ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, ο Άγιος Γερβάσιος των Πατρών υπηρέτησε ως εθελοντής στρατιωτικός ιερέας στο 12ο Ευζωνικό Τάγμα. Με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεοκλήτου, βρισκόταν διαρκώς κοντά στους στρατιώτες, λειτουργώντας, εξομολογώντας και ενισχύοντας το ηθικό τους μέσα στις δύσκολες ώρες του πολέμου.

Ένα βράδυ, ανακοινώθηκε στους άνδρες του τάγματος ότι το επόμενο πρωί θα έδιναν μία ιδιαίτερα δύσκολη μάχη, της οποίας η έκβαση παρέμενε αβέβαιη. Η αγωνία σκέπασε το στρατόπεδο. Μέσα στον φόβο, την αβεβαιότητα και την πίεση της επικείμενης σύγκρουσης, ο Άγιος Γερβάσιος αποφάσισε να τελέσει εκτάκτως τη Θεία Λειτουργία στο ύπαιθρο, μέσα στη νύχτα, ώστε οι στρατιώτες να λάβουν δύναμη και παρηγοριά από τον Θεό.

Οι συνθήκες ήταν δύσκολες. Μέσα στο σκοτάδι και στη σιωπή της νύχτας, ο Άγιος υπέδειξε στους στρατιώτες να γυρίσουν ανάποδα ένα κοφίνι που χρησιμοποιούσαν για τη μεταφορά πυρομαχικών, ώστε να χρησιμεύσει ως πρόχειρη Αγία Τράπεζα.

Με θερμό ζήλο και βαθιά πίστη, άνοιξε το ταγάρι που πάντοτε έφερε μαζί του, μέσα στο οποίο φύλασσε τα απαραίτητα ιερά σκεύη για τέτοιες έκτακτες περιστάσεις. Κατόπιν, άνοιξε με ευλάβεια το αντιμήνσιο που του είχε δοθεί από τον Αρχιεπίσκοπο και, μέσα στη σιγή της νύχτας, άρχισε να τελεί τη Θεία Λειτουργία.
Η ιερή ακολουθία προχωρούσε μέσα σε βαθιά κατάνυξη. Οι στρατιώτες, γνωρίζοντας πως ίσως την επόμενη ημέρα πολλοί από αυτούς θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με τον θάνατο, προσεύχονταν με δάκρυα και εναπόθεταν την ελπίδα τους στον Θεό.

Όταν έφθασε η ιερότερη στιγμή της Θείας Λειτουργίας, ο καθαγιασμός των Τιμίων Δώρων, ξαφνικά η φωνή του Αγίου σταμάτησε. Ακολούθησε βαθιά σιωπή. Ο Άγιος στεκόταν ακίνητος, με δάκρυα στα μάτια.
Οι στρατιώτες κυριεύθηκαν από δέος. Κανείς δεν τόλμησε να μιλήσει ή να τον διακόψει. Όλοι περίμεναν σιωπηλά, με καρδιά γεμάτη απορία και συγκίνηση.
Ύστερα από λίγα λεπτά, ακούστηκε ξανά η φωνή του Αγίου, σπασμένη από συγκίνηση, να εκφωνεί:
«Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας, ἀχράντου, ὑπερευλογημένης, ἐνδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας…»

Η Θεία Λειτουργία ολοκληρώθηκε μέσα σε ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης και όλοι οι στρατιώτες προσήλθαν με δάκρυα στα μάτια για να μεταλάβουν των Αχράντων Μυστηρίων.

Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, ένας από τους πιο τολμηρούς στρατιώτες πλησίασε τον Άγιο και τον ρώτησε γιατί σταμάτησε ξαφνικά.
Και εκείνος, ακόμη συγκινημένος, απάντησε:
«Δεν άντεξα να βλέπω τον Υιό του Θεού να θυσιάζεται πάνω σε ένα κοφίνι για τη δική μας αγάπη».

Ο Άγιος είχε αξιωθεί να δει με τα πνευματικά του μάτια τη μεταβολή των Τιμίων Δώρων σε αληθινή Σάρκα και Αίμα Χριστού. Ίσως τότε να ήταν μία από τις πρώτες τέτοιες εμπειρίες του, καθώς ήταν ακόμη νέος ιερέας. Εκείνο όμως που γνωρίζουμε είναι ότι τέτοιες ουράνιες εμπειρίες της θείας χάριτος κατά τη Θεία Λειτουργία συνόδευσαν ολόκληρη τη ζωή του.

(Στην εικόνα εικονίζονται τα στρατιωτικά παράσημα του Αγίου Γερβασίου, το Ιερό Ευαγγέλιο, τα ιερά σκεύη και τα σύνεργα που χρησιμοποιούσε κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στο μέτωπο, καθώς και η βεβαίωση απονομής του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος του Φοίνικος από τον Βασιλέα Παύλο.)

ΠΗΓΗ