Στο κέντρο αυτής της δίνης, ο νεαρός Καππαδόκης αξιωματικός δεν έμοιαζε με θύμα, αλλά με τον ακίνητο άξονα ενός κόσμου που κατέρρεε.
Κάθε στροφή του τροχού ήταν και ένας ψίθυρος πειρασμού «Αρνήσου και σώσου». Τα κοφτερά μαχαίρια, βουτηγμένα στη σκουριά και την ανθρώπινη εμπάθεια, χάραζαν στο σώμα του Γεωργίου τον χάρτη μιας αδιανόητης οδύνης. Το αίμα του έβαφε τις ακτίνες, όμως εκείνος παρέμενε σιωπηλός. Δεν ήταν η σιωπή του φόβου, αλλά η σιωπή της πλήρους παράδοσης.
Εκεί που ο πόνος γινόταν αβάσταχτος, εκεί που η ανθρώπινη φύση κραυγάζει για το τέλος, ο Άγιος Γεώργιος άνοιγε μια πύλη μέσα του. Κάθε σχίσιμο στο δέρμα του γινόταν ένα παράθυρο απ’ όπου έμπαινε το φως της αιωνιότητας.
Ξαφνικά, ο θόρυβος του σιδήρου έσβησε. Μια απόκοσμη γαλήνη, σαν τη δροσιά της αυγής πάνω στα βουνά της Ανατολής, σκέπασε το στάδιο. Ένας άνδρας με ένδυμα υφασμένο από λευκό φως άπλωσε το χέρι.
«Χαίρε, Γεώργιε, στρατιώτα του Μεγάλου Βασιλέως!»
Σε μια στιγμή, ο διαμελισμός έγινε σύνθεση. Οι πληγές έκλεισαν, όχι σαν απλές ουλές, αλλά σαν παράσημα μιας νίκης που ο κόσμος δεν μπορούσε να καταλάβει. Ο τροχός σταμάτησε, ηττημένος από τη δύναμη μιας αγάπης που δεν γνωρίζει φθορά. Ο μάρτυρας σηκώθηκε όρθιος, αρτιμελής και φωτεινός, μετατρέποντας το όργανο του θανάτου σε ένα συντριμμένο παιχνίδι στα πόδια του.
Ο Άγιος Γεώργιος πάνω στον τροχό είναι η εικόνα της ψυχής που αρνείται να πολτοποιηθεί από τις συμπληγάδες της ανάγκης και του φόβου. Είναι ο άνθρωπος που, ακόμα και όταν όλα γύρω του περιστρέφονται με μανία, εκείνος μένει προσηλωμένος στο Κέντρο.
Δεν ήταν ο τροχός που βασάνιζε τον Άγιο Γεώργιο· ήταν η Πίστη του Γεωργίου που «βασάνιζε» τον θάνατο, μέχρι που τον ανάγκασε να υποχωρήσει. Σήμερα, ο τροχός εκείνος παραμένει στην ιστορία όχι ως μνημείο βίας, αλλά ως το ακονιστήρι όπου η ψυχή του Τροπαιοφόρου έγινε πιο κοφτερή και από το ίδιο το ατσάλι, έτοιμη να κόψει τα δεσμά του κόσμου τούτου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου