Μια κοινωνία χωρίς δυνατότητα κατοικίας γίνεται κοινωνία χωρίς ρίζες.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ

Υπήρχε κάποτε μια εποχή στην Ελλάδα που το σπίτι ήταν σύμβολο ασφάλειας. Ο πατέρας έχτιζε ένα μικρό διαμέρισμα «για τα παιδιά». Η μάνα έκανε οικονομίες για να υπάρχει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι της οικογένειας. Το σπίτι δεν ήταν επένδυση. Ήταν ρίζα. Ήταν μνήμη. Ήταν συνέχεια ζωής.
Σήμερα όμως, κάτι βαθιά άρρωστο συμβαίνει.

Ο νέος άνθρωπος εργάζεται ολόκληρο μήνα και στο τέλος ανακαλύπτει ότι ο μισός —ή και ολόκληρος— μισθός του δεν φτάνει ούτε για το ενοίκιο ενός μικρού διαμερίσματος. Ζευγάρια τριάντα και τριανταπέντε ετών ζουν ακόμη με τους γονείς τους όχι από «βολή», αλλά από αδυναμία επιβίωσης. Άλλοι συγκατοικούν σαν φοιτητές ενώ εργάζονται κανονικά. Άλλοι εγκαταλείπουν την Ελλάδα. Κι άλλοι απλώς παραιτούνται από τη σκέψη οικογένειας και παιδιών.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχει δημογραφικό πρόβλημα.
Πώς να κάνει παιδί ένας άνθρωπος που δεν ξέρει αν θα μπορεί να πληρώσει το νοίκι σε έξι μήνες; Πώς να σχεδιάσει μέλλον όταν ζει με τη βαλίτσα της ανασφάλειας στο χέρι; Πώς να αποκτήσει ελπίδα όταν αισθάνεται ξένος μέσα στην ίδια του την πατρίδα;

Η κατοικία μετατράπηκε από κοινωνικό αγαθό σε χρηματιστηριακό προϊόν. Funds αγοράζουν μαζικά ακίνητα. Airbnb εξαφανίζουν σπίτια από τη μακροχρόνια μίσθωση. Golden Visa μετατρέπουν ολόκληρες γειτονιές σε πεδία κερδοσκοπίας. Και ο απλός Έλληνας βλέπει τη ζωή του να μικραίνει μέσα σε τετραγωνικά που δεν μπορεί να πληρώσει.

Το χειρότερο όμως δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι υπαρξιακό.
Μια κοινωνία χωρίς δυνατότητα κατοικίας γίνεται κοινωνία χωρίς ρίζες. Άνθρωποι που δεν μπορούν να στεριώσουν κάπου, δύσκολα στεριώνουν και μέσα τους. Η ανασφάλεια γεννά φόβο. Ο φόβος γεννά παθητικότητα. Και η παθητικότητα γεννά κοινωνίες χωρίς αντίσταση, χωρίς όραμα, χωρίς αύριο.

Κάποτε η φτώχεια σήμαινε ότι δεν είχες πολυτέλειες. Σήμερα σημαίνει ότι ίσως δεν μπορείς ούτε να ξεκινήσεις ζωή.
Και αυτό δεν είναι «φυσική εξέλιξη». Είναι πολιτική επιλογή.
Είναι μοντέλο κοινωνίας. Μιας κοινωνίας όπου ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίζεται ως πρόσωπο με ανάγκη οικογένειας, αξιοπρέπειας και σταθερότητας, αλλά ως οικονομική μονάδα που πρέπει απλώς να καταναλώνει, να νοικιάζει και να επιβιώνει.

Όμως λαός που δεν μπορεί να στεγάσει τα παιδιά του, δεν έχει μέλλον.
Και κράτος που αφήνει τη νέα γενιά χωρίς σπίτι, ουσιαστικά της λέει: «Δεν σας θέλουμε πολίτες. Σας θέλουμε προσωρινούς ενοίκους της ίδιας σας της ζωής.»