Εικόνες του 11ου αιώνα από διάφορες εκκλησίες της Γεωργίας που δείχνουν τον Ρωμαίο αξιωματικό Γεώργιο της Καππαδοκίας να λογχίζει τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό

Εικόνες του 11ου αιώνα από διάφορες εκκλησίες της Γεωργίας που δείχνουν τον Ρωμαίο αξιωματικό Γεώργιο της Καππαδοκίας να λογχίζει τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό και να συμβολίζει τον θρίαμβο της ελευθερίας επιλογής του ατόμου έναντι της καταπιεστικής γήινης εξουσίας.

Σύμφωνα με ιστορικούς στο Βασίλειο της Γεωργίας, αυτός ο σπάνιος τύπος εικονογραφίας προέκυψε λόγου του διαρκή περιφερειακού ανταγωνισμού Ρωμαίων και Γεωργιανών ωστοσο μεταξύ των άλλων μπορεί να φέρει ένα ακόμη κρυφό πολιτικό μήνυμα. Ο Διοκλητιανός πολύ πιθανόν μπορεί να συμβολίζει έναν από τους σπουδαιότερους αυτοκράτορες της Ρωμανίας ο οποίος ήταν από τους μεγαλύτερους αντιπάλους του Γεωργίου Ά (2ου βασιλιά της Γεωργίας)τον Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο.Ο Γεώργιος Α΄ είχε ξεκινήσει μία εκστρατεία για την αποκατάσταση της διαδοχής των Kουροπαλατών στη Γεωργία και κατέλαβε το Tάο το 1015–1016.

Συνήψε επίσης μία συμμαχία με τον Φατιμίδη Χαλίφη της Αιγύπτου Αλ-Χακίμ (996–1021), που έφερε τον Βασίλειο Β΄ σε δύσκολη θέση, αναγκάζοντάς τον να απόσχει από μία άμεση απάντηση στην επίθεση του Γεωργίου Α΄.Από εκεί και πέρα, οι Βυζαντινοί βρίσκοντο εκείνη την εποχή σε έναν ανελέητο πόλεμο με τη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, πράγμα που περιόριζε τη δράση τους να είναι στα δυτικά. Αλλά μόλις η Βουλγαρία κατακτήθηκε και ο Αλ-Χακίμ δεν ζούσε πια, ο Βασίλειος Β΄ οδήγησε τον στρατό του εναντίον της Γεωργίας (1021). Ένας εξαντλητικός πόλεμος διήρκεσε δύο χρόνια και κατέληξε σε μία αποφασιστική Βυζαντινή νίκη, αναγκάζοντας τον Γεώργιο Α΄ να συμφωνήσει σε μία συνθήκη ειρήνης, στην οποία έπρεπε όχι μόνο να εγκαταλείψει τις αξιώσεις του στο Τάο, αλλά να παραδώσει αρκετές από τις νοτιοδυτικές κτήσεις του στον Βασίλειο Β΄, και να δώσει όμηρο τον τρίχρονο γιο του Βαγράτ.

Σύμφωνα με τη παράδοση, η εξαιρετική αγάπη και ευλάβεια των Γεωργιανών προς τον Άγιο Γεώργιο συνδέεται άμεσα με την Άγια Νίνα της Καππαδοκίας, ξαδέρφη του Αγίου Γεωργίου, μια εξαιρετική Ρωμαία, χάρις της οποίας με το αποστολικό της έργο στις αρχές του 4ου αιώνα μετέτρεψε το ανατολικό γεωργιανό βασίλειο της Ιβηρίας ένα εκ των πρώτων χριστιανικών κρατών στον κόσμο.

Εκτός των άλλων η σύγχρονη επιστημονική θεωρία προτείνει ότι στην πρώιμη χριστιανική περίοδο η εικόνα του Αγίου Γεωργίου συγχωνεύτηκε με την εικόνα μιας παγανιστικής γεωργιανής πολεμικής θεότητας της σελήνης (τουλάχιστον σε ορισμένες περιοχές της χώρας) και αυτό το γεγονός συνέβαλε εξίσου στην αύξηση της δημοτικότητας του Αγίου. Ο Γεώργιος παραμένει το πιο δημοφιλές ανδρικό όνομα στη Γεωργία καθώς και το Νίνα στις γυναίκες.

Ο Jacques de Vitry, ένας διάσημος θεολόγος και χρονικογράφος του μεσαίωνα, έγραψε στις αρχές του 13ου αιώνα:
«Υπάρχει επίσης στην Ανατολή ένας άλλος χριστιανικός λαός, ο οποίος είναι εξαιρετικά ικανός και γενναίος στη μάχη, είναι δυνατός στο σώμα και ισχυρός λόγω του αμέτρητου αριθμού των πολεμιστών του. Τους φοβούνται πολύ οι Σαρακηνοί και συχνά με τις επιδρομές τους έχουν κάνει μεγάλη ζημιά στους Πέρσες, τους Μήδους και τους Ασσύριους στα σύνορα των οποίων κατοικούν, περικυκλωμένοι εξ ολοκλήρου από άπιστα έθνη. Αυτοί οι άνδρες ονομάζονται Γεωργιανοί, επειδή σέβονται και λατρεύουν ιδιαίτερα τον Άγιο Γεώργιο, τον οποίο έχουν προστάτη και σημαιοφόρο τους στον αγώνα τους με τους άπιστους, και τον τιμούν πάνω από όλους τους άλλους αγίους».

ΠΗΓΗ