Δύο θαύματα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Ρώσσου.

Ὁ Μητροπολίτης Χαλκίδος Χρυσόστομος Α΄, μὲ τὴν ὑπ’ ἄριθμ. πρώτ. 1609/17-11-1978 ἐγκύκλιό του πρὸς τοὺς αἰδεσιμωτάτους Ἐφημερίους καὶ τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως κοινοποιεῖ δύο θαύματα.

1) «... Τὸν περασμένο χειμῶνα ἕνα ἑλληνικὸ πλοῖο στὴν Βόρειο θάλασσα φορτωμένο πηγαίνει γιὰ λιμάνι τῶν Κάτω Χωρῶν. Στὴ μέση τοῦ πελάγους πέφτουν σὲ φοβερὸ κυκλῶνα. Τὸ ραντὰρ δὲν λειτουργεῖ. Τὸ πλοῖο ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ καταποντίζεται. Ὁ κυβερνήτης ἔμπειρος ναυτικὸς βλέπει, ὅτι πράγματι δὲν ὑπάρχει ἐλπίδα σωτηρίας. Κάποιος τοῦ εἶχε πεῖ ὅτι ὑπάρχει ἕνας ὁλόσωμος Ἅγιος, Ὅσιος Ἰωάννης Ρῶσσος εἶναι τὸ ὄνομά του, ποὺ ὅ,τι τοῦ ζητήσεις μὲ πίστη σοῦ τὸ κάνει. Τὸ θυμήθηκε αὐτὸ ὁ κυβερνήτης καὶ μέσα στὴ λαίλαπα τῆς καταστροφῆς προσεύχεται στὸν ἄγνωστό του Ἅγιο Ἰωάννη καὶ τοῦ λέγει: «Μεγάλε Ἅγιε τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν σὲ ἔχω γνωρίσει, προσεύχομαι ἀπόψε σ’ ἐσένα, ὄχι γιὰ νὰ σώσεις τὸν ἑαυτό μου ποὺ εἶμαι πλοίαρχος, ὄχι γιὰ τὸ πλοῖο ποὺ στοιχίζει ἑκατομμύρια, ἀλλὰ προσεύχομαι γι’ αὐτοὺς τοὺς πονεμένους ναυτικοὺς ποὺ ξενιτεύτηκαν, γιὰ νὰ ζήσουν τὶς φτωχές τους οἰκογένειες καὶ αὐτὴ τὴ στιγμὴ πνίγονται. Ἔλα Ἅγιε τοῦ Θεοῦ καὶ κράτησε τὸ πλοῖο γιὰ νὰ μὴν χαθεῖ στὰ ἔγκατα τοῦ πελάγους».

Ἀρχίζει νὰ ξημερώνει. Τὸ πλοῖο μὲ τὸ πρῶτο φῶς τῆς ἡμέρας βρίσκεται μέσα στὸ λιμάνι ποὺ ἤθελε νὰ πάει, πλευρισμένο στὴν προκυμαία σὰν κάποιος ἔμπειρος πλοηγὸς νὰ τὸ εἶχε ὁδηγήσει μὲ ἐπιδεξιότητα ἐκεῖ. Ὁ πλοίαρχος ποὺ εἶδε ὅτι καὶ μὲ τὶς καλύτερες συνθῆκες δὲν θὰ μποροῦσε νὰ φτάσει τὸ πλοῖο ἐκεῖ καταλαμβάνεται ἀπὸ δέος. Τηλεφωνεῖ στὴν πλοιοκτήτρια ἑταιρεία στὸν Πειραιᾶ, ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ παραμείνει στὴν ἐργασία του. Ἀλλοιωμένος ἀπὸ τὴν θεία ἐμπειρία, μὲ ἀεροπλάνο φθάνει στὴν Ἑλλάδα καὶ ταπεινὸς προσκυνητῆς γονατίζει μπροστὰ στὸ πανσεβάσμιο σκεῦος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ Ἱερὸ Λείψανο τοῦ Ὁσίου. Ζεῖ τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ ποὺ δὲν ὑπάρχουν λόγια νὰ μᾶς τὴν ἐκφράσει. Ἀνοίγει τὴν καρδιά του καὶ προσφέρει στὸν Ὅσιο Ἰωάννη ὑλικὰ δῶρα ἀξίας δύο ἑκατοντάδων χιλιάδων, ἕνα ἀρτοφόριο, ἕνα Ἅγιο Ποτήριο, ἕνα Ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ἕνα Σταυρὸ εὐλογίας καὶ ἕνα θυμιατό, γιὰ νὰ εἶναι μάρτυρες αὐτῆς τῆς Θείας μετοχῆς ποὺ ἔζησε».

2) «Στὶς 14-10-1978 ἡ νεαρὴ κυρία Φρειδερίκη Γεωργίου, κάτοικος Ἁγίας Βαρβάρας Αἰγάλεω, ὁδὸς Ρόδου 24, ποὺ βρίσκεται δύο χρόνια μὲ παραλυσία καὶ μὲ φοβεροὺς πόνους στὸ κεφάλι καὶ μὲ τὴν ἀπελπιστικὴ διάγνωση τῶν καθηγητῶν, ὅτι ἡ ἀρρώστειά της εἶναι ἀγιάτρευτη, ἀφοῦ ἔμαθε ὅτι ὁ Ὅσιος ἐθεράπευσε καὶ τὴν ἐπὶ μία 15ετία συγκύπτουσα ἀπὸ τὴν Κύπρο, παρεκάλεσε θερμὰ τὸν Ὅσιο Ἰωάννη καὶ τὸ Σάββατο αὐτὸ (14-10-1978) στὶς 5 τὸ πρωὶ μία ἀνεπανάληπτη ἁγιοφάνεια σφραγίζει τὴν ζωή της. Βρίσκεται μπροστά της σὰν σὲ ὅραμα ἡ μορφὴ τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου, ποὺ ἀνοίγοντας τὰ Ἀγιά του χέρια της λέγει: «Ἔλα νὰ σὲ κάμω καλά».
Οἱ φοβεροὶ πόνοι ἀπὸ τὸ κεφάλι της ἐξαφανίστηκαν. Ἡ παραλυσία ἔφυγε ἀπὸ τὸ σῶμα της. Μὲ κλάματα καὶ γεμάτη χαρὰ σηκώνεται, ἀγκαλιάζει τοὺς γονεῖς της, φωνάζουν τοὺς συγγενεῖς καὶ μετὰ ἀπὸ τρεῖς ὧρες ἔφτασαν ὅλοι ταπεινοὶ προσκυνηταί, ἐδῶ στὸν Ὅσιο Ἰωάννη.

πηγή