Χάρηκα πολύ που βρήκα αυτό τον θησαυρό που μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή κατά την οποία η Πίστη και η ευλάβεια των ανθρώπων ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από αυτήν της εποχής μας.Βλέπουμε πλήθος πιστών από τους οποίους φυσικά οι περισσότεροι ανέβηκαν στην δύσβατη τότε κορυφή με τα πόδια και οι πιό τυχεροί με τα υποζύγια.
Ανέβηκαν όμως και το χάρηκαν ιδιαίτερα αφού τα εγκαίνια σημαίνουν ότι ολοκληρώθηκε μία μεγάλη προσπάθεια κόπων, μόχθων και θυσιών και ένας νέος Ναός παραδίδεται στην κοινή λατρεία και θα δεσπόζει στους αιώνες στην κορυφή αυτή.
Ο άγιος Γέροντας όσες φορές είχε ανάγκη από περισυλλογή και εντονότερη προσευχή,ανέβαινε εκεί και προσευχόταν ώρες ατέλειωτες.Αυτό το λέω μετά λόγου γνώσεως επειδή με κάλεσε πολλές φορές στις ολονύχτιες αγρυπνίες που έκανε.
Σαν να ακούω και τώρα την φωνή του :
-Γιώργη,πήγαινε να ξεκουράσεις γιατί είσαι μικρός και δεν έχεις συνηθίσει στις ολονυχτίες.
Σε λίγο όμως με φώναζε και πάλι και εγώ του έκανα μία παρακοή.Δεν πήγαινα στο κρεβάτι μου να ξαπλώσω αλλά τον έβλεπα κρυφά από το παράθυρο να κάνει ατέλειωτες με μετάνοιες με λυγμούς μπροστά στην Ωραία Πύλη.
Όταν έβγαινε ο ήλιος κοιμόταν πια για δύο ώρες μόνον….
Όταν έβγαινε ο ήλιος κοιμόταν πια για δύο ώρες μόνον….

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου