσευχής.Συχνά νιώθουμε άνιση

Το εξώφυλλο του "Ύμνου εις την Ελευθερίαν" που αφιέρωσε ο Κερκυραίος μουσικοσυνθέτης Νικόλαος Μάντζαρος στον Βασιλιά Όθωνα

 Το εξώφυλλο του "Ύμνου εις την Ελευθερίαν" που αφιέρωσε ο Κερκυραίος μουσικοσυνθέτης Νικόλαος Μάντζαρος στον Βασιλιά Όθωνα, τον Δεκέμβριο του 1844.

  Ήταν η τέταρτη μελοποίηση των στίχων του Διονυσίου Σολωμού, την πρώτη την είχε κάνει το 1828. Παρότι βραβεύτηκαν και οι δύο με Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος, καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος το 1865, μετά την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα.

 Ως τότε ακουγόταν στην Κέρκυρα ως ύμνος της δικής της ελευθερίας από την Αγγλοκρατία.

πηγή

Ταφή ή καύση; Αμετάκλητη λήθη η αιώνια μνήμη;

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

 Υπάρχουν δυό βασικές αλήθειες για την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη σχετικά με τον άνθρωπο. Η πρώτη είναι ότι ο άνθρωπος έχει ψυχοσωματική οντότητα και η δεύτερη ότι η ψυχή του είναι αιώνια στη φύση της. Το σώμα του είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένο με την ψυχή του και η ψυχή με την θεική πραγματικότητα.

 Η Εκκλησία δεν έχει μόνο διδασκαλία περί της ψυχής, αλλά βαθιά εμπειρία της. Δεν έχει απλά άποψη επί του θέματος έχει βίωση αληθείας. Η αποκάλυψή της δεν της προσφέρεται μόνον διδακτικά, αλλά της επαληθεύεται βιωματικά. Δεν λέει αυτό που ξέρει αλλά μεταγγίζει αυτό που ζεί. Όταν βλέπει τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο, δεν αντικρίζει σ᾿ αυτόν μόνο το σώμα του η τη χρονική παρουσία του, αλλά βλέπει την εικόνα του Θεού να αντικατοπτρίζεται στην ψυχή του και διακρίνει την αιώνια διάστασή του. Αυτό πως να το αρνηθεί η Εκκλησία;

 Άνθρωπος δεν είναι το σώμα, η υγεία, αυτό που βλέπουμε. Ούτε πάλι η ψυχή ως διάθεση, ως ψυχισμός, ως έκφραση των εγκεφαλικών λειτουργιών, ως φυσικό στοιχείο συμπεριφοράς – αυτό που αντιλαμβανόμαστε. Ο θησαυρός της ανθρώπινης υπόστασης είναι η ψυχή ως πρόσωπο, ως εικόνα της θεικής δόξης, ως αυτεξούσιο, ως δυνατότητα μετοχής στην αιωνιότητα, ως χάρις αυθυπέρβασης. Κάθε τι που σχετίζεται με την ψυχή αποτελεί ιερό γεγονός η στοιχείο έχει να κάνει με την σωτηρία, τον εξαγιασμό, την ένωση με τον Θεό, την βίωση της αιώνιας προοπτικής του ανθρώπου. Αυτό είναι το στοιχείο που, επειδή είναι υπαρκτό καθιστά τον άνθρωπο ιερό.

 Η ψυχή μ᾿ αυτήν την έννοια, περιφρουρείται μέσα στο σώμα που το μεταμορφώνει σε ναό. Το σώμα που διαφυλάσσει το θησαυρό της ψυχής δεν είναι φυλακή. Ένα σώμα όμως που εν ζωή δεν το σεβαστήκαμε, ούτε καν φιλόζωα το διατηρήσαμε, που βιολογικά μεν το περιποιηθήκαμε στα εργαστήρια, ουσιαστικά όμως το καταστρέψαμε στην πρακτική της ζωής ένα σώμα στο οποίο η ιατρική δεν καλείται να θεραπεύσει μόνο τις συνέπειες της φυσιολογικής φθοράς επάνω του, αλλά και του ανορθόδοξου τρόπου και της αντίληψης ζωής μέσα του, ένα σώμα που η ίδια η ψυχή μας το αγνόησε, και αντί μαζί του να επιτελέσει τον ιερουργικό σκοπό της, ικανοποίησε τις φιλήδονες

Άν θέλεις να εισακουστεί η προσευχή σου,χρειάζεται και το ανάλογο κλειδί

Ρώτησε ἕνας μοναχός κάποιον προσκυνητή: 

-Πόσα κινητά ἔχεις;
-Τρία.
-Και το τέταρτο που είναι; Το ξέχασες στο σπίτι μου; Όμως, ας είναι, μια που μιλάμε για κινητά, να σε ρωτήσω κάτι ακόμη: 

-Πώς ανοίγει το τηλέφωνό σου;
Με τον ανάλογο κωδικό, το ΡΙΝ.
- Έτσι και η προσευχή. ’Άν θέλεις να εισακουστεί, τότε χρειάζεται και το ανάλογο κλειδί, ο ανάλογος κωδικός, αλλιώς όλος ο κόπος και ο χρόνος της προσευχής σου θά πάει χαμένος.

 Λέγε, λοιπόν, απαραιτήτως πριν από τήν κύρια προσευχή σου στον Κύριό μας: 

Ο Θεός ιλάσθητί μοι τον αμαρτωλόν και ελέησόν με.Ο Θεός ιλάσθητί μοι τον χειρότερο αμαρτωλό του κόσμου, τον πιο πονηρό, κακόβουλο, αμετανόητο, προβληματικό, άθλιο, φίλαυτο και κακότροπο άνθρωπο και πλάσμα της Γης, που υπήρξε υπάρχει και θά υπάρξει, και ελέησόν με.
Ο Θεός ιλάσθητί μοι τον αμαρτωλόν και ελέησον με. Και εμένα και όσους μάς έχουν ταλαιπωρήσει, στεναχωρήσει, θλίψει σωματικά ή ψυχικά. Όσους μάς έχουν συκοφαντήσει, αδικήσει, βλάψει, καταραστεί, κακολογήσει, ταράξει και με οποιονδήποτε τρόπο έχουν καταφερθεί ενάντιον μας, των οποίων τα ονόματα και τους τρόπους Συ γιγνώσκεις.
Ο Θεός ιλάσθητί μοι τον αμαρτωλόν και ελέησόν με. Καθώς επίσης και όσους εγώ έχω βλάψει ταλαιπωρήσει, πονέσει, θλίψει, έχω καταφερθεί εναντίον τους με κάθε τρόπο και όσα μύρια κακά έχω κάνει εν επιγνώσει ή ασυναισθήτως, εκουσίως ή ακουσίως, στους αδελφούς μου.
Ο Θεός ιλάσθητί μοι τον αμαρτωλόν και ελέησόν Και εμένα και όσους μάς έχουν αγαπήσει, ελεήσει, εξυπηρετήσει, διακονήσει ψυχικώς και σωματικώς, εν επιγνώσει ή ασυναισθήτως, εκουσίως ή ακουσίως.
Και κατόπιν συνεχίζεται ανεμποδίστως η προσευχή.

π.Διονύσιος Ταμπάκης-'''Αγιορείτικες Κουβέντες''

 apantaortodoxias

Πτυχές του σύγχρονου φαινομένου της ζωολατρίας!

Λάμπρου Κ.Σκόντζου, Θεολόγου - καθηγητού

 Δε χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να διαπιστώσει την τραγικότητα του σημερινού ανθρώπου, η οποία οφείλεται κατά κύριο στην πρωτοφανή πνευματική του κατάπτωση. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι μια τραγική ύπαρξη, έχοντας χάσει τον προσανατολισμό του και το αληθινό νόημα της ζωής του, διότι αποστασιοποιήθηκε από το Θεό, την πηγή της ζωής και του αγιασμού. Έγινε αποδέκτης των αντίθεων αρχών του άθεου ευρωπαϊκού «διαφωτισμού» και εμβολιάστηκε με το πνευματικό δηλητήριο του διδάγματός του περί του «θανάτου του Θεού». Στη θέση του «πεθαμένου Θεού» αναγκάστηκε να τοποθετήσει είδωλα, προκειμένου να γεμίσει το χαώδες υπαρξιακό του κενό. Έτσι κατάντησε να είναι ειδωλολάτρης και μάλιστα λάτρης της πιο χυδαίας μορφής ειδωλολατρίας. Είναι βεβαιωμένο πως η απουσία του Θεού υποκαθίσταται νομοτελειακά με την παρουσία ειδώλων!

 Μια από τις πάμπολλες μορφές της ειδωλολατρίας του συγχρόνου ανθρώπου είναι και το αηδές φαινόμενο της ζωολατρίας! Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο αποκαθήλωσαν τα θρησκευτικά οικιακά τους σεβάσματα και στη θέση τους έβαλαν τα κατοικίδια, ανάγοντάς τα σε αντικείμενα λατρείας. Υποβίβασαν τον άνθρωπο από αξία και ανήγαγαν τα ζώα σε υπεραξίες!
 Πριν όμως εξετάσουμε το φαινόμενο αυτό, με τις πολύμορφες πτυχές του, είναι απαραίτητο να δώσουμε ορισμένα στοιχεία για τη θέση της Εκκλησίας μας απέναντι στα ζώα και γενικά την υλική κτίση.

 Η Αγία Γραφή είναι ξεκάθαρη: όλα τα όντα, ορατά και αόρατα, έμψυχα και άψυχα, είναι δημιουργήματα του Θεού εκ του μηδενός. Τα ζώα είναι και αυτά θαυμαστά ποιήματα του Θεού, αποτέλεσμα της άμετρης αγάπης Του. Πλάστηκαν να είναι η χαρά και η εξυπηρέτηση του ανθρώπου, του κορυφαίου δημιουργήματός Του. Ο άνθρωπος όφειλε, σύμφωνα με την εντολή του Δημιουργού του, να είναι ο συνεργός Του, ο αέναος συνδημιουργός Του και ο φύλακας της δημιουργίας Του. Από τη θεμελιώδη αυτή πίστη προκύπτει

Σπάνια φωτογραφία Αγίου Ιακώβου

Ο Οσιος Ιάκωβος με τον Μοναχό του και νυν Αρχιμανδρίτη π.Δαυίδ,το έτος 1991.(Από το νέο βιβλίο της Μονής για τον Οσιο Ιάκωβο).

πηγή

Η πηγή της ζωής [Κυριακή Γ΄ Λουκά]

Την περασμένη Κυριακή, αδελφοί χριστιανοί, μάς δίδαξε ο Κύριός μας την
αγάπη προς τους αδελφούς μας και τον τρόπο με τον οποίο οφείλουμε να την
ασκούμε· σήμερα μάς δίνει με το παράδειγμά του τις αποδείξεις της άκρας
φιλανθρωπίας του και της παντοδυναμίας του. Πορεύονταν, μάς λέει ο
ευαγγελιστής Λουκάς1 προς την πόλη Ναΐν, και τον ακολουθούσαν οι μαθητές του και πλήθος κόσμου.

Καθώς έφτασαν στην πύλη της πόλεως, συνάντησαν μια
νεκρική πομπή, κόσμο πολύ και μια χήρα μάνα που θρηνούσε το μονάκριβο φιο
της. Όταν την είδε ο Κύριος, την σπλαχνίστηκε και τής είπε· -Μήν κλαις. Κι αφού
πλησίασε, άγγιξε την σορό και είπε:

 -Νεαρέ, σ’ εσένα μιλώ, σήκω πάνω! 

Εκείνος τότε αναστήθηκε και ανακάθισε κι ο Χριστός τον παρέδωσε στην μητέρα του.Μεγάλο δέος κατέλαβε τότε τους παρισταμένους, οι οποίοι δόξαζαν τον Θεό
λέγοντας ότι μεγάλος προφήτης φανερώθηκε ανάμεσά μας και ότι ο Θεός
επισκέφθηκε τον λαό του.

Το θαύμα τούτο δεν είναι το πρώτο που έκανε ο Χριστός, όμως το προβάλλει
πρώτο η αγία μας Εκκλησία για να μάς δείξει το μέγεθος της φιλανθρωπίας του
Θεού. Είναι η μόνη φορά που κάνει θαύμα χωρίς κανείς να τού το ζητήσει, ίσως
γιατί στα μάτια της μητέρας που θρηνούσε τον μοναχογιό της είχε χαθεί κάθε

Μόνο όταν ελευθερωθεί ο άνθρωπος από την αμαρτία, νοιώθει αληθινά τη χαρά!

π.Dmitry Sergeyevich Dudko (1922 - 2004)

 -π.Dmitry, μου φαίνεται ότι ο Xριστιανισμός είναι η θρησκεία των δακρύων και της λύπης. Γιατί μιλάμε αδιάκοπα για την αμαρτία, για τον πόνο. Πέστε μου, έχω δίκαιο; Εάν είναι έτσι, είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο της εποχής μας να είναι Χριστιανός. Στη ζωή υπάρχει αρκετή θλίψη και χωρίς αυτό. Μου φαίνεται ότι η θρησκεία θα πρέπει να είναι χαρούμενη. Να ελευθερώνει και όχι να υποδουλώνει. Απαντήστε σ' αυτή την ερώτηση που με ταράζει.

 - Ο Χριστιανισμός είναι πριν απ' όλα η θρησκεία της χαράς! Το ζήτημα μόνο είναι, πώς εννοούμε τη χαρά; Αν την εννοούμε μ' ένα τρόπο χωμάτινο, τη χαρά της μέθης ή της ακολασίας, ο Χριστιανισμός δεν χρειάζεται μιά τέτοια χαρά. Σ' αυτές ακριβώς τις περιπτώσεις, πρέπει να θλιβόμαστε και να ζητούμε τρόπο να ελευθερωθούμε από τη μέθη ή την ακολασία. Ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία της χαράς που νοιώθει κανείς όταν ελευθερώνεται από την αμαρτία. Μόνο όταν ελευθερωθεί ο άνθρωπος από την αμαρτία, νοιώθει αληθινά τη χαρά! Τη χαρά της αναστάσεως από την αμαρτία και το θάνατο, τη χαρά της αιωνιότητας. Ο Θεός να δώσει να μην έχομε πια αυταπάτες για τη χαρά, αλλά να την εννοούμε όπως πρέπει και τότε ο Χριστιανισμός δεν θα μας φαίνεται πια η θρησκεία της λύπης.

πηγή

Θα φροντίσει ο Θεός και οι Άγιοί μας!

Γέρων Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης

Διήγηση του Μητροπολίτη Κινσάσας κ. Νικηφόρου:

« Είχαμε πανηγύρι στο Κελλί, δεν ήταν η πανήγυρη των Αγίων Διονυσίου και Μητροφάνους, και είχα το διακόνημα του τραπεζάρη και ετοίμασα την τράπεζα.
Κάποια στιγμή βλέπω, ότι όλα τα ψωμιά τα οποία υπήρχαν ήταν μόνο τρία. Τότε δεν είχα προβλέψει ότι έπρεπε νά ’χουμε περισσότερα ψωμιά. Ήταν δικό μου φταίξιμο, δεν είχα ενημερώσει τον Γέροντα ότι είναι λίγα τα ψωμιά και πώς θα βγάλουμε την πανήγυρη; Τότε μ’ έπιασε κρύος ιδρώτας. Τώρα τί θα κάνουμε;

 Ο κόσμος μαζευόταν, τα ψωμιά σε καμμιά περίπτωση δεν θα έφταναν. Πήγα αρκετά τρομαγμένος στον Γέροντα [τον γνωστό Υμνογράφο, π. Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη] και του λέω:
-Ευλόγησον, Γέροντα, δεν προέβλεψα, μόνο τρία ψωμιά έχουν μείνει, τί θα κάνουμε;
Να ζυμώσουνε δεν γινόταν, από τη Δάφνη δεν ερχόταν κανένας εκείνη την ώρα να μας φέρει ψωμιά. Έτσι θα μέναμε χωρίς ψωμιά και ο κόσμος μαζευότανε.

Εκείνος όμως με χτύπησε στην πλάτη και με ήρεμο ύφος μου είπε:
– Πήγαινε παιδί μου και συνέχισε το διακόνημά σου. Θα φροντίσει ο Θεός και οι Άγιοί μας.

Έφυγα, συνέχισα το διακόνημα, ξεχάστηκα εκεί κόβοντας ψωμί, χωρίς πλέον να υπολογίζω.
Αφού τελείωσε η πανήγυρη, βλέπω εκεί που είχα τα ψωμιά, ότι είχαν περισσέψει τρία ψωμιά και είχαν φάει πολύ, γιατί ήταν αρκετός ο κόσμος σε ’κείνη την πανήγυρη».

Από την έκδοση «Σύγχρονες Οσιακές Μορφές», έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας, 2017.

πηγή

Φρόντισε,άνθρωπε,να ζεις σύμφωνα με τους νόμους του Θεού...

πηγή

Να νικάς το κακό με το αγαθό-Αναμνήσεις από τον Άγιο Αλέξιο της Μόσχας

Ο βίος του Αγίου Αλεξίου Μετσώβ ΕΔΩ

Προτείνουμε στους αναγνώστες μας μερικά αποσπάσματα από το νέο βιβλίο «Άγιος Αλέξιος της Μόσχας», που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο της Ιεράς Μονής Υπαπαντής της Μόσχας (Sretensky) και αναφέρετε στον πρωτοπρεσβύτερο Αλέξιου Μετσώφ (1859-1923), εφημέριο του ναού του Αγίου Νικολάου στα Κλέννικι (Μόσχα), ο οποίος είχε χαρίσματα προσευχής και προοράσεως.

Η μοναχή Ιουλιανία (Σοκολόβα) διηγήθηκε μια ιστορία: «Μιά φορά, μετά από την Θεία λειτουργία, ένας πιωμένος με κουρελιασμένα ρούχα, που δεν μπορούσε να κρατηθεί στα πόδια του, πλησίασε τον π. Αλέξιο και, μιλώντας με δυσκολία του είπε: «Έχω χάσει εντελώς τον ευατό μου, γιατι συνέχεια πίνω πάρα πολύ. Η ψυχή μου έχει χαθεί... σώσον με, βοήθησέ με, πάτερ... έχω ξεχάσει τον εαυτό μου ξεμέθυστο... έχασα την ανθρώπινη μορφή μου...».

 Χωρίς να δωσει σημασία που ήταν τόσο απεχθής, , ο π. Αλέξιος πλησιάζει πολύ κοντά του και, κοιτάζοντας με συμπάθεια στα μάτια του, βάζει τα χέρια στους ώμους του και του λέει: 

«Αγαπητέ μου, ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να πίνουμε κρασάκι». 

– «Βοηθήστέ με, πάτερ, αγαπητέ, κάντε μια προσευχή». 

Ο π. Αλέξιος, παίρνει το δεξί του χέρι, τον οδηγεί στον άμβωνα και τον αφήνει εκεί, ενώ ο ίδιος πηγαίνει προς το ιερό. Αφού ανοίξει πανηγυρικά το καταπέτασμα και την ωραία πύλη του κεντρικού παρεκκλησίου του Καζάν, ξεκινάει την ιερά ακολουθία, προφέροντας με μια μεγαλοπρεπή φωνή: «Ευλογητός ο Θεός ημών...». 

Μετά παίρνει αυτόν τον βρωμιάρη από το χέρι και τον βάζει μαζί του μπροστά από την ωραία πύλη. Πέφτει στα γόνατα και αρχίζει επίμονα να προσεύχεται

Όταν μπαίνω σε αίθουσα δίχως εικόνα,μου μοιάζει τυφλή,απρόσωπη...

«Όταν μπαίνω σε αίθουσα δίχως εικόνα, μου μοιάζει τυφλή, απρόσωπη, δίχως παράθυρο στον ουρανό».

Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς

πηγή

Η τεράστια καμπάνα της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα (Σεράϊ)

Η τεράστια (5 τόνων) καμπάνα, που βρίσκεται στη Σκητη του Αγίου Ανδρέα (Σεράϊ) την οποία δώρησε ο δούκας Αλέξιος Αλεξάνδροβιτς,που έθεσε και το θεμέλιο του Ναού.(16 Ιουνίου 1867)

πηγή

Διαβάστε και- Στιγμές από την Σκήτη του Αγίου Ανδρέα(Σεράϊ)

Η Τίμια Κάρα του Αγίου Ιεροθέου Αθηνών

Η Τίμια Κάρα του αγίου Ιεροθέου Αθηνών,φυλάσσεται σε ανθρωπόμορφο αργυρά θήκη, έργο του 1741, επισκευασθείσα "δαπάνη Μητροπολίτου Αθηνών κυρίου Γερμανού, το έτος 1893", στην Μονή Παναγίας Κυπαρισσιώτισσας και Αγίου Ιεροθέου στα Μέγαρα της Αττικής.

Επίσης αποτμήματα Ιερού Λειψάνου του Αγίου φυλάσσονται στον Ι.Ναό Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου,στην Ι.Μονή Αγίου Παύλου Αγίου Όρους και στο Αρχιεπισκοπικό Παρεκκλήσιο του Αγίου Ανδρέου Αθηνών

facebook

Το αυγό του Αλέξανδρου!

 

«Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε με στρεβλωμένο σώμα, ήταν ήπιας μορφής αυτιστικό παιδί. Στην ηλικία των δώδεκα ετών ήταν ακόμη στη Δευτέρα Δημοτικού κι έμοιαζε ανίκανος να μάθει. Η δασκάλα του φρόντισε να γίνει … ιεραπόστολος. Να μη μείνει σε αυτό, που το Υπουργείο τους έχει πει να μάθουνε ή να μη μάθουνε, για να μην το διδάξουνε. 
 Η δασκάλα αυτή ήταν πιστή κοπέλα, πραγματική ιεραπόστολος. 
Μία μέρα ο Αλέξανδρος την πλησίασε κουτσαίνοντας και της φώναξε «σ΄ αγαπώ κυρία». Εν τω μεταξύ είχε φτάσει η άνοιξη κι όλα τα παιδιά μιλούσαν με ενθουσιασμό για το Πάσχα που θα ερχόταν…

Η κυρία έδωσε σε καθένα από τα παιδιά ένα μεγάλο πλαστικό αυγό και τους είπε: «Θέλω να το πάρετε αυτό στο σπίτι σας κι αύριο να το φέρετε πίσω, αφού, όμως, βάλετε μέσα κάτι, που να δείχνει δημιουργία και νέα ζωή».

Το επόμενο πρωί είκοσι παιδιά ήρθαν στο σχολείο γελώντας και μιλώντας καθώς τοποθετούσαν τα αυγά τους στο μεγάλο καλάθι μπροστά στην έδρα της κυρίας τους.
Σε λίγο ήρθε η ώρα, για να ανοίξουν τα αυγά. Στο πρώτο η δασκάλα βρήκε ένα λουλούδι. «Ναι, το λουλούδι οπωσδήποτε είναι σημάδι νέας ζωής», είπε η δασκάλα και συνέχισε λέγοντας «Μπράβο Μαρία!» στη μαθήτρια, που εν τω μεταξύ είχε σηκώσει το χέρι της δηλώνοντας ότι το αυγό είναι δικό της.

  Το επόμενο αυγό περιείχε μια πεταλούδα, η οποία, όμως, έδειχνε πολύ ζωντανή. Η δασκάλα σήκωσε το αυγό ψηλά: «Όλοι γνωρίζουμε, ότι η κάμπια αλλάζει και «μετασχηματίζεται» σε μια όμορφη πεταλούδα. Πράγματι, αυτό είναι νέα ζωή, επίσης» είπε η δασκάλα.
 Μετά η δασκάλα άνοιξε το τρίτο αυγό. «Τα έχασε». Τα αυγό ήταν άδειο. Σίγουρα θα είναι του Αλέξανδρου, σκέφτηκε. Φυσικά δεν κατάλαβε τι έπρεπε να πράξει εκείνη τη στιγμή. Επειδή δεν ήθελε να τον ντροπιάσει, άφησε το αυγό στην άκρη και σήκωσε το χέρι για να πάρει άλλο. 

Ξαφνικά ο Αλέξανδρος πετάχτηκε. «Κυρία, δε θα πείτε τίποτα για το αυγό μου;» Ταραγμένη η δασκάλα απάντησε: 

«Μα, μα Αλέξανδρε, το αυγό σου είναι άδειο!». 

Εκείνος την κοίταξε μέσα στα μάτια και της είπε με απαλή φωνή:

 «Ναι κυρία, μα και του Χριστού ο τάφος ήταν κι αυτός άδειος».

Ο χρόνος σταμάτησε. Η δασκάλα προσπάθησε να συνέλθει. Λίγη ώρα μετά ρωτά τον Αλέξανδρο: «Εσύ ξέρεις γιατί ο τάφος ήταν άδειος;» κι εκείνος απαντάει: «Ναι, το Χριστό τον σκότωσαν και τον έβαλαν εκεί, όμως, μετά αναστήθηκε. Αυτό δε δείχνει τη νέα ζωή;»

Το κουδούνι για το διάλειμμα χτύπησε κι ενώ τα παιδιά έτρεχαν με ενθουσιασμό για την αυλή του σχολείου, η δασκάλα έκρυψε το πρόσωπό της. Και έκλαψε....

Τρεις μήνες αργότερα ο Αλέξανδρος έφυγε από τη ζωή… Όσοι συμμετείχαν στην κηδεία του, είδαν με έκπληξη πάνω στο φέρετρό του… είκοσι αυγά. Όλα ήταν άδεια. Σαν τον τάφο του Χριστού μας που ήταν άδειος, επειδή… ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!»

facebook

Εννιά τρόποι να αγαπήσεις

Ός ἀποκρίνεται λόγον πρὶν ἀκοῦσαι, ἀφροσύνη αὐτῷ ἐστι καὶ ὄνειδος. (Παροιμ.18,13)

Άκουγε και μη διακόπτεις

Έστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι, βραδὺς εἰς ὀργήν· (Ιακ.1,19)

Μίλα και μην κατηγορείς

Ασεβὴς ἐπιθυμεῖ ὅλην τὴν ἡμέραν ἐπιθυμίας κακάς, ὁ δὲ δίκαιος ἐλεᾷ καὶ οἰκτείρει ἀφειδῶς.(Παροιμ.21,26)

Δώρησε και μην τσιγκουνεύεσαι

Κρείσσων ἐναρχόμενος βοηθῶν καρδίᾳ τοῦ ἐπαγγελλομένου καὶ εἰς ἐλπίδα ἄγοντος· δένδρον γὰρ ζωῆς ἐπιθυμία ἀγαθή(Παροιμ.13,12)

Υποσχέσου και μην αναβάλλεις

Μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπη(Εφεσ.4,2)

Υποχώρησε και μην απαιτείς

Πάντα ποιεῖτε χωρὶς γογγυσμῶν καὶ διαλογισμῶν(Φιλ.2,14)

Εργάσου και μη γογγύζεις

Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει(Α΄Κορ.13,7) 

Πίστευε και μην αμφιβάλεις

Ανεχόμενοι ἀλλήλων καὶ χαριζόμενοι ἑαυτοῖς ἐάν τις πρός τινα ἔχῃ μομφήν· καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἐχαρίσατο ὑμῖν, οὕτω καὶ ὑμεῖς·(Κολοσ 3,13)

Συγχώρα και μην κατηγορείς

Διὰ πάσης προσευχῆς καὶ δεήσεως, προσευχόμενοι ἐν παντὶ καιρῷ ἐν Πνεύματι, καὶ εἰς αὐτὸ τοῦτο ἀγρυπνοῦντες ἐν πάσῃ προσκαρτερήσει καὶ δεήσει περὶ πάντων τῶν ἁγίων(Εφεσ.6,18)

Προσευχήσου αδιαλείπτως για όλους

ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ

 Η ΟΜΙΛΙΑ του Αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο είναι η συγκλονιστική στιγμή της συνάντησης του χριστιανισμού με τον ελληνισμό. Και το κλειδί αυτής της συνάντησης, το «άγκιστρο» που εξασφάλισε την προσοχή, το κοινό έδαφος συζήτησης με τους Αθηναίους του επίμονου στοχασμού και της διαρκούς αναζήτησης ήταν η φράση «τῷ ἀγνώστῳ Θεῷ».

Μπορεί η θαυμαστή ομιλία του Παύλου να τελείωσε άδοξα, όταν πρόφερε τη λέξη «Ανάσταση», η οποία ως έννοια ήταν εντελώς ξένη προς τις αντιλήψεις των Στωικών και Επικουρείων της εποχής για την ψυχοσωματικότητα. Όμως πολλοί Αθηναίοι σαγηνεύθηκαν και πίστευσαν. Στις Πράξεις μόνο δύο μνημονεύονται ονομαστικά. Μία γυναίκα, η Δάμαρις, και ένας άντρας, επιφανής δικαστικός, μέλος του Αρείου Πάγου, που έφερε το όνομα του θεού Διονύσου: ο Διονύσιος Αρεοπαγίτης.

Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ πίστεψε, ακολούθησε τον Παύλο και έγινε ο πρώτος επίσκοπος της πόλης των Αθηνών. Σήμερα τιμάται ως πολιούχος της Αθήνας και ως προστάτης των δικαστικών.

Εικόνα: Χάλκινη μνημειακή στήλη με την ομιλία του Αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο, στη νότια πλευρά του λόφου του Αρείου Πάγου.
Το κείμενο της ομιλίας (Πράξ, 17:22-32) είναι το εξής:

22 Σταθεὶς δὲ ὁ Παῦλος ἐν μέσῳ τοῦ ᾿Αρείου Πάγου ἔφη· ἄνδρες ᾿Αθηναῖοι, κατὰ πάντα ὡς δεισιδαιμονεστέρους ὑμᾶς θεωρῶ.
23 διερχόμενος γὰρ καὶ ἀναθεωρῶν τὰ σεβάσματα ὑμῶν εὗρον καὶ βωμὸν ἐν ᾧ

Ευχή εις ασθενούντα(Άγιος Λουκάς Κριμαίας)

Η μεγαλύτερη φιλανθρωπία είναι η προσευχή και ας μη το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι

Μωυσής μοναχός Αγιορείτης

  Και ξαφνικά ανοίγει ένα παραθυράκι στο νου.Έρχεται ένα φως. Τότε έχεις μια άλλη αίσθηση. Τότε το κατανοείς καλά. Όχι προς το ετυμολογικό. Μα με μια κατάνυξη και συναίσθηση και θεία θαλπωρή.
Και λες:
«Τι άλλο να λέω;» Παρά μόνο πάλιν και πολλάκις και συνεχώς: «Κύριε ελέησον!»
Δίχως να βαριέσαι. Δίχως να κουράζεσαι. Αυτό τα λέει όλα. Δεν θέλει άλλα και πολλά. Μόνο ποιητικά μπορεί κανείς μερικές φορές να εκφραστεί. Η προσευχή είναι ποίηση. Όλες οι προσευχές είναι ποιήματα.
Οι ποιητές νιώθουν τους συνανθρώπους τους και τους παρηγορούν, όπως οι άγιοι. Είναι μεγάλη ευλογία να συναντάς ένα ποιητή κι ένα άγιο.
 Οι άγιοι δεν θέλουν να αφήσουν πίσω τους ίχνη.Οι άνθρωποι μόνο αφήνουν πάνω τους τ’ αχνάρια της κακίας τους. Κύριε ελέησέ τους, δεν ξέρουν τι χάνουν και τι κάνουν.
Λυπάμαι όταν δεν μπορώ να προσευχηθώ. Και τούτο προσευχή είναι, μου ‘πε ένας διακριτικός γέροντας. Όπως χαίρομαι όταν με τόση ικετευτική στάση μου ζητούν να προσεύχομαι στον Κύριο.
Πιστεύω πως για την ταπείνωση τους θα τους ελεήσει ο Κύριος. Προτιμώ, έλεγε ένας άλλος γέροντας, την προσευχή από τα κούφια λόγια, τις ψευτοευγένειες και τις θολές καλοσύνες.
Η μεγαλύτερη φιλανθρωπία είναι η προσευχή και ας μη το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι. Είναι η μεγαλύτερη ιεραποστολή κι ευεργεσία του κόσμου. Τα πολλά λόγια δεν αναπαύουν.
Η προσευχή για τους άλλους επηρεάζει θερμότερα. Η αγάπη είναι αβίαστη και πάντα μια θυσία.
Η αληθινή προσευχή δεν είναι ηδονική ανάπαυλα, μα ορθοστασία, μα περπάτημα στις μύτες σε τεντωμένο σχοινί.
Στην αληθινή προσευχή δεν δίνουμε περίσσευμα του χρόνου, μα τις πιο καλές κι αποδοτικές ώρες μας, τις κύριες ώρες της ημέρας, της ζωής μας.
Κύριε, συγχώρεσε με για όσα είπα κι έγραψα, που δεν τα ζούσα και τα πίστευα ακόμη, που απέφυγα να μιλήσω για τις ήττες και τις αποτυχίες μου κι ήθελα να μιλώ μόνο για νίκες. Δείλιαζα γιατί δεν είχα μετανοήσει.
Κύριε, ελέησον.

πηγή

Γλωσσικές Ἐπισημάνσεις

1) Τήν Θεοτόκον καί Μητέραν (=λάθος)
Τήν Θεοτόκον καί Μητέρα (=ὀρθό), ἐπειδή ἡ λέξη «μήτηρ – μητρός – μητρί – μητέρα» ἀνήκει στά οὐσιαστικά τῆς Γ’ κλίσεως πού δέν λαμβάνουν τό -ν- στήν αἰτιατική.
Ὃμοιες περιπτώσεις: τήν πατρίδα, τόν πατέρα, τόν ρήτορα

2) Πιστεύω εἰς ἕναν Θεόν (=λάθος)
Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν (=ὀρθό), ἐπειδή τό ἀριθμητικό «εἷς - ἑνός - ἑνί - ἕνα» κλίνεται σύμφωνα μέ τά οὐσιαστικά τῆς Γ’ κλίσεως, πού πού δέν λαμβάνουν τό -ν- στήν αἰτιατική.

3) Ἡ φράση «οὐκ ἔστιν» δέν πρέπει νά διαβασθεῖ «οὐκ ἔστιν», ἀλλά «οὐ κἔστιν», έπειδή τό σύμφωνο «κ» συμπροφέρεται μέ τήν ἑπόμενη λέξη. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὅποτε ἡ ἄρνηση «οὐ» συνοδεύεται μέ τό «κ» ἤ μέ τό «χ», τά δύο αύτά σύμφωνα συμπροφέρονται μέ τήν ἑπόμενη λέξη.
Ἄλλο παράδειγμα: οὐχ οὕτως οἱ ἀσεβεῖς
ἡ προφορά: οὐ χοὕτως οἱ ἀσεβεῖς
Ἕνα ἀκόμη παράδειγμα: οὐκ ἤθελε
ἡ προφορά: οὐ κἤθελε

4) Πᾶσαν τήν βιοτικήν ἤ πᾶσαν νῦν βιοτικήν μέριμναν.
Ἐπειδή τό ἀντωνυμικό ἐπίθετο «πᾶς – πᾶσα – πᾶν» ἔχει δύο σημασίες: α) ὅλος και β) ὁ καθένας, καί οἱ δύο παραπάνω φράσεις νοηματικά εἶναι ὀρθές.
Ἡ πρώτη φράση σημαίνει = ὅλη τή βιοτική μέριμνα.
Ἡ δεύτερη φράση σημαίνει = κάθε βιοτική μέριμνα τώρα.

Ἄλλα παραδείγματα:
α) πᾶσαν τήν πόλιν = ὅλη τήν πόλη

Είναι να μην σου έρθει το «νόημα»…

 Προσπαθούσα να καταλάβω τους ανθρώπους που παίρνουν την απόφαση να τα αφήσουν όλα και να πάνε να γίνουν μοναχοί.
Προσπαθούσα να καταλάβω το γιατί.
Γιατί να μην ζήσουν μία ζωή μέσα στον κόσμο, να παντρευτούν, να κάνουμε παιδιά κι ας ζούνε όπως λέει η Εκκλησία, αφού και στον κόσμο μπορεί κάποιος να προκόψει πνευματικά, ακόμα και να αγιάσει…
Προσπαθούσα με την λογική να καταλάβω πως κατάφεραν αυτοί οι λίγοι να επιλέξουν κάτι το οποίο θα τους άλλαζε για πάντα, θα τους άλλαζε βαθιά.
Κάτι το οποίο θα τους έβαζε στην διαδικασία μιας ζωής χωρίς «άδειες πνευματικές», χωρίς διακοπές, μιας ζωής υπακοής και ταπείνωσης…μέσα στα μαύρα ράσα του χαροποιού πένθους, που πολλοί καταφρονούν, άλλοι κοροϊδεύουν, άλλοι αγνοούν…

«Αν σου έρθει «νόημα» τότε έφυγες…» ήταν η απάντηση που άκουσα από έναν αγαπημένο φίλο.
Και όντως αν σου έρθει «νόημα» τα αφήνεις όλα, καληνυχτείς τον κόσμο και πας για άλλες πολιτείες…ουράνιες, μυστικές, εκεί που η ζωή παίρνει το βαθύ νόημά της, εκεί που ο άνθρωπος νοηματοδοτεί την ύπαρξή του με την ύπαρξη του Χριστού.
Εκεί, που νόημα έχει η σχέση με τον Θεό και τους άλλους και όχι το τι θα φορέσουμε για το βράδυ ή το πώς θα κουρευτούμε, τί θα φάμε…

Βέβαια μπορεί να σου έρθει «νόημα» αλλά να παραμείνεις στον κόσμο.
Να μείνεις όχι από αδυναμία, αλλά από προσωπική επιλογή, και να ζεις πλέον στον κόσμο αλλά να είσαι «ουκ εκ του κόσμου τούτου».
Να ζεις με νόημα.
Να ζεις την κάθε ημέρα σου όχι σαν «νέος» αλλά σαν σοφός, όχι έντονα αλλά όμορφα, όχι επικίνδυνα αλλά ερωτικά…
Διότι τελικά το «νόημα» είναι αυτό: Έρωτας και πόθος για την ζωή, για τους άλλους, για τον Θεό, για την Αγάπη, για το «Μετά» που θα’ ρθει μετά το τέλος…

Είναι να μην σου έρθει «νόημα»…αν σου’ ρθει, έφυγες…

πηγή

Ο Έλληνας ζωγράφος Θεόδωρος Ιακώβου Ράλλης

Προσευχή πριν την θεία μετάληψη, Μέγαρα (1890),

 Ο Θεόδωρος Ιακώβου Ράλλης (Κωνσταντινούπολη 16/2/1852 – Λονδίνο 2/10/1909), γνωστός και ως Théodore Jacques Ralli ή Rallis, ήταν Έλληνας ζωγράφος της «γαλλικής ακαδημαϊκής σχολής» του ύστερου 19ου αιώνα. Σήμερα θεωρείται ο πιο χαρακτηριστικός έλληνας οριενταλιστής ζωγράφος.

Αντίδωρο

Γόνος πλούσιας οικογένειας μεγαλεμπόρων από την Κωνσταντινούπολη και με ρίζες χιώτικες, ο Ράλλης άρχισε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Χάλκη και τις συνέχισε στο Λονδίνο, όπου για ένα διάστημα εργάστηκε ως υπάλληλος στις επιχειρήσεις Ράλλη-Μαυρογιάνννη.Το 1875 πήγε στο Παρίσι και άρχισε σπουδές ζωγραφικής στη Σχολή Καλὠν Τεχνών, στο εργαστήριο του Ζαν-Λεόν Ζερόμ Jean-Léon Gérôme, ζωγράφου και γλύπτη ηθογραφικών και ιστορικών θεμάτων κι ακαδημαϊκών τύπων. Έργα του εκτέθηκαν για πρώτη φορά στο Σαλόνι του Παρισιού το 1875.

Μεγάλη Παρασκευή-Επιτάφιος

 Ήταν μέλος της Εταιρείας Γάλλων Ζωγράφων (Société des artistes français), η οποία τον τίμησε με εύφημο μνεία το 1885 και με αργυρό μετάλλιο το 1889.

Η συνέχεια εδώ

Τα παιδιά καλούνται με βία να γίνουν μικρομέγαλα

 Η μικρούλα πάλευε αρκετή ώρα να το ζωγραφίσει. Στο τέλος με ένα πλατύ χαμόγελο παρέδωσε το έργο της. Το τεράστιο πλεονέκτημα ενός δασκάλου: η συμμετοχή του στην παιδική αθωότητα.

  Αυτή η παιδικότητα είναι στόχος να απομειωθεί, να περιοριστεί, να εξαφανιστεί. Πολλά, πλέον, δείχνουν αυτή την τάση.

 Τα παιδιά καλούνται με βία να γίνουν μικρομέγαλα.

 Να χάσουν κάθε αξία που υπάρχει μέσα τους. 

Να καταναλώνουν άκριτα τα πάντα. 

Να αποκτήσουν ροπές σεξουαλικές από την παιδική ηλικία ακόμα, χωρίς να κατανοούν τι βλέπουν. 

Να μην εκφράζονται, μόνο μηχανιστικά να ακολουθούν. 

Να φοβούνται από μικρά.

 Να μην έχουν Θεό. 

 Μιλάμε για την επόμενη γενιά και τις νέες ιδέες που θέλουμε από αυτή. Μα δεν πρόκειται, αγαπητοί μου, για θέμα ηλικίας. Όλο το θέμα έγκειται στο μέγεθος της αλλοτρίωσης που έχουν τα παιδιά από νωρίς... Με ποιον νου θα σκεφτούν; Ποια καρδιά θα έχουν; Αυτή που θα κομματιάζεται στον αριθμό των παθών τους; Ποια ικμάδα θα έχει, άραγε, μείνει; Οι γονείς συνυπεύθυνοι στο έγκλημα που επιτελείται. Ποιο έγκλημα ;Μα αυτό, της δημιουργίας ανάπηρων πνευματικά παιδιών που χωρίς πυξίδα θα ταλαιπωρούν τον εαυτό τους και τους γύρω τους...

Νικόλαος Ταμπουρέας

Παναγία του Κάστρου. Καστροβίλαρι της Καλαβρίας

Παναγία του Κάστρου. Καστροβίλαρι της Καλαβρίας.

Madonna del Castello Castrovillari.

πηγή

Δώσε την δύναμη να σηκώνουν τον σταυρό της δοκιμασίας»»

«Χριστέ μου δώσε παρηγοριά κι ελπίδα σε όλους αυτούς που τους φόρτωσες το σταυρό της δοκιμασίας. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, Εσύ δώσε την δύναμη να τον σηκώνουν»

Άγιος Νεκτάριος

Τοιχογραφίες Αγ.Ρωμανού του Μελωδού

  Ιερό του Αγίου Δημητρίου Παυλοπούλου- 17ου αιώνα

Άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος και ο Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός. Καπνικαρέα

Μονή Πεκίου-Σερβία,15ος αιώνας

Μονή Πρίλεπ-Σκόπια 1298

Το όραμα του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου για τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο

Ὑπάρχουν καὶ κάποιοι ποὺ ἀκόμη ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν ὀρθοδοξότητα τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ. Δὲν θὰ κάνουμε ἐδῶ ἀνάλυση τῶν λόγων γιὰ τοὺς ὁποίους ἀμφισβητήθηκε ἀπὸ ἐρευνητὲς κυρίως τῆς δύσης ἡ ἁγιότητα τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ.
Πνευματικὴ ἀπάντηση στὸ ζήτημα αὐτὸ δίνει τὸ παρακάτω περιστατικὸ ποὺ περιγράφεται στὸ βίο τοῦ αγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου:
'Καθισμένος στὸ πεζούλι ἔξω ἀπὸ τὴν Σταυρονικήτα συζητοῦσε ὁ Γέροντας μὲ προσκυνητές. Κάποιος θεολόγος ὑποστήριζε ὅτι ὁ ἀββὰς ὁ Ἰσαὰκ ὁ Σύρος ἦταν Νεστοριανός. Ἐπανελάμβανε δυστυχῶς τὶς γνωστὲς δυτικὲς ἀντιλήψεις.
Ὁ π. Παΐσιος προσπαθοῦσε νὰ τοὺς πείσει ὅτι εἶναι ὄχι μόνο ὀρθόδοξος, ἀλλὰ καὶ Ἅγιος, καὶ ὅτι οἱ ἀσκητικοί του Λόγοι ἔχουν πολλὴ χάρι καὶ δύναμη, ἀλλὰ ματαίως. Ὁ θεολόγος ἐπέμεινε πεισματικὰ στὶς ἀπόψεις του. 

Ἔφυγε ὁ άγιος γιὰ τὸ Καλύβι του λυπημένος καὶ προσευχόμενος.
Ὅταν προχώρησε λίγο καὶ ἔφθασε στὸ σημεῖο ποὺ εἶναι ὁ μεγάλος πλάτανος, ''κάτι τοῦ συνέβη'', ὅπως εἶπε, χωρὶς νὰ θελήσει νὰ ἐξηγήσει τί ἀκριβῶς ἦταν αὐτό.
Σύμφωνα μὲ μαρτυρία εἶδε Ἰσαάκ ὅραμα τὸν χορὸ τῶν ὁσίων Πατέρων νὰ περνᾶ ἀπὸ μπροστά του. Κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς σταμάτησε καὶ τοῦ εἶπε: ''Εἶμαι ὁ Ἰσαὰκ ὁ Σύρος. Εἶμαι ὀρθοδοξότατος. Πράγματι ὑπῆρχε στὴν περιοχή μου ἡ αἵρεση τοῦ Νεστορίου, ἀλλὰ ἐγὼ τὴν καταπολέμησα''.
Παλαιότερα ἡ μνήμη του αγίου Ἰσαὰκ γιορταζόταν μαζὶ μὲ τὴ μνήμη τοῦ ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου στὶς 28 Ἰανουαρίου. Σήμερα ὅμως οἱ περισσότεροι Ἁγιορεῖτες ἀλλὰ καὶ πολλοὶ πιστοὶ στὸν κόσμο γιορτάζουν πανηγυρικὰ τὸν ἀββᾶ Ἰσαὰκ στὶς 28 Σεπτεμβρίου.

πηγή